ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
บทนำ ใบเถา vs บุ้งกี๋ 09.09.09 เค้าว่ากันว่าวันดีที่เลขสวยๆ มักเป็นวันซวยของใครบางคนเสมอๆ จริงมั๊ย ?? ณ โรงเรียนมัธยมต้นชื่อดังแห่งหนึ่ง ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก โอ้เย โอ้เย โอ้โอ้เย ^_^ ไชโย ปิดเทอมแล้ว กรี๊สสสสสสสสส ตุ้บ! โฮก เจ็บเฟ้ย T^T อ้าว ใบเถา แกลงไปนอนกลิ้งอยู่ตรงนั้นทำไมกั๊น ?? จะบ้าเรอะ! รีบมาช่วยฉันหน่อยเสะ ยัยบุ้งกี๋ ยืนเฉิ่มเบ๊อะอยู่ได้ อ้าว แกล้มหรอกหรอ อ๊ะ ขึ้นมาๆ เดี๋ยวฉันช่วยน้า อึ๊บ ตัวหนักยังกะไดโนเสาร์ ดูมันๆ เปรียบซะ T^T เร็วๆสิยะ คนยิ่งรีบๆอยู่นา ชิส์ เดี๋ยวก็ไม่ช่วยซะหรอก ฮี่ฮี่ เค้าล้อเล่นหน่า ตัวเอง ขอแนะนำตัวกันหน่อย ฉันมีนามว่า ใบเถา ส่วนเพื่อนปากดี๊ดีของฉัน มีนามว่า บุ้งกี๋ เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาล จัดว่านานมาก เพราะตอนนี้เราก็เป็นพี่ใหญ่สุดในรั้วมัธยมแห่งนี้ซะแร้ว เบื่อหน้ากันซะไม่มี แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต คือ ทุกคนเข้าใจผิดว่าฉันกับยัยบุ้งกี๋เป็นเลสเปี้ยนกัน แงๆ เพราะด้วยความที่เราสนิทกันมาก ทุกคนจึงคิดอย่างนั้น ว่าแต่ แกจะรีบไปไหนวะ ใบเถา อ้าว แกไม่รู้หรอกหรอ ว่าน่ะมีร้านไอติมช็อคโกแลตหน้าโรงเรียนน่ะ เห็นว่ากันว่าเก้าสิบเก้า คนแรกที่ไปกินไอติมร้านแกจะได้กินฟรีน่ะเสะ! O_O จริงๆหรอ ใบเถา งั้น Letgo ตุ้บ! แอ้ก! อ่าว เห้ย ยัยบุ้งกี๋กลับมาช่วยช้านเดียวนี้น้า แง้ๆ T^T ฟิ้ว วว~ ~ นำหน้าชั้นไปอิก ไม่ค่อยเร๊ย ฉันเลยต้องรีบลุกขึ้น เพื่อไอติมช็อคโกแลตของช้าน สู้สู้! O_o เอ๊ะ มันอะไรกันล่ะเนี่ย ทำไมคนเยอะจัง เค้ามุงดูอะไรกันหรอ ?? โทษทีค่ะ ป้า เค้าดูอะไรกันหรอคะ คนยาวไปถึงสุไหง-โกลก เลย อ๋อ มีเด็กโรงเรียนนี้โดนรถชนจ้ะหนู เห็นเค้าว่าตายด้วยล่ะ ฉันรีบหันไปดูทันที ด้วยความที่ไม่ค่อยอยากรู้อยากเห็นซักเท่าไหร่ ยัยบุ้งกี๋ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! บุ้งกี๋ บุ้งกี๋ ตื่นสิ ตื่น ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้ตื่นไง ตื่น ๆ หนูจ๊ะ ขอโทษนะจ๊ะ ช่วยหลีกทางหน่อยนะครับ ฮือๆๆ ไม่ จะเอาเพื่อนชั้นไปไหน ไม่นะ ฮือๆๆ บุ้งกี๋ ตื่นสิ เราจะไปกินไอติมด้วยไม่ใช่หรอ ฮือๆๆ หนูจ๊ะ ๆ ออกมาเถอะ ไม่ !!! พวกเรา มาช่วยกันจับเด็กคนนี้ออกไปหน่อย เร็วๆ พวกเขาเหล่านั้นก็มาดึงตัวฉันออกไป ไม่ !!!!!!!!! บุ้งกี๋ถูกหามขึ้นรถสีขาวๆไป นั่นคือภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่เพื่อนฉันจะจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ
แค้นรักของยัยตัวร้ายกับนายเข้าใหม่ |