สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เขย่ารักมาเฟีย ภาคสอง White Hat II:Revelation

ตอนที่ 7 : Chapter 4 คำว่า..ครอบครัว ตอนที่ 2 (100%)


     อัพเดท 23 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: มาเฟีย, แฮ็กเกอร์, แอ็กชั่น, ออสเตรเลีย, อิตาลี, คอมพิวเตอร์, ความรัก, ลุ้นระทึก, หักเหลี่ยม, เฉือนคม, ซึ้งกินใจ
ผู้แต่ง : emmys/ออสม่า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ emmys/ออสม่า Email : ozma(แอท)readingcouch.com
My.iD: http://my.dek-d.com/emmys
< Review/Vote > Rating : 100% [ 13 mem(s) ]
This month views : 225 Overall : 326,992
2,036 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 412 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เขย่ารักมาเฟีย ภาคสอง White Hat II:Revelation ตอนที่ 7 : Chapter 4 คำว่า..ครอบครัว ตอนที่ 2 (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9822 , โพส : 66 , Rating : 550 / 114 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ก่อนจะต่อกันในตอนนี้อยากกระซิบดังๆ ว่า ตอนหน้า..ป๋าเอฯ จะมาแย๊วววววววว กิ๊วๆๆๆๆ หุหุ

ช่วงนี้..ยัยคนเขียนรู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นจริงๆ เพราะแค่เป็นหวัดแต่กว่าจะหายรู้สึกว่าช่างใช้เวลานานเกินปกติ ไอ้ที่คิดว่าหาย ออกไปข้างนอกเจออากาศร้อนเข้านิด..เรียบร้อยค่ะ ไข้กลับอีก..คนสวยเซงงงงงงง

เห็นหนังสือที่เอามาโชว์กันแล้ว โอ๊ยยยยย อยากกรี๊ดดดดดดดด คนที่อยู่เมกาฯ กับต่างประเทศรอหน่อยนะคะ ให้ทางเมืองไทยเขาจัดส่งกันให้เรียบร้อยก่อน แล้วของเราจะตามมาในไม่ช้า คนเขียนมันจะลงแดงตายแล้วเนี่ยยยยย แงๆๆๆๆ

อยากถามคนที่ได้หนังสือแล้วว่า..รูปเจ้าแสบด้านหลังชัดไหมคะ อยากเห็นอ่า..เพราะกว่าจะถ่ายรูปนี้ได้แสบมันบ่นแล้วบ่นอีก มันเก๊กแทบตาย

เห็นเม้นท์น้อง Kate เมื่อนานมาแล้วลืมตอบ..เกี่ยวกับอิมเมจของแองเจลล่าเบบี้ เอ็มขำอ่ะ นั่งหัวร่อก๊ากๆๆๆๆ คือน้องขา..น่าสงสารมากกกก อุตส่าห์ไปหาดูภาพแล้วดันไปเจอหน้าชีก่อนศัลยกรรม ทีหลังจำไว้..อย่าซนนนนนน เห็นแล้วห้ามขุดลึก นางเอกสุดแสนเพอร์เฟคมีแต่ในนิยายค่า ฮ่าฮ่า..

ตอนต่อๆไปก็ค่อยๆลุ้นกันไปนะคะ เพิ่งจะขึ้นตอนที่สี่ หนทางยังอีกยาวไกลค่ะ


...........................................................



 

Chapter 4

คำว่า..ครอบครัว ตอนที่ 2

 

 

 

            เช้าวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดของครอบครัว ในห้องอาหารยามเช้าที่ควรจะสดใสหากบรรยากาศกลับอึมครึมจนแม้แต่เด็กรับใช้และแม่บ้านต่างก้มหน้าก้มตาทำงานของตนโดยไม่กล้าพูดคุยหยอกเย้ากันเหมือนเคย สมาชิกทุกคนในบ้านธณะวัตรอยู่กันพร้อมหน้ายกเว้นรักษิยาเพราะหญิงสาวมักจะตื่นสายในวันหยุด นางเอื้องลดากวาดตามองใบหน้าของลูกชาย ลูกสาวคนเล็กและสามีที่นั่งละเลียดอาหารเช้าอย่างกังวลใจ ใบหน้าของแต่ละคนดูครุ่นคิดและเคร่งเครียด คงมีแต่หญิงสาวที่ชื่อแอลเพียงคนเดียวที่นั่งทานอาหารเช้าด้วยใบหน้าราบเรียบเฉยเมยไม่แสดงความวิตกหรือทุกข์ร้อน
 

            หลังจากมื้อเช้าที่ดำเนินไปอย่างอึดอัดจบลง นายทองกรและบุตรชายคนโตก็ลุกขึ้นและเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นพร้อมกัน ผู้เป็นแม่ได้แต่ทอดถอนใจเมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของปกปักษ์ โดยไม่ได้ตั้งใจนางเหลือบตามองไปยังแอลและบุตรสาวคนเล็ก พลันนางต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นสองสาวยืนมองสบตาเหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง ดวงตากลมโตที่มักส่องประกายร่าเริงสดใสเหมือนเด็กซนๆ ของรำไพพิมพ์ที่หล่อนเห็นจนชาชินกลับเปล่งประกายประหลาด ดูนิ่งเรียบ ลึกลับ ผิดไปจากที่เคยเป็นจนนางเผลอขมวดคิ้ว
 

            “เอ้า..หนูพรีม มีอะไรก็ว่ามาลูก ไหนบอกว่ามีอะไรจะให้พวกเราดูพร้อมหน้ากันไม่ใช่หรือ” นายทองกรเอ่ยขึ้นทันทีที่ภรรยาตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
 

            วงหน้าหวานยิ้มละไม มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าผ้าใบใหญ่ เจ้าตัวหยิบของด้านในออกมาทุกคนจึงได้เห็นว่าเป็นกรอบรูปขนาดตั้งโต๊ะไม่ใหญ่มากนัก
 

            “รูปของหนูที่บอกแม่ลดาไว้ว่าจะเอามาให้ งานที่หนูไปช่วยพี่แม็กซ์ไงคะ”
 

หล่อนส่งรูปนั้นให้มารดา นางลดารับมาดูอย่างชื่นชม รูปของบุตรสาวบุญธรรมในชุดแฟรี่น้อยนั้นงดงามน่ารักยิ่งนักแม้นางจะเคยเห็นจากภาพที่ส่งมาทางอีเมลแล้วหากเทียบไม่ได้เมื่อได้เห็นชัดถนัดตาจากภาพถ่ายตรงหน้า หญิงสาวยิ้มหวานเมื่อเห็นสีหน้าอ่อนโยนละมุนละไมของมารดา ปากอิ่มบางเริ่มเล่าถึงเรื่องราวในวันงานอย่างคร่าวๆ รวมไปถึงข้อเสนอเรื่องงานจากฟิเดลคอร์ปและสัญญาการทำงานสามปี สัญญาการทำงานนี้เป็นเรื่องจริงที่เอเดรียนจัดการให้หล่อนได้อยู่ในประเทศนั้นโดยถูกต้องตามกฏหมาย หล่อนจึงถือว่าตนไม่ได้โกหกทุกคนแม้ว่าจะบอกความจริงไม่หมด ดวงตากลมโตไม่ได้มองไปทางอื่นนอกจากใบหน้าของมารดา หล่อนจึงไม่เห็นว่าสีหน้าของผู้เป็นพี่ชายเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกที
 

“หนูสัญญาค่ะ ว่าหนูจะกลับมาเยี่ยมบ้านบ่อยๆ เท่าที่จะทำได้” หญิงสาวตบท้ายหลังจากบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ จนจบ
 

“แต่พี่ไม่เห็นด้วย” ปกปักษ์โพล่งขึ้นมาทันใด ใบหน้าคมสันดูดุดัน กรามขบแน่น ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืน “เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวจะไปทำงานอยู่ที่นั่นตามลำพังได้ยังไง พี่ไม่ยอมหรอก แค่ไปเรียนอยู่ที่นั่นห่างบ้านไปสองปีก็น่าจะพอแล้ว”
 

“ปักษ์..ใจเย็นๆ ลูก” มารดารีบร้องปรามเมื่อเห็นสีหน้าบุตรชาย “ฟังน้องให้จบก่อน”
 

รำไพพิมพ์ถอนหายใจยาว หล่อนรู้ดีทีเดียวล่ะว่าพี่ชายต้องไม่ยินยอม
 

“ปักษ์..นั่งลงก่อน”

            นายทองกรเอ่ยห้ามลูกชายเสียงเรียบ ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งอย่างเสียไม่ได้ เสียงสูดลมหายใจเข้าออกอย่างแรงแสดงถึงความพยายามระงับอารมณ์อย่างสุดกำลัง

 

“พ่อว่าชื่อบริษัทนี้มันคุ้นๆ ติดหูติดปากอยู่เหมือนกันนะ สรุปว่าหนูได้รู้จักเป็นเพื่อนกับน้องสาวเจ้าของบริษัทฯ ด้วย แล้วใครกันที่เป็นเจ้าของ หนูเคยเจอเขารึเปล่า” นายทองกรซักถามรายละเอียดอย่างอยากรู้
 

“เอ่อ..” สาวน้อยถึงกับอึ้งพูดไม่ออกเป็นครู่หากสุดท้ายยอมเอ่ยปากอ้อมแอ้ม “เคยเจอค่ะรู้สึกจะชื่อ..

เอเดรียน คาๆๆ อะไรซักอย่าง แล้วก็นามสกุลท้าย..ลูเธอร์ค่ะ”
 

อูย..นี่ถ้าเอเดรียนมาได้ยินเข้า..หล่อนคงถูกจับกินจนไม่เหลือแม้แต่ซากเป็นแน่!
 

“แล้วที่ทำงานปลอดภัยดีรึเปล่าลูก เห็นหนูบอกแม่ทางโทรศัพท์ว่าหนูต้องไปอยู่ที่ไร่ด้วยไม่ใช่หรือ” นางลดาเอ่ยขึ้น
 

“โอ๊ย..ปลอดภัยค่ะแม่..ปลอดภัยมาก สวัสดิการเขาดีมากเลยค่ะแม่ไม่ต้องห่วงเลยเรื่องนั้น เดี๋ยวหนูส่งรูปมาให้ดูก็ได้ ไร่ส่วนที่หนูอยู่เป็นไร่แอปเปิลที่ใหญ่ที่สุดของรัฐวิคตอเรียเลยค่ะแม่ สวยมากแล้วก็ปลอดภัยมากด้วย” หญิงสาวรีบอธิบาย
 

“อะไรนะ” ปกปักษ์ตะโกนเสียงดังอย่างลืมตัว “นี่เราต้องไปอยู่ในไร่ด้วยอย่างนั้นหรือ..แม่ครับ..พ่อครับ” ชายหนุ่มหันไปมองบิดามารดาอย่างขอร้อง
 

“ผมไม่เห็นด้วยเลย บ้านเราก็มีโรงแรมห้าดาวตั้งเยอะแยะทำไมไม่ให้หนูพรีมกลับมาทำงานที่นี่ คนรู้จักเราก็มากมาย หนูพรีมควรจะได้กลับมาทำงานอยู่ใกล้ๆ บ้าน อยู่เมืองนอกเมืองนาต่างถิ่นตามลำพังผู้หญิงตัวคนเดียวเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาใครจะดูแล”
 

รำไพพิมพ์นิ่งเงียบ คราวนี้หล่อนไม่โต้เถียงคำแย้งของพี่ชาย มีเพียงดวงตากลมโตที่เปล่งประกายนิ่งเรียบ มั่นคง ไม่หวั่นไหว!
 

“ทำไมถึงอยากทำงานที่นั่นล่ะลูก..หนูพรีม” เสียงประมุขของบ้านถามอย่างปราณี
 

สาวน้อยนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “พรีมชอบระบบงานที่นั่นค่ะ อีกอย่างคือพรีมไม่ได้ทำงานแค่ในส่วนของที่ไร่แต่เพียงอย่างเดียว แต่พรีมยังได้โอกาสเปลี่ยนสถานที่ไปตามความเหมาะสม ฟิเดลคอร์ปเป็นบริษัทที่ใหญ่และเป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มประเทศยุโรปและเครือจักรภพอังกฤษค่ะ ไม่ใช่แค่ครอบคลุมทั้งระบบด้านส่งออกแต่ยังมีผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรแต่ยังมีหุ้นใหญ่ตามโรงแรมและกาสิโนด้วย คงไม่มีเชฟหน้าใหม่คนไหนอยากจะปฏิเสธข้อเสนอดีๆ อย่างนี้เพราะมันเป็นโอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆ นะคะ”
 

“แล้วทำไมเขาถึงเสนองานนี้ให้หนูล่ะ” นายทองกรถามอย่างสงสัย
 

 “ก็เพราะหนูเก่งไงคะ..” หญิงสาวยิ้มบางก่อนจะหัวเราะเสียงใสเมื่อเห็นมารดาส่งค้อนให้ บรรยากาศเปลี่ยนเป็นจากอึมครึมเป็นสดใสขึ้นทันตา หากชายหนุ่มหนึ่งเดียวในห้องยิ่งขมวดคิ้วหนัก
 

“แล้วบริษัทใหญ่โตขนาดนี้เขามาเจอหนู..แล้วรับเข้าทำงานได้ยังไง” นายทองกรถามต่อ
 

“เอ่อ..คะ..คือตอนที่หนูฝึกงานครั้งสุดท้ายในส่วนของห้องอาหารที่โรงแรมคราวน์ ทางฟิเดลคอร์ปเขาเป็นหุ้นส่วนที่โรงแรมเขาประกาศหาคนค่ะ และเชฟใหญ่ที่เป็นเจ้านายหนูเขาส่งรายชื่อเชฟฝึกหัดส่วนหนึ่งไป หนูก็เป็นหนึ่งในนั้น” หญิงสาวแอบไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง ขอโทษทีเถอะนะคุณพ่อคุณแม่..หนูไม่ได้อยากโกหกเลย หล่อนนึก
 

“น้องพรีม..” นางลดาเอ่ยเสียงอ่อน ถอนหายใจยาวเมื่อเห็นสีหน้าบุตรชาย “แม่เข้าใจ..เรื่องงานและโอกาสที่หนูพูดถึงแต่หนูแน่ใจแล้วหรือลูก..”
 

“หนูแน่ใจค่ะแม่” หญิงสาวยิ้มอย่างประจบ แต่พลันเสียงทุ้มห้าวของพี่ชายก็ตวาดดังลั่น ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนใบหน้าถมึงทึง
 

“แต่พี่ไม่ยอม”
 

“มีอะไรกันหรือคะ”
 

เสียงของรักษิยาดังขึ้นพร้อมๆ กับร่างสูงโปร่งในชุดลำลองทันสมัยก้าวเดินเข้ามา หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาอีกตัวหนึ่ง ใบหน้างามคมเหลือบมองสีหน้าโกรธเกรี้ยวของพี่ชายอย่างแปลกใจ ก่อนตวัดสายตามองใบหน้านิ่งเรียบของน้องสาวบุญธรรมแว่บหนึ่ง
 

“ถึงยังไงเรื่องนี้ผมก็ไม่มีวันยอม..” 

            ชายหนุ่มขบฟันจ้องมองใบหน้านวลด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านระคนตัดพ้อ ดูเอาเถิด..จนกระทั่งถึงตอนนี้น้องสาวสุดที่รักก็ยังคงไม่ยอมเงยหน้าสบตาเขาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้

 

ปกปักษ์ก้าวเดินพรวดพราดลงส้นตึงๆ ออกไปจากห้องด้วยสีหน้าแววตาแดงก่ำ ด้วยอารมณ์ของเขาในยามนี้ไม่อาจทนเห็นใบหน้าของน้องน้อยที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้เพราะเขาอาจทำพลั้งเผลอทำอะไรลงไปโดยไม่ยั้งคิด
 

นางลดามองตามร่างสูงของบุตรชายไปอย่างหนักใจ นางหันหน้าไปมองสบตาผู้เป็นสามี ปัญหาในครั้งนี้ดูท่าจะไม่จบลงง่ายๆ แล้ว นางประเมินจิตใจของลูกชายผิดไปอย่างไม่น่าให้อภัย
 

“ทำไมพี่ปักษ์ถึงโกรธขนาดนั้นคะพ่อ มีเรื่องอะไรกัน..เกี่ยวกับเธออีกล่ะสิ..ยัยพรีม” ประโยคสุดท้ายรักษิยาตวัดสายตามองใบหน้าหวานของสาวน้อยอย่างไม่พอใจ
 

“น้องมาบอกเรื่องสัญญาทำงานที่โน่นสามปี แล้วพี่เขาไม่อยากให้น้องไปน่ะจ๊ะ เขาเป็นห่วง” แม่ลดาอธิบายเสียงอ่อน
 

“โอ๊ย..จะห่วงอะไรกันนักหนาคะ มีงานทำเลี้ยงตัวเองได้ไม่ต้องพึ่งพาทางบ้านก็ดีอยู่แล้ว” หญิงสาวแย้ง “แล้วนี่เมื่อไหร่จะกลับไปซะทีล่ะ”
 

“อีกสี่วันค่ะ” สาวน้อยตอบเสียงเรียบ
 

“น้องพรีม” มารดาอุทานอย่างตกใจก่อนจะหันไปทางบุตรสาวคนโต “ษิยา..ทำไมถามน้องอย่างนั้นล่ะลูก”
 

หากหญิงสาวเพียงยิ้มเหยียดพลางยักไหล่อย่างไม่สนใจ ทั้งบิดามารดาได้แต่ทอดถอนหายใจ ใบหน้าของนางลดาเริ่มเป็นกังวล “ทำไมเร็วนักล่ะลูก ไหนบอกแม่ว่าจะกลับมาอยู่บ้านสักสองอาทิตย์นี่มันแค่อาทิตย์เดียวเอง แม่ยังไม่หายคิดถึงหนูเลย”
 

“โธ่แม่ขา..” สาวน้อยรีบผละจากที่นั่งมาทรุดตัวลงตรงหน้ามารดา มือบางเอื้อมจับมือเล็กย่นหากหอมกรุ่นอย่างปลอบโยน “หนูขอโทษค่ะแต่หนูมีความจำเป็นจริงๆ เพราะทางสถาบันฯ ต้องการตรวจสอบความเป็นอยู่ของหนูที่โน่นด้วย มันค่อนข้างกะทันหัน..แอลเพิ่งบอกหนูเมื่อคืนนี้เองค่ะ”
 

คำว่าสถาบันฯ ทำให้ทุกคนในที่นั้นมีสีหน้าแปลกใจ รักษิยาคอยนั่งฟังอย่างอยากรู้
 

รำไพพิมพ์ถอนหายใจ “คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ...”

 

 

ร่างสูงตระหง่านที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ภายในสวนของบ้านทำให้ร่างสูงโปร่งที่เพิ่งเดินออกมาจากอีกด้านของสวนหยุดชะงักมองอย่างสงสัย ใบหน้างามคมเข้มจ้องมองใบหน้าเคร่งเครียดกรามขบแน่นของชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไป
 

“คุณปักษ์”
 

ชายหนุ่มผินหน้ามองตามเสียงเรียกก่อนที่ดวงตาคมกร้าวจะสาดแสงเย็นชา “มีอะไรกับผมหรือ..คุณแอล”
 

“คุณคงทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว” หญิงสาวเอ่ย
 

“ถ้าคุณหมายถึงเรื่องที่หนูพรีมเซ็นสัญญาทำงานบ้าๆ ที่นั่นสามปีล่ะก็ ผมรู้แล้ว..” ชายหนุ่มดวงตาลุกวาบเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ “คุณกำลังจะพูดถึงเรื่องอะไรกันแน่..
 

แอลยิ้มพลางเลิกคิ้ว “แสดงว่าคุณยังรู้ไม่หมด ฉันขอเดาว่าคุณไม่ได้อยู่ฟังพรีมอธิบายจนจบใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น..ฉันคงต้องขอตัว..” หากยังไม่ทันที่ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวจะขยับ
 

“เดี๋ยวก่อน” ปกปักษ์ถลันเข้ามายืนขวางหน้า “ผมต้องการรู้ว่าสถาบันฯ ของพวกคุณต้องการอะไรจากหนูพรีม”
 

แอลเงยหน้าจ้องตาอีกฝ่ายนิ่งอย่างไม่เกรงกลัว “เอาเถอะ..ในฐานะที่คุณเป็นพี่ชายที่พรีมรักและเคารพ ฉันจะบอกคุณให้ก็ได้..ว่าสิ่งที่สถาบันฯ ต้องทำเป็นอย่างแรกคือความมั่นคงและปลอดภัยในชีวิตของพรีม เพราะสิ่งนี้คือจุดประสงค์หลักที่ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์แอนโทนี่ เชง ต้องการและได้มอบหมายให้ทางเราเป็นคนจัดการดูแลมาโดยตลอด”
 

“ชีวิตของน้องผมมั่นคงและปลอดภัยดีอยู่แล้วภายใต้การดูแลของพวกเรา” ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้จ้องหน้าหญิงสาวอย่างไม่ลดละด้วยท่าทางคุกคาม “พวกคุณยังต้องมาตรวจสอบอะไรอีกในเมื่อเจ็ดปีที่ผ่านมาหนูพรีมก็ใช้ชีวิตได้เป็นปกติดี”
 

แอลเหยียดยิ้มมุมปาก หญิงสาวยกมือขึ้นกอดอกไม่ถอยหลังแม้เพียงนิด “นั่นเป็นสิ่งที่คุณคิดเอาเอง ถึงยังไงทางเราก็มีหน้าที่ที่ต้องทำเหมือนกัน เจ็ดปีที่ผ่านมาฉันบอกคุณได้เลยว่าเราจับตามองพวกคุณมาโดยตลอด หรือคุณคิดว่าเราจะปล่อยเกาะให้เธออยู่ภายใต้การดูแลของธณะวัตรโดยไม่เหลียวแลว่าเธอจะเป็นยังไง คุณปกปักษ์..ฉันว่าคุณก็น่าจะรู้แล้วว่าพรีมไม่ได้มาอยู่กับครอบครัวคุณอย่างคนตัวเปล่า..”
 

ปกปักษ์นิ่งอึ้ง ร่างสูงถอยห่างจากร่างของหญิงสาว ชายหนุ่มมองสีหน้าและท่าทางประจันหน้าไม่หวั่นไหวของหล่อนอย่างแปลกใจเล็กน้อย
 

“ก็ได้..คุณพูดถูก แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้..หนูพรีมจะมีอนาคตที่มั่นคงปลอดภัยอย่างแน่นอนตราบใดที่อยู่ภายใต้การดูแลของธณะวัตร ผมไม่รู้ว่าทางสถาบันฯ ต้องการพิสูจน์ข้อมูลอะไรอีกแต่ผมยินดีให้คำมั่นว่าผมไม่มีวันจะทอดทิ้งหนูพรีมให้อยู่ลำพังหรือต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากเด็ดขาด ผมยินดีทำทุกอย่างเพื่อให้คุณแน่ใจในข้อนั้นจริงๆ”
 

แอลยืนเอียงคอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยดวงตานิ่งเรียบ ทั้งคู่ยืนจ้องตาเหมือนต้องการหยั่งเชิงหากจู่ๆ หญิงสาวก็พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแปลกๆ ที่ชายหนุ่มมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

“คุณเป็นผู้ชายที่หนักแน่นมั่นคงและมีความมุ่งมั่นที่น่าประทับใจ..คุณปกปักษ์ เพียงแต่ว่า..” หล่อนยกมือขึ้นแตะแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มด้วยปลายนิ้วอย่างแผ่วเบา “คุณเคยถามพรีมรึยังว่าเขาต้องการสิ่งนั้นจากคุณหรือเปล่า หรือคุณแค่คิดเอาเองว่าเขาต้องรับทุกอย่างที่คุณยัดเยียดโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเพียงเพราะเขาเข้ามาอยู่ภายใต้ร่มเงาของบ้านคุณ..พรีมเขาดูอ่อนแอขนาดนั้นเลยหรือ”
 

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งกัดฟันกรอดขยับจะเถียงหากมือนั้นพลันยกขึ้นแตะริมฝีปากเขา..
 

“ชู่ว์..อย่าเพิ่งพูดอะไร เพราะสิ่งที่คุณพูด..คุณกำลังพยายามหลอกตัวเอง”
 

หญิงสาวยิ้มกว้างเมื่อเห็นดวงตาคมของชายหนุ่มลุกวาบก่อนที่ร่างสูงโปร่งของหล่อนจะหันหลังเดินจากไปในทันใดโดยที่ชายหนุ่มยังไม่ทันได้ขยับตัว หล่อนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนเขาอดแปลกใจไม่ได้ อีกทั้งดวงตาคมสวยที่จ้องมองเขาเหมือนรู้ทันทุกความคิดทะลุถึงเบื้องลึกของหัวใจ คำพูดแฝงนัยแปลกประหลาด
 

ชายหนุ่มยืนนิ่งขึงนึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่พลางนึกย้อนไปถึงความรู้สึกกังวลใจเมื่อแรกเห็นหญิงสาวผู้นี้ครั้งแรกที่สนามบิน หล่อนเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ธรรมดาของสถาบันฯ ที่ว่าจริงหรือ!



 

ภายในตึกสำนักงานแถบชานเมืองกรุงเทพฯ
 

ChairmanSK: ผมต้องขอบคุณคุณมากที่ยอมรับงานให้บริษัทผม ผมไม่ผิดหวังกับโปรแกรมของคุณจริงๆ มันน่าทึ่งมาก ไม่ทราบว่าผมจะมีโอกาสได้เลี้ยงอาหารขอบคุณด้วยตัวเองสักครั้งไหม
 

BlueKitty:       ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราสองฝ่ายต่างก็ทำธุรกิจร่วมกัน ฉันทำงานให้บริษัทของคุณ คุณก็จ่ายค่าจ้างให้ฉัน มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมอยู่แล้ว
 

ChairmanSK: แต่ผมไม่เคยทำธุรกิจที่ไม่เคยเจอหน้าคู่ค้ามาก่อน คุณเป็นคนแรก..แต่ก็นับว่าคุ้มค่ากับสิ่งที่ผมได้มา เพียงแต่ผมยังอดมีความหวังไม่ได้ว่าผมจะมีโอกาสได้เห็นโปรแกรมเมอร์ที่เก่งกาจอย่างคุณสักครั้ง
 

BlueKitty:       เป็นเกียรติอย่างยิ่งแต่คงจะไม่สะดวกเท่าไหร่ค่ะเพราะฉันเดินทางไปทั่วโลกและไม่ค่อยอยู่เป็นที่ ขอบคุณที่กรุณาค่ะ..ฉันคงต้องขอตัวก่อน มีอะไรติดขัดติดต่อฉันได้ตลอดเวลา ถ้าไม่ติดอะไรฉันจะตอบภายใน 24 ชั่วโมง สวัสดีค่ะ
 

 

ใบหน้าเล็กหวานเป่าลมออกจากปากอย่างเหน็ดเหนื่อย หญิงสาวปิดโปรแกรมแช็ตโดยไม่สนใจ

ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ หล่อนมีวิธีจัดการตัดบทสนทนาที่ยืดเยื้อเกินความจำเป็น ลูกค้าหล่อนส่วนใหญ่ไม่เพียงแต่อยากเจอตัวจริงของหล่อนแต่ที่ผ่านมามีทั้งข้อเสนอเย้ายวนใจมากมาย ทั้งตำแหน่งงานระดับสูง สวัสดิการเพียบพร้อมมีทั้งบ้านหลังใหญ่ รถยนต์และคนขับประจำตำแหน่ง ไปจนถึงข้อเสนอระดับผู้ถือหุ้น!
 

วงหน้างามสะบัดไปมาเพื่อคลายความเมื่อยขบก่อนที่สองมือจะเริ่มรัวเร็วบนคีย์บอร์ดอีกครั้ง ดวงตาสีดำกลมโตเพ่งมองหน้าจออย่างตั้งใจ เพียงชั่วครู่เมื่อข้อความบางอย่างปรากฏบนหน้าจอ ริมฝีปากอิ่มพึมพำเบาๆ
 

            “ร้อยห้าสิบล้านน่าจะพอนะ”
 

จากนั้นหล่อนจึงกดปุ่ม Enter รอยยิ้มบางๆ เผยบนใบหน้าอ่อนเยาว์ พลันสัญญาณบางอย่างกระพริบจากด้านล่างของหน้าจอ หญิงสาวหยิบหูฟังขึ้นใส่หูกรอกเสียงลงไปอย่างดีใจ
 

“องุ่นเปรี้ยว..หนูอยากคุยกับคุณอยู่พอดีเลย”
 

“แคธี่..พักนี้ยังรับงานอยู่อีกรึเปล่า” น้ำเสียงเคร่งเครียดของอีกฝ่ายที่ตอบกลับมาทำให้หล่อนขมวดคิ้ว
 

“หนูหยุดรับงานมาได้สามเดือนแล้วนี่คะ หนูไม่ค่อยมีเวลาคุณก็รู้ นี่หนูก็เพิ่งส่งงานชิ้นสุดท้ายไปให้ลูกค้าที่ SK
 

SK Trading ที่ว่าสำนักงานใหญ่อยู่ที่ปักกิ่งน่ะรึ”
 

“ค่ะ..เจ้านั้นแหละ..กว่าจะจบงานได้ยืดเยื้อมาเกือบปี” หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด “มีอะไรรึเปล่าคะ องุ่นเปรี้ยว..เสียงคุณดูเครียดมากเลย”
 

“มีสิ..ช่วงนี้ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะแคธี่ ฉันคิดว่ามีคนกำลังพยายามค้นหาตัวเธออยู่”
 

“หือ..” หญิงสาวนั่งตัวตรงทันที “คุณแน่ใจหรือคะ”
 

“เกือบจะแปดสิบเปอร์เซ็นต์” อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปชั่วครู่เหมือนจะชั่งใจก่อนยอมเอ่ยปาก “มีคนพยายามเจาะโค้ดเพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวแคทเธอรีน เชงในแฟ้มประวัติของเอฟบีไอ”
 

รำไพพิมพ์นิ่งอึ้ง รำพึงเบาๆ “นี่เป็นอีกเหตุผลว่าทำไมหนูถึงต้องรีบเดินทางกลับเมลเบิร์นใช่ไหมคะ”
 

“ใช่..โดยเฉพาะเรื่องของสไตน์เกอร์ มันอาจเกี่ยวเนื่องมาถึงเราได้ฉันอยากให้ระมัดระวังตัวให้มาก..แคธี่”
 

“เข้าใจแล้วค่ะ หนูจะเก็บตัวให้เงียบที่สุด”
 

“นั่นล่ะคือสิ่งที่ฉันอยากบอก..เพราะไม่ว่าจะเป็นแบล็คแฮตหรือไวท์แฮต แต่ละคนมีจุดเด่นและวิธีการถอดรหัสที่เป็นแบบฉบับเฉพาะตัว ฉันไม่อยากให้สไตน์เกอร์หรือใครก็ตามที่เคยรู้จักเธอรู้ระแคะระคายว่าเธอยังมีชีวิตอยู่”
 

องุ่นเปรี้ยวออฟไลน์ไปนานแล้วหากดวงตาสีดำสนิทยังคงจ้องมองทอดสายตาไปไกล ในใจยังครุ่นคิดถึงคำพูดสุดท้ายก่อนวางสาย
 

“อย่าลืม..ว่าในสายตาของคนภายนอก แคทเธอรีน เชง ได้ตายไปจากโลกนี้นานแล้ว”


 

 

ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาคมคายกำลังจ้องมองเอกสารตรงหน้าด้วยดวงตาเบิ่งกว้าง!
 

เบื้องหน้าเขาคือประธานบริษัทฯ หรือนายทองกรผู้เป็นบิดาของเขาเองที่นั่งมองเขาด้วยแววตานิ่งสงบ ชายหนุ่มกวาดตาอ่านข้อความตรงหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อก่อนจะอุทานเสียงดัง
 

“มันจะเป็นไปได้ยังไงครับพ่อ”
 

“มันเป็นไปแล้ว” นายทองกรถอนหายใจยาวเมื่อเห็นสีหน้าบุตรชาย “เราขาดทุนมานานเกินไป ยิ่งช่วงที่ผู้ถือหุ้นย่อยขายหุ้นออกไปแล้วเราต้องกว้านซื้อเพื่อให้อำนาจบริหารตกอยู่กับเรามันเลยทำให้เรายิ่งเป็นหนี้”
 

“งั้นแสดงว่าโครงการของผม..” ชายหนุ่มครางอย่างหมดแรง
 

“โครงการของปักษ์น่ะดีมีแนวโน้มว่าจะไปได้สวย เพียงแต่พ่อไม่นึกว่าแบ็งค์เขาจะไม่ยอมเพิ่มวงเงินให้เรา”
 

ปกปักษ์ยกมือขึ้นกุมขมับ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าโครงการที่เขากำลังหมายมั่นปั้นมือจะทำต้องล้มครืนลง เขาให้ความหวังไว้มากสำหรับโครงการนี้เพราะความสำเร็จนั้นอยู่แค่เอื้อมซึ่งนั่นหมายถึงสภาพคล่องของบริษัทและเงินทุนหมุนเวียนย่อมจะดีขึ้นด้วย ชายหนุ่มหลับตานิ่ง..ทำไมทุกอย่างถึงได้ประดังประเดเข้ามาในตอนนี้..
 

“จริงๆ แล้ว หนทางยังพอมีนะ..เจ้าปักษ์”
 

นายทองกรเอ่ยขึ้นในที่สุด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองสบตาผู้เป็นบิดาอย่างช้าๆ อะไรบางอย่างในดวงตานั้นทำให้เขาแค่นเสียงหัวเราะ เข้าใจเหตุผลที่แท้จริงในที่สุด
 

“ผมพอจะรู้แล้วครับ..เพราะเรื่องนี้ใช่ไหมคุณพ่อถึงได้ยอมร่วมมือกับคุณย่า เพราะคุณอาหญิงกัลยากับคุณลุงวิษณุพร้อมที่จะร่วมหุ้นและเพิ่มเงินทุนให้กับเรา ผมพูดถูกใช่ไหมครับ”
 

นายทองกรถอนหายใจอีกครั้งก่อนพยักหน้าช้าๆ อย่างจำนน “ใช่..นั่นก็เป็นเหตุผลหนึ่ง แต่พ่อบอกคุณย่าแล้วว่าพ่อจะไม่บังคับปักษ์ ถ้าปักษ์ไม่ต้องการเราก็หาทางอื่น”
 

“ทางอื่น” ที่บิดาพูดถึง..ทำไมเขาจะไม่รู้ เขารู้สถานการณ์ของบริษัทเป็นอย่างดี การไม่มีเงินทุนหมุนเวียนย่อมหมายถึงบริษัทต้องลดขนาดลงเพื่อความอยู่รอด การปลดพนักงานออก รวมถึงโครงการใหม่ทุกโครงการต้องหยุดชะงักจนกว่าสภาพคล่องของบริษัทจะดีขึ้น ชายหนุ่มขบกรามกรอดรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกบีบให้จนมุมระหว่างความอยู่รอดของบริษัทและพนักงานที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่กับอิสระภาพของเขา
 

“แต่เรายังมีทางเลือกอีกทางนะเจ้าปักษ์”
 

นายทองกรเอ่ยขึ้นในที่สุด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันทีดวงตาคมเป็นประกายอย่างมีความหวัง ณ เวลานี้ทางเลือกอื่นย่อมจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าที่เขามีอยู่ตอนนี้แน่นอน!
 


 

รถยนต์สองคันที่จอดอยู่หน้าบ้านดูคุ้นตา หญิงสาวสองคนก้าวเท้าลงมาจากรถแท็กซี่ต่างหันมองหน้ากันอย่างแปลกใจ จนทั้งคู่เดินผ่านเข้าไปยังด้านในจึงได้ยินเสียงเรียก
 

“อ้าวน้องพรีม..กลับมาแล้วหรือลูก มาสวัสดีพี่เพชรเร็วเข้าลูก พี่เขาเอาขนมมาฝากเราเยอะแยะเลย” นางเอื้องลดาเอ่ยในทันทีที่เห็นร่างบางเดินเข้ามา
 

รำไพพิมพ์ยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ แอลเดินตามเข้ามาเอ่ยทักทายแล้วจึงขอตัวขึ้นห้อง นางเอื้องลดายิ้มแย้มอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นสายตาชื่นชมของชายหนุ่มที่มีต่อบุตรสาวคนเล็ก
 

“คุยกับพี่เขาไปพลางๆ ก่อนนะลูก แม่ขอตัวไปดูในครัวหน่อย”
 

ลับร่างมารดา สาวน้อยหันกลับมายิ้มอ่อนๆ ให้กับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีมิตรไมตรี อีกฝ่ายเมื่อเห็นโอกาสจึงไม่รอช้าเริ่มบทสนทนาทันที
 

“น้องพรีมต้องออกไปข้างนอกกับคนของสถาบันฯ ที่ชื่อแอลอย่างนี้ทุกวันหรือครับ”
 

“อ๋อ..ก็แค่ช่วงสามสี่วันที่ผ่านมาเท่านั้นค่ะ แต่ตั้งแต่พรุ่งนี้พรีมกะว่าจะอยู่กับแม่ลดาทุกวันเลย” หญิงสาวตอบเสียงหวานใส
 

เพชรกล้าจ้องมองใบหน้าหวานละมุนอย่างถูกใจ หล่อนไม่มีทีท่าเหนื่อยอ่อนหรือเบื่อหน่ายที่ต้องมานั่งรับแขกทั้งๆ ที่หล่อนเองก็เพิ่งกลับเข้ามา วงหน้าชื้นเหงื่อบอกได้ดีว่าหล่อนคงผจญกับความร้อนภายนอกมาพอสมควรหากรอยยิ้มและดวงตาใสกระจ่างยังคงเปล่งประกายวาววามอย่างคนอารมณ์ดีไร้ซึ่งร่องรอยของความหงุดหงิดให้เห็นแม้แต่นิด
 

ยิ่งได้มาเห็นหล่อนใกล้ๆ ได้พูดคุยอย่างนี้เขายิ่งตอบตัวเองได้ในทันทีว่าเขาชอบแม่หนูน้อยคนนี้มาก แม้แรกเจอจะค่อนข้างถูกใจกับหน้าตาที่งดงามตามประสาคนเจ้าชู้ หากในตอนนี้เขาติดใจอยากพูดคุยกับหล่อนมากกว่าและโดยเฉพาะแม่สาวสวยหน้าคมที่ชื่อแอล อะไรบางอย่างในท่าทีของหล่อนทำให้เขาติดใจอยากรู้!
 

และหลังจากนั้นไม่นานสองหนุ่มสาวก็คุยหัวเราะกันเหมือนรู้จักกันมานาน เสียงหัวเราะดังเล็ดลอดออกมาจากในสวนจนนางลดาที่กำลังสั่งการง่วนอยู่ในครัวได้ยิน นางยิ้ม..ไม่แปลกใจแม้แต่น้อยเพราะลูกสาวคนเล็กคนนี้ไม่ถือตัวและเข้ากับคนง่ายขอแค่อีกฝ่ายมาดี
 

บนโต๊ะอาหารเย็นบรรยากาศค่อนข้างครึกครึ้นเพราะชายหนุ่มผู้เป็นแขกของบ้านขยันหยอดมุกและชวนพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ทุกคนอยู่กันเกือบพร้อมหน้าขาดเพียงรักษิยาที่ยังไม่กลับ หากยังมีแขกสาวอีกคนหนึ่งที่ตามมาสมทบในทันทีที่รู้ว่าพี่ชายแวะมาเยี่ยมคนที่นี่ พลอยไพลินยิ้มแย้มคอยตักอาหารเอาอกเอาใจและพยายามพูดคุยกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านข้างเป็นระยะแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา หล่อนรู้ดีว่าบริษัทของชายหนุ่มกำลังมีปัญหาจึงไม่นึกถือสาหรือสงสัยในท่าทีเฉยเมยถามคำตอบคำ
 

หากเพชรกล้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับรู้ดีทีเดียวว่าท่าทางของบุตรชายคนโตของบ้านธณะวัตรเกิดจากอะไร..เพราะดวงตาคู่คมฉายประกายกร้าวแกมตัดพ้อนั้นเฝ้าวนเวียนอยู่แต่เจ้าของใบหน้าหวานที่กำลังหัวเราะเสียงเจื้อยแจ้วข้างๆ เขานี่เอง!
 

“ผมอิ่มแล้วครับ” ปกปักษ์วางช้อนทำท่าจะลุกขึ้นเดินออกไป
 

“อ้าว..ทำไมอิ่มเร็วนักล่ะลูก ไม่รอของหวานก่อนวันนี้แม่ทำเตรียมไว้หลายอย่างมีของโปรดของลูกด้วย” นางลดาแย้งอย่างแปลกใจ
 

“ผมมีงานต้องเคลียร์นิดหน่อยครับ ยังไง..ผมขอตัวก่อน เชิญตามสบายทุกคน คุณเพชร..คุณพลอย”
 

ปกปักษ์หันหลังเดินออกไปจากห้องอาหารโดยไม่รอคำตอบจากใคร ทิ้งไว้แต่ความเงียบงันบนโต๊ะอาหาร พลอยไพลินนั่งหน้าซีดเผือดอย่างน้อยใจเมื่อชายที่หล่อนมีใจให้ไม่ได้สนใจใยดีหล่อนแม้แต่นิด
 

“หนูพลอย..” นางลดาพยายามปลอบ
 

“อย่าถือสาเจ้าปักษ์มันเลยหนูพลอย..วันนี้ลูกชายลุงมีประชุมเครียดทั้งวัน ไหนจะผู้ช่วยเพิ่งจะลาออกไปแล้วเรื่องโครงการก็ยังไม่เรียบร้อย” นายทองกรเอ่ยขัดขึ้น เมื่อได้เหตุผลสีหน้าหญิงสาวจึงค่อยดีขึ้น นึกเห็นใจชายหนุ่มอย่างท่วมท้น
 

“มิน่าล่ะคะคุณย่าถึงได้มาทาบทามพลอยให้ไปช่วยงานพี่ปักษ์ ตอนแรกพลอยยังนึกว่า..เอ่อ..” พลอยไพลินชะงักหน้าแดงเรื่อ “คือพลอยไม่คิดว่าพี่ปักษ์จะต้องการคนช่วยจริงๆ..ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ..พลอยตกลงไปทำงานกับพี่ปักษ์”
 

ทุกคนบนโต๊ะอาหารมองหน้ากันทันที รำไพพิมพ์ยิ้มกว้างทำหน้าทะเล้น “หืม..น่าอิจฉาจริง พี่ปักษ์ได้ผู้ช่วยสวยขนาดนี้ อย่างนี้รับรองค่ะ..เลิกเครียดเป็นปลิดทิ้งหายสนิทแน่นอน”
 

“น้องพรีม” นางลดาอุทานอย่างอ่อนใจ
 

“แหม..อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะคะ” เสียงของรักษิยาดังขึ้นพร้อมๆ กับร่างสูงโปร่งในชุดกระโปรงติดกันเข้ารูปเห็นเรือนร่างยวนตาเดินเข้ามาภายในห้องอาหาร
 

หญิงสาวปรายตามองชายหนุ่มหนึ่งเดียวก่อนจะเอ่ยทักอย่างเสียไม่ได้ “สวัสดีค่ะพี่เพชร น้องพลอย”
 

เพชรกล้ายิ้มรับเพียงนิดแล้วจึงหันมาชักชวนสาวน้อยคุยต่อโดยไม่สนใจใครอื่น รักษิยาลอบเบะปากอย่างหมั่นไส้
 

“แล้วน้องพรีมสนใจจะทำงานที่ไหนครับ พี่พอจะมีเพื่อนเป็นหุ้นส่วนโรงแรมใหญ่อยู่สองสามคน พี่ฝากงานให้ได้นะ”
 

รักษิยาอดแทรกไม่ได้ “แหม..นี่พี่เพชรไม่รู้หรอกหรือคะว่าน้องสาวของษิยาคนนี้จะเดินทางกลับไปเมลเบิร์นในอีกสามวันข้างหน้านี้แล้ว เขาเซ็นสัญญาทำงานกับบริษัทใหญ่ระดับภูมิภาคของที่โน่นเขาไม่สนใจโรงแรมในประเทศเล็กๆ อย่างเราหรอกค่ะ”
 

“หือ..จริงหรือครับน้องพรีม น้องพรีมจะกลับไปจริงๆ หรือ พี่นึกว่าน้องพรีมเรียนจบจะกลับมาทำงานที่บ้านเราซะอีก”
 

รำไพพิมพ์หัวเราะแหะๆ หล่อนเห็นสีหน้าแปลกใจของเพชรกล้ากับพลอยไพลินจึงจำต้องอธิบาย “คือพรีมอยากทำงานหาประสบการณ์ที่โน่นน่ะค่ะ เซ็นสัญญาเบื้องต้นไว้แล้วสามปี”
 

“บริษัทอะไรครับ” เพชรกล้าถามต่ออย่างอยากรู้
 

“เอ่อ..ฟิเดลคอร์ปเปอเรชั่นค่ะ” สาวน้อยตอบเสียงอุบอิบ นึกลุ้นในใจว่าอย่าน้า อย่า.. แต่แล้วหล่อนก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม
 

“ว่าไงนะ..ฟิเดลคอร์ปเปอเรชั่นหรือ” ชายหนุ่มเผลอส่งเสียงดัง “โอ๊ย..ถ้าเป็นพี่ก็คงไม่กลับเหมือนกันครับ เท่าที่พี่รู้..บริษัทนี้เขาใหญ่มากมีชื่อเสียงมาก คนในวงการธุรกิจไม่มีใครแทบจะไม่รู้จักโดยเฉพาะซีอีโอของเขาเพราะเท่าที่พี่ได้ข่าว..เป็นหนุ่มใหญ่ทั้งหล่อทั้งรวย แต่ไม่เท่ากับเป็นคนที่เก่ง เด็ดขาดและมีอิทธิพลมากๆ บอดี้การ์ดเดินตามเป็นพรวน”
 

รำไพพิมพ์ยิ้มเหยๆ เออนะ..อยู่ไกลคนละซีกโลกก็ยังอุตส่าห์มีคนมานั่งสาธยายเรื่องของเอเดรียนให้หล่อนฟัง
 

“พี่เพชรรู้จักเขาด้วยเหรอคะ ซีอีโอคนนี้”
 

รักษิยาถามอย่างสนใจก่อนปรายตามองน้องสาวบุญธรรมอย่างหมั่นไส้ หล่อนเห็นดวงตากลมโตนั้นหรุบลง หล่อนพยายามซักถามเรื่องของซีอีโอคนนี้มาตั้งแต่ที่ได้ยินชื่อบริษัทนี้แล้วแต่แม่น้องสาวก็เอาแต่ส่ายหน้า หล่อนถามอะไรก็ไม่รู้เลยสักอย่าง รักษิยาออกจะหงุดหงิดและขัดใจไม่น้อยเพราะหล่อนรู้จักชื่อเสียงของฟิเดลคอร์ปดีทีเดียว สมัยหล่อนเรียนอยู่ที่อังกฤษก็เห็นข่าวของซีอีโอหนุ่มคนนี้อยู่บ่อยครั้ง ยังอดเก็บไปฝันไม่ได้ว่าสักวันหนึ่งจะได้มีโอกาสเห็นตัวจริงของชายผู้นี้บ้าง แล้วใครจะไปคิด..ว่าอยู่ดีๆ แม่น้องสาวบุญธรรมคนนี้จะมีวาสนาได้ไปทำงานที่บริษัทของชายในฝันของหล่อน!
 

“รู้จักสิ..บริษัทเขาใหญ่โตมากมีสาขากระจายไปทั่วไม่ว่าจะในออสเตรเลีย อังกฤษ นิวซีแลนด์ อิตาลี จีน ศรีลังกา ไอร์แลนด์ สก็อตแลนด์ หลายประเทศเลย” เพชรกล้าพูดไปมองใบหน้าหวานของสาวน้อยอย่างนึกทึ่ง ตัวเล็กแค่นี้แต่ได้ทำงานกับองค์กรขนาดนี้..ไม่ใช่ย่อยเลยจริงๆ
 

แอลนั่งมองและฟังทุกคนพูดโดยไม่ได้ออกความเห็นอะไรมาตั้งแต่ต้น หากดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายระยิบระยับตลอดเวลาเหมือนเจ้าตัวกำลังขำขันอะไรบางอย่าง ดวงตาสีดำสนิทคู่โตของสาวน้อยอายุเยาว์ที่สุดในที่นี้หันมองหล่อนเป็นระยะ แลทุกครั้งที่สบตากันมุมปากหล่อนก็อดกระตุกเป็นรอยยิ้มไม่ได้
 

สาวน้อยอัจฉริยะเอ๋ย..ช่างน่าสงสารเสียจริง!


            พลันความรู้สึกบางอย่างทำให้แอลต้องหันขวับไปยังตรงหัวโต๊ะที่ประมุขของบ้านนั่งอยู่ นายทองกรจ้องมองหล่อนด้วยดวงตานิ่งลึกติดจะครุ่นคิด หญิงสาวยิ้มเย็นมองกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน
 

“น้องพรีมได้ไปทำงานอย่างนี้ก็ต้องได้เจอเขาบ้างล่ะ”
 

เสียงเพชรกล้าแกล้งเย้า รำไพพิมพ์ได้แต่ยิ้มเหย ชายหนุ่มพลันหันไปถามหญิงสาวอีกคนที่นั่งทานอาหารอย่างเงียบๆ เหมือนรอโอกาสมานาน “แล้วคุณแอลจะไปดูงานที่เมลเบิร์นกับน้องพรีมกี่วันครับ”
 

แอลเงยหน้าขึ้นตอบเสียงเรียบ “ยังไม่ทราบค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าทางสถาบันฯ พอใจในข้อมูลและรายงานที่ได้มากน้อยแค่ไหน”
 

“เห็นบริการหลังการขายของสถาบันบลูเซฟแล้วบอกตามตรงว่าผมสนใจอยากจะใช้บริการบ้าง อย่างน้อยผมจะได้มั่นใจว่าลูกๆ ของผมในอนาคตจะมีคนช่วยดูแลเป็นอย่างดี” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนไม่คิดอะไรหากดวงตาคมนั้นจ้องมองหญิงสาวอย่างท้าทาย
 

แอลเลิกคิ้วก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ “ก็ไม่ยากนี่คะ คุณก็แค่วางเงินประกันก้อนแรกเพื่อเป็นทุนการศึกษาสำหรับลูกๆ ของคุณก่อนเป็นจำนวนหนึ่งล้านเหรียญสหรัฐฯ หลังจากนั้นก็ฝากเงินเข้าบัญชีเงินฝากประจำทุกเดือน เรื่องเงินอาจจะไม่ใช่ปัญหาสำหรับเศรษฐีอย่างคุณ เพียงแต่ว่าก่อนจะสมัครคุณต้องผ่านการทดสอบคุณสมบัติของผู้สมัครก่อนเท่านั้น เดี๋ยวดิฉันทิ้งเอกสารการขอสมัครไว้ให้คุณดูก่อนก็ได้คุณจะได้รู้ว่าคุณผ่านคุณสมบัติข้อแรกของเรารึเปล่า”
 

เพชรกล้านิ่งอึ้งกับคำพูดเรียบเรื่อยหากกัดลึกจนแทบจมเขี้ยวของอีกฝ่าย ผู้หญิงคนนี้..ปากร้ายแบบเชือดนิ่มๆ
 

“โอ้โห..ตั้งหนึ่งล้านเหรียญสหรัฐฯ เชียวหรือคะ” เสียงอุทานของพลอยไพลินทำให้ความคิดของเพชรกล้าสะดุดลง
 

“งั้นก็แสดงว่าน้องพรีมเป็นมหาเศรษฐีตัวน้อยล่ะสิเนี่ย” พลอยไพลินจ้องมองสาวน้อยที่นั่งตรงข้ามตาโต
 

“โอ๊ย..ถึงจะมีเงินทุนเยอะยังไงแต่ค่ากินค่าอยู่ค่าเล่าเรียนระดับมหาวิทยาลัยเอกชนมันก็ไม่ใช่น้อยๆ นะคะน้องพลอย” เสียงหวานแหลมของรักษิยาดังแทรกขึ้นทันใด
 

ทุกคนได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่รู้จะพูดอะไร หากหลังจากนั้นนางลดาจึงพยายามเบี่ยงประเด็นโดยการถามถึงเรื่องของพลอยไพลินบ้าง ทำให้บทสนทนาต่อมาไม่พาดพิงถึงรำไพพิมพ์อีก
 

แอลนั่งดูและฟังสิ่งที่ทุกคนกำลังคุยในขณะที่ทานอาหารตรงหน้าไปเรื่อยๆ โดยไม่รีบร้อน ดวงตาคมกริบของหญิงสาวฉายประกายวาววับเป็นบางคราวก่อนจางหาย เพียงครู่ใบหน้างามเงยหน้าขึ้นฉับพลันเมื่อรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งมองจ้องมา เพชรกล้า..ชายหนุ่มนิ่วหน้าเมื่อเห็นริมฝีปากบางของแอล กระตุกยิ้มมุมปากอย่างขำขัน หญิงสาวดูไม่หวั่นไหวแม้แต่นิดแม้เมื่อจับได้ว่าถูกลอบมองอย่างจับสังเกต
 

ผู้หญิงท่าทางลุ่มลึกคนนี้น่ะหรือ..เป็นแค่พนักงานเก็บข้อมูลจากสถาบันการเงิน!
 

 

 

..................................................
 

 

มาอย่างกระดึ๊บๆๆๆ แต่ก็มาเรื่อยๆ นะเออ เหอๆๆๆ
 

ขอบคุณทุกๆ คนมากนะค๊า ที่อุตส่าห์ทิ้งข้อความในเม้นท์และยังอีเมลอีกมากมายที่ส่งมาบอกว่าได้รับหนังสือ แทบทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหนังสือที่ได้รับอยู่ในสภาพดีมากๆ เอ็มขอยกความดีทั้งหมดนี้ให้น้องบิว บก.คนงามแห่งสนพ.สุวิมลกวีค่ะ หวังว่าน้องบิวจะหายเหนื่อยหายเพลียเพราะข้อความน่าชื่นใจทั้งหลายทั้งมวล
 

และอีกคำขอบคุณกับเพื่อนๆ นักอ่านทุกคนที่ทำให้หนังสือทำมือเล่มแรกสำเร็จจนได้ภายในระยะเวลาสองเดือนกว่าๆ ถึงจะขลุกขลักบ้างแต่เราก็ผ่านกันมาได้ ถึงเอ็มจะไม่เคยได้เจอหน้าเพื่อนๆ น้องๆ พี่ๆ ที่ส่งข้อความเข้ามากันจนสนิทสนมแต่ก็ทำให้เราเกิด “สายใย” ระหว่างกันขึ้นมา ฟังดูอาจจะน้ำเน่านิดหน่อยแต่ขอบอกว่า..เอ็มรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพราะฉะนั้นการทำหนังสือของเอ็มจะมีคนอ่านทุกคนเป็นตัวตั้งเสมอ ใครมีอะไรอยากคุยอยากแนะหรือแม้แต่อยากบ่นอยากระบาย ก็อีเมลมาคุยกันได้ตลอดนะคะ หรือจะแอบเข้ามาทักทายที่เฟสบุ๊คของเอ็มก็ได้ มีน้องๆ หลายคนเข้ามาคุยกับเอ็มเยอะเลยถึงแม้เวลาเราจะไม่ตรงกันก็เถอะ.. (facebook:ozma@readingcouch.com)
 

ตั้งแต่พรุ่งนี้จะเริ่มทะยอยส่งหนังสือไปต่างประเทศนะคะ แต่ของอเมริกาขอเวลาหน่อย เพราะเอ็มกำลังรอรวบรวมหนังสืออยู่และต้องรอติดต่อบริษัท Shipping ด้วย รอแป๊บ ..ไม่น่าจะเกินอาทิตย์นี้ค่ะ
 

หึ..มีคนเยาะเย้ยง่า..ว่าคนเขียนยังไม่ได้เห็นเลยยยย อ๊ากกกกกก คุณรอรักขา...อย่ามาแซวเอ็มเรื่องนี้น๊า เพราะมันแสนจะกระแทกจายยยยยยย อ่ะฮึก อ่ะฮึก
 

เห็นมีคนช่วยโฆษณาเรื่อง Twin Soul ให้เอ็มด้วย น่ารักจริง..คือเอาสต๊อคมาลงให้ก่อนค่ะ เห็นว่าหายไปนาน แต่ก็กะว่าจะเริ่มเขียนให้จบแล้ว เพราะกำลังเตรียมอีกเรื่องมารอ.. ถ้าติดตามงานของเอ็มมาทุกเรื่องจะเห็นว่าเอ็มพยายามเขียนหลากหลายแนว เดี๋ยวก็รักซาบซึ้ง เดี๋ยวก็ดราม่า นางเอกมีลูกติดซะงั้น เดี๋ยวก็ Romantic Comedy มาอีกทีโผล่เป็นแนวมาเฟียแอ็กชั่น Twin Soul นี่ก็ออกแนวผีแฟนตาซี คือสรุปยัยคนเขียนมันหลายใจค่ะ หุหุ กลัวตัวเองจะติดกับแนวเดิม ทนๆ อ่านกันหน่อยก็แล้วกัน แต่ก็ดีนะคะ..จะได้เลือกได้ว่าใครชอบแนวไหน
 

เรื่องของแสบ..กำลังนั่งรีไรท์ค่ะ คาดว่าจะได้ออกมาเซย์เฮลโหลกับทุกๆ คนเร็วๆ นี้
 

เห็นข่าวเมืองไทยฝนตกน้ำท่วม..ระวังรักษาเนื้อรักษาตัวกันหน่อยนะคะ ขอให้ทุกคนแคล้วคลาดปลอดภัย เอ็มอยู่ทางนี้ก็เจออากาศร้อนจัด 41C อยากจะบ้าตาย ร้อนจนเปิดประตูรถทีสะดุ้งโหยงเพราะร้อนจนมือแทบพอง..ไม่น่าเชื่อเลย
 

ท้ายเรื่องวันนี้ไม่มีเรื่องของแสบนะคะ เพราะเอ็มกำลังยุ่งหัวปั่นกับการเขียนเยอะแยะตาแป๊ะไก่ ยิ่งเห็นหนังสือออกมาเป็นเรื่องเป็นราวก็ยิ่งมีแรงฮึดดดดดดด ฮึบบบบ สู้ๆ เลยกะว่าจะเอาให้หนำใจ..หุหุ ยิ่งตอนนี้พล็อตเสร็จแล้ว ทุกอย่างกำลังอัดแน่นรอการระบายออกมาเป็นตัวหนังสือ ยิ่งรายละเอียดมากเลยต้องเขียนๆๆๆๆ เพราะไม่งั้นเดี๋ยวลืม! แหะๆๆ คนแก่ค่า
 

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ


 



 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เขย่ารักมาเฟีย ภาคสอง White Hat II:Revelation ตอนที่ 7 : Chapter 4 คำว่า..ครอบครัว ตอนที่ 2 (100%) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9822 , โพส : 66 , Rating : 550 / 114 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3

#66 : ความคิดเห็นที่ 1491
เงินเยอะอ่ะ
PS.  =) ถึงแม้ไม่ได้คบกัน แต่ช่วงเวลาดีๆ ที่เทอมีให้ฉัน มันทำให้รักเทอมากเหลือเกินน รักนักแต่ง
Name : Rosariovampire< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rosariovampire [ IP : 27.130.237.122 ]
Email / Msn: valentears(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 23:53

#65 : ความคิดเห็นที่ 799
รู้สึกเบื่อพี่นางเอก
Name : ABC [ IP : 58.8.167.165 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 ตุลาคม 2555 / 20:18


#64 : ความคิดเห็นที่ 560
แอล ดูเท่ห์มาก สวย สุขุม ฉลาด แต่ไม่โอ้อวด

ชอบอ่ะ แอบคิดให้พี่ปักษ์ชอบ แต่อ่านตอนนี้แล้ว

ใ้หเพชรดีกว่า (อิอิ เปลี่ยนไวอย่างกะพลิกฝามือ)

เหมือนจะทันกัน แต่เพชรคงยังๆม่ทันทั้งหมด

แต่ให้อารมณ์ท้าทายดี
PS.  เกลียดเศร้า ชอบตลก แต่เค้าก็อ่านหมด เพียงแค่คนเขียนแต่งมา
Name : มากิริจัง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มากิริจัง [ IP : 110.77.190.204 ]
Email / Msn: makirijung(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2555 / 02:16

#63 : ความคิดเห็นที่ 312
ได้รับหนังสือแล้วค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ
Name : นู๋น้อย [ IP : 203.172.199.250 ]
Email / Msn: -
วันที่: 20 กันยายน 2555 / 02:51

#61 : ความคิดเห็นที่ 311
มาส่งข่าวค่ะ ได้รับหนังสือแล้วนะค่ะ
Name : wanphen T [ IP : 124.120.34.151 ]
Email / Msn: wan_t2005(แอท)hotmail.com
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 21:04

#61 : ความคิดเห็นที่ 310
ว้าว ช่วงท้ายๆนี่ แอลแย่งซีนมาโดดเด่นมากๆ
มีทั้งคุณทองกรที่มองแล้วทำท่าครุ่นคิด
แล้วก็เพชรที่ตอนแรกติดใจหนาตาหนูพรีม แต่ตอนหลังเป็นการคุยกันถูกคอซะนี่
เลยหันมาจับตามองแิลแทน ตอนหน้าใครจะชิงลงมือก่อนกันละเนี่ย
แล้วหนูพรีมคิดว่าคงจะรู้สถานการณ์วิกฤตของครอบครัวแน่ๆ รีบยื่นมือเข้าช่วยเหลือหน่อยเร้วววว
PS.  ...Here comes one! Keep your eyes open for opportunities...
Name : kawhom< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kawhom [ IP : 46.64.44.231 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 16:31

#60 : ความคิดเห็นที่ 309
คุณเอ็มมมมมมมมมมมมมม แวะมาบอกว่าได้หนังสือแล้วค้า แด๋วจะกลับไปอ่านอีกหลายๆ รอบ ว่าแล้วก็คิดถึงพันวา ไปอ่านพันวาก่อนดีฝ่า
Name : รอรัก [ IP : 58.137.10.34 ]
Email / Msn: -
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 15:33

#59 : ความคิดเห็นที่ 303
พยายามพูดคุยกับชายหนู่มที่นั่งอยู่ด้านข้างเป็นระยะ        และอีก หนึ่งบรรทัด     จึงชักชวนสาวน้อยคุยต่อโดยไม่สนใจใครอื่น
Name : ขอให้สมปรารถนา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอให้สมปรารถนา [ IP : 124.122.166.212 ]
Email / Msn: muaynapat(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 11:10

#58 : ความคิดเห็นที่ 301
อยากอ่านของหนูพรีมน่ะ. ฉากอื่นน้อยๆๆด้วยยยย เขาชอบพรีมกับเอเดรียนนนน
Name : Pop [ IP : 223.204.48.250 ]
Email / Msn: -
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 22:42

#57 : ความคิดเห็นที่ 297
คิดถึงคุณเอเเดรียน แล้วค่ะไรท์เตอร์ขา
Name : อ้อย [ IP : 113.53.245.66 ]
Email / Msn: unyarat(แอท)windowsllive.com
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 13:15

#56 : ความคิดเห็นที่ 296
คิดถึงคุณเอเเดรียน แล้วค่ะไรท์เตอร์ขา
Name : อ้อย [ IP : 113.53.245.66 ]
Email / Msn: unyarat(แอท)windowsllive.com
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 13:15

#55 : ความคิดเห็นที่ 295
ขอบคุณคะ อยากอ่านตอนต่อไปแล้วคะ
Name : ณัฏฐ์ [ IP : 118.173.128.130 ]
Email / Msn: -
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 13:01

#54 : ความคิดเห็นที่ 293
คิดถึงป๋าเอมากๆๆๆ
ยิ่งอ่านภาคแรกอยู่ยิ่งคิดถึงป๋าตอนเที่ยวที่มิลาน
PS.  ติดใจจีงเข้ามาทักทาย ตินิดเพราะรักเธอ
Name : nunpanu< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nunpanu [ IP : 110.171.9.45 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 11:32

#53 : ความคิดเห็นที่ 292
คิดถึงป๋าเอ....กะ น้องแสบ
Name : jee-jee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jee-jee [ IP : 110.77.149.153 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 08:25

#52 : ความคิดเห็นที่ 291
อยากให้แอลคู่กับพี่เพชรค่า แต่ว่าอยากให้พี่ปักมีคู่เดี่ยว อย่าให้มีดราม่าเพื่มระหว่างหนูพรีบกับยัยษาเลยนะค่ะ
PS.  Good girls are only bad girls that don’t get caught
Name : MidnightRaspberry< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MidnightRaspberry [ IP : 68.232.114.166 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 07:15

#51 : ความคิดเห็นที่ 290
ตรงที่เพชรพูดกับหนูพรีมเรื่ิองกลับไปทำงานรูปประโยคอ่านแล้วงงนะคะ รบกวนไรเตอร์ช่วยตรวจสอบนิดนึงนะคะ
นิยายสนุกมากคะ แต่เริ่มคิดถึงแคลกะป๋าเอเดรียนแล้วอะ ^__^
Name : pantaris< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pantaris [ IP : 125.25.200.27 ]
Email / Msn: chubewsj(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 07:09

#50 : ความคิดเห็นที่ 289
ไม่รู้จะพูดอะไรอ่ะคะ มันสนุกมากๆๆ อาการลงแดงมันชินจนเป็นความเข้าใจไปแล้วอ่ะคะ ว่าพี่เอ็มยุ่งจริงๆ ลงแดงยังไงก็ต้องรอได้เพราะดูพี่เอ็มก็ลงแดงอยากเขียนเหมือนกัน อิอิ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆคะ
Name : fiwaa [ IP : 86.73.131.143 ]
Email / Msn: -
วันที่: 18 กันยายน 2555 / 02:09

#49 : ความคิดเห็นที่ 287
คิดถึงพระเอกแล้วน่ะค่า TT
PS.   จะเอายังไงคะ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ตลอดไปหรอ
Name : ^O^ aun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ^O^ aun [ IP : 223.204.226.177 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 23:08

#48 : ความคิดเห็นที่ 286
ได้รับหนังสือแล้วนะคะ สภาพดีมากกกกกกก 
ตอนเปิดดูนะคะ ตื่น เต้น มาก ๆ เลยค่ะ
รอภาค 2 อยู่นะคะ

Name : gagaM< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gagaM [ IP : 171.7.40.147 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 22:58

#47 : ความคิดเห็นที่ 285
ได้รับหนังสือแล้วนะคะ สภาพดีมากกกกกกก 
ตอนเปิดดูนะคะ ตื่น เต้น มาก ๆ เลยค่ะ
รอภาค 2 อยู่นะคะ

Name : gagaM< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gagaM [ IP : 171.7.40.147 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 22:58

#46 : ความคิดเห็นที่ 284
ใช่ๆชักยังๆแล้วน่ะเนี่ย    ตอนแรกกะให้แอลคู่กับพี่ปักษ์แต่นี่เพชรเริ่มมาวิน   แต่ยังไงแล้วอยากให้พี่ปักษ์คู่กับแอลมากกว่า ไม่อยากให้พี่ปักษ์คู่กับยัยพลอยเลยค่ะไรเตอร์จ๋า  หนูพรีมรีบช่วยครอบครัวด่วน   มีแต่หนูพรีมเท่านั้นที่ช่วยได้  ไม่งั้นบริษัทแย่แน่โดยเฉพาะพี่ปักษ์   อยากให้ทุกคนรู้ว่าหนูพรีมรวยแค่ไหนจะได้ไมดูถูกอีก  เกลียดยัยษิยาสุดๆ
PS.  
Name : เมมฟิส< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.96.69 ]
Email / Msn: junsiri_k(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 21:59

#45 : ความคิดเห็นที่ 280
เอ๊ะ  ชักยังไงอยู่นะเนี่ยพี่เพรช  ตอนแรกกะจะให้หนูแอลสยบพี่ปักษ์ซะหน่อย  แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว สงสัยพี่เพรชจะมาวินนะคะ

คิดถึงป๋าจังเลยค่า  ไม่โทรมาหาแฟรี่น้อยเลยอ่ะ
Name : bijin-k< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bijin-k [ IP : 125.25.128.251 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 19:46

#44 : ความคิดเห็นที่ 279
แอลจัดการยายรักษิยาให้หน่อยยยย
PS.  รักนักเขียนทุกคน
Name : kenjoy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kenjoy [ IP : 103.5.27.238 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 18:45

#42 : ความคิดเห็นที่ 277
เดี๋ยวแอลก็จับเชือดหรอก
PS.  เงา..ตัวตนที่หลบซ่อน
Name : Dusky< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dusky [ IP : 223.206.39.36 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 กันยายน 2555 / 18:35

หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android