สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ (สนพ.พิมพ์คำ สถาพรบุ๊คส์ค่ะ)

ตอนที่ 3 : บทที่ 2น้ำตาแห่งความสูญเสีย 100%


     อัพเดท 26 ม.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อดีต ปัจจุบัน อนาคต
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : พลอยนภัส(GracE) / นภัสพลอย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พลอยนภัส(GracE) / นภัสพลอย
My.iD: http://my.dek-d.com/grace-mydear
< Review/Vote > Rating : 97% [ 57 mem(s) ]
This month views : 136 Overall : 444,317
5,696 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 411 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ (สนพ.พิมพ์คำ สถาพรบุ๊คส์ค่ะ) ตอนที่ 3 : บทที่ 2น้ำตาแห่งความสูญเสีย 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9019 , โพส : 22 , Rating : 291 / 60 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 

บทที่ 2น้ำตาแห่งความสูญเสีย

 

            ......มหาเศรษฐีชื่อดังของเมืองไทยพร้อมด้วยครอบครัวรวมถึงสมาชิกใหม่ตัวน้อยๆ แพ็กกระเป๋าไปเที่ยวกันอย่างอบอุ่น ณ เมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องมนต์ขลังและความงดงามติดอันดับของโลก  แหม!น่าอิจฉาตระกูลนี้จริงๆ นอกจากรวยติดอันดับต้นๆในประเทศไทยแล้วก็ยัง ติดอันดับท็อปเท็นในเอเชียอีกด้วย ทั้งงานโรงแรม เหมืองแร่ กิจการอัญมณี แล้วยังมีบริษัทส่งออกอีกด้วย โอ๊ย แค่นี้ไม่รวยก็ให้มันรู้ไปสิค๊า อิจฉาคนรวยจริงจริ๊งตาร้อนผ่าวๆ  ไม่รู้เกิดอีกกี่ชาติจะได้มีบุญวาสนาแบบนี้มั่งนะค๊ะเนี่ย....


 หนังสือซุบซิบชื่อดังของเมืองไทยเขียนบรรยายใต้ภาพของครอบครัวที่น่าอิจฉาที่สุดแห่งปี อย่างครอบครัว ‘รุ่งเรืองโรจนไพศาล’ ซึ่งสร้างทั้งความรู้สึกร่วมยินดีและอิจฉาให้แก่ผู้อ่านไปพร้อมๆกัน


 ครอบครัวรุ่งเรืองโรจนไพศาล ได้พากันมาเที่ยวที่ประเทศอียิปต์ ดินแดนแห่งมนต์ขลังแห่งนี้ เพราะเนื่องด้วยคุณเทพทัตและคุณหญิงพลอยไพลินต้องการจะมาระลึกความหลัง เมื่อครั้งที่ทั้งสองได้มาเที่ยวกันหลังแต่งงานใหม่ๆ จนทั้งสองได้มีพยานรักขึ้นมา ณ ที่แห่งนี้ ซึ่งก็คือ เด็กชาย ‘ทินกฤต’ หรือ ‘น้องซัน’  วัย 5 ขวบ ซึ่งสาเหตุที่ตั้งชื่อนี้ให้ก็เพราะว่าวันที่ท่านทั้งสองมาเที่ยวนั้น ดวงอาทิตย์สาดแสงสีทองไปทั่วยังดินแดนทะเลทรายแห่งนี้ ซึ่งแทนที่จะร้อนแรงแผดเผา กลับให้ความรู้สึกที่อบอุ่นแทน จึงได้ตั้งชื่อนี้ให้แก่เด็กชาย ซึ่งทินกฤตนั้นแปลว่าพระอาทิตย์ ซึ่งเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ส่องแสงสว่าง นำความอบอุ่นมาสู่ยังครอบครัวของพวกเขานั่นเอง       



             และในวันนี้พวกเขาได้ตัดสินใจกลับมาเที่ยวยังดินแดนอันเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังนี้อีกครั้ง พร้อมด้วยสมาชิกใหม่ตัวน้อยๆซึ่งอายุเพียง 8 เดือนเท่านั้น


เด็กหญิงตัวน้อยๆหน้าตาน่าเกลียดน่าชัง เด็กหญิง ‘บุณฑริกา’ ซึ่งมีความหมายว่า ดอกบัวสีขาว ดอกบัวแสนงามที่สะอาดและบริสุทธิ์ผุดผ่อง และชื่อเล่นว่าน้อง ‘ไนล์’  สายน้ำแห่งชีวิตของผู้คนมากมายนับร้อยนับพัน ซึ่งชื่อเหล่านี้ก็มีที่มาจากประเทศนี้เหมือนกัน เพราะว่าประเทศแห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำอันสวยงามที่ควรค่าอย่างยิ่งแก่การจดจำ...

 


เมื่อเดินทางมาถึงกรุงไคโร เมืองหลวงของประเทศอียิปต์ซึ่งเป็นเมืองหลวงที่ใหญ่ที่สุดในทวีปแอฟริกาแล้ว คุณเทพทัตก็ได้พาครอบครัวและผู้ร่วมคณะเข้าเช็คอินที่โรงแรม 5 ดาวสุดหรูของกรุงไคโร ซึ่งเป็นหนึ่งในเครือโรงแรมของเพื่อนรักเขา นายอามาน อับดุล รามาฮิม มหาเศรษฐีและนักธุรกิจชื่อดัง ซึ่งมีธุรกิจโรงแรมอยู่ทั่วทุกมุมโลก


โรงแรมแห่งนี้นั้นเป็นโรงแรมสุดหรูที่ติดอันดับ 1 ใน 10 ของโลก ที่เพื่อนของเขานั้นได้ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อรังสรรสวรรค์บนดินแห่งนี้ขึ้นมา ซึ่งได้รับการออกแบบและตกแต่งโดยสถาปนิกชื่อดังของโลกที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสไตล์การตกแต่งของพระราชวังต่างๆทั่วทุกมุมโลก



                 ด้วยการตกแต่งกอปรกับการต้อนรับที่เป็นเลิศ ทำให้ผู้ที่มาเข้าพักทั้งหลายนั้นรู้สึกราวกับตนเองนั้นเป็นราชา ราชินีครองดินแดนหรือประเทศก็มิปาน....


เพียงเท่านี้ก็คงไม่ต้องบอกเลยว่าราคาการเข้าพักของที่นี่นั้นจะแพงมากมายขนาดไหน แต่ระดับครอบครัวมหาเศรษฐีของเมืองไทยอย่างครอบครัวนี้นั้น ไม่ระคายผิวหนังแม้แต่น้อยเลย!


            “พวกนายรออยู่แถวนี้แหล่ะ”คุณเทพทัตหันไปสั่งเหล่าบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ให้ยืนรออยู่แถวด้านหน้าล็อบบี้ของโรงแรม ซึ่งพวกบอดี้การ์ดเหล่านี้นั้นที่มีหน้าที่คุ้มครองดูแลความปลอดภัยของเขาและครอบครัวในการมาเที่ยวครั้งนี้  เพราะถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงการมาเที่ยว แต่เขาก็ไม่อยากที่จะเสี่ยงใดๆกับภรรยาและลูกๆอันเป็นที่รักของเขา เพราะศัตรูนั้นบางทีก็อยู่ในมุมมืดซึ่งไม่สามารถที่จะมองเห็นได้ ดังนั้นเขาจึงต้องป้องกันเอาไว้ก่อน


...กันเอาไว้ดีกว่าแก้...


“ครับนาย” เสียงเข้มตอบรับคำสั่งของนายอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะกระจายตัวกันอยู่รอบๆบริเวณโรงแรมเพื่อสำรวจตรวจตราความปลอดภัย ส่วนกรพงษ์ที่เป็นทั้งบอดี้การ์ดและเลขาคนสนิทนั้นยังคงยืนอยู่เพื่อรอรับคำสั่ง


“อ้อ กร นายไปจัดการเรื่องทริปที่ครอบครัวชั้นจะไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ด้วยนะ จัดการให้เรียบร้อยแล้วก็ดูแลทุกอย่างให้ดี อย่าให้มีอะไรขาดตกบกพร่องเข้าใจไหม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของความปลอดภัย ”คุณเทพทัตหันไปสั่ง กรพงษ์ เลขาคนสนิทที่พ่วงตำแหน่งมือขวาและบอดี้การ์ดของเขา ซึ่งกรพงษ์นั้นไม่เพียงแต่เป็นลูกน้องอย่างเดียว แต่ยังถือได้ว่าเป็นเพื่อนของเขาอีกด้วย.....เรียกได้ว่าแค่มองตาก็รู้ใจ


“ครับคุณเทพ” กรพงษ์รับคำสั่ง พร้อมทั้งหมุนตัวผละออกไปเพื่อจะไปจัดการตามคำสั่ง เขาต้องจัดการและดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อยไม่ให้สิ่งใดขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องความปลอดภัยของนายเขาและครอบครัวในการเดินทางไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ ไม่สิ ต้องเรียกว่าตลอดทุกเวลาเลยต่างหาก


เขาและเหล่าบอดี้การ์ดทุกคนจะต้องดูแลความปลอดภัยของนายและครอบครัวอย่างดีที่สุด ยิ่งต่างแดนแบบนี้ยิ่งต้องดูแลเป็นพิเศษ เพราะไม่ใช่ถิ่นของพวกเขา เขาจึงต้องยิ่งดูแลและเพิ่มความระมัดระวังเป็นสองเท่า เพราะคุณเทพทัตคือผู้มีพระคุณของเขา ท่านมีพระคุณต่อเขามากมายเหลือเกิน ไม่รู้ว่าชาตินี้เขาจะสามารถทดแทนบุญคุณของเขาได้หมดมั้ย  ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ในตอนนั้นป่านนี้เขาคงจะตายไปแล้ว ดังนั้นหลังจากวันที่เขารอดตายมาได้ เขาก็ได้ปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้ว่า




         ......เขาจะปกป้องดูแลนายและครอบครัวด้วยชีวิต.......

             


                        

หลังจากที่เมื่อวานได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ให้หายเหนื่อยจากการเดินทางแล้ว  วันนี้ครอบครัวรุ่งเรืองโรจนไพศาล และพี่เลี้ยงของหนูไนล์ที่คุณเทพทัตได้ทำการคัดสรรค์มาด้วยตัวเองให้มาดูแลดวงใจน้อยๆดวงนี้ ซึ่งกว่าจะได้มานั้นต้องคัดเลือกจากผู้สมัครนับร้อยเลยทีเดียว เพื่อจะเฟ้นหาผู้ที่เหมาะสมและดีที่สุดสำหรับลูกน้อย  พร้อมด้วยเหล่าบอดี้การ์ดต่างก็ได้เริ่มต้นเดินทางท่องเที่ยวดินแดนอียิปต์


....ดินแดนแห่งมนขลัง ที่ได้รวบรวมอารยธรรมโบราณ รวมถึงสิ่งก่อสร้างอันเป็นสิ่งมหัศจรรย์มากมายเข้าไว้ด้วยกัน โดยมีไกด์หนุ่มผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้นำทางในการท่องเที่ยวครั้งนี้ รวมถึงเพื่อนร่วมการเดินทางอีกเจ็ดถึงแปดคนซึ่งเป็นกรุ๊บทัวร์ที่ปรารถนาจะเที่ยวชมดินแดนแห่งนี้เช่นกัน….


แรกๆทุกๆคนต่างก็ตื่นตกใจกับเหล่าบอดี้การ์ดตัวโตที่มากับกรุ๊บทัวร์คอยตามอยู่ไม่ห่าง เนื่องด้วยแต่ละคนนั้นตัวสูงใหญ่ สวมสูทสีดำสนิท อีกทั้งยังสวมแว่นกันแดดสีดำอีกต่างหาก ยิ่งทำให้เพิ่มความน่ากลัวและเกรงขามมากขึ้นไปอีก แต่ทั้งหมดก็ยังพอคลายกังวลใจได้บ้างด้วยคุณเทพทัตได้แจ้งกับทุกคนว่าเหล่าบอดี้การ์ดพวกนี้จะตามดูแลความปลอดภัยเพียงแค่ห่างๆเท่านั้น


ดังนั้นทุกคนจึงเลิกสนใจและคิดว่าพวกบอดี้การ์ดเหล่านี้นั้นเป็นเพื่อนร่วมเดินทางด้วย แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นเพื่อนร่วมทางที่ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก เพราะแต่ละคนเหมือนหุ่นยนต์เดินได้ซะมากกว่า


วันแรกของการเดินทาง...ไกด์ชาลีได้พาทุกๆคนมาท่องเที่ยวกันที่เมืองเมมฟิส ซึ่งเป็นเมืองหลวงเก่าแก่แห่งแรกในยุคอียิปต์โบราณกว่า 5,000 ปีเลยทีเดียว



            “เอาล่ะครับทุกๆท่าน....ตอนนี้ทุกๆท่านกำลังยืนอยู่ที่เมืองเมมฟิสนะครับ ซึ่งเมืองแห่งนี้นั้นเป็นเมืองหลวงเก่าแก่แห่งแรกในยุคอียิปต์โบราณกว่า 5,000 ปีเลยทีเดียวนะครับ อีกทั้งเมืองแห่งนี้นั้นยังเป็นเมืองที่ได้รับการบันทึกในประวัติศาสตร์ว่ามีความสำคัญในการรวมอียิปต์บน และอียิปต์ล่าง ให้เป็นหนึ่งเดียวโดยกษัตริย์เมนา  ปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่ 1 ด้วยนะครับ....”ลูกทัวร์ทุกคนมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตาตื่นใจกับซากอารยธรรมเก่าแก่ที่อยู่เบื้องหน้า...ที่เต็มไปด้วยมนต์ขลังชวนให้หลงใหล.....


“น้องร้อนมากรึเปล่าจ๊ะ...”คุณเทพทัตไถ่ถามภรรยาด้วยความเป็นห่วง มือหนาค่อยๆบรรจงซับเหงื่อให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอม คุณหญิงพลอยไพลินหันมายิ้มให้สามีด้วยความปราบปลื้มใจกับการเป็นห่วงเล็กๆน้อยนี้


“ไม่หรอกค่ะคุณพี่ น้องว่าอากาศวันนี้ไม่ร้อนมาก กำลังสบายเลยล่ะค่ะ เหมือนอากาศที่เมืองไทยเลยค่ะคุณพี่”คุณเทพทัตพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับผู้เป็นภรรยา....อากาศในวันนี้มันช่างเหมาะแก่การท่องเที่ยวดีเหลือเกิน


“แล้วลูกล่ะซันร้อนมากรึเปล่า....”ร่างสูงหันมาถามบุตรชายที่เดินอยู่ข้างๆกัน โดยที่มือน้อยนั้นถูกมือใหญ่เกาะกุมอยู่ไม่ห่าง ด้วยกลัวการพลัดหลงกัน ส่วนลูกสาวตัวน้อยนั้นอยู่บนรถหรูติดแอร์ที่จอดอยู่ไม่ไกลกับพี่เลี้ยงสาว...


เนื่องด้วยทั้งคุณเทพทัตและคุณหญิงพลอยไพลินเกรงว่าลูกน้อยนั้นจะไม่สบายเพราะอากาศที่ค่อนข้างร้อนเกินกว่าที่ผิวบอบบางของเด็กทารกนั้นจะทานทนได้ จึงขอยืมรถตู้สุดหรูของเพื่อนรักมาเป็นพาหนะในการท่องเที่ยวครั้งนี้


“ไม่ร้อนหรอกคคับ น้องซันเก่ง น้องซันทนได้คับ”เด็กชายเงยหน้ายิ้มตอบผู้เป็นพ่อ ซึ่งบนหัวน้อยๆนั้นมีหมวกลายการ์ตูนอุลตร้าแมนน่ารักสวมอยู่เพื่อป้องกันแสงแดด


อีกทั้งข้างๆของทั้งคุณเทพทัต คุณหญิงพลอยไพลิน และน้องซันนั้น ก็มีเหล่าบอดี้การ์ดคอยเดินกางร่มให้อยู่ไม่ห่าง ทำให้ช่วยบรรเทาความร้อนไปได้มากเลยทีเดียว...


            “ทุกๆท่านตามผมมาทางด้านนี้เลยครับ.....”ไกด์ชาลีบอกลูกทีมให้เดินตาม ก่อนจะอธิบายต่อ


“......ระหว่างทางนะครับทุกท่านจะได้เห็นตัวฐานรากของสถานที่โบราณและรูปแกะสลักจากหินที่ยังหลงเหลืออยู่ในระดับพื้นดินซึ่งส่วนใหญ่แล้วถูกทำลายโดยพายุทรายนะครับ....เอาล่ะครับ เดี๋ยวผมจะพาทุกๆท่านเข้าไปชมรูปแกะสลักด้วยหินอลาบาสเตอร์ขนาดยักษ์ขององค์ฟาโรห์รามเสสที่ 2 กันนะครับ..ตามผมมาทางด้านนี้เลยครับ”ไกด์ชาลีพาทุกๆคนเข้าไปชมด้านในตัวอาคารที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อล้อมรอบรูปสลักขององค์ฟาโรห์รามเสสที่ 2 เอาไว้


.....รูปสลักขององค์ฟาโรห์ผู้ยิ่งใหญ่....เกรียงไกร...และสง่างาม.......


เมื่อทุกคนได้ชมและถ่ายภาพเป็นที่ระลึกกันจนพอใจแล้ว ไกด์ชาลีก็พาลูกคณะทุกๆคนมุ่งหน้าสู่จุดหมายต่อไป ซึ่งเป็นเมืองเก่าแก่ที่อยู่ไม่ไกลกัน ซึ่งนั่นก็คือเมืองซัคคาร่า....


.....เมืองแห่งนี้นั้นเป็นที่ตั้งของปีรามิดขั้นบันไดซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ใช้เป็นสถานที่ฝังพระศพของกษัตริย์ซอเซอร์ อีกทั้งยังเป็นต้นแบบของปีรามิดในยุคต่อมาอีกด้วย นอกจากนี้ที่เมืองนี้ทุกๆคนในคณะทัวร์ก็ยังได้ความรู้เกี่ยวกับเรื่องราวของปีรามิดตั้งแต่ผู้สร้างไปจนถึงวิธีการสร้าง  การตัดหินและอื่นๆ อีกนานับประการที่ชวนให้น่าพิศวงเป็นอย่างยิ่ง.....


 

หลังจากเที่ยวชมมาแล้วสองเมือง ไกด์ชาลีก็ได้พาลูกทัวร์ทุกๆคนมาพักรับประทานอาหารกลางวันกันที่ภัตตาคารหรูตามที่โปรแกรมทัวร์ได้จัดเอาไว้ให้....


บรรยากาศห้องอาหารที่หรูหราและสวยงาม รวมถึงดนตรีที่คอยบรรเลงเคล้าคลออยู่ในภัตคารอาหารแห่งนี้ ทำให้ทุกๆคนรับประทานอาหารกันอย่างสนุกสนานและมีความสุข และเนื่องด้วยวันนี้ทุกๆคนต่างก็ได้ใช้พลังงานกันไปอย่างมากมาย ดังนั้นทุกๆคนจึงไม่รอช้าที่จะรีบเติมพลังงานให้แก่ตนเองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้...


และหลังจากอิ่มหนำสำราญและเติมพลังงานกันอย่างเต็มเปี่ยมแล้วก็ได้ฤกษ์ออกเดินทางกันต่อ ซึ่งจุดมุ่งหมายต่อไปก็คือเมืองกีซ่า ซึ่งเป็นที่ตั้งของมหาปีรามิดหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ที่องค์ฟาโรห์แห่งอียิปต์โบราณได้สร้างขึ้นเพื่อฝังพระศพของพระองค์เอง นับเป็นสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่และเก่าแก่ที่สุดของโลก ใช้เวลาก่อสร้างทั้งสิ้น 30 ปี.....


ถึงแม้จะเป็นเวลาที่ยาวนาน แต่มันก็ช่างคุ้มค่าและเป็นมรดกที่สำคัญยิ่งของโลก และนอกจากนี้ทุกๆคนยังได้ชมสฟิงซ์ที่แกะสลักจากเนินหินธรรมชาติ โดยที่ตัวสฟิงซ์นี้มีส่วนหัวเป็นพระพักตร์ขององค์ฟาโรห์และส่วนลำตัวนั้นเป็นสิงโต


ขนาดตัวอันมหึมาของมันนั้นทำให้ทุกๆคนตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก จนอดที่จะเก็บไว้เป็นภาพแห่งความทรงจำไว้ไม่ได้....




 

            หลังจากที่ทุกคนเหน็ดเหนื่อยจากการท่องเที่ยวกันมาทั้งวัน ในคืนนี้ทางกรุ๊ปทัวร์ก็ได้มีการจัดโปรแกรมสุดพิเศษ  ที่จะให้เหล่าลูกทัวร์นั้นได้กางเต้นท์นอนกันที่บริเวณผืนทรายกว้างหน้ามหาปีรามิด เพื่อที่จะให้ทุกคนสามารถสัมผัสกับชีวิตของชนชาวทะเลทรายได้อย่างเต็มที่


.....แสงสว่างจากกองไฟลุกโชติช่วงที่ถูกก่อขึ้นเพื่อมอบไออุ่นให้แก่ทุกคนในยามกลางคืนที่หนาวเหน็บเช่นนี้ และบริเวณรอบๆกองไฟนั้นทุกๆคนต่างก็กำลังร้อง เล่น เต้นรำกันอย่างสนุกสนาน รวมถึงครอบครัวรุ่งเรืองโรจนไพศาลและเหล่าบอดี้การ์ดที่ถูกดึงมาร่วมวงด้วย....


ในวันนี้พวกเขารู้สึกว่ามีความสุขและก็สนุกสนานกันมาก ทั้งได้ท่องเที่ยวชมสิ่งมหัศจรรย์สวยงามมากมาย รวมถึงอารยธรรมอันเก่าแก่ที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์ อีกทั้งยังได้เพื่อนใหม่ที่น่ารักและเป็นกันเองอีกด้วย และสิ่งที่ดีที่สุดของทริปนี้นั่นก็คือการที่ได้ท่องเที่ยวกับครอบครัวอันเป็นที่รักพร้อมหน้าพร้อมตากันทุกๆคน


...ไม่มีอะไรจะวิเศษไปมากกว่านี้อีกแล้ว....


“อุแว้ๆๆ....”เสียงร้องดังของหนูน้อยดังขึ้น พี่เลี้ยงจึงได้พาเดินแยกออกมา หวังจะกล่อมให้นอนหลับ เนื่องด้วยขณะนี้นั้นเป็นเวลานอนของเด็กน้อยแล้วนั่นเอง


“ส่งคนไปเดินตรวจดูรอบๆแล้วหรือยัง”กรพงษ์ถามความเรียบร้อยจากบอดี้การ์ดในทีม


“เรียบร้อยแล้วครับคุณกร”


“อืมดีมาก...ดูแลให้ดีอย่าให้มีอะไรผิดพลาดล่ะ”กรพงษ์สั่งเน้นย้ำอีกครั้ง


“ไม่ต้องห่วงครับมีคนของเราคอยสอดส่องดูแลอยู่ทุกจุด”กรพงษ์พยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปรอบกองไฟเพื่อรายงานคุณเทพทัต


 แต่ขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกสนุกสนานและมีความสุขอยู่นั้นไม่ได้รับรู้เลยว่ามีดวงตาสีแดงที่หิวกระหายจับจ้องมายังพวกเขาจากเนินทรายที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างของพี่เลี้ยงและเด็กน้อยที่เดินแยกออกมา ได้ถูกจากจับตาจ้องมองเป็นพิเศษจากเพชฌฆาตร้ายกาจ แห่งดินแดนทะเลทราย 


.........หมาป่าทะเลทรายผู้หิวโหย.........


            หลังจากที่ทุกคนสนุกกันอย่างสุดเหวี่ยงแล้ว ก็ได้แยกย้ายกันเข้านอนตามเต้นท์ที่ได้กางไว้ ซึ่งผลจากความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางนั้น ทำให้แทบจะทุกๆคนสลบไสลกันทันทีที่หัวถึงหมอน.....


และในขณะที่ทุกๆคนกำลังหลับอยู่อย่างสบายนั้น ก็ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหายนะกำลังจะเกิดขึ้น และหายนะนี้ก็กำลังจะพรากดวงใจของพวกเขาทุกคนไป...


ร่างของมัจจุราชที่หิวโซค่อยๆเดินเยื้องกรายแอบแฝงมาพร้อมกับความมืด ฝีเท้าและการเคลื่อนไหวอันเงียบกริบของมันนั้นสามารถหลบหลีกหลีกเร้นกายให้พ้นจากสายตาของบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้ายามอยู่ด้านนอกได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ก่อนจะค่อยๆย่องเข้ามาด้านในเต้นท์นอนของครอบครัวรุ่งเรืองโรจนไพศาล


ดวงตาแดงฉานจับจ้องอยู่ที่ทารกน้อยๆที่กำลังหลับอยู่ ข้างๆกันนั้นก็มีพี่เลี้ยงของหนูน้อยกำลังนอนหลับอยู่ด้วยความอ่อนเพลียจากการดูแลหนูน้อย


มันเดินมุ่งตรงไปยังอาหารอันโอชะที่มันได้หมายใจจะนำกลับไปยังรังของมัน ณ อีกฟากฝั่งนึงของแม่น้ำไนล์...เพื่อลูกๆของมันอีก 4 ตัวที่กำลังรอคอยอยู่ด้วยความหิวโซ


            ปากของมัจจุราชอ้ากว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวยาวสีขาวเรียงรายอยู่เต็มปาก มันค่อยๆงับลงบนห่อผ้าของหนูน้อยก่อนจะย่องออกจากเต้นท์แล้วจะวิ่งหายลับไปกับความมืดยามรัตติกาลตรงกลับไปยังรังของมันที่อยู่อีกฟากฝั่งนึงของแม่น้ำไนล์........



 

รุ่งเช้าทุกอย่างเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อพบว่าบุตรสาวคนเดียวของครอบครัวรุ่งเรืองโรจนไพศาลนั้นได้มาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...


ซึ่งเมื่อถามหากับพี่เลี้ยงเด็กในตอนเช้า ก็บอกว่านึกว่ามีใครมาอุ้มไปเดินเที่ยวเล่นแต่เช้า ถามลูกทัวร์คนอื่นๆ รวมถึงเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้ายามกันอยู่ ก็ไม่มีใครพบเห็นเลยแม้แต่น้อย สร้างความร้อนใจให้แก่คุณเทพทัตและคุณหญิงพลอยไพลินเป็นอย่างมาก ดังนั้นคุณเทพทัตจึงสั่งให้เหล่าบอดี้การ์ดออกค้นหาเด็กหญิงตัวน้อยเป็นการใหญ่!


“พวกนายแน่ใจเหรอว่าเมื่อคืนนี้ไม่ได้แอบหลับยามน่ะ!”กรพงษ์กระชากเสียงถามบอดี้การ์ดสามคนที่ยืนเฝ้ายามอยู่เมื่อคืนนี้ ซึ่งขณะนี้นั้นโดนซ้อมจนใบหน้าปูดช้ำไปหมดเนื่องจากความผิดพลาดครั้งใหญ่ของการทำงาน!!


            “พะ...พวกเราไม่ได้แอบหลับกันจริงๆนะครับ เราเฝ้าระวังและตรวจตราอยู่ตลอดเวลาเลย แต่ก็ไม่เห็นพบสิ่งผิดปกติใดๆทั้งสิ้น”


            “ใช่ครับคุณกร พวกเราผลัดกันเดินตรวจอยู่ตลอดทั้งคืน แต่ก็ไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆเลย”


            “ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติแล้วคุณหนูจะหายไปได้ยังไง พวกนายอย่ามาแก้ตัวเลยดีกว่า...ถ้าหากคุณหนูเป็นอะไรแม้แต่ปลายก้อย ฉันจะมาจัดการพวกนายด้วยตัวของฉันเองจำเอาไว้!!!”สีหน้าของกรพงษ์ในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความโกรธจัดที่ลูกน้องของตนนั้นทำงานบกพร่อง


“พักเรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะกร เอาไว้ค่อยสะสางทีหลัง ฉันจะลองโทรขอความช่วยเหลือจากอามานดู และในระหว่างนี้ลองส่งคนของเราข้นหาดูรอบๆอีกครั้งหนึ่ง”สีหน้าคุณเทพทัตนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดที่ลูกสาวสุดที่รักนั้นมาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย


เนื่องจากพื้นที่แถบนี้ทั้งหมดเป็นทะเลทรายดังนั้นการค้นหาจึงเต็มไปด้วยความยากลำบาก ซึ่งวิธีที่จะใช้ค้นหาได้นั้นก็คือต้องอาศัยผู้ที่เชี่ยวชาญการแกะรอยในทะเลทรายเท่านั้น ดังนั้นคุณเทพทัตจึงได้โทรไปขอความช่วยเหลือจากนายอามานเพื่อนรัก ซึ่งนายอามานนั้นพอที่จะมีเส้นสาย และอำนาจที่ประเทศนี้อยู่ค่อนข้างมาก


และเมื่อนายอามานได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็ร้อนใจแทนเพื่อนเป็นอย่างมาก แต่เนื่องด้วยตัวของเขาเองก็กำลังประชุมอยู่ในต่างประเทศ ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็คือรีบส่งมือดีที่เชี่ยวชาญเรื่องการแกะรอยในทะเลทรายมาช่วย อีกทั้งยังส่งทีมค้นหาฝีมือดีและกองทัพบอดี้การ์ดขนาดย่อมมาช่วยหาหลานสาวตัวน้อยด้วยอีกแรง....


            เมื่อผู้เชี่ยวชาญการแกะรอยมาถึงก็ได้ทำการสำรวจสถานที่โดยรอบ รวมถึงในเต้นท์ที่นอนพักครั้งสุดท้ายของหนูน้อย....


เขาได้ตรวจพบรอยเท้าของสัตว์ชนิดนึงที่เดินตรงเข้าไปยังเต้นแล้วเดินกลับออกมาข้างนอก ถึงแม้บางรอยจะเลือนราง และถูกรอยอื่นมากลบทับ ด้วยเพราะว่าเป็นทราย จึงทำให้รอยต่างๆค่อนข้างจางหายได้อย่างง่ายดาย แต่เนื่องด้วยความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ของเขา ทำให้เขารู้ได้อย่างทันทีว่ามันเป็นรอยเท้าของหมาป่าทะเลทรายไม่ผิดแน่!


            เขาค่อยๆเดินออกมานอกเต็นท์ มองไปยังครอบครัวรุ่งเรืองโรจนไพศาลที่กำลังนั่งเศร้าเสียใจ พร้อมทั้งเหล่าบอดี้การ์ดบางคนที่กำลังยืนเป็นกังวลหลังจากที่ทำการค้นหาโดยรอบแล้ว แต่ก็ไม่พบคุณหนูตัวน้อยของพวกเขา....


เขาถอนหายใจน้อยๆอย่างรู้สึกหดหู่และสงสาร และในที่สุดก็ตัดสินใจเดินตรงไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นเพื่อจะบอกกล่าวข้อสันนิษฐานของเขาให้ทุกคนได้รับรู้.....


            คุณเทพทัตกำลังนั่งกอดปลอบใจผู้เป็นภรรยา และบุตรชายที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญอยู่ แม้ว่าเขาจะเสียใจมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อาจจะแสดงออกมามากได้ เนื่องจากกลัวว่าจะทำให้ภรรยา และลูกน้อยต้องเสียขวัญไปมากกว่านี้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่ทำตัวเข้มแข็งเอาไว้เพื่อเป็นหลักให้ลูกและภรรยา แต่เขาก็ไม่อาจปกปิดได้มิดนัก...ดูได้จากดวงตาที่แดงกล่ำมีน้ำใสๆเอ่อคลออยู่เล็กน้อย หางตาเหลือไปเห็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแกะรอยที่เพื่อนรักของเขาได้ส่งมาช่วยกำลังเดินตรงมายังพวกเขา....


            “เป็นอย่างไรบ้างครับ ได้ร่องรอยอะไรบ้าง” เสียงทุ้มเปล่งเสียงถามด้วยภาษาสากล น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล ดวงตาจ้องมองไปยังชายเบื้องหน้าอย่างมีความหวังและรอคอยคำตอบ


“เอ่อครับ...คือว่า ผมพบร่องรอยของสัตว์ชนิดหนึ่งเข้าไปยังเต้นท์ของท่าน รอยของมันไปหยุดอยู่ที่ที่คุณหนูนอนหลับอยู่ แล้วก็กลับออกมานอกเต้นท์ ก่อนจะมุ่งตรงไปยังทิศตะวันออกครับ” น้ำเสียงตอบกลับมาเต็มไปด้วยความกังวลมากเช่นกัน เพราะไม่รู้ว่าป่านนี้หนูน้อยยังจะมีชีวิตรอดอยู่หรือไม่ นั่นเป็นสิ่งที่ยากแก่การคาดเดานัก


              “วะ...ว่า....ยังไง....นะครับ  สัตว์ชนิดนึงงั้นหรือครับ” น้ำเสียงแหบแห้งถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก แต่ภรรยาที่อยู่ข้างๆปล่อยโฮอย่างหนักอีกรอบหลังจากรู้ชะตากรรมของลูกน้อย...


เขากระชับอ้อมแขนมากขึ้นเพื่อปลอบใจภรรยา ถึงแม้ว่าตอนนี้ตัวของเขาเองนั้นก็อยากจะปล่อยโฮบ้างแล้วก็ตาม

....โธ่ลูกสาวตัวน้อยของพ่อ.......


            “ครับ มันคาบคุณหนูไปแน่ ผมมั่นใจเช่นนั้น” น้ำเสียงหนักแน่นตอบกลับมา


              “ว่าแต่มันคือตัวอะไรกันครับ ที่คาบลูกผมไป”ตัวอะไรกันที่มันบังอาจมาพรากดวงใจของเขาไป


“จากร่องรอยที่ผมเจอ คาดว่าน่าจะเป็นหมาป่าทะเลทรายมิผิดแน่ครับ และจากที่เห็นผมคิดว่ามันน่าจะหิวมากเลยที่เดียวถึงได้บุกเข้ามาในแถบนี้ เพราะโดยปกติแล้วหมาป่าพวกนี้จะไม่เข้าใกล้บริเวณนี้โดยเด็ดขาดเนื่องจากมันไม่ค่อยชอบผู้คนเท่าไร”


“มะ...หมาป่าทะเลทรายหรือครับ..แล้วลูกสาวของผมยังจะยัง...เอ่อ...มีชีวิตอยู่รึเปล่าครับ” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามอย่างข้องใจ กังวลใจ ปลายเสียงแผ่วเบาเมื่อเอ่ยถึงชีวิตของลูกน้อยที่ไม่รู้ว่าจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า


              “ผมไม่อาจทราบได้ครับ แต่ถ้าให้ผมเดา ผมเดาว่ามันน่าจะนำคุณหนูเดินทางกลับไปที่รังของมัน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกข้อสันนิษฐานของตน


              “ไม่ว่าจะยังไงก็ตามแต่เราจะต้องตามหายัยหนูให้พบให้ได้ ผมเชื่อว่าไนล์ยังมีชีวิตอยู่” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาอย่างมีความหวัง....


              “กร จัดกำลังรีบค้นหายัยหนูโดยเร็วที่สุด” เทพทัตตั้งสติก่อนจะหันไปสั่งคนสนิทให้รีบออกติดตามบุตรสาวก่อนจะหันมาหาผู้เชี่ยวชาญการแกะรอย


              “เอ่อ...คุณ....คุณชื่อว่าอะไรนะครับ” เอ่ยถามชายเบื้องหน้า ด้วยยังไม่ทราบชื่อของเขา


              “เรียกผมว่า เคซัสก็ได้ครับ” เขาเอ่ยตอบชายเบื้องหน้าด้วยความนอบน้อม


            “ครับคุณเคซัส รบกวนคุณช่วยนำทางด้วยนะครับ ถ้าเจอยัยหนูเมื่อไหร่ ผมจ่ายคุณไม่อั้นแน่นอน” เขากล่าวแก่ผู้นำทางของเขา


              “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผมเลย ผมจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุด แต่ผมขอแนะนำว่าคุณผู้หญิง และคุณหนู รวมถึงสาวน้อยคนนั้น และคนอื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้อง ควรกลับไปรอยังที่พักจะดีกว่านะครับ ผมเกรงว่าถ้าเดินทางไปกันหมดนี่จะทำให้การเดินทางของเราล่าช้าลง….” เขาเอ่ยบอกแก่ผู้สูงวัย พร้อมทั้งแนะนำให้ผู้หญิงและเด็กกลับไปรอยังที่พัก


เนื่องด้วยกลัวว่าจะมาถ่วงเวลาการเดินทาง เพราะผู้หญิงพวกนี้ดูเป็นคนเมือง ไม่ค่อยถูกกับการเดินทางในทะเลทรายและอากาศร้อนจัดๆอย่างนี้เท่าไรนัก อีกอย่างเขาเกรงว่าหากช้าไปเสี้ยววินาที นั่นหมายถึงชีวิตของเด็กน้อยตัวเล็กๆคนนึงเลยทีเดียว......


              “อืม...ผมเห็นด้วย...คุณกับลูกแล้วก็เชอรี่กลับไปรอที่โรงแรมก่อนนะ ผมจะรีบไปช่วยลูก” เขาเห็นด้วยกับความคิดเคซัส ก่อนจะหันไปบอกกับภรรยาและลูกของตนให้กลับไปรอที่โรงแรม


             “คุณต้องช่วยลูกของเราให้ได้นะคะ แกจะต้องปลอดภัยใช่มั้ยคะ” คุณหญิงกล่าวด้วยน้ำตานองหน้า ดวงตาแดงก่ำจากร้องไห้ด้วยความชอกช้ำใจของผู้เป็นแม่ที่ลูกรักมาถูกพรากไปจากอก
 

 “แน่นอนจ๊ะ เราต้องเจอลูกแน่ๆ คุณกับลูกไปพักผ่อนก่อนนะ ชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันการ ผมไปก่อนนะจ๊ะ” ชายหนุ่มเอ่ยแก่ภรรยา ก่อนจะผละไปด้วยความรีบ โดยไม่ลืมบอกกล่าวให้บอดี้การ์ดส่วนนึงคอยดูแลภรรยาและบุตรชายด้วย


                                                                 ************

                        

            ร่างทุกร่าง เดินกันอย่างเหนื่อยล้า ใบหน้าเศร้าสลด โดยเฉพาะเทพทัตนั้น น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาเป็นสายเนื่องด้วยตามหาบุตรสาวมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ก็หาไม่เจอ มิหนำซ้ำยังมาเจอเข้ากับพายุทะเลทรายลูกใหญ่ที่ทำให้การค้นหานั้นเป็นไปได้ยากยิ่งขึ้น เนื่องจากพายุทะเลทรายที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปนั้น หอบนำพาเม็ดทรายจำนวนมากมายมากลบทับรอยต่างๆหายไปเสียหมด....


            หากแต่พวกเขาก็ยังคงไม่ละความพยายาม พวกเขาได้ลองข้ามฟากไปดูยังฝั่งตรงข้ามซึ่งสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นรังของหมาป่าทะเลทราย...และแล้วในที่สุดก็พบรังของมัน หากแต่ไร้ซึ่งร่องรอยบุตรสาวของเขา...


            ในที่สุดการค้นหาก็ต้องหยุดชะงักลงหลังจากผ่านไปเป็นอาทิตย์เนื่องเสบียงที่เตรียมมานั้นได้หมดไป ดังนั้นเขาจึงต้องตัดใจกลับ แบกความชอกช้ำ และความเสียใจกลับไป เพื่อบอกข่าวร้ายแก่ผู้เป็นภรรยาและลูกชาย


            ....ข่าวการสูญเสียของดวงใจดวงน้อยๆดวงนี้.....


 

*****************************

     มาแล้วจ้า .....กลับมาให้คลายความคิดถึงกันอีกครั้งนึงแล้ว ถ้าหากว่ายังมีจุดผิดหรือบกพร่องตรงไหนก็เม้นท์บอกกันได้นะคะ....แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า


 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ (สนพ.พิมพ์คำ สถาพรบุ๊คส์ค่ะ) ตอนที่ 3 : บทที่ 2น้ำตาแห่งความสูญเสีย 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9019 , โพส : 22 , Rating : 291 / 60 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#22 : ความคิดเห็นที่ 5626
แต่งได้ลื่นไหลดีนะคะ สนุกมากค่ะ จะรอตอนต่อไป
Name : สายลม [ IP : 14.207.163.64 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 มกราคม 2555 / 19:28

#21 : ความคิดเห็นที่ 5496
 เจ้าหมา เอาไนล์คืนมาเลยนะ
PS.  ขาวเอยขาวบริสุทธิ์ รักบริสุทธิ์คือสีขาว ความผุดผ่องงามเหนือหล้า รวมคือเจ้า...ธิดาสีขาวเอย
Name : pond BR.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pond BR. [ IP : 58.9.64.177 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤศจิกายน 2554 / 10:52


#20 : ความคิดเห็นที่ 5315
เศร้าเรยค่ะ :'( อ่านแล้วสงสารครอบครัวเลยค่ะ ..... แต่สนุกนะคะ ต้องติดตามต่อ ^.^
Name : ~:LuCia:~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~:LuCia:~ [ IP : 125.24.87.215 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2554 / 06:09

#19 : ความคิดเห็นที่ 5248
สนุกกกกกกกค่าาา ^-^b
Name : THE DRAK NIGHT< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ THE DRAK NIGHT [ IP : 58.9.37.228 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2554 / 12:35

#18 : ความคิดเห็นที่ 5074
เจ้าหมาป่าเอานางเอกไปไหนเอาคืนมาเดี๋ญวนี้น่ะ
Name : honeydew310 [ IP : 118.173.51.0 ]
Email / Msn: honeydew310(แอท)gmail.com
วันที่: 17 สิงหาคม 2554 / 18:50

#17 : ความคิดเห็นที่ 5039
เเง่ว
จะหาเจอมั้ยล่ะเนี่ย
PS.  ...การเรียนที่ก้าวหน้า ถือเป็นการโกยทางให้ไปได้ไกลเเละสดใสยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ก็จริง เเต่ว่า...ทำไมมันทำยากจังฟระเนี่ย!!?-*-
Name : •Zol2iäc•< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ •Zol2iäc• [ IP : 223.204.8.160 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2554 / 01:49

#16 : ความคิดเห็นที่ 4978
หมาป่ามาคาบหนูไนล์ไปง่ายเกินไปนะครับ
บอดี้การ์ดทั้งกลุ่มไม่รู้เรื่องเลยแบบนี้ เสียชื่อบอดี้การ์ดหมด
น่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างระหว่างเช่นมีคนตื่นมาเห็ฯหรือหนูไนล์ส่งเสียงร้องขึ้น
Name : seeker2005< My.iD > [ IP : 110.168.169.245 ]
Email / Msn: subolwat(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2554 / 07:49

#15 : ความคิดเห็นที่ 4758
หนูไนล์หายไปไหนหละเนี่ย
Name : Fairy dream< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fairy dream [ IP : 182.53.196.254 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 15:04

#14 : ความคิดเห็นที่ 4722
ไนล์ไปไหนเนี่ยยย T^T
Name : THE DRAK NIGHT< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ THE DRAK NIGHT [ IP : 110.168.155.180 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2554 / 22:19

#13 : ความคิดเห็นที่ 4493
น่าสงสารจังเรย
Name : oJxญิJกุxลlบขlว< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oJxญิJกุxลlบขlว [ IP : 223.25.209.86 ]
Email / Msn: num_090(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2554 / 13:33

#12 : ความคิดเห็นที่ 4151
อ่า น่าสงสารอ่ะ
Name : invaluable< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ invaluable [ IP : 182.52.97.118 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2554 / 14:41

#11 : ความคิดเห็นที่ 3430
ยังสนุกอยู่ แต่อยากให้ลดจำนวนการใช้สรรพนาม "เขา" และ "พวกเขา" ลงบ้าง
Name : วราพันธุ์ [ IP : 119.160.215.52 ]
Email / Msn: warapan.kamwongsa(แอท)worleyparsons.com
วันที่: 9 กันยายน 2553 / 17:36

#10 : ความคิดเห็นที่ 3391

น่าสงสารคนเป็นพ่อเป็นแม่จังเลยนะคะ


PS.  เราเป็นเพื่อนกันนะ
Name : เวนีล่า< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เวนีล่า [ IP : 180.180.41.247 ]
Email / Msn: noramon_2009(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 สิงหาคม 2553 / 22:43

#9 : ความคิดเห็นที่ 2633

ง่าปรับปรุงหลอค่ะ งั้นจะรอนะค่ะ

อยากอ่านต่อจัง เพิ่งเข้ามาอ่านอะค่ะ แหะๆ


PS.  อดีตที่อยากลืม...ปัจจุบันที่เจ็บปวด..และ...อนาคตที่ไม่แน่นอน
Name : Pürity---+< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pürity---+ [ IP : 180.180.69.222 ]
Email / Msn: AfGrEki1(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2553 / 15:39

#8 : ความคิดเห็นที่ 2616

เพิ่งมาแต่นิยายกังลังปรังปรุง เฮ้อ 
สนุกดีค่ะ 55 เริ่มชอบ
เมื่อไหร่ปรับปรุงเสร็จแล้วจะรีบมาอ่านเลย555

Name : Infix< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Infix [ IP : 124.121.111.112 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มีนาคม 2553 / 09:40

#7 : ความคิดเห็นที่ 2234

น่าสงสารจังงง

แต่ยังไงผู้แต่งๆสนุกมากแล่ะ

ขอบคุณที่แต่งนิทานดีๆให้อ่าน

Name : kooggie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kooggie [ IP : 58.8.180.181 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2553 / 12:30

#6 : ความคิดเห็นที่ 1844
Where is baby now??
PS.  I just need sometime then I will be stong again..... I know I'm stupid, but I can not stop my tear..... That's because I love and care too much...
Name : piercensean< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ piercensean [ IP : 75.168.125.74 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2552 / 08:43

#5 : ความคิดเห็นที่ 801
เม้นเเล้วนะค่ะ
PS.   งืมๆๆ ดีๆๆๆ เก่งมากลุยค่ะทุกท่าน แต่อะไรคือ โพสความคิดเห็น ง่า ??? งง นิดๆๆ แต่ก็โอเคน่า แนะนำนิยายนุกๆให้หน่อยน้าทุกคน 0.0
Name : GeeRaNa< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GeeRaNa [ IP : 203.158.118.15 ]
Email / Msn: gran_gran_gran(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2552 / 15:48

#4 : ความคิดเห็นที่ 413

แงๆๆๆๆๆๆๆ  น่าสงสารจังเลย

Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 118.173.149.96 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2552 / 15:25

#3 : ความคิดเห็นที่ 61
น่าสงสารอะ

PS.  คนขยันย่อมได้มาซึ่งความสำเร็จ คนเกียจคล้านย่อมได้มาซึ่งความล้มเหลวในชีวิต
Name : mydei< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mydei [ IP : 202.28.123.253 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2552 / 02:27

#2 : ความคิดเห็นที่ 6
ชอบคะ แล้วมาอัพไวไว นะคะ อยากรู้ว่าน้องไนล์หายไปไหน
Name : เฟย์ [ IP : 112.142.146.78 ]
Email / Msn: -
วันที่: 9 กันยายน 2552 / 18:24

#1 : ความคิดเห็นที่ 4

เอามาลงวันเดียว 3 ตอนรวดเลย หวังว่าคงจะชอบกันนะค๊ะ ยังไงก็ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะค๊ะ

Name : GracE*My Dear*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GracE*My Dear* [ IP : 124.121.232.177 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กันยายน 2552 / 16:48

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android