สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic Kuroko no Basket] Our Boss

ตอนที่ 1 : คางามิ คุโรโกะ และอะคาชิ


     อัพเดท 4 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: kuroko_no_basket
ผู้แต่ง : ขอโทษที่หนูหื่น ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอโทษที่หนูหื่น Email : boontika_meen(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/fayro
< Review/Vote > Rating : 90% [ 1 mem(s) ]
This month views : 184 Overall : 2,135
34 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 52 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic Kuroko no Basket] Our Boss ตอนที่ 1 : คางามิ คุโรโกะ และอะคาชิ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 727 , โพส : 4 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่ 1

ดวงตาสีฟ้าเบิกโพล่งขึ้นท่ามกลางความมืดของค่ำคืนที่เงียบสงัด ร่องรอยเส้นทางการไหลของน้ำตายังหลงเหลืออยู่ที่หางตา อกนั้นกระเพื่อมไหวเหมือนหัวใจเร่งเร้าจะกระโจนออกมา เขาต้องใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะให้สติเข้าควบคุมร่างกายให้หยุดสั่นไหวและระงับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในหัวใจทั้งหมดให้หมดสิ้น แขนผอมบางค่อยๆยันตัวลุกขึ้นและตัดสินใจละไปจากฟูกนอนอันโดดเดี่ยวกลางห้องไปเสีย เขาไม่นึกชอบห้องสไตล์ญี่ปุ่นที่เรียบง่ายและกว้างขวางในยามค่ำคืนเอาเสียเลย มันแลดูอ้างว้างเกินไป เขารู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรง

มือสีขาวซีดจับประตูเลื่อนเปิดออกสู่ระเบียงไม้เบาๆ ภาพของสระน้ำที่สะท้อนเงาของพระจันทร์และสวนแบบญี่ปุ่นทำให้เขารู้สึกดีขึ้นอีกนิดนึง ไกลออกไปอีกนิดคือกำแพงสูงซึ่งไม่ยากแก่การปีนป่ายเข้าออกของเขาโดยไม่มีผู้ใดรู้เห็น ฝันร้ายและความมืดอันอ้างว้างทำให้เขาตัดสินใจปีนออกไปในค่ำคืนนี้

======

คางามิ ไทกะกำลังเล่นบาสอยู่คนเดียวกลางดึกในสนามของสวนสาธารณะใกล้บ้าน สมาธิของเขาทั้งหมดทุ่มเทให้กับคู่แข่งในความทรงจำตรงหน้า ร่างนั้นมีเหงื่อไหลโทรมกายพอๆกัน และมีสายตาจ้องมาอย่างดุดันไม่ยอมแพ้ คางามิคลี่ยิ้มกับแรงกดดันอันท้าทาย เสียงกองเชียร์ตะโกนกู่ก้องเรียกให้เลือดของเขาเร่าร้อนและเดือดพล่าน คางามิรู้สึกเหมือนร่างของเขาหดเล็กลงแต่มีเรี่ยวแรงมากเหลือคณาเหมือนความเป็นวัยรุ่นกลับมาหาเขาอีกครั้ง เหมือนเขายืนอยู่ในแมตช์สำคัญเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ เสียงลูกบาสในมือที่กระทบพื้นดังแทบจะเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจ เขาพร้อมแล้วที่จะฝ่าคู่ต่อสู้คนนี้เพื่อส่งลูกบาสลงห่วงเพื่อทำแต้มสำคัญ และทันทีที่เขาขยับ

"สายัณสวัสดิ์ครับ คางามิคุง" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาทำให้ภาพของความฝันมลายหายไปเหมือนปราสาททรายที่ถูกเตะกระจุย คางามิเกือบๆจะเสียหลักเพราะเบรกกะทันหัน

"บ้าเอ๊ย คุโรโกะ ฉันกำลังจะชู๊ตเลยนะเฟ้ย อย่านึกจะโผล่มาก็โผล่ จะพูดก็พูดขึ้นมาสิฟะ" คางามิอยากจะสบถอีกยาวที่ถูกคั่นจังหวะการเล่น แต่หน้านิ่งๆกึ่งจะยิ้มๆของคนผิวขาวซีดทำให้เขาลดความโกรธลงเหลือเป็นเพียงบ่นงึมงำให้ตัวเองฟัง

"คางามิคุงเล่นเอาจริงเอาจังขนาดนั้น จะทักตอนไหนคุณก็ตกใจอยู่ดีแหละครับ" คุโรโกะตอบด้วยเสียงเรียบๆกึ่งขำขัน

"เมื่อกี้ฉันกำลังจะชู้ตแต้มสำคัญเชียวนะ ฮ้าาาา ช่างเถอะ" คางามิโยนลูกบาสสีส้มให้ร่างผมสีฟ้าก่อนจะเดินไปที่ม้านั่งเพื่อหยิบผ้าขนหนูของตนขึ้นมาเช็ดหน้า คุโรโกะเดาะลูกบาสไปบนพื้นก่อนยกขึ้นชู้ต ลูกบาสกระแทกขอบห่วงกระเด็นออกไปอย่างน่าเสียดาย ดวงตาสีแดงมองตามร่างที่ตามไปเก็บลูกบอลอย่างครุ่นคิด

"วันนี้ก็ฝันร้ายงั้นเหรอ" ถึงจะรู้ว่าคนตรงหน้ามีปัญหาเรื่องการนอนจึงชอบออกมาเดินดึกๆดื่นๆ แต่พอถามคำถามนี้ออกไปแล้ว เขาก็รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นเด็กน้อยขึ้นมา ทั้งๆที่ทั้งคู่ต่างก็ถึงวัยทำงานแล้วเพราะไม่ได้เรียนระดับวิทยาลัย

"ครับ" คุโรโกะตอบรับสั้นๆ ก่อนลองส่งลูกบาสลงห่วงอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ผล คางามิเห็นอีกฝ่ายมุ่นคิ้วน้อยๆก็ยิ้มออกมาอย่างขันๆ

"ท่าทางนายจะชอบบาสนะ วันนี้ไม่เล่นด้วยกันสักหน่อยเหรอ" คางามิเอ่ยถาม เขากับคุโรโกะเพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวเมื่อสัปดาห์ก่อนที่นี่กลางดึกเช่นนี้ ครั้งนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คุยกันมากนัก อีกฝ่ายเดินออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวสำหรับใส่นอน และมานั่งริมสนามดูเขาเล่นเพียงลำพัง ทั้งคู่ได้ถามชื่อกันแล้วก็คุยเรื่องทั่วไปตามมารยาทนิดหน่อย เขาก็ชวนเล่นบาสด้วยกัน แต่อีกฝ่ายปฏิเสธอย่างสุภาพ และบอกว่าแค่ออกมาเดินเพราะฝันร้ายเท่านั้น

"ไม่ล่ะครับ ผมอาจจะชอบบาสก็จริง แต่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ดีนักสำหรับการเล่นหนึ่งต่อหนึ่ง" คุโรโกะพูด

แล้วก็ชู้ตไม่ลงด้วยซ้ำ คางามิคิดต่อในใจอย่างขำๆ

"มาลองดูกันสักตั้งดีกว่า ให้เหงื่อออกสักหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น ใครถึงสิบแต้มก่อนจะได้ฝันดีในคืนนี้" คางามิพูดติดตลก คุโรโกะยิ้มบางๆรับ ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเงียบๆในหัวใจ

"งั้นคุณคงไม่ได้ฝันดีง่ายๆแน่ครับคืนนี้"

=======

2-10

ผลออกมาคางามิชนะขาดอย่างไม่เหนือความคาดหมายนัก แต่ก็เป็นชัยชนะที่ได้มาอย่างลำบากไม่แพ้กัน จุดอ่อนของคุโรโกะคือรูปร่างเล็ก และชู้ตไม่ลง ทำให้เขาได้เปรียบกว่ามาก แต่กระนั้นก็มีแรงกดดันในการสกัดลูก และสายตาที่จดจำรูปแบบการเล่นของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว ทำให้สลัดให้หลุดได้ยาก แต่ก็สนุกไม่น้อยที่คู่แข่งที่อ่านใจกันออกได้ถึงเพียงนี้ ถ้าจะให้เปรียบคุโรโกะก็เหมือนแมวตัวเล็กๆที่ขู่อย่างองอาจต่อหน้าสุนัขที่โตกว่านั้นแหละ ที่เปรียบอย่างนี้เพราะเขาไม่รู้จะเปรียบอะไรมาสู้กับเสือหรอกนะ

"อะไรกันคุโรโกะ หมดแรงแล้วเหรอ อายุยังน้อยๆ อีกหน่อยจะทำไงล่ะหือ" ร่างสูงอดจะแขวะร่างที่นอนหมดแรงอยู่กลางสนามไม่ได้ แต่ก็ยอมช่วยพยุงขึ้นมานั่งบนม้านั่งแต่โดยดี ก่อนจะส่งขวดน้ำให้

"ผมดื่มแต่โพคาลิกับมิลเชคเท่านั้นล่ะครับ"

"บ๊ะ เรื่องมากจริง มีอะไรก็ดื่มไปเถอะน่า ให้ตายเถอะ นี่ฉันเลี้ยงเด็กอยู่หรือไง" คางามิบ่นเสียงดังก่อนยื่นขวดน้ำที่เปิดออกแล้วจ่อปากเป็นการบังคับ จนคุโรโกะต้องยอมกินน้ำแต่โดยดี

"หิวหรือเปล่า บ้านฉันอยู่แถวนี้ เดี๋ยวทำอะไรให้กิน"

"ไม่ล่ะครับ บ้านผมไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่"

"เฮ้ ไม่ต้องเกรงใจก็ได้ ร้านของฉันใกล้เสร็จแล้ว จะได้โชว์เมนูเด็ดของร้านให้นายลองกินด้วย" คำพูดของคางามิทำให้คุโรโกะหยุดดื่มน้ำ ก่อนหันมาหาด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น

"ร้านอะไรหรือครับ"

"ก็ร้านอาหารหน่ะ ฉันยังไม่ได้บอกเหรอว่าฉันโดนลากมาจากอเมริกามาติดแหง่กอยู่ที่ญี่ปุ่นนี่เพราะไอ้พวกพี่บ้าของฉันอยากเปิดร้านอาหาร" พูดแล้วคางามิก็อดหงุดหงิดถึงอเล็กซ์และทัตสึยะไม่ได้ที่มัดมือชกให้เขามาทำงานเป็นพ่อครัวที่ร้าน โดยบอกว่าไม่อยากให้เอาเงินไปถลุงแต่กับบาส และหลับๆตื่นๆในห้องเรียน สู้มาลงทุนทำธุรกิจที่มั่นคงของตัวเองให้เป็นเรื่องเป็นราวกันเลยดีกว่า

"จะเปิดเมื่อไหร่หรือครับ"

"เมื่อวันก่อนหน่ะ ร้านยังตกแต่งไม่เสร็จดีก็รีบเปิด กลัวร้านคู่แข่งร้านใหญ่ที่กำลังจะมาเปิดในเวลาไล่เลี่ยกันจะแย่งลูกค้าเอาหน่ะ"

"แล้วเป็นไปได้ด้วยดีไหมครับ"

"วันที่เปิดก็เจอพวกตลกๆ ทำตัวเป็นยากูซ่ามาเก็บค่าคุ้มครองนิดหน่อย ก็เลยไล่ตะเพิดไป ฝีมือเจ้าพวกนั้นไม่เห็นจะเท่าไหร่ เห็นบอกว่าจะกลับมาหาใหม่ ตลกเป็นบ้าเลย ไม่นึกเลยว่ายังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีก กำลังคันไม้คันมือรอต้อนรับพวกนั้นอีกรอบเลยล่ะ" คางามิพูดไปหัวเราะไปโดยไม่เห็นหน้าคุโรโกะที่ซีดลงซีดลงตามความดังของเสียงหัวเราะ

"คางามิคุง ใช้ความรุนแรงไม่ดีนะครับ แล้ว..แถบนี้ทุกร้านในเขตนี้เขาจ่ายค่าคุ้มครองกันทั้งนั้นเลยนะครับ" เสียงของคุโรโกะดูเกือบจะหวาดหวั่น แต่คางามินึกไม่ออกว่าเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันตรงหน้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา หรือสภาพของนักเลงเต่าถุยตัวเล็กพวกนั้นที่ต่อกรกับคนตัวใหญ่ที่เติบโตในเมืองนอกอย่างเขากันแน่

"ไม่ต้องห่วงนะคุโรโกะ จะฉันหรือพวกพี่ก็นักกีฬาบาสเก่ากันทั้งนั้น เรื่องใช้กำลังนี่หายห่วง แล้วก็ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบ หรือมาทำร้ายง่ายๆหรอก" คางามิพูดอย่างเอาจริงเอาจังจนคุโรโกะเกือบหลุดหัวเราะ ไม่ว่าเรื่องใหญ่แค่ไหนของคางามิคุง คงไม่เคยเห็นว่าใหญ่ไปกว่าลูกบาสเลยสินะครับ

"คางามิคุงนี่บ้าดีนะครับ"

"นี่นายว่าฉัน หรือชมฉันเนี่ย คุโรโกะ!!" คางามิเหวลั่น ก่อนที่คุโรโกะจะลุกจากม้านั่งก่อนโค้งอำลา

"ช่างเถอะครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณที่เชิญไปร้าน พรุ่งนี้ผมจะไปอุดหนุนแน่ๆครับ"

"เออ จะรอก็แล้วกัน" คางามิเอาหยิบเอาสายกระเป๋าขึ้นสะพายบ่าเตรียมพร้อมกลับบ้านเช่นกัน "ว่าแต่อยากให้ฉันเดินไปส่งไหม เผื่อนายเจอพวกรีดไถกลางทาง"

"เรื่องนั้นไม่มีทางหรอกครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง" คุโรโกะเดินจากไปด้วยสีหน้ายิ้มๆ ขณะที่คางามิมองด้วยความงวยงง

"หมายความว่ายังไงฟะ"

=======

เมื่อคุโรโกะกลับมาถึง เขาพบว่าไฟถูกเปิดสว่างไปทั้งคฤหาสน์ คนรับใช้ต่างวิ่งวุ่นอยู่บนระเบียงทางเดิน คุโรโกะรีบปีนกำแพงตั้งใจจะกลับเข้าห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่ก็อดสงสัยไม่ได้จึงสะกิดเรียกคนรับใช้ชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องเขามาถามดู

"หว่าาา นายน้อย หายไปไหนมาขอรับ ท่านเจ้าบ้านกลับมาก่อนกำหนด และเพิ่งมาถึงเมื่อสิบนาทีที่แล้วขอรับ และท่านบอกให้นายน้อยไปหาที่ห้องขอรับ"

อ่า.. อะคาชิคุงคงแข่งโชงิเสร็จไวกว่ากำหนดการสินะ

"ช่วยไปบอกเขาทีนะว่า ผมขอเวลาเตรียมตัวสักพัก เดี๋ยวจะตามไป"

"ข..ขอรับ"

ว่าแล้วคุโรโกะก็เดินจากไปอย่างรวดเร็วราวกับหายตัว

=======

"ขออนุญาตครับ อะคาชิคุง" เสียงดังมาจากอีกฟากของประตูเลื่อนไม้บางๆทำให้อะคาชิ เซย์จูโร่ละสายตาจากกระดานหมากโชงิบนฟูกนอนที่เขาเอามานั่งเล่นฆ่าเวลารออยู่

"เข้ามาสิ" ทันทีที่สิ้นเสียงเอ่ยตอบ ประตูก็เลื่อนเปิดออกให้เห็นร่างผมสีฟ้าในชุดญี่ปุ่นสำหรับใส่นอนสีฟ้าเข้มนั่งคุกเข่าอยู่ก่อนคำนับให้อย่างมีพิธีรีตองเช่นทุกครั้ง อะคาชิลุกจากที่นอนเพื่อยกกระดานหมากไปเก็บ

"มาช้านะ เท็ตสึยะ เห็นพวกคนใช้บอกว่านายไม่อยู่บนที่นอน" อะคาชิเอ่ยถามทันทีที่อีกร่างเคลื่อนตัวมาใกล้ ก่อนเรียกให้อีกฝ่ายนั่งลงบนฟูกนอนข้างตัว

"พวกเขาคงไม่เห็นผมลุกไปห้องน้ำ อะคาชิคุงก็รู้ว่าผมไม่ค่อยเป็นที่สังเกต" อะคาชิขำน้อยๆ กับคำพูดนั้น

"นั่นสินะ" อะคาชิเอ่ยตอบ "บางครั้งนั่นก็เป็นข้อดีสำหรับเธอนี่นะ..เพราะจะแอบหนีออกไปไหนก็ช่างง่ายเหลือเกินสำหรับเธอ"

ดวงตาสองสีจับจ้องไปที่ดวงหน้าสีซีดและดวงตาสีฟ้าที่หลบมองต่ำ ครั้งนี้คุโรโกะไม่ได้ตอบอะไร อะคาชิรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่เคยกลัวเขา แต่เกรง ไม่ได้อึดอัด แต่กลับชอบทำตัวหดเล็กลง เขารู้จักคนตรงหน้าดี อะคาชิรู้ดี คุโรโกะไม่เคยกลัวใคร เพียงแต่ถ่อมตัว เมื่ออยู่กับเขา คุโรโกะจะจัดตัวเองให้อยู่ต่ำกว่า การอบรมของตระกูลนี้มันบ้าบอ   

ร่างผมสีแดงขยับเข้าใกล้ช้าๆ ให้ตัวเองและคุโรโกะหันมาเผชิญหน้ากัน มือข้างหนึ่งแตะมือข้างขวาของคุโรโกะที่อยู่บนตัก มืออีกข้างแตะคางของอีกฝ่ายเบาๆ บังคับกลายๆให้เงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้า ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตาสองสีจ้องมองไปในดวงตาสีฟ้าและเห็นภาพใบหน้าของตัวเองสะท้อนออกมา อะคาชิรู้สึกว่าหัวใจของอีกฝ่ายเต้นแรงขึ้นอีกนิดหน่อย

"ตอนแรกฉันว่าจะถามว่า ที่นี่เรียบร้อยดีไหม แต่ไม่ดีกว่า.." อะคาชิพูด มือทั้งสองค่อยๆเลื่อนโอบกอดร่างเล็กๆสีฟ้าที่นั่งนิ่งเอาไว้สูดกลิ่นคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ก่อนกระซิบที่หูอีกฝ่ายเบาๆ "คืนนี้นอนด้วยกันนะ เท็ตสึยะ" คุโรโกะรู้สึกดีกับสัมผัสอบอุ่นที่ได้รับจึงหลับตาและกอดตอบร่างนั้นเอาไว้ด้วยความรู้สึกอบอุ่นใจ ก่อนอีกฝ่ายจะค่อยๆคลายอ้อมกอดลง คุโรโกะรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายมุ่นคิ้วอย่างสงสัย

"เท็ตสึยะ นายเพิ่งอาบน้ำใหม่มางั้นเหรอ?" อะคาชิรู้สึกได้เลยว่าร่างเล็กนั้นสะดุ้งสุดตัว รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นมาในความคิดทันที "แอบไปหาใครมาหรือไง? เท็ตสึยะ"

"อ่า.......ผมไม่.." คุโรโกะตั้งท่าจะอธิบายแต่ร่างสูงขัดขึ้นก่อน

"ถอดชุดออกซะ เท็ตสึยะ"

"!" สีหน้าของคุโรโกะไม่เปลี่ยน แต่อะคาชิรู้ดีว่ามีความไหวหวั่นอยู่ภายใน แต่อะคาชิไม่สนใจ และยังส่งเสียงเข้มงวดส่งมากดดันอีกครั้ง

"หรือจะต้องให้ฉันถอดให้?"

"..แต่ผมไม่ได้.." คุโรโกะตั้งท่าจะอธิบายอีก แต่สายตาดุๆก็บังคับให้เขาหยุดพูด ครั้งนี้เขายิ่งตัวหดเล็กลงทันตาก่อนจะจำใจเอ่ยตอบว่า "ผมจะถอดเองครับ"

"ดี" อะคาชิถอยห่างออกจากร่างเล็กให้พื้นที่ในการจัดการชุดเล็กน้อย แต่สายตาที่จับจ้องตรวจทุกการเคลื่อนไหวอย่างถี่ถ้วนไม่ทำ

ให้แรงกดดันน้อยลงไปเลย

คุโรโกะรู้สึกว่าคืนนี้ช่างห่างไกลจากคำว่าฝันดีไปไกลแสนไกลเหลือเกิน


******* To Be Continue

บอกจากใจจริง ขอโทษที่หนูหื่นนะคะ

ช่วงนี้เครียดมากค่ะ เลยแต่งฟิค ไม่ได้ตั้งใจทำให้ใครอารมณ์ค้าง และขอโทษล่วงหน้าที่คงไม่อัพต่อในเร็ววัน

ตอนที่แต่งไม่ได้คิดจะเอามาลง แต่ไหนๆก็เป็นนักอ่านเงามาตลอด แต่งจบแล้วก็ดี๊ด๊า อยากให้คนอื่นมีความสุขด้วยก็เลยเอามาลงค่ะ

(ไม่รู้ว่าจะทุกข์ยิ่งกว่าเดิมหรือเปล่า) ถ้าไม่ชอบใจก็ขอโทษด้วย ขอโทษที่หนูหื่นนะคะ

ไม่จำเป็นต้องเม้นต์ ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน อยากแชร์ความกรี๊ดกร๊าดเฉยๆ

Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic Kuroko no Basket] Our Boss ตอนที่ 1 : คางามิ คุโรโกะ และอะคาชิ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 727 , โพส : 4 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#4 : ความคิดเห็นที่ 32
มันกรี๊ดมากค่ะ -.,-
Name : Me_mell'n< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Me_mell'n [ IP : 171.4.226.60 ]
Email / Msn: poopeipop0(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2557 / 22:02

#3 : ความคิดเห็นที่ 4
มาทีหลังดังกว่าจริงๆ คางามิโดนกลบหมดเลยอ่ะ
PS.  รู้ไหมทำไมฉันถึงไม่ยิ้ม นั่นน่ะ เพราะฉันเกลียดโลกใบนี้ไงล่ะ!!!
Name : lorun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lorun [ IP : 171.100.17.80 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มกราคม 2556 / 14:15


#2 : ความคิดเห็นที่ 2
อาคาชิออกทีนี่กลบคางามิหมดเลยแฮะ 555+
เราก็ชอบ allkuro ขอแค่kuroเคะก็อ่านหมดค่ะ อิอิ
แต่งสนุกดีค่ะ จะรออ่านตอนต่อไป
Name : กระต่ายสีน้ำตาล [ IP : 110.168.209.250 ]
Email / Msn: -
วันที่: 29 ธันวาคม 2555 / 19:32

#1 : ความคิดเห็นที่ 1
กรี๊ดดดดดดดดดดด

คุณกัปตันสุดยอด ออกมาท้าย ๆ ตอนแต่ได้ใจไปเต็ม ๆ (ขอโทษนะคางามิคุง ทั้งที่ออกมาก่อนแต่ไม่ได้กรี๊ดกร๊าดให้เท่าไหร่ 55555)

จริง ๆ ส่วนตัวชอบ allkuro แต่แอบเชียร์ อาคาคุโร กับอาโอคุโร ออกนอกหน้ากว่าคู่อื่นนิดนึง

เจอฟิคนี้เข้า ตอบโจทย์ความต้องการของเราได้ดีเลยชอบมากกกกก

ตอนนี้จบค้างไปนิดนึงค่ะ  แต่ไม่เป็นไร ไปจัดหนักตอนหน้าแทนก็ได้นะคะไม่ว่ากัน 

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ธันวาคม 2555 / 18:22
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 29 ธันวาคม 2555 / 18:25
Name : koedsilp< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koedsilp [ IP : 58.9.7.74 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ธันวาคม 2555 / 18:18

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android