หนุ่มบ้านไร่หวานใจยัยอ้วน (มีebook แล้วนะคะ )

  • 95% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 37,119 Views

  • 364 Comments

  • 174 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    59

    Overall
    37,119

ตอนที่ 6 : ตอนที่6::View : 1644 , Rating : 96% / 5 vote(s)

11 พ.ย. 58

ตอนที่ 6 : ตอนที่6::View : 1644 , : 96% / 5 vote(s)

11 พ.ย. 58


ตอนที่ 6

            มาร์คัสตามหารุ้งแก้ว กับวิศรุต เพื่อให้กลับไปด้วยกันเมื่อโภ ควินท์ย้อนกลับมารับทุกคนแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ตัวชายหนุ่มเองก็มัวแต่นอนหลับอยู่บนศาลา เลยไม่รู้ว่าสองคนนั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ลงจากศาลามาก็พบเข้ากับยัยหนูจี๊ดที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ที่แคร่ จนกระทั่งเห็นรถของโภควินท์แล่นเข้ามาจอด มาร์คัสจึงออกไปตามหารุ้งแก้วกับวิศรุตเพื่อบอกให้กลับบ้านไปพร้อมกัน

            อ้าวหนูจี๊ดยังไม่กลับอีกเหรอครับโภควินท์ถามหญิงสาว

            ยังค่ะ รถมอเตอร์ไซค์ของหนูจี๊ดน่ะสิคะ จู่ๆ ยางก็แบนขึ้นมา หนูจี๊ดก็เลยคิดว่าจะขอรบกวนให้พี่ควินท์ช่วยไปส่งหนูจี๊ดที่บ้านหน่อยคะความจริงแล้วเธอเองนั่นแหละที่เป็นคนเจาะ

            ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง อันที่จริงคราวหน้าคราวหลังหนูจี๊ดไม่ต้องลำบากมาช่วยงานที่ไร่แบบนี้ก็ได้

            อุ๊ย...ไม่ลำบากเลยค่ะ หนูจี๊ดไม่ได้มาช่วยทุกวันซะหน่อย ก็แค่ช่วงนี้เท่านั้น

            คุณพ่อคุณแม่ของหนูจี๊ด ท่านอาจจะไม่ชอบใจ

            โธ่...คุณพ่อท่านไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ท่านออกจะชอบเพราะอีกหน่อยเรา...หนูจี๊ดยังไม่ทันจะได้พูดจบเสียงของมาร์คัสก็ขัดขึ้นเสียก่อน

            ยัยอ้วนกับคุณลี่ ไม่ทราบว่าหายไปไหนครับพี่ควินท์ ผมตามหาเสียจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ ถามใครก็บอกว่าไม่เห็น คนงานก็กลับไปเกือบจะหมดแล้วด้วย

            อุ๊ย...นี่ตามหายัยอ้วน เอ๊ย...สองคนที่มากับคุณอยู่เหรอคะหนูจี๊ดแสร้งถาม

            ครับ หรือว่าคุณรู้ว่าสองคนนั้นหายไปไหนมาร์คัสถาม

            เอ...หนูจี๊ดเห็นพวกเขาขอติดรถไปกับคนงานที่เพิ่งจะกลับไปนะคะ ได้ยินว่าปวดท้องหรืออะไรสักอย่างนี่ล่ะค่ะหนูจี๊ดพูดปด ความจริง เธอเองก็ไม่รู้ว่ารุ้งแก้วกับวิศรุตหายไปที่ใด เพราะตอนที่ทั้งคู่หายไป เธอมัวแต่วิ่งตามรถของโภควินท์ที่แล่นจากไป แต่เรื่องอะไรเธอจะบอก มีโอกาสก็ขอแกล้งสักหน่อยเถอะ

            แย่จริง จะไปไหนก็น่าจะบอกกันไว้ก่อนโภควินท์บ่น

            นั่นน่ะสิคะ แล้วนี่เราจะไปกันได้หรือยังคะ ทุกคนล้วนกลับกันไปจนหมดแล้วนะคะหนูจี๊ดรีบเร่งโภควินท์เมื่อเห็นว่าคนงานต่างก็พากันกลับไปจนสิ้น ที่สำคัญเธอกลัวว่าสองคนนั้นจะกลับมาทันเสียก่อน

            ไปกันเถอะเอ็มซีโภควินท์บอกญาติผู้น้อง มาร์คัสจึงได้แต่เดินตามโภควินท์และยัยหนูจี๊ดขึ้นรถไปเงียบๆ

                                            ……………………….      

            รุ้งแก้วลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการงัวเงีย หลังจากที่ถูกวิศรุตปลุกให้ตื่นขึ้นมา ก่อนเธอจะมองหน้าคนปลุกอย่างงงๆ

            เฮ้อ...ตื่นเสียทีปลุกยากชะมัดเลยแกวิศรุตบ่น

            แย่แล้วฉันเผลองีบหลับตามแกไป นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วล่ะเนี่ยรุ้งแก้วร้องขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมองไปรอบๆ ตัวแล้วพบว่ามันเป็นเวลาเย็นย่ำจนเกือบจะมืดค่ำเต็มที

            เออ...เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ แต่แกพอจะจำได้ไหมว่าตอนนี้เราอยู่จุดไหนของไร่วิศรุตถามขึ้นเพราะเพิ่งจะรู้ตัวว่าพากันวิ่งออกมาเสียไกล จนไม่รู้ว่าอยู่จุดไหนของไร่ ไม่ว่าจะมองไปทางไหน มันก็ดูจะคล้ายๆ กันไปเสียหมด อีกทั้งเป็นยามอาทิตย์อัสดงแล้วด้วย

            ฉันเองก็ไม่รู้นังลี่ แล้วนี่เราจะทำยังไงดีล่ะรุ้งแก้วเริ่มใจเสีย

            แกพอจะจำได้ไหม ว่าเราวิ่งมาจากทิศใดวิศรุตถามขึ้นอีก

            ฉันจำไม่ได้หรอกนะ แกล่ะ

            ยัยบื้อ...ถ้าจำได้ฉันจะถามแกหรือยะวิศรุตตะโกนใส่คนถามเล่นเอาหญิงสาวสะดุ้ง

            ฉันว่าเรารีบหาทางกลับไปที่ศาลากันก่อน ตอนนี้พี่ควินท์กับสุดหล่อของแก อาจจะกำลังรอเราอยู่ที่นั่นก็ได้รุ้งแก้วขยับลุกขึ้นยืนแล้วมองสังเกตออกไปโดยรอบ จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้น

            นั่นมัน...ตุ๊กตาที่แกใช้ติดเสื้อนี่นังลี่รุ้งแก้วร้องขึ้น

            เออ...ใช่ของฉันจริงๆ ด้วยวิศรุตบอกเมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วพบว่าเป็นของที่เขาคงจะทำตกหล่นไว้ ตอนที่วิ่งตามเพื่อนสาวมา

            เอ๊ะ...หรือทางนี้จะเป็นทางที่เราวิ่งผ่านมา ถ้าเราลองเดินตรงไปเราอาจจะกลับไปที่ศาลากลางไร่นั่นก็ได้นะรุ้งแก้วออกความเห็น

            จริงด้วยสิ แกจะมัวรีรออะไรอยู่ล่ะยะ รีบไปเร็วเข้า

            วิศรุตเอ่ยเร่ง ก่อนทั้งคู่จะมุ่งตรงไปในทิศทางที่คิดว่าคงจะช่วยพาพวกตนกลับไปยังศาลากลางไร่นั้นได้

            ในที่สุดรุ้งแก้วกับวิศรุตก็เริ่มจะมองเห็นศาลาที่ตั้งโดดเด่นอยู่กลางไร่ ทั้งคู่ต่างก็รีบวิ่งตรงไปด้วยความดีใจ ทว่าเมื่อมาถึงศาลากลับพบว่าไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย

            หนอนอ้วน นี่ฉันกับแกถูกทิ้งจริงๆ ใช่ไหมวิศรุตถามโดยไม่มองหน้ารุ้งแก้วก่อนจะเดินไปนั่งลงบนแคร่ใต้ศาลา

            โอ๊ย! ยัยอ้วนแกหยิกฉันทำไมยะวิศรุตร้องโวยวายเมื่อถูกหยิกเข้าให้เต็มแรง

            ฉันช่วยยืนยันให้แกแน่ใจยังไงล่ะ ว่านี่คือความจริงรุ้งแก้วบอกพร้อมทำตาใสซื่อ

            โอ๊ย!!รุ้งแก้วร้องเสียงหลงเมื่อโดนวิศรุตเอาคืนด้วยการดึงแก้มอิ่มของเธอทั้งสองข้าง

            แบบนี้เชื่อได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แกว่าใช่ไหมยัยอ้วนวิศรุตแสร้งถามกลับหลังจากปล่อยมือออกจากแก้มแดงก่ำของคนข้างตัว

            อูย...เล่นแรงแฮะรุ้งแก้วบ่นพร้อมกับลูบแก้มนวลของตัวเองไปมา

            ใครใช้ให้แกเล่นฉันก่อนล่ะ ว่าแต่พวกเราจะกลับกันยังไง สองคนนั้นจะกลับมารับเราหรือเปล่าก็ไม่รู้วิศรุตบ่นแต่ก็คิดว่าโภควินท์กับมาร์คัส คงจะย้อนกลับมารับตนกับเพื่อนสาว จึงพากันนั่งรออยู่ที่ศาลา จนกระทั่งความมืดเริ่มย่างกรายเข้ามา

            หนอนอ้วน ทำไมจนป่านนี้แล้วพวกเขาถึงไม่ย้อนกลับมารับเราเสียทีวิศรุตเริ่มใจเสีย เพราะนอกจากจะไม่มีใครแล้ว บรรยากาศรอบตัวยังมืดและวังเวง ที่สำคัญเขากับเพื่อนสาวไม่มีใครนำโทรศัพท์มือถือติดมาด้วย ฉะนั้นจึงไม่สามารถโทรติดต่อใครได้เลย

            บางทีแกกับฉันคงจะถูกทิ้งจริงๆ ก็ได้นังลี่รุ้งแก้วบอกออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

            โธ่...แล้วจะกลับกันยังไงล่ะเนี่ย ฉันจำทางไม่ได้เสียด้วยสิวิศรุตเริ่มใจเสียมากขึ้น

            ฉันจำได้วิศรุตชะงักไปหันมามองคนพูด

            ทำไมแกเพิ่งมาบอกยะนังอ้วน แล้วนี่หล่อนจะมัวนั่งอยู่ทำไม หรือจะรอให้ยุงมาหาม มันคงหามแกขึ้นหรอกย่ะ ลุกขึ้นแล้วเดินนำออกไปเลยไป๊วิศรุตว่าเข้าให้เสียงดังจนรุ้งแก้วสะดุ้ง เพราะรู้ดีว่าลองวิศรุตใช้คำว่านังกับเธอเมื่อไหร่ นั่นแสดงว่าเจ้าตัวกำลังโกรธมากจริงๆ รุ้งแก้วจึงได้แต่เดินนำออกไปเงียบๆ และนึกน้อยใจโภควินท์ขึ้นมา

            พี่ควินท์นะพี่ควินท์ นี่ไม่ห่วงหนอนอ้วนบ้างเลยหรือยังไง ไม่คิดจะออกมาตามหากันบ้างเลยเหรอ แย่ที่สุด คนบ้าคนใจดำ อีตาลูกครึ่งนั่นก็เหมือนกันใจดำทั้งพี่ทั้งน้องเลย

            รุ้งแก้วนึกค่อนขอดคนทั้งสองอยู่ในใจจนน้ำตาพาลจะไหลออกมา เมื่อเดินมาได้สักระยะทั้งคู่ก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง เพราะเสาไฟที่ทางไร่ติดตั้งเอาไว้ตลอดเส้นทาง ขณะนี้ได้ถูกเปิดให้ทำงานแล้ว จึงเริ่มมีแสงสว่างพอช่วยให้มองเห็นทางได้บ้าง ความกลัวจึงพลอยลดลงไปด้วยเช่นกัน

            หลังจากที่เดินมาไกลพอสมควร ทั้งสองพลันหยุดชะงักลง ก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วหันกลับมามองกันและกันด้วยความรู้สึกสมเพชในความซวยของตัวเอง เมื่อจู่ๆ สายฝนก็กระหน่ำเทลงมาเสียดื้อๆ โดยไม่บอกไม่กล่าว

            ฮู้ย...ช่างซ้ำเติมกันจริงๆ เลยนะเจ้าคะวิศรุตแหงนมองฟ้าพลางร้องขึ้นมาอย่างนึกโกรธ แล้วหันไปจับจูงมือรุ้งแก้วเอาไว้

            ฉันรู้สึกดีใจ ที่อย่างน้อยในเวลาแย่ๆ แบบนี้ ไม่ได้มีฉันอยู่ลำพังเพียงคนเดียวแต่มีแกมาร่วมชะตากรรมความแย่กับฉันด้วยวิศรุตพูดและทำตาซึ้งใส่รุ้งแก้ว

            ฉันก็อยากจะซึ้งไปกับแกนะนังลี่ แต่แกเลือกเวลาหน่อยจะได้ไหมรุ้งแก้วว่าเข้าให้อย่างเหลืออดในความเวอร์ของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยอมให้วิศรุตจูงมือแต่โดยดีแล้วพากันเดินต่อไป

                                 

                                  

            แสงไฟรถยนต์ที่ส่องสว่างมาจากเบื้องหลัง ทำให้รุ้งแก้วกับวิศรุตต้องหันกลับไปมอง ก่อนจะพากันยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูลงจากรถมาเป็นใคร

            หนอนอ้วน...คุณลี่โภควินท์กับมาร์คัสที่เพิ่งกลับมาจากไร่ข้างๆ เพราะถูกคุณจันทราแม่ของหนูจี๊ดคะยั้นคะยอให้อยู่ทานข้าวด้วยกันจนเพิ่งจะกลับกันมาเอาป่านนี้

            แต่แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นเจ้าของร่างอ้วนกลมและชายหนุ่มที่มีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นราวกับผู้หญิงกำลังเดินอยู่ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

            พี่ควินท์รุ้งแก้วผวาเข้าไปกอดชายหนุ่ม

            เอ็มซีวิศรุตเองก็ผวาเข้าไปกอดมาร์คัสที่ลงจากรถมาเช่นกันโดยไม่กลัวว่าจะเปียกปอน

            บอกพี่มาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ไหนหนูจี๊ดบอกกับพี่ว่าหนอนอ้วนกลับไปพร้อมกับคนงานในไร่แล้วยังไงล่ะโภควินท์ซึ่งเวลานี้เปียกปอนไปทั้งตัวถามขึ้น

            อะไรนะคะ ยัยหนูจี๊ดบอกพี่ควินท์แบบนั้นเหรอคะรุ้งแก้วผละออกมามองชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ

            ผมว่าเราเข้าไปในรถกันก่อนดีกว่าครับพี่มาร์คัสที่พยายามจะแกะมือวิศรุตออกรีบบอก

            ไปกันเถอะหนอนอ้วน มีอะไรไว้ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านโภ ควินท์บอกพลางประคองหญิงสาวขึ้นรถไป รุ้งแก้วกับวิศรุตมองหน้ากันก่อนจะก้าวตามโภควินท์ขึ้นรถไปเงียบๆ ในใจนั้นต่างกำลังคิดถึงใครบางคน พร้อมหมายมั่นปั้นมืออยู่ในใจว่า งานนี้เห็นทีว่ายัยหนูจี๊ดจะต้องได้รับบทเรียนที่เจ้าตัวจะลืมไม่ลงไปอีกนานเลยทีเดียว

                                           ………………………..                           

            ฮัดชิ้ว...ฮัดเช้ยเสียงจามของรุ้งแก้วกับวิศรุตดังขึ้นพร้อมกัน

            พี่ว่าทั้งสองคนขึ้นไปอาบน้ำอาบท่ากันก่อนดีกว่านะ ประเดี๋ยวพี่จะให้จุ๊บแจงอุ่นนมร้อนๆ ขึ้นไปให้โภควินท์บอกด้วยความเป็นห่วงเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าของคนทั้งคู่ซีดเผือด

            รุ้งแก้วกับวิศรุตรีบทำตามอย่างว่าง่าย พากันวิ่งขึ้นบันไดมุ่งสู่ห้องนอนของตน ส่วนโภควินท์ก็หันไปสั่งจุ๊บแจงให้ทำข้าวต้มขึ้นไปให้รุ้งแก้วกับวิศรุต พร้อมกับอุ่นนมร้อนๆ ขึ้นไปสองแก้ว  ก่อนเขาเองจะก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องของตัวเองเพื่อจะอาบน้ำเช่นกัน

            เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วชายหนุ่มก็ตรงไปที่ห้องของหญิงสาวพร้อมกับเคาะประตูเรียก ซึ่งเวลานั้นจุ๊บแจงก็นำข้าวต้มกับนมที่อุ่นจนร้อนขึ้นมาพอดี

เอามานี่เถอะ เดี๋ยวฉันจะเอาเข้าไปให้เอง เธอเอาอีกชุดไปให้คุณวิศรุตที่ห้องเถอะชายหนุ่มบอก

            พี่ควินท์ เชิญค่ะรุ้งแก้วเปิดประตูออกมาพบว่าชายหนุ่มกำลังถือถาดอาหารรออยู่

            หนอนอ้วนถือเองดีกว่าค่ะหญิงสาวรีบบอก

            ไม่ต้องยุ่งเลย ไปนั่งเถอะชายหนุ่มสั่ง

            โภควินท์วางถาดอาหารลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียง ก่อนบอกให้หญิงสาวนั่งลงบนเตียง แล้วใช้หลังมืออังหน้าผากวัดอุณหภูมิของร่างกาย

            ตัวเริ่มจะร้อนขึ้นมาแล้วด้วยสิ หนอนอ้วนทานข้าวแล้วรีบทานยาเสียนะ เดี๋ยวพี่จะไปจัดยามาให้

            ชายหนุ่มบอกแล้วหันหลังเดินออกไปก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับยาสองเม็ด

            พี่วางไว้ที่นี่นะชายหนุ่มวางยาเอาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

            ดูสิผมยังเปียกอยู่เลยว่าแล้วชายหนุ่มก็หยิบเอาผ้าเช็ดตัวที่หญิงสาวพาดไว้บนเก้าอี้มาเช็ดผมให้อย่างเบามือ

            รุ้งแก้วรู้สึกอบอุ่นไปกับการกระทำของโภควินท์ ผู้ซึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเธอ การดูแลเล็กๆ กับนัยน์ตาของเขาที่มองเธอด้วยความห่วงใยอยู่เวลานี้ มันทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

            ขอบคุณค่ะหญิงสาวพูดพร้อมกับน้ำตาที่รื้นขึ้นมา

            บ้าจริง เด็กขี้แยร้องไห้ทำไมฮึ

            เสียงนุ่มทุ้มอบอุ่นของโภควินท์ยิ่งทำให้รุ้งแก้วกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาให้ ก่อนจะไล้นิ้วมือไปที่แก้มนวลอย่างเอ็นดู

            ขี้แยจริงๆ เลยเราเนี่ยเวลานี้รุ้งแก้วร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เธอรู้เพียงว่าความอ่อนโยนที่ชายหนุ่มมีให้ มันช่างมีค่ากับความรู้สึกของเธอมากมายนัก จนเธออยากจะหยุดเวลานี้เอาไว้ให้นานที่สุด

            โภควินท์มองนัยน์ตาคู่สวยที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาก็ให้รู้สึกสงสารอยากจะทำให้เธอหยุดร้องไห้เป็นที่สุด ชายหนุ่มเผลอตัวขยับเข้าไปใกล้แก้มเนียนนั้นอย่างลืมตัว ก่อนจะก้มลงจูบซับน้ำตาให้เบาๆ ที่แก้มเนียนสวยของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

            ในที่สุดรุ้งแก้วก็หยุดร้องไห้ เธอมองสบตาของโภควินท์ อย่างเผลอไผล ก่อนริมฝีปากอิ่มเต็มคู่นั้นจะถูกประทับด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนของชายหนุ่ม หญิงสาวหลับตาลง พลันรู้สึกว่าโลกทั้งโลกกำลังจะหยุดหมุน

            อุ๊ย!เสียงร้องของจุ๊บแจงที่ตั้งใจจะมาถามชายหนุ่ม ว่ายังต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า แต่ดันมาเห็นภาพที่ไม่คาดคิดคาดฝันเข้าเสียก่อน

            เสียงร้องของจุ๊บแจงช่วยเรียกสติของโภควินท์ให้กลับคืนมา ชายหนุ่มรีบผละลุกขึ้นออกห่างจากหญิงสาว ใบหน้าเขาเริ่มแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด  รุ้งแก้วเองก็ตกใจไม่แพ้กันเมื่อได้ยินเสียงร้อง ทางด้านจุ๊บแจงเวลานี้ได้วิ่งลงบันไดไปแล้ว ในขณะที่โภควินท์กำลังรู้สึกมึนงงในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

            เอ้อ...พี่ขอโทษชายหนุ่มบอก ก่อนจะรีบก้าวออกไปจากห้องของหญิงสาว แล้วลงบันไดไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้รุ้งแก้วมองตามด้วยความมึนงงตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

            แต่หลังจากที่เริ่มจะควบคุมสติซึ่งเตลิดให้กลับคืนมาได้ หญิงสาวก็นั่งลูบริมฝีปากของตัวเองแล้วยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่เต็มตื้นไปด้วยความสุข

            เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ยหญิงสาวพึมพำกับตัวเองเหมือนไม่เชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความจริง เธอจึงลองใช้มือหยิกแก้มของตัวเอง

            โอ๊ยเจ็บ!

            ไม่ใช่ความฝันนี่

            รุ้งแก้วร้องออกมาด้วยความดีใจ หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนพร้อมหยิบหมอนข้างเข้ามากอดกลิ้งตัวไปมาบนเตียงด้วยความดีใจ

            ปึก!

            โอ๊ย!รุ้งแก้วร้องอุทานด้วยความเจ็บเมื่อเธอกลิ้งจนตกเตียง

            แกเป็นอะไรไปยัยอ้วนวิศรุตที่เริ่มมีอาการปวดศีรษะจนต้องออกมาหายาทานร้องถามขึ้น เมื่อได้ยินเสียงของหนักๆ หล่นกระทบพื้นจนได้ยินเสียงร้องอันคุ้นหูดังขึ้นมา ก็รู้ว่ายายอ้วนเพื่อนรักคงจะซุ่มซ่ามจนเจ็บตัวอีกตามเคย

            อูย...ตกเตียงสิแก ถามได้รุ้งแก้วบอกพร้อมคลำหัวตัวเองป้อยๆ และรู้สึกเจ็บที่สะโพก ก่อนจะหันไปมองผู้ที่กำลังยืนกอดอกพิงประตูมองเธออยู่

            ซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยนะแก ตกลงไม่มีอะไรใช่ไหม ถ้าไม่มีฉันจะได้กลับไปนอนต่อ เวลานี้คนสวยปวดเฮดม๊ากวิศรุตบอกเธอพลางส่ายหน้าอย่างระอาในความซุ่มซ่ามของเพื่อนสาว ก่อนเขาจะสะบัดก้นจากไป

            เมื่อเห็นว่าวิศรุตเดินลับเข้าห้องเขาไปแล้ว รุ้งแก้วจึงลุกขึ้นไปปิดประตูตามหลังจากนั้นเธอก็เอาแต่นั่งยิ้มและหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว จนถ้าเกิดมีใครมาได้ยินหรือว่าเห็นเข้าคงจะพากันคิดว่าเธอบ้าไปตามๆ กัน

                                        …………………………

                                  

            โภควินท์นอนไม่หลับชายหนุ่มได้แต่กระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับรุ้งแก้วคอยโผล่เข้ามารบกวนจิตใจของเขาตลอดทั้งคืน

          นี่เขาทำแบบนั้นไปได้ยังไงกัน หรือว่าเขาจะเริ่มชอบหนอนอ้วนเข้าให้แล้ว

            เมื่อคิดถึงตรงนี้โภควินท์ก็รีบผุดลุกขึ้นนั่ง พลันตัดสินใจลุกออกจากเตียงเพื่อที่จะไปหาเครื่องดื่ม ซึ่งจะช่วยให้เขาหลับสบายได้ในวันที่ฝนตกแบบนี้

            ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่างชายหนุ่มพลันชะงักกึก เมื่อจู่ๆ เสียงคนเดินชนเก้าอี้ก็ดังขึ้นมาจากในครัว ชายหนุ่มรีบคว้าเอาร่มที่อยู่ใกล้บันไดมาถือกระชับไว้ พลางเดินไปยังทิศทางที่มาแห่งเสียง

            นั่นใครชายหนุ่มร้องถามออกไป

            ตุ๊บ! เสียงของหล่นลงพื้น ก่อนคนที่ทำเสียงดังจะหันมา

            หนอนอ้วนเองค่ะ

            หนอนอ้วน!ชายหนุ่มร้องขึ้นอย่างแปลกใจ

            นี่เราลงมาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ แล้วทำไมถึงไม่เปิดไฟโภควินท์ถามก่อนจะคลำหาสวิตช์แล้วเปิดให้ไฟสว่างจ้าขึ้นมา

            หนอนอ้วนนอนไม่หลับค่ะ พอดีรู้สึกหิวขึ้นมา ก็เลยลงมาหาอะไรทาน

            คราวหน้าคราวหลังหนอนอ้วนควรจะเปิดไฟนะ พี่ก็คิดว่าขโมยที่ไหนกล้าหาญชาญชัยมาย่องเบาถึงที่นี่ชายหนุ่มบอกในขณะที่รุ้งแก้วแอบมองร่มในมือของชายหนุ่มอย่างสยอง

            หนอนอ้วนขอโทษค่ะเธอบอกก่อนจะก้มลงเก็บของที่ทำหล่นไว้ โภควินท์ขยับเข้าไปช่วยเก็บ

            อุ๊ย!รุ้งแก้วร้องอุทานก่อนจะรีบดึงมือกลับด้วยความเขิน เมื่อมือของโภควินท์ที่ยื่นเข้ามาช่วยเก็บจับต้องโดนมืออ้วนๆ ของเธอเข้า ชายหนุ่มเองก็รีบหดมือกลับไปเช่นกัน ก่อนเขาจะหน้าแดงไม่แพ้เธอเพราะเมื่อมาอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ ภาพที่เขาจูบเธอพลันผลุบโผล่เข้ามาให้เห็นอีกจนได้ จนโภควินท์ต้องรีบลุกขึ้น

            พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ เอ่อ...ชายหนุ่มอ้ำอึ้ง

            เอ่อ...ค่ะ หนอนอ้วนเข้าใจค่ะรุ้งแก้วเองก็เขินจนแก้มแดงก่ำ

            หนอนอ้วนขอตัวก่อนนะคะเธอบอกพร้อมกับหอบห่อขนมหันหลังให้ชายหนุ่มแล้วทำท่าจะเดินจากไป

            อย่าเพิ่งไป หนอนอ้วน

            คะ?” รุ้งแก้วหันกลับมามองชายหนุ่ม ซึ่งเวลานี้กำลังหลับตาทำท่าคล้ายจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

            เรามาลองคบกันดูไหม

สิ่งที่ได้ยินทำให้รุ้งแก้วเผลอปล่อยให้ห่อขนมในอ้อมกอดร่วงหล่นลงอย่างไม่ใยดี

            พี่ควินท์ว่าอะไรนะคะหญิงสาวถามขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

            หนอนอ้วนจะลองมาคบกับพี่แบบคนรักดูไหม พี่ไม่แน่ใจนักว่าพี่เองจะเป็นคนรักที่ดีของหนอนอ้วนได้หรือเปล่าแต่พี่ก็อยากลองดู

            บอกหนอนอ้วนได้ไหมคะ ว่าตอนนี้พี่ควินท์รู้สึกยังไงกับหนอนอ้วน

            ถึงแม้ว่ามันจะยังไม่ใช่ความรัก แต่พี่ก็คิดว่าพี่ชอบหนอนอ้วนนะชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            หนอนอ้วนบอกพี่เองไม่ใช่เหรอว่า พี่ควรจะลองเปิดใจให้ใครสักคนและพี่ก็คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่พี่ควรจะทำแบบนั้นเสียทีชายหนุ่มบอกก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้

            หนอนอ้วนยินดีที่จะคบกับพี่ไหมเสียงนุ่มทุ้มของโภควินท์ถามย้ำเบาๆ

            ด้วยความยินดีค่ะรุ้งแก้วตอบรับพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่เธอคิดว่าสวยที่สุดไปให้

            โอ๊ะ!ชายหนุ่มร้องและเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อหญิงสาวโถมร่างเข้ามากอดเขาเอาไว้ทั้งตัว

            เด็กบ๊อง ทำไมต้องกอดพี่เสียแน่นแบบนี้ พี่จะหายใจไม่ออกแล้วนะโภควินท์แสร้งว่าพลางหัวเราะเบาๆ อย่างนึกเอ็นดูคนในอ้อมกอด

            หนอนอ้วนกลัวนี่คะ กลัวว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงความฝัน เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จะหายไปคำสารภาพนั้นทำให้โภควินท์ดึงเอาตัวเธอให้ห่างออกมาแล้วใช้วงแขนโอบกอดเธอเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะก้มลงจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มเต็มคู่นั้น

            แบบนี้จะเชื่อได้หรือยังชายหนุ่มถามยิ้มๆ

            เอ่อ...อีกทีได้ไหมคะหญิงสาวพูดขึ้นด้วยนัยน์ตาเคลิ้มฝัน

            อะ...แฮ่มเสียงกระแอมเบาๆ ที่ดังมาจากประตูห้องครัว ทำให้คนทั้งสองรีบผละออกจากกันอย่างเขินๆ ก่อนรุ้งแก้วจะเป็นฝ่ายเดินสวนคนที่ไม่รู้ว่ามายืนพิงขอบประตูอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่นั้นออกไป ด้วยความเขินสุดชีวิต จนทำให้เกือบจะสะดุดขาของตัวเองล้มลง ทางด้านโภควินท์ก็ลูบศีรษะของตัวเองไปมาอย่างเขินๆ แล้วทำท่าจะก้าวตามรุ้งแก้วออกไป

            ผมดีใจที่พี่คิดได้ ถึงแม้ว่าผมจะแอบรู้สึกเสียดายอยู่บ้างก็ตาม ในเมื่อผมเองก็กำลังมองเห็นความน่ารักของเธออยู่แท้ๆ นี่ผมพูดจริงๆ นะครับมาร์คัสพูดพลางตบไหล่โภควินท์ที่กำลังจะก้าวผ่านเขาไป ก่อนตัวเองจะหันหลังให้แล้วก้าวนำออกไปก่อน  โภควินท์มองตามร่างสูงนั้นไปก่อนจะยิ้มบางเบาออกมา

                                            ………………………

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 6 : ตอนที่6::View : 1644 , Rating : 96% / 5 vote(s)

11 พ.ย. 58

ตอนที่ 6 : ตอนที่6::View : 1644 , Rating : 96% / 5 vote(s)

11 พ.ย. 58

5 ความคิดเห็น

  1. #314 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:23
    เนื้อหอมจริงๆนะค่ะ
    #314
    0
  2. #273 artjung (@auut) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:18
    พี่ควินท์จะโดนชนีรุมทึ้งมั้ยนั่น
    #273
    0
  3. #10 เมเปิ้้ล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 20:27
    ลำพังความอ่้วนก็เป็นอุปสรรคเล็กๆแล้วยังมีคู่แข่งเยอะอีกอย่างนี้หนอนอ้วนจะสู้ได้ไหมเนี่ย
    #10
    0
  4. #9 รุ้งอ้วน (@emily1234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 14:52
    ขอขอบคุณ..คุณเมเปิ้ลมากนะคะที่นอกจากติดตามอ่านแล้วยังอุตส่าห์เม้นในเกือบทุกตอน
    ทำให้คนแต่งอย่างรุ้งอ้วนมีกำลังใจอยากจะอัพนิยายขึ้นเร็วๆส่วนคนที่มาติดตามอ่านแต่ไม่ได้เม้น
    ก็ขอบขอบคุณเช่นกัน..ก็ขอให้ทุกคนช่วยติดตามลุ้นยัยหนอนอ้วนกันต่อไปนะคะขอบคุณค่ะ
    #9
    0
  5. #8 เมเปิ้้ล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 05:40
    คุณวัตยังเห็นหนอนอ้อวนน่ารักแล้วพี่ควินทร์จะทำใจได้สักกี่น้ำเชียว
    #8
    0
พิมพ์เลขที่เห็น