สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 (2)


     อัพเดท 12 ส.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: แก้วชวาลา หวานซึ้ง โรแมนติก น่ารัก
ผู้แต่ง : แก้วชวาลา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แก้วชวาลา Email : gawchawala(แอท)windowslive.com
My.iD: http://my.dek-d.com/gawchawala
< Review/Vote > Rating : 87% [ 7 mem(s) ]
This month views : 409 Overall : 84,339
674 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 533 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด ตอนที่ 3 : บทที่ 1 (2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1463 , โพส : 0 , Rating : 24 / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ 1 (2)

                        “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

 

                        บอกพร้อมยกมือไหว้อย่างเสียไม่ได้ มือบางรีบเอื้อมไปยังประตู เธออยากไปจากเขาให้เร็วที่สุด แต่ปรากฏว่ามันล็อก! เอมอรจึงได้แต่นั่งอึกอักอ้ำอึ้ง จ้องไปทางใบหน้าขาวอมชมพูของเจ้าพ่อตาหวาน เห็นเขาก้มลงมองลอดผ่านกระจกเข้าไปยังร้านอาหาร สักพักก็หันมาจ้องเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึง

 

                        “ห้ามเอาชุดที่ทางบริษัทยกให้กับคุณ หลังจากผ่านงานแคสติ้ง มาใส่ร้องเพลงเด็ดขาด”

 

                        “ร้องเพลงอะไรคะ?”

 

                        เอมอรเหวอไปพักหนึ่ง ถามเขางงๆ เห็นคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันมุ่น หน้าเรียวยาวค่อยๆ บรรเทาอาการเครียดขรึมลง ก่อนจ้องตาเธอจริงจัง

 

                        “คุณไม่ได้มาร้องเพลงที่ไนต์คลับแห่งนี้หรือ?”

 

                        แมทธิวถาม นัยน์ตาคมใหญ่ยังแลหวานระยับ แม้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์เสน่หาใครทั้งสิ้น มาเฟียเจ้าสำอางค่อยๆ กวาดตามองร่างที่ซุกอยู่ในเสื้อยืดสีเหลืองอ่อนพอดีตัวและกางเกงยีนสีซีดเก่าที่ยังทำหน้างงอยู่เบื้องหน้า ฝ่ายเอมอรนั้นแม้จะเริ่มมีอารมณ์โกรธกรุ่น แต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้ให้ถึงที่สุด ก็แหงล่ะ เธอไม่กล้าหือกับเจ้าพ่ออย่างเขานี่นา

 

                        “เปล่าค่ะ ดิฉันไม่ได้มาทำแบบนั้น” ปฏิเสธพร้อมก้มหน้า พึมพำเบาๆ ช้าๆ “ดิฉันมาเสิร์ฟอาหารที่นี่ค่ะ คนอย่างฉันคงเป็นนักร้องไม่ได้หรอก เพราะเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร”

 

                        “เสิร์ฟอาหารหรือ! เสิร์ฟอาหารนี่นะ มันน่าจะมีงานอะไรที่คุณเลือกทำได้ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ?”

 

                        เสียงทวนถาม และสายตาที่ตวัดมองเอมอรอย่างเหลือเชื่อ หรือมองในแง่ไม่น่าคบหาน่าสมาคมด้วยก็ไม่อาจรู้ได้ ทำให้หญิงสาวเฉหลบตา ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเป็นธรรมชาติพึมพำกลับไปเบาๆ

 

                        “ขอบคุณที่มาส่ง ดิฉันต้องไปแล้วค่ะ อีกไม่ถึงสิบนาทีก็ต้องตอกบัตร ยังไงช่วยปลดล็อกประตูด้วยค่ะ”

 

                        “ทำงานอยู่ที่นี่ทุกวันเลยหรือ ผมคิดว่าคุณเป็นพริตตี้และกำลังก้าวเข้าสู่วงการนางแบบซะอีก งานอย่างหลังนี้มีทั้งเงินและชื่อเสียง มีคนพะนอสอพลอล้อมหน้าล้อมหลัง ถ้าคุณรู้จักวางตัวดี ก็จะมีกินมีใช้ อยู่ในวงการนี้ได้อีกนาน”

 

                        เสียงเอ่ยเหมือนไม่ได้ยินคำขอร้อง ทำให้เอมอรเม้มปากแน่น แต่ก็พอรู้ว่าจำต้องชี้แจงแถลงไข เพราะดูเหมือนว่าคนอย่างเขาจะไม่ยอมให้ใครสร้างปัญหาให้ต้องสงสัยหรือขัดใจง่ายๆ เลย สังเกตได้จากประสบการณ์ที่เผชิญหน้ากันมายังไม่เต็มครึ่งวันดีนัก

 

                        “ดิฉันทำงานทุกอย่างค่ะ แล้วแต่โอกาสและเวลาจะเอื้ออำนวย ตอนนี้ไม่มีงานที่คุณว่าให้ทำ ในช่วงนี้ของวัน ดิฉันก็เลยว่าง และมาทำงานที่นี่แทน”

 

                        “แต่นี่มันเหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น ที่คุณจะต้องขึ้นไปบนเรือกาสิโนของผม เพื่อถ่ายโฆษณาชิ้นนั้น คุณควรจะกลับไปเตรียมตัวที่บ้านมากกว่ามารับจ็อบไร้สาระราคาถูกแบบนี้ ในเมื่อมีงานที่ดีกว่ารออยู่ตรงหน้า ทำไมถึงไม่ตื่นเต้น และเตรียมตัวเอาไว้แต่เนิ่นๆ ล่ะ”

 

                        พอเขาถามแบบนี้ เอมอรก็จี๊ดขึ้นมา เมื่อนึกถึงสารพัดเหตุผลของเขาที่แจกแจงไว้ในสตูดิโอ เกี่ยวกับสาเหตุที่เธอได้งานโฆษณาชิ้นนี้ไป ใบหน้าเรียวสวยบูดบึ้งอย่างไม่รู้ตัว เป็นเหตุให้คนชอบวางอำนาจผงะไปนิด แล้วก็ขมวดคิ้วมุ่น จ้องเธออย่างไม่ชอบใจ แต่เอมอรนั้นฉุนเฉียวอยู่เลยลืมเกรง

 

                        “ฮึ! ไอ้งานที่ต้องผมสวย มือสวย ขาสวยน่ะหรือคะ งานแบบนี้ไม่มีปัญหาอะไรสักหน่อย ไม่เห็นต้องรีบกลับไปซ้อมไปเตรียมตัวอะไรมากมายเลยค่ะ แค่ทาครีมบำรุงผิวเข้าไว้ มันก็ดูดีแล้ว หรือคุณจะลืมไปแล้วคะ ว่างานของฉันไม่จำเป็นต้องอาศัยความสามารถ”

 

                        “นี่คุณกำลังจะสื่ออะไรกับผมหรือเอมอร?”

 

                        แมทธิวถามเสียงต่ำลึก จ้องเข้าไปในดวงตาของเอมอรอย่างสงสัยแกมจับผิด สักพักก็ไหวไหล่ หน้าคมสันกระเดียดไปทางหวานเปล่งประกายไม่แยแส

 

                        “คุณไม่ชอบเป็นคนที่ถูกเลือกหรือไงล่ะ น่าแปลกจริง!

 

                        แมทธิวเอ่ยแล้วหยุด เพียงเพื่อส่งสายตาขุ่นเคืองให้คู่สนทนา จากนั้นก็เอ่ยเสียงจริงจังเคร่งเครียด

 

                        “เอมอร ถ้าคุณไม่อยากได้งานนี้ แล้วมาแคสติ้งทำไม เมื่อรู้ว่ามันมีโอกาสเสี่ยงกับการที่จะต้องถูกเลือกตัว เอ๊ะ! หรือว่าคุณไม่พอใจที่ผมไม่ยอมเลือกให้คุณเป็นตัวเอกของโฆษณาชิ้นนี้

 

                        แมทธิวเอ่ยเท่านั้นใบหน้าก็กระจ่างวาบ เมื่อคิดว่าสิ่งที่ตนพูดออกไปมันต้องใช่แน่! มุมปากรูปกระจับสีแดงระเรื่อกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน

 

                        “ฮึ! แต่ถึงคุณจะไม่ชอบ ผมก็ไม่เลือกคุณหรอก บุคลิกของคุณไม่เหมาะสมกับบทบาทนั้นเลยสักนิด คุณดูไม่ใช่ผู้หญิงฟู่ฟ่า หรูหรา มีเสรีกว้างไกล สนุกสนานกับปาร์ตี้ และการล่องเรือไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีวันจบสิ้น”

 

                        “มันไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอกค่ะมิสเตอร์เลอร์วาร์ด ฉันรู้ตัวเองดีว่าไม่เหมาะสมกับบทบาทนั้นแค่ไหน”

 

                        หญิงสาวรีบแย้ง ข่มใจไม่ให้เสียงแข็งห้วน ทั้งที่ในใจนั้นโกรธจัดที่เขาปรามาสตน และสรุปไปในทางที่ผิด แถมมีแนวโน้มไปในทางที่เสียหาย

 

                        “ฉันมันก็แค่นางสาวเงอะงะ รู้ตัวดีอยู่แล้วว่าไม่เหมาะกับบทบาทที่โดดเด่นอย่างนั้น แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงเสียโอกาสแคสติ้ง แต่กลับได้งานนี้ ทั้งที่คนอื่นได้แคสติ้งกันหมด”

 

                        “ไม่เห็นแปลก” แมทธิวไหวไหล่ “จะแคสติ้งทำไม ในเมื่อผมเห็นว่าคุณเหมาะกับงานนี้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณเดินเงอะงะเหมือนคนขาดความมั่นใจขึ้นไปบนเวทีแล้ว ในเมื่อเรารู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เราจะต้องเลือก แล้วทำไมผมต้องมานั่งทำอะไรให้มันเสียเวลาด้วย

 

                        แมทธิวเอ่ย ริมฝีปากแดงตามธรรมชาติยกขึ้นสูงเหมือนเย้ย หน้าขาวฉ่องจนสาวๆ อิจฉาจ้องมาที่เอมอรอย่างท้าทาย

 

                        “ใครจะรู้หากผมยอมให้คุณแคสติ้งต่อ ส้นรองเท้าสูง 5 นิ้ว และเล็กอย่างกับไม้ขีดไฟนั่น อาจทำให้คุณล้มลงหัวฟาดพื้นโดยไม่มีใครกระโดดเข้าไปรับไว้ทันก็ได้จริงไหม?”

 

                        เสียงถามพร้อมสายตาที่จ้องมาอย่างมีเลศนัย กวาดไปทั่วร่างเหมือนจะโลมลูบนั้น ทำให้ใบหน้าเรียวขาวของเอมอรแดงขึ้นทันตา เริ่มหายใจติดขัด ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่มันไม่ใช่อาการหอบเพราะความโกรธแล้ว มันเป็นการหอบเพราะความตื่นเต้นตื่นตัว ที่มีบุรุษหล่อเหลาสมบูรณ์แบบมาจ้องเธอด้วยสายตาหิวกระหายอ่อนเชื่อมมากขึ้นทุกที

 

                        เอมอรรู้สึกเหมือนร่างถูกบีบให้เล็กลงเรื่อยๆ บีบด้วยความหล่อหวานคมเข้มลึกล้ำ หญิงสาวค่อยๆ กลืนน้ำลายที่เหือดไปจากลิ้น เพื่อให้มันลงไปหล่อเลี้ยงลำคอที่แห้งเป็นผงขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางเขยิบหนีไปติดประตู รวบรวมสติเพื่อต่อต้านความรู้สึกประหลาดยามประสานสายตา น่าแปลกเขาไม่ชอบเธอ แต่กลับจ้องกันเหมือนแมวตะครุบเหยื่อยังไงไม่รู้

 

                        “ม...มะ...มิสเตอร์เลอร์วาร์ด ช่วยบอกให้คนขับรถปลดล็อกประตูให้ฉันด้วยค่ะ ฉันต้องรีบลงไปทำงาน”

 

                        “เอมอร คุณสามารถเดินทางไปยังเรือกาสิโนของผมก่อนใครได้สองวัน และถ้าคุณตัดสินใจแบบนั้น คุณก็ไม่จำเป็นต้องลงไปจากรถคันนี้เลยเอมอร”

 

                        เสียงสุเหร่านั้นทำให้เอมอรตาปริบๆ สะบัดศีรษะอย่างมึนๆ มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ก่อนหน้านี้เธอยังอารมณ์ขึ้นใส่เขาอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ใจถึงเต้นแรงมึนๆ งงๆ เหมือนโดนมนต์สะกดก็ไม่รู้ มนต์ที่ร่ายมาทางสายตาคมหวานลุกโชนเป็นเปลวไฟฉ่ำเยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์คู่นั้นไง

 

                        “อ...อะ...อะไรนะคะ เพื่อกี้คุณพูดว่า...”

 

                        “คุณได้ยินแล้วเอมอร” เสียงแมทธิวต่ำพร่าชัดเจน “แต่ก็ได้ผมจะพูดมันอีกครั้ง สาวน้อย คุณสามารถไปถึงเรือกาสิโนของผมก่อนนางแบบและทีมงานคนอื่นๆ ได้ ถ้าไม่ลงไปจากรถคันนี้ซะก่อน ที่นั่นสนุกสะดวกสบาย และผมจะแทคแคร์คุณเป็นอย่างดีตลอดทั้งสองวัน”

 

                        “ไปกาสิโนของคุณหรือคะ?”

 

                        เอมอรทวนอีกครั้ง แล้วก็เริ่มโกรธเมื่อสติกลับคืนมา

 

                        ‘อีตาเจ้าพ่อชีกอเห็นเธอเป็นคุณตัวหรือไง เขาจะชวนเธอไปทำอะไรถ้าไม่ใช่...

 

                        คิดได้เท่านั้นก็หน้าแดงก่ำ แววตามึนๆ งงๆ เปลี่ยนเป็นลุกโชนโกรธเกรี้ยว

 

                        “ไม่ค่ะขอบคุณ ดิฉันจะทำงาน คุณน่าจะไปชวนนางเอกของโฆษณาชิ้นนี้แทนนะคะ เพราะคุณชอบเธอมากไม่ใช่หรือ ช่วยบอกคนขับรถของคุณให้เปิดประตูรถด้วย ฉันจะลงแล้ว”

 

                        เอ่ยเท่านั้นก็เม้มปากแน่น เมื่อเจ้าพ่อหน้าหวานเลิกคิ้วขึ้นสูง พลางไหวไหล่ไม่ยี่หระ

 

                        “งั้นก็เชิญครับ สวัสดีนางสาวเงอะงะ คุณสามารถลงไปจากรถคันนี้ได้ทุกเมื่อ ไม่มีใครเขารั้งคุณผู้หญิงไว้สักคนเดียว ได้โปรดเชื่อผม!

 

                        จบคำที่พูดออกมาด้วยมาดยโสโอหัง และการเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจอีก ทำให้เอมอรหน้าชานัก มือบางเอื้อมไปผลักประตู แล้วก็หน้าแดงก่ำเมื่อพบว่ามันไม่ได้ล็อก หญิงสาวรีบเปิดผลัวะ ลนลานออกจากรถแทบไม่ทัน ลืมกล่าวแม้แต่คำว่าสวัสดี แต่ก็ช่างหัวเขาสิ! เขาสมควรได้รับการกระทำที่หยาบคาย ก็เมื่อครู่นี้เจ้าพ่อปากแดงนั่นชวนเธอไปเป็นนางบำเรอชั่วคืนของเขาไม่ใช่เหรอ

 

                        บ้า บ้า บ้าที่สุด เขาดูถูกเธอทุกหยาดหยดของวินาทีที่พบกันเลย ก็เพราะเห็นเธอเงอะงะเซ่อซ่าไง เลยสรุปเอาว่าเอมอรโง่เขลา แค่ทำตาซึ้งๆ มองอย่างโลมลูบให้ใจหวิวไหว ก็สามารถชวนไปกับเขาได้แล้ว นี่ถ้าหากเป็นปาหนัน ผู้หญิงที่เขาชอบจนเลือกเป็นตัวเด่นของงานนี้ละก็ เขาจะทำแบบนี้ไหม เชื่อขนมกินได้เลย เขาไม่ทำ! และพร้อมจะยกผู้หญิงคนนั้นขึ้นหิ้งอวดคนทั้งเมืองอย่างแน่นอน

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

กับดักพรหมจรรย์ นิยายวางแผงแล้วนะคะ
ติดตามเนื้อหาฉบับเต็มได้ในแบบของรูปเล่ม ราคาปก 289 บาท
สามารถหาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไป

หาหนังสือไม่พบแจ้งพนักงาน

หรือสั่งซื้อผ่านเว็บไซต์สำนักพิมพ์ได้ที่
http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=70



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
กับดักพรหมจรรย์(พรานพิศวาส) ซีรีย์ชุดสุภาพบุรุษเลอร์วาร์ด ตอนที่ 3 : บทที่ 1 (2) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1463 , โพส : 0 , Rating : 24 / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android