คิดถึง #เลโอเอ็น #vixx

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 94 Views

  • 3 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    94

    Overall
    94

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
i'll think of your eyes, your touch your everythings as i cry


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าา นี่เป็นนิยายเรื่องแรกของเค้าา ซึ่งไม่เคยแต่งเลย แต่วันนี้นั่งดูงานมีท 
งานแฟนไซน์ละนึกครึ้มอยากลองแต่ง ถ้าผิดพลาดหรือไม่ดียังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ 
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น จบในตอนนะคะ เพราะว่าขี้เกียจ555555



เลโอ



เอ็น




Twitter : hades_star มาแชร์ความรู้สึกอะไรกันได้นา มาทวงก็ได้ หรืออยากให้แต่งคู่ไหนก็ลองบอกมาได้น้า
*จบแล้วว เย่ๆๆ* งงกันป่าวว ถ้างงก็งงต่อไป มโนกันเอาเอง ถามก็ได้ ถามก็ดี555555เขิล

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 ก.ย. 59 / 06:39

บันทึกเป็น Favorite


I'll be your everything
I'll give everything you want
I'll do everything for you
And i will... Love you forever

  นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน....
  ทำไมสว่างขนาดนี้... มองไม่เห็นอะไรเลย
  นายอยู่ที่ไหน.... ได้โปร---

"เลโอ!!!!"
พรึ่บ!! 
  ทันทีที่มีเสียงตะโกนขึ้น ชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยก็สะดุ้งตื่นขึันมาทันที เค้ามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชายร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเค้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "อ..เอ็น เอ็น นาย...ฮือ"
  เลโอสวมกอดเอ็นทันทีที่เห็น มันเป็นภาพที่หาได้ยากสำหรับเอ็น เพราะปกติแล้วมักจะเป็นเค้ามากกว่าที่จะไปกอด ไปวอแวเลโอมากกว่า และทุกครั้งเค้ามักจะถูกผลักไสไล่ส่งเสมอๆ 
"อะไรกันๆ นายกอดฉันทำไม ห้ะ"
"ฉ..ฉัน ค..คิดถึง..นาย ยะ..อย่า---"
"พอๆ ดูท่านายจะเจ็บคอนะ อย่าพูดเยอะดีกว่านะ" เอ็นคลายกอดของเลโอออก ก่อนที่จะเดินไปหยิบแก้วน้ำแล้วจัดการรินน้ำใส่แก้วเพื่อเอาไปให้เลโอดื่ม
อึ่กๆๆ
"ขอบคุณ"
"เพื่อนาย ฉันทำได้อยู่แล้ว" เอ็นพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ เขามองหน้าเลโอก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่ใบหน้าขาวนั้น "ฉันอยากจะอยู่กับนายไปตลอดจัง"
"นายก็อยู่กับฉันตลอดอยู่แล้วนี่ ทั้งหลับทั้งตื่น ไปเที่ยว ทำงาน ยังจะเอาอะไรอีกล่ะ หืม"
"นั่นสินะ ฉันคิดอะไรอยู่นะ"
"เพี้ยนหรือเปล่า"
   เป็นเวลานานที่พวกเขาสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกัน คุยด้วยกัน หัวเราะไปด้วยกัน เลโอรู้สึกดีมากที่เค้ายังมีเอ็นอยู่ตรงนี้ ข้างๆเขา ถึงแม้ปกติเขาจะไม่ชอบให้เอ็นมาอยู่ใกล้ๆ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ 
   ทำไมถึงได้รู้สึกอุ่นใจแบบนี้นะ ดีใจจังที่ยังมีนายอยู่ข้างๆ...เอ็น


"เลโอ..."
"อะไร"
"คือ..."
"?"
"ปวดเยี่ยวอ่ะ"
"ไปสิ!!"
"โอเคคคค อ๊าาา จะแตกแล้ววว" เหมือนเด็กน้อยวิ่งแหกปากไปทั่วเลย ที่นี่มันโรงพยาบาลไม่ใช่รึไง
ก๊อกๆ
"ใคร"
"ผมเองงงงงงง" แกร่ก สิ้นเสียงนั้น เจ้าของเสียงก็เปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เขาคนนั้นคือน้องชายของเขาเอง 'เคน' หนุ่มน้อยวัยมัธยม มีภาพลักษณ์แบบอาจุมม่า เคนเดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มวัยเดียวกัน นั่นก็คือ 'ฮยอก' เขาสูงกว่าเคนนิดหน่อย แต่ก็ชอบปกป้องเคนเสมอๆ
"น้องพี่"
"คร้าบบบ ผมเอาขนมมาฝากกก ซื้อมาเยอะมากกกก"
"อ่า ขอบใจนะ"
"คร้าบบ แล้วพี่อยู่คนเดียวเหงามั้ย~~ ให้จยานี่อยู่ด้วยมั้ย~~" เคนพูดจบก็ทำท่าปุอิ้งๆ เป็นเครื่องหมายการค้าของเคนโดยแท้จริง
"ไม่นะ เอ็นอยู่กับฉันตลอดทั้งวัน ไม่เหงาเลย" 
  คำตอบนั้นทำให้เคนหน้าซีดลงทันที เด็กน้อยทั้งสองหันมองหน้ากันอย่างตกใจ แต่แค่เสี้ยววินาที ทั้งสองก็หันมายิ้มให้พี่ชายบนเตียงผู้ป่วย เลโอที่เห็นอย่างนั้นก็ไม่เอะใจอะไร ได้แต่คิดว่าสองคนนี้มันคงจะเพี้ยน
"งั้นหรอฮะ อ่า งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะฮะ" คราวนี้เป็นฝ่ายฮยอกพูดขึ้นมาบ้าง ทั้งสองตั้งท่าจะเดินออก แต่พี่ชายก็ดึงเสื้อทั้งสองไว้ "อย่าเพิ่งไปสิ รอให้เอ็นกลับมาก่อนไม่ได้หรอ อยู่เป็นเพื่อนก่อน"
"เอ่อ...คือ..." ฮยอกทำหน้าแหยเพราะคิดคำพูดไม่ออก
"คือว่าเราต้องไปทำการบ้านแล้วครับพี่!! ผมขอตัวน้า~~" ไม่ทันให้เลโอได้ตั้งตัว เคนก็ลากตัวฮยอกออกไปจากห้องโดยไม่ลืมหันมาทำท่าแบ๊วใส่พี่ชาย
"อะไรของมัน" เลโอได้แต่นั่งเกาหัวแกรกๆ เพราะงงกับการกระทำของพวกเด็กๆ เขามองไปทางหน้าต่างห้อง ตอนนี้ข้างนอกมันมืดมิด แต่ก็ยังมีแสงไฟจากตึกรามบ้านช่องส่องมาให้เห็นวิวบ้าง เมื่อไหร่เอ็นจะมาน้า
"ฉันมาแล้ว"
"เห้ย!"
"ตกใจอะไร" เอ็นขมวดคิ้วพร้อมกับสับมือลงไปที่คอของเลโอเหมือนกับที่ชอบทำบ่อยๆ
"ก็นายมาแบบเงียบๆ ใครๆ เค้าก็ตกใจทั้งนั้นแหละ"
"ฮ่าๆ ขอโทษๆ"
"อืม"
"โอ้ นี่ใครซื้อของมาฝากนายเนี่ย สงสัยมาตอนที่ฉันไม่อยู่แน่ๆ"
"ใช่ พวกเด็กน้อยซื้อของมาฝากน่ะ ฉันบอกให้อยู่รอนายก็ไม่อยู่ ไม่รู้เป็นอะไร"
"สงสัยจะกลัว..." เอ็นพูดพร้อมกับปลอกแอ๊ปเปิ้ลไปด้วย
"กลัวอะไร"
"ก็ฉันดุแล้วก็ขี้บ่นไงล่ะ ฮะๆ"
"คงงั้นแหละ โอ๊ย" อีกรอบสำหรับการถูกสับคอของเลโอ "นี่เห็นฉันเป็นคนป่วยบ้างมั้ยเนี่ย"
"ไม่ นายเป็นของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้"
"พูดบ้าอะไรของนาย"
"ฮะๆ หรือจะเป็นแฟน? เป็นพ่อ เป็นแม่ ฉันน่ะ เป็นได้ทุกอย่างที่นายอยากให้เป็นเลยน้า~"
"งั้นช่วยเป็นคนที่อยู่ข้างฉันไปตลอดได้มั้ย"
"..."
"ได้หรือเปล่า" เลโอพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เอ็นมากขึ้น
"ฉ..ฉันไม่คิดว่าฉันทำได้ 
"ห้ะ ทำไมล่ะ"
"ต..แต่ฉันรักนายตลอดไปได้นะ"
"ฉันอยากให้นายอยู่ข้างฉันมากกว่า" 
"ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ล่ะ" 


"อ๊าา ฮยอกกก ทำไงดีล่ะะะ"
"ใจเย็นๆ ก่อนน่า หายใจเข้า ฮึบ"
"ฮึบ!!"
"หายใจออก ฟู่วว"
"ฟู่วว"
"โอเค ตอนนี้โทรไปหาพี่ฮงบิน"
"พี่ฮงบินๆๆ" เคนน้อย เลื่อนหาชื่อฮงบินอย่างลนลาน กดผิดกดถูกอยู่นาน "ฮัลโหล!!! พี่ฮงบิน!!!"
"อ๊าา ตะโกนทำไมเนี่ยย ไอบ้านกหวีด"
"ง่าา ไม่ใช่เวลามาปากร้ายนะครับพี่ฮงบินน" 
"มีอารายยย"
"คือว่าพี่เลโอบอกว่าอยู่กับพี่เอ็น" 
"ห้ะ!!!!"


"ถ้าฉันบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้ล่ะ" เอ็นพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบตาเลโอตรงๆ มาถึงจุดนี้ เลโอก็รู้สึกจุกอยู่ที่หน้าอก พูดอะไรไม่ออก มันเหมือนกับมีอะไรบางอย่างที่มันไม่ดีกำลังคืบคลานเข้ามาหาเขา 
"ทำไมนายถึงแน่ใจนักล่ะ"
"เดี๋ยวนายก็รู้เอง...เลโอ แต่จงจำไว้ว่า ฉันรักนาย และฉันจะรักนายตลอดไป ถึงแม้ฉันจะอยู่ข้างนายไปตลอดไม่ได้ แต่อย่าลืมฉัน เก็บฉันไว้ในใจของนาย แม้ว่านายจะไปรักคนอื่น..."
"ไม่มีทาง!! ฉันจะไปรักคนอื่นได้ไง" เลโอตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด เขาบีบแขนของเอ็นทั้งสองข้างอย่างแรง "ไม่มีใครแทนนายได้หรอก เข้าใจไหม เอ็น!!!"
เอ็นจับหน้าเลโอให้สบตากับตนตรงๆ "นายมองหน้าฉันแล้วใจเย็นๆ นะ โลกนี้น่ะ มันไม่มีอะไรที่แน่นอนและคงอยู่ตลอดไปหรอก มีเกิดก็มีตาย... พบแล้วก็จาก โลกเรามันก็อย่างนี้แหละ" เลโอคลายมือที่บีบแขนของเอ็นออก ก่อนที่จะสวมกอดเอ็นอย่างแผ่วเบา ราวกับว่ากลัวว่าคนตรงหน้าจะแตกสลายและหายไปจากเขา
"เห้ย นายร้องไห้เหรอ" เพราะรู้สึกว่าไหล่เริ่มเปียก เอ็นจึงถามขึ้นมา ก็รู้อยู่หรอกว่าเซนซิทีฟ แต่ขนาดนี้เลยหรอ เห้อ...ฉันจะทำยังไงดีนะ ถ้าเขารู้เรื่องนั้น...

"เลโอ.. ฉันไปก่อนนะ เดี๋ยวนายจะได้รู้ความจริงแล้วล่ะ" เพราะคนตรงหน้าร้องไห้จนหลับไป เอ็นจึงตัดสินใจเดินออกมาจากตรงที่ตัวเองอยู่ เขาเดินออกมาจากห้อง ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลย มันก็เป็นอีกหนึ่งความจริงของโลกใบนี้ที่ว่า ไม่มีใครสามารถเห็นคนตายได้

"เวรเอ้ยๆๆๆ อยู่ไหนแล้ว ฮงบิน!!!" ราวี่เพื่อนของฮงบิน และเป็นรุ่นน้องของเลโอกับเอ็น เขากำลังขับรถไปที่โรงพยาบาลที่เลโออยู่ เพราะมีเรื่องที่จะต้องบอกกับเลโอก่อนที่จะไหลไปมากกว่านี้
"อ่าา ฉันกำลังจะถึงแล้วว ฉันไปรับเด็กๆมาโว้ยย"
"เออ เร็วๆ!!!"

  เอ็น...นายอยู่ไหน ทำไม นายหายไปอีกแล้ว ไม่เอานะ ไม่เอาอีกแล้ว...

"ฮงบินโว้ยย เร็วววเด้!!!"
"เอออ มาแล้ววว" คนขาสั้นพยายามวิ่งตามคนสามคนที่วิ่งนำหน้าไป โดยที่มีราวี่หันมามองมากระตุ้นอยู่เสมอ

"ในที่สุดก็ถึง...เฮ้ออออออออออ เหนื่อยยยยย เว้ยยยย" ราวี่คนเดิม เพิ่มเติมคือเหนื่อยมาก
"เงียบๆหน่อย นี่มันโรงพยาบาลนะไอบ้า" ฮงบินพูดปรามคนใจร้อนที่ชอบแหกปากเสียงดัง
"เออ ใช่ งั้นเข้าไปเลยมั้ย"
"เดี๋ยวก่อนฮะพี่วอนชิค เคนยังไม่พร้อม.."
"ถึงกับเรียกชื่อจริงพี่เลยแฮะ ทำไมล่ะเป็นอะไรหรือเปล่า"
"คือเคน... เป็นห่วงพี่เลโอ เค้าจะรับได้มั้ย เคนกลัว" เคนพูดจบก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฮยอกก็ทำได้แค่ปลอบและกอดเคนไว้ ฮยอกพยักหน้าให้ราวี่เข้าไปกับฮงบิน ราวี่พยักหน้ารับรู้และจับลูกบิดประตู ก่อนที่จะเปิดมันออก
  ในห้องนั้นเงียบสนิท มีเพียงแค่เสียงลมหายใจที่ดังมาจากชายที่อยู่บนเตียงคนไข้
"อ่า เขาหลับอยู่" ราวี่พูด เขายังคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไร แต่ยังไงก็ตาม คงต้องรอให้เลโอตื่นก่อน "เอาไงดี ฮงบิน"
"ปลุกมั้ย"
"ไม่เอา"
"งั้นนอนรอ เดี๋ยวฉันจะไปเรียกเด็กๆ เข้ามา"
"โอเค"


ตื่นได้แล้ว...เลโอ
"คร้าบๆ ตื่นแล้ว" เลโอลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตา เพราะได้ยินเสียงของเอ็น เขาลืมตาและมองรอบๆ ห้องเพื่อหาเจ้าของเสียงนั้น แต่กลับไม่พบเจ้าของเสียงนั้น แต่สิ่งที่เจอกลับเป็นน้องๆ ของเขาแทน ซึ่งไม่มีใครสักคนตื่นเลย ถ้างั้นใครปลุกฉันล่ะ แล้วเอ็นอยู่ไหน
"เอ็น!! เอ็น! เอ็น!!! นายอยู่ไหน!!" เสียงตะโกนโหวกเหวกของเลโอทำให้ราวี่และฮงบินตื่นขึ้นมา ตามด้วยเด็กๆ ทั้งสอง 
"พี่เลโอ! ใจเย็นก่อน!!" ราวี่รีบลุกขึ้นไปจับตัวเลโอ เมื่อเห็นว่าเขากำลังพยายามจะลุกออกจากเตียง "ฉันจะหาเอ็น เอ็น!! เอ็นน!!!"
"พี่ใจเย็น แล้วฟังผมนะ พี่เอ็นน่ะ..." เลโอเริ่มสงบลง และตั้งใจฟังอย่างใจจดจ่อ
"..." 
"พี่เอ็น...เสียแล้ว"
"!!!!"
.
.
.
"ไม่จริง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
  เลโอตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาดิ้นเหมือนคนบ้า เขาตะโกนหาแต่เอ็นอย่างคลุ้มคลั่ง เขาไม่เคยรู้สึกสูญเสียอะไรขนาดนี้มาก่อน เขาได้แต่คิดว่าทำไมจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย นี่คือสิ่งที่ควรจะได้รับเหรอ ไม่จริง!! มันต้องไม่ใช่แบบนี้!!! 


  "เลโอ~ ฉันรักนายย~" ชายร่างเล็กส่งยิ้มให้กับเลโอพร้อมกับจูงมือเขาวิ่งไปมาในสวนดอกไม้สีขาว
  "เอ็น...." เลโอเรียกชื่อของชายตรงหน้าก่อนที่เขาจะหยุดวิ่งและหันกลับมามองเลโอ
  "เลโอ นาย..ต้องอยู่ต่อไปนะ เพื่อฉัน เราอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ได้ แต่เรารักกันตลอดไปได้ นายจำที่ฉันพูดเมื่อวานได้ใช่มั้ย อย่าลืมฉัน เก็บฉันเอาไว้เป็นความทรงจำของนาย เก็บฉันไว้ในใจ นายจะมีใครก็ได้ แต่อย่าลืมฉัน สักวันนายจะเจอคนที่รักนายแบบฉัน คนที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อนาย และไม่จากนายไปไหน... ฉันไม่เคยคิดว่าจะต้องจากนายไปหรอกนะ ถ้าทำได้ ฉันก็อยากจะอยู่กับนายไปตลอด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ฉันรักนายเลโอ ฉันจะรักนายตลอดไป..."

หลายปีผ่านไป...
  
  "เอ็นอา วันนี้ฉันก็มาอีกแล้ว รำคาญฉันหรือเปล่า ถ้าเป็นฉัน ฉันคงรำคาญน่าดู มาทุกวันเลย ฮะๆ ก็ฉันคิดถึงนายนี่นา วันนี้ฉันเอาดอกทิวลิปมาล่ะ ทิวลิปสีเหลืองน่ะ ฉันคิดว่ามันเหมาะกับนายนะ นกที่อยู่บนป้ายนั่นด็คงคิดเหมือนฉัน ว่างั้นมั้ย นี่ก็สิบปีพอดีนะที่นายจากไป ไม่คิดเลยว่าในวันนั้นนายจะมาผลักฉันออกไปจนตัวเองโดนรถชนซะเอง..." เลโอกำลังคุกเข่าพูดกับป้ายหลุมศพเอ็นแต่แล้วน้ำตาเขาก็ไหลเพราะเรื่องในวันนั้น วันที่เอ็นต้องมาตายเพราะเขา... ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ผิดก็ตาม แต่ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาก็ยังเอาแต่โทษตัวเองและมาที่หลุมศพเอ็นทุกวันๆ เพื่อมาเล่าเรื่องในชีวิตประจำวันของเขา หรือเล่าเรื่องของน้องๆ และมักจะจบลงด้วยการบอกรักเอ็นและนั่งร้องไห้ นี่เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันที่วนเวียนไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด หรือจนกว่าเขาจะได้ไปหาเอ็นบนสรรค์....

I'm always with you
I'm in your heart
I'm never fade and never leave
I want you
I need you
I love you
Forever, forever

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ชาชาชาชัก จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:01
    น๊านนนน นาน จะมีพลอ.มุ้งมิ้งกะเอ็น รอเรื่องต่อไปน๊าาา
    #3
    0
  2. วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:01
    น๊านนนน นาน จะมีพลอ.มุ้งมิ้งกะเอ็น รอเรื่องต่อไปน๊าาา
    #2
    1
    • 23 กันยายน 2559 / 22:41
      ขอบคุณนะค้าา ตอนนี้กำลังซุ่มแต่งอยู่งับ555555 รอผ่านช่วงสอบไปก่อนนะ งิงิ
      #2-1
  3. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 11:16
    เรื่องมาฟรุ้งฟริ้งจบแบบมาม่า แงๆๆ แต่โมเม้นเยอะนะ T^T
    #1
    1
    • 18 กันยายน 2559 / 11:38
      งุ้ย ก็เรื่องสั้น เค้าก็อยากให้มันจบแบบมาม่านีสส555555
      #1-1
พิมพ์เลขที่เห็น