อสูรเสี่ยงรัก (มหาลาภ)

บทนำ อสูรเสี่ยงรัก

          ‘คืนนี้เป็นคืนเดือนแรม มองนภาไม่แจ่ม แลแอร่มแค่แสงดารา ดาวสุกใสอยู่ปลายฟากฟ้า แสงแจ่มเหนือมวลดารา เป็นทั้งดาวฟ้า ดาวใจ ฮื้อ ฮือ ฮือ ฮือ หื่อฮือฮื้อฮือฮือหื่อ เป็นทั้งดาวฟ้าดาวใจ… ดวงเอ๋ย ดวงใจแม่จ๋า แม่เหมือนคนเป็นบ้า สร้างลูกเกิด กลับทิ้งลูกไป ยามลูกนอนลูกจะได้ใคร ช่วยกอดช่วยพัดวีให้ ยามหิวโธ่ใครจะป้อน ฮื้อ ฮือ ฮือ ฮือ หื่อฮือฮื้อฮือฮือหื่อ ยามหิวโธ่ใครจะป้อน…’ [เพลงดาวพระศุกร์]

 

          อาการปวดร้าว เจ็บหน่วง ทำให้หญิงท้องแก่ที่กำลังนอนบนพื้นเย็นเยียบ เบิกตากว้าง ไม่ใช่เพียงอาการเจ็บหน่วงที่ท้องหรอก... ตอนนี้เธอ... ดวงตาที่เบิกกว้างหลับลง เจ้าของร่างที่เจ็บปวดกำลังตั้งสติ น้ำตาร้อนไหลรื้นเต็มหางตา ‘ลูก’ สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เฝ้าฟูมฟักมากว่าเก้าเดือน เสียงเบ่งเฮือกสุดท้ายดังขรมไปทั่วห้อง ก่อนที่ริมฝีปากที่ส่งเสียงเบ่งจะเต็มไปด้วยฟองฟอด ชีวิตน้อยๆ ที่เห็นได้จากหางตาพร่ามัวเพราะน้ำใสร้อน มือเอื้อมไปแตะแก้มน้อยที่ยังมีเลือดติด ใช้แรงเฮือกสุดท้ายฝากฝังดวงใจไว้กับใครบางคน...

 

          ร่างอวบอิ่มกระตุกเฮือกเพียงสองครั้ง ก่อนดวงตาจะเบิกค้าง กายแน่นิ่ง ไร้ลมหายใจ...

 

ดวงใจเอ๋ย ดวงใจแม่จ๋า แม่เหมือนคนเป็นบ้า สร้างลูกมา กลับทิ้งลูกไป...


 

          “ลาภ” เจ้าของชื่อหันมองตามทิศทางเสียง ยิ้มเจ้าเสน่ห์ของคนเรียกทำให้ชายหนุ่มทำหน้าหน่าย ปั้นหน้าเคร่งขรึม เดินไปยังทิศทางเดิม ไม่สนใจคนทำให้ตนเองมีวันนี้อีก “ไรว๊า... เรียกก็ไม่ขาน ชิ!” อากัปกิริยาค่อนข้างรังเกียจทำให้คนยิ้มแย้มทำหน้าม่อย ก่อนจะหันไปยิ้มกว้างให้กล้องหลายตัวที่กำลังเล็งมาที่ตน

 

ร่างสูงในชุดสูทผ้าไหมสีเข้มตบป้าบ! เข้าที่หัวหนุ่มทรงเสน่ห์ที่กำลังสาดยิ้มให้กล้อง ‘เฟอร์นันโดร์ มหาโชค ฟาเบรกลาส วงศ์บุษบา’ (ชื่อตัว+ชื่อไทย+นามสกุลพ่อ+นามสกุลแม่) ขยิบตาให้คนร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บ โอบกอดภรรยาและลูกน้อยวัยเจ็ดเดือนเดินผ่าน ‘นลิน’ ยิ้มทักทายน้องชายสามี จับมือลูกชายตัวน้อยโบกหย็อยๆให้...

 

          ‘ฟิลลิปเป้ มหาเสน่ห์’ ยกมือลูบหัว “ตลอดๆ เกิดทีหลัง โดนตล๊อด!” แฟดๆใส่ตามหลัง ไม่ลืมขยิบตาให้หลานชายสุดที่รักด้วย เสียงเรียกชื่อตน ทำให้เจ้าตัวรีบหันไปยิ้ม คุณป๋ากับแม่ก็มา หนุกหนานล่ะลาภเอ้ย! หนุ่มร่างสูงใหญ่เดินตรงไปหาผู้ให้กำเนิด โอบเอวบางของผู้เป็นแม่ หวังจะพาเดินเข้างาน ถ้าไม่มีเสียง ป้าบ! ที่ดังอยู่บนกะบาล “ไม่ต้อง เมียป๋า เดี๋ยวดูแลเอง” ฟาบิโอ้ตบซ้ำอีกที แถมด้วยการผลักลูกชายให้ห่าง พาภรรยาคู่ชีวิตเดินเข้าไปในงาน ทิ้งให้คนหล่อมีกรรมยืนส่งสายตาตัดพ้อไปให้ ยังดีที่มีเสียงใสเล็กๆ คอยร้องเรียก ไม่งั้นจะหนีออกจากบ้าน ไม่มาให้ใครเห็นหน้าอีกเลย ชิ!

 

          ดวงไฟหลากสีน้อยใหญ่ส่องแสงสว่างเจิดจ้า นลินทำหน้าแหย ไม่เคยคาดคิดจะได้เดินเข้ามาในสถานที่แบบนี้ วันนี้เป็นวันฉลองครบรอบ 30 ปี ที่ธุรกิจนี้ดำเนินมาได้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ที่ว่าไม่ค่อยดี ก็เพราะมันถูกขายต่ออีกทอด ซ้ำเจ้าของคนเดิมยังมาหายตัวไป อะไรก็เลวร้ายไม่เท่า... น้องสามีเธอได้สถานที่แห่งนี้มาด้วยความไม่ซื่อสัตย์ พิธีกรบนเวทีกล่าวเชื้อเชิญเจ้าของคนใหม่ขึ้นเปิดงาน ‘ฟานซิสโคร์ มหาลาภ’ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ไม่ลืมส่งสายตาอาฆาตไปให้น้องชายคนเดียว

 

          ร่างสูงใหญ่ของหนุ่มเจ้าของฉายา ‘เจ้าชายอสูร’ เดินหน้านิ่งขึ้นไปกล่าวเปิดงาน พูดตามสคริปต์ที่เลขาหยิบยื่นให้เมื่อชั่วโมงก่อน กิจการที่เขาไม่เคยเหยียบย่ำมาดูแล จนกระทั่งวันนี้ วันที่เลี่ยงไม่ได้ ‘เอาน่า ทำบุญ ถือว่าถ่ายชีวิตโคนะ’ เสียงของน้องชายคนเดียวกึกก้องอยู่ในหัว ใบหน้าหล่อเหลาแกมทะเล้นผุดขึ้นมา ‘โค-โย-ตี้...’ กรอด... พิธีกรที่ยืนเคียงข้างถึงกับสะดุ้ง ยังดีที่ชายหนุ่มถอยออกห่างจากไมโครโฟนแล้ว

 

สาวสวยบนเวทีรับช่วงต่อ เท้าความถึงประวัติเมื่อแรกเริ่มก่อตั้ง ‘Peony Entertainment’ กิจการ อาบ อบ นวด (นาบด้วยเปล่าไม่รู้ ต้องไปถามป๋าเสน่ห์) แหล่งรวมตัวของสาวๆ ขาว-สวย-หมวย-เซ็กซ์ เอ็กซ์แตก! กว่าพิธีกรจะพูดจบ เจ้าของกิจการ ที่ได้รับสมญานามว่า ‘เสี่ยลาภ’ ถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก สายตาหลายร้อยคู่ด้านล่างเวที ทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง มันจะเป็นสายตาของใครไม่ได้ นอกเสียจากแม่สาวๆ ขาว-สวย-หมวย-เซ็กซ์ เอ็กซ์แตก!

 

หน้านิ่งของเสี่ยทำให้ใครหลายคนหลงละเมอเพ้อพกเป็นการใหญ่ เจ้าของใบหน้าคมเข้ม นัยน์ตาคมกริบแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ไม่อายที่สาวพากันมอง แต่เหลือบตาไปเห็นคุณป๋ากับแม่อยู่ข้างล่าง ‘ไอ้เชี้ยยยยเหน่ มึงตายยยย’ ไหนจะพี่ชายพี่สะใภ้ หลานชายวัยห้าเดือนก็ยังมา มากันทั้งโคตร!!

 

          “เสี่ยหล่อจัง...” เสียงกระซิบกระซาบจากสาวๆด้านล่างดังหึ่ง เหมือนผึ้งกำลังเตรียมบินไปเกาะกินน้ำหวาน ด้านหลังกลุ่มสาวสวย ปรากฏร่างโปร่งแสงสวมอาภรณ์สีแดงสดแลดูเย้ายวน ถ้ากายเจ้าหล่อนไม่แลมองทะลุไปได้ ดวงตาเรียวสีดำขวับจับจ้องไปยังร่างสูงของหนุ่มหล่อบนเวที ริมฝีปากอวบยิ้มย้วยอย่างสมใจ ในที่สุดเขาก็มา ปีกว่าแล้วหนอ... ที่หล่อนรอคอย ร่างสาวล่องลอยผ่านกลุ่มสาวสวยจนเกิดเสียงวี้ดว้ายเพราะลมเย็นๆมันพัดผ่าน

 

มหาลาภเดินลงจากเวทีด้วยความโล่งอก ความเย็นวูบที่ต้นคอทำให้ชายหนุ่มหยุดกึก! ประสบการณ์แสนเชี่ยว(ชาญ)ที่ผ่านมาไม่ถึงสองปีทำให้เขารับรู้ถึงความน่ากลัวของลมแบบนี้ ‘ลมเอี้ยๆ’ ตาคมมองไปยังหนูน้อยซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของมารดา มหาเศรษฐีตัวน้อยกำลังหัวเราะเอิ้กอ้ากกับคุณอามหาเสน่ห์ ชายหนุ่มสะบัดหน้า ละทิ้งความคิดอัปมงคล เขาคงไม่ดวงตก จนซวยสุดขีดแบบนั้นอีกแล้ว คนไม่รู้ตัวว่าดวงตกเดินลงไปหาครอบครัว ไม่ทันได้ยินเสียงเรียกแผ่วหวานที่ฝากมากับสายลมเย็น...

 

‘พี่ลาภขาาาาา...’