สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[FIC KHR]จดหมายถึงนายมือขวาวองโกเล่[59??]

ตอนที่ 70 : Letters::54::คุณทวดจีถูกพวกวีล่าลักพาตัว!?!


     อัพเดท 29 มี.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: รีบอร์น, reborn, 59, Gokutera, โกคุเดระ, Gokudera, นางเอกออริ
ผู้แต่ง : เซน_คารินเซีย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เซน_คารินเซีย
My.iD: http://my.dek-d.com/dododo
< Review/Vote > Rating : 66% [ 13 mem(s) ]
This month views : 57 Overall : 16,633
842 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 122 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[FIC KHR]จดหมายถึงนายมือขวาวองโกเล่[59??] ตอนที่ 70 : Letters::54::คุณทวดจีถูกพวกวีล่าลักพาตัว!?! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 221 , โพส : 7 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




Letters::54::คุณทวดจีถูกพวกวีล่าลักพาตัว!?!

 

ห้องพัก
"คุณหนู..."น้องคอนอิโระพูดด้วยความเป็นห่วง มัทสึริหลับอยู่บนเตียงยังไม่ตื่น ในห้องตอนนี้มีผม น้องคอนอิโระ น้องทสึบาเมะ น้องมิโทริ น้องมิโอเรน่า คุณเคียวโกะ ยัยเอ๋อ ยัยโคลม เจ้ามุคุโร่ และเจ้าฮิบาริ
"ชาจิไม่ต้องห่วงนะ มัทสึริจังต้องฟื้นแน่"น้องทสึบาเมะปลอบน้องคอนอิโระ "ฉันเนี่ย... เป็นเพื่อนที่งี่เง่าที่สุดเลย ไม่รู้ว่าเพื่อนไม่สบาย ก็ยังมาถามเรื่องไม่ควรถามอีก"เธอพูดพร้อมน้ำตาเริ่มไหล
"พี่ยูมิ อย่าคิดมากเลยค่ะ ตอนนี้พวกเรารอพี่มัทสึริฟื้นก่อนเถอะค่ะ"น้องมิโทริพูด น้องทสึบาเมะเอาแขนปาดน้ำตา
"นั้นสินะ ถ้ามัทสึริเห็นฉันร้องไห้ เธอต้องเป็นห่วงแน่ ฉันต้องยิ้มไว้"น้องทสึบาเมะพูด
"ฉันอยากรู้จังเลย ว่ามัทสึริจังเจออะไรถึงได้เป็นถึงขั้นสลบไปเลย"คุณเคียวโกะพูด
"ฮาฮิ~ นั้นสิค่ะ มัทสึริต้องเจออะไรที่สุดสยดสยองมากแน่เลยค่า~"ยัยเอ๋อเสริม

แอ๊ด!!!!!

รุ่นที่10 เจ้าบ้าเบสบอล คุณรีบอร์น และเจ้าเตี้ย เข้ามาในห้อง
"รุ่นที่10ครับ เจออะไรผิดปกติบ้างไหมครับ แถวที่มัทสึริหยุดมีอาครับ"ผมถาม
"ไม่เจอเลยล่ะ ไม่มีอะไรผิดสังเกตด้วย แต่สุดยอดลางสังหรณ์ของฉัน บอกว่าสาเหตุที่มัทสึริหยุดม้านั้น จะต้องเห็นอะไรที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ"รุ่นที่10อธิบาย
"แล้วนายคิดว่ามันคืออะไรล่ะสึนะ"คุณรีบอร์นถาม
"ไม่รู้สิ"รุ่นที่10พูดพร้อมส่ายหน้า
"หนูกำลังคิดว่าสิ่งที่พี่มัทสึริเห็นอยู่นั้น เป็นสิ่งที่พี่เขาเห็นคนเดียว แต่ขณะเดียวกันพวกเรานั้นไม่เห็นอะไรเลย หนูคิดว่าพี่มัทสึริต้องโดนใครแกล้งแน่ และการแกล้งครั้งนี้เป็นการแกล้งที่ไม่ธรรมดาด้วยค่ะ นั้นคือมีคนสร้างภาพมายาแกล้งค่ะ"น้องมิโอเรน่าอธิบาย ตอนนี้พวกเรามองไปที่ผู้ต้องสงสัยนั้นคือ ยัยโคลม กับเจ้ามุคุโร่
"ฉันว่าให้คุณมัทสึริฟื้น ก่อนเถอะค่ะ เราจะได้ถามกันว่าเธอเห็นอะไร แต่ที่สำคัญฉันขอยืนยัน ว่าไม่ได้ใช้วิชาภาพมายาแกล้งคุณมัทสึริค่ะ"ยัยโคลมพูด ยิ่งสงสัยแหะ ผมรีบนั่งเก้าอี้ข้างๆเตียงมัทสึริทันที
"กรี๊ด!!!! อนาคอนดา!!!! แง้~~"มัทสึริตื่นขึ้นมาและโผล่เข้ากอดผม เธอกอดผมแน่นมากเลย เมื่อกี้ผมหูไม่ฝาดใช่ไหม?? เธอพูดว่า อนาคอนดา
"มัทสึริไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว....."ผมพูดปลอบพร้อมกอดเธอตอบ เธอยังร้องไห้ไม่หยุด
"ฟง มัทสึริมีอาการยังงี้ตลอดเลยเหรอ เวลาเจองู"คุณรีบอร์นถาม
"อืม.. เวลามัทสึริเจองู แค่ตัวเดียวเธอจะหน้าซีดนะ ถ้าเจอเกิน3ตัวหรือตัวใหญ่ยักษ์ เธอจะกรี๊ดและสลบไปเลยล่ะ พอฟื้นขึ้นมาก็จะมีอาการหวาดผวาแบบนี้แหละ"เจ้าเตี้ยอธิบาย
"เดี๋ยวนะ มัทสึริจัง เมื่อกี้เธอพูดว่าอนาคอนดาใช่ไหม"รุ่นที่10ถาม
".... ฮือ ใช่ค่ะ ฮือ...... ตัวใหญ่มาก พอกินหนูกับมีอาได้ ฮือ...... มันมานอนขว้างทางค่ะ ฮือ......."มัทสึริพูดไปร้องไห้ไป
"แล้วตอนที่เธอหยุดม้า พวกเราเห็นเธอหลับตาและพูดคำแปลกๆ นั้นเธอทำอะไรเหรอ"เจ้าบ้าเบสบอลถาม
"...ฮือ... แม่นมปลาสอนว่า ฮือ.... สิ่งที่เราเห็นอยู่จริงหรือไม่จริง ฮือ...... ให้หลับตาตั้งสมาธิ ท่องพุทโธ เพื่อเรียกสติ ฮือ...... พูดแล้วมันยังรู้สึกกลัวอยู่เลย ฮือ......"มัทสึริพูดไปร้องไห้ไป
"ยัยสัตว์กินพืชจันทรา เธอเก่งมากเลยนะ ที่ใช้วิธีใช้สมาธิควบคุมสิ่งที่เห็น ถ้าให้ฉันเดานะพอลืมตาขึ้นมาอีกทีอนาคอนดาที่เธอเห็นหายไปแล้วใช่ไหม"เจ้าฮิบาริพูด
"ค่ะ ฮือ...."มัทสึริพยักหน้ายังไม่หยุดร้องไห้
"มัทสึริไม่ ต้องกลัวนะ อนาคอนดาที่เธอเห็นเป็นภาพมายานะ ไม่ต้องกลัว..."ผมพูดพร้อมคลายกอด แต่เธอยังร้องไห้ไม่หยุด และตาผมจ้องตาเธอ"ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนะ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่มีวันให้งูตัวไหนทำร้ายเธอเด็ดขาด"ผมพูด
"ฮือ... ขอบคุณมาก ฮือ... แต่มันก็ยังผวาไม่หาย ฮือ...."มัทสึริพูดทั้งยังร้องไห้
"หยุดร้องไห้ได้แล้ว ถ้ายังไม่หยุดนะ
ฉันจูบเธอต่อหน้าพวกรุ่นที่10แน่"ช่วงท้ายผมกระซิบข้างหูเธอ ทำให้เธอเงียบไปแล้ว ผมกอดปลอบเธอ "ยิ้มหน่อยนะ เวลาเธอยิ้มน่ารัก"ผมพูดพร้อมเช็ดน้ำตา มัทสึริยิ้ม
"ว่าแต่ว่า ใครกันนะที่สร้างภาพมายามาแกล้งมัทสึริ ผู้ต้องสงสัยมีสี่คน คือ มาม่อน ฟราน โครมและมุคุโร่"รุ่นที่10ถามชวนคิด จริงอย่างที่ว่า ใครกันบังอาจสร้างภาพอนาคอนดาแกล้งมัทสึริ!!!
"ท่านมุคุโรจะไปไหนเหรอคะ"โคลมถาม ทำให้พวกเราหันไปหาเจ้ามุคุโร่ท่าทางมันมีพิรุธ
"คึหึหึ จะไปห้องน้ำครับ"เจ้ามุคุโร่ตอบ
"ห้องน้ำอยู่ทางนั้นไม่ใช่เหรอค่ะ"โคลมพูดพร้อมชี้ไปที่ห้องน้ำ ซึ่งเจ้ามุคุโร่เดินไปอีกทาง ซึ่งเป็นทางออกห้อง แสดงว่ามันคือคนที่สร้างภาพอนาคอนดาแกล้งมัทสึริชัวร์!!!!
"คึหึหึ ผมไม่ชอบห้องน้ำที่นี้นะครับ"เจ้ามุคุโร่หาข้ออ้าง
"ไม่ต้องมาทำไก๋เลยมุคุโร่!!! ยามาโมโตะคุง คุณฮิบาริหมัดมุคุโร่"รุ่นที่10สั่ง เจ้าบ้าเบสบอลกับเจ้าฮิบาริเอาเชือกมาหมัดเจ้ามุคุโร่ "รีบอร์น ฟง พวกสาวๆรออยู่ตรงนี้นะ พวกเราจะขอคุยตามภาษาวองโกเล่นิดหนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะ มุคุโร่กลับมาครบ-32-ประ-การ-แน่"เขาพูดเน้นช่วงท้ายจบ รุ่นที่10เดินนำ ตามด้วยเจ้าบ้าเบสบอลกับเจ้าฮิบาริ ซึ่งดึงมุคุโร่ที่ถูกหมัดอยู่ ผมลุกขึ้นและออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย แล้วปิดประตู
"มุคุโร่ แกใช่ไหมที่สร้างภาพอนาคอนดาแกล้งมัทสึริจัง"รุ่นที่10ถาม
"คึหึหึหึ ใช่ครับวองโกเล่ ที่ผมสร้างนั้นเพราะผมสงสัยว่า มัทสึริจังนอกจากกลัางูทุกชนิดแล้ว ยังกลัวงูยักษ์อย่างอนาคอนดาด้วยหรือเปล่า ก็เลยสร้างมาแกล้งครับ"เจ้ามุคุโร่ตอบแบบไม่กลัวอะไร
"ไม่ว่ายังไง นายก็ไม่ควรสร้างสิ่งที่มัทสึริจังทั้งเกลียดและกลัวไปแกล้งนะ ถ้ามัทสึริจังเกิดเป็นอะไรขึ้นมานายจะรับผิดชอบไหวไหม"รุ่นที่10ถาม เจ้ามุคุโร่นิ่งเงียบ "ยังไงก็ตามนายสารภาพมาก็ดีแล้ว แต่ว่าบทลงโทษเท่าเดิม ยามาโมโตะคุง คุณฮิบาริ จับมุคุโร่ยัดใส่โลง!!!"รุ่นที่10สั่งเฉียบขาด โลงศพแบบแวมไพร์ที่ชอบนอนกัน มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย??ไม่รู้เรื่องเลย เจ้ามุคุโรถูกจับยัดใส่โลงศพจากนั้นก็ลามโซ่ล้อมโลงศพไว้เพื่อกันหนี
"เจ้าสัตว์กินพืชจะเอามันไปเผาเลยไหม"เจ้าฮิบาริถาม นี้แกจะเล่นเผามุคุโรเลยเหรอเจ้าฮิบาริ!!
"วองโกเล่อย่าเผาผมนะครับ!!!!"เจ้ามุคุโร่โวยวายจากในโลง
"สับปะรดเผาเหรอ อืม...น่าอร่อยแหะ~ เฮ้ยไม่ใช่!!!!! ไปเอาตะกร้าใส่ดาบกับกระบี่มา!!!"รุ่นที่10สั่ง เจ้าบ้าเบสบอลหยิบตะกร้าใส่ดาบกับกระบี่มาวาง
"หยิบกระบี่กับดาบคนละ2ด้าม"รุ่นที่10สั่ง ผมหยิบกระบี่มา2ด้าม ถือด้ามละข้าง "มุคุโร่หลบให้ดีน่า~~"รุ่นที่10พูดเสียงได้น่ากลัวนิดหนึ่งเลยละ แต่มันไม่เท่ากับความแค้นที่เจ้ามุคุโร่บังอาจแกล้งมัทสึริ
"ทำไมเหรอวองโกเล่???"เจ้ามุคุโร่ตะโกนถามจากในโลง
"พวกเราลุ่มจ้วงแทงไอ้สับปะรด!!!!!"รุ่นที่10สั่งเฉียบขาดจบ พวกผมลุ่มจ้วงแทงโลงที่มีมุคุโร่อยู่กันเลยล่ะ
"อ๊าก!!!!ว๊าก!!!!!!!!จ๊าก!!!!!!!!!!!อ๊าก!!!!ว๊าก!!!!!!!!จ๊าก!!!!!!!!!!...."ตอนนี้เจ้าสับปะรดร้องลั่นโลง เพราะหลบดาบกับกระบี่ที่พวกผมแทงลงไปอย่างวุ่นวายเลยล่ะ
"ชิชิชิ กำลังเล่นอะไรกันอยู่เหรอ"เจ้าบ้ามีดเดินมาเห็นแล้วถาม
"ทำโทษเจ้ามุคุโร่ โทษฐานมันสร้างภาพมายาแกล้งมัทสึริจัง"รุ่นที่10อธิบาย
"โว้ย!!! ขอร่วมวงด้วยได้ไหม!!!"เจ้าแหกปากที่เอาดาบมาพันคอมือตะโกนถาม
"เจ้าชายก็อยากร่วมวงด้วย"เจ้าบ้ามีดเสริม
"เชิญ~"สิ้นคำรุ่นที่10 ตอนนี้เจ้าสับปะรดร้องลั่นอีกรอบ เพราะหลบดาบกับกระบี่ที่มาเพิ่มขึ้น สมน้ำหน้า!!! ที่บังอาจมาแกล้งมัทสึริของผม สมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้

 

"รีบอร์น ฟง พวกสาวๆรออยู่ตรงนี้นะ พวกเราจะขอคุยตามภาษาวองโกเล่นิดหนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะ มุคุโร่กลับมาครบ-32-ประ-การ-แน่"พี่สึนะพูดเน้นช่วงท้ายจบ พี่ สึนะเดินนำ ตามด้วยพี่ยามาโมโตะกับพี่ฮิบาริ ซึ่งดึงพี่มุคุโร่ที่ถูกหมัดอยู่ พี่ฮายาโตะลุกขึ้นและออกจากห้องเป็นคนสุดท้าย แล้วปิดประตู พวกเขาจะทำอะไรกับพี่มุคุโรน่า??
"มัทสึริจัง เป็นไงบ้างจ๊ะ"พี่เคียวโกะถาม
"ก็หายกลัวบ้างแล้วค่ะ"ฉันตอบพร้อมยิ้ม
"ฮาฮิ~ ทำไมมัทสึริถึงกลัวงูละค่า"พี่ฮารุถาม ฉันนิ่ง เพราะแค่คิดถึงมันก็ยังสยดสยองไม่หาย
"มัทสึริเคยถูกงูกัดตอนอายุ3ขวบนะ"อาฟงตอบแทนให้ ฉันนิ่งเงียบอยู่
"ฮาฮิ!! แล้วมัทสึริจังตอนนั้นเป็นอะไรมากไหมค่า~"พี่ฮารุถาม
"โชคดีที่โกคุเดระคุงมาช่วยมัทสึริทัน ตั้งแต่นั้นมามัทสึริก็เลยเป็นคนกลังงูทุกชนิดทุกประเภท"อาฟงตอบแทน
"ฟังแล้ว รู้สึกว่าคุณโกคุเดระก็มีด้านดีเหมือนกันนะค่ะ ถึงแม้ว่าเขาจะแดนเจอรัสมากไปหน่อยนะค่า~"พี่ฮารุพูด ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ
"มัทสึริ ทำไมเรื่องนี้ไม่เคยบอกฉันเลยล่ะ"ยูมิถาม
"นั้นสินะค่ะ ทำไมคุณหนูไม่บอกเรื่องนี้ล่ะคะ"ชาจิเสริม ฉันนิ่งไปแป๊บหนึ่ง
"ที่ฉันไม่บอกเรื่องกลัวงู ให้พวกเธอฟังนั้นก็เพราะว่า พวกเธอรู้ดีใช่ไหมว่าฉันกับเอรินะไม่ถูกกัน"ฉันถาม
"อืม แล้วทำไมล่ะ"ยูมิถาม
"ถ้าฉันบอกเรื่องนี้ไป แล้วลูกน้องยัยเอรินะมารู้เข้า แล้วเอาไปบอกยัยเอรินะว่าฉันเป็นโรคกลัวงู ยัยนั้นจะต้องเอางูจริงหรือปลอมมาแกล้งฉันแน่"ฉันอธิบาย
"แสดงว่า เธอเลือกปิดบังเรื่องนี้ แม้กระทั้งเพื่อนตัวเอง เพื่อป้องกันข่าวนี้ถูกกระจาย เพราะกลัวว่าคู่อริจะใช้วิธีสกปรกแกล้งสิน่ะ"อารีบอร์นพูด
"ค่ะ"ฉันพูดพร้อมพยักหน้าจริงอย่างที่อารีบอร์นว่า
"แล้วเรื่องนี้มีใครรู้บ้างไหมล่ะ"อารีบอร์นถาม
"มี อาฟง พ่อโน แม่นมปลา ลุงคูซึ่งเป็นคนขับรถ ลุงพ่อบ้าน ลุงสวน ลุงโกคุเดระ(พ่อของฮายาโตะ) พี่เบียงกี้ และพี่ฮายาโตะ ที่รู้เรื่องนี้ค่ะ"ฉันตอบ
"อ๊าก!!!!ว๊าก!!!!!!!!จ๊าก!!!!!!!!!!!อ๊าก!!!!ว๊าก!!!!!!!!จ๊าก!!!!!!!!!!...."อยู่ๆเสียงพี่มุคุโร่ดังลั่นขึ้น เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??
"โว้ย!!! ขอร่วมวงด้วยได้ไหม!!!"นั้นมันเสียงคุณสควอโล่นี่น่า และเงียบไปซะพัก
"อ๊าก!!!!ว๊าก!!!!!!!!จ๊าก!!!!!!!!!!!อ๊าก!!!!ว๊าก!!!!!!!!จ๊าก!!!!!!!!!!...."เสียงพี่มุคุโรแหกปากรอบสอง นี่มันคุยกันตามภาษาวองโกเล่จริงหรือเปล่าเนี่ย??
"จริงจ๊ะมัทสึริจัง แต่ไม่ต้องห่วงหรอกคงคุยใกล้กันเสร็จแล้วล่ะ"อารีบอร์นรู้ว่าฉันกำลังสงสัยอยู่ ซะพักเสียงพี่มุคุโร่เงียบไป

แอ๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"เย้ย!!!!!!!!!!!"ฉัน และคนในห้องร้องพร้อมกัน ยกเว้นอาฟง กับ อารีบอร์น นั้นก็เพราะว่าพี่มุคุโร่กลับมาในสภาพแบบว่าตามตัวโดนใครแกว่งดาบปาดเฉือนมา ยังไงยังงั้นเลยแหะ แล้วพี่สึนะ พี่ยามาโมโตะ พี่ฮิบาริ และพี่ฮายาโตะเข้ามาในห้องและปิดประตู
"ท่านมุคุโร่ไปโดนอะไรมาคะ"โคลมจังถามด้วยความเป็นห่วง
"โคลมที่น่ารักของผม ผมแค่โดนแมวข่วนนะครับ"พี่มุคุโร่ แมวข่วนเหรอคะ หนูว่าโดนดาบเฉือนซะมากกว่านะ
"มุคุโร่ คุกเข่าและขอโทษมัทสึริจังซะ กับการกระทำที่ตัวเองทำลงไป"พี่สึนะสั่ง พี่มุคุโร่ได้ยินแล้วก็กำลังจะคุกเข่า
"ไม่ต้องค่ะพี่มุคุโร่"ฉันพูดขึ้น พี่มุคุโร่ถึงกับหยุดเลย"แต่หนูอยากรู้ว่า เพราะอะไรพี่มุคุโร่ต้องมาคุกเข่าและขอโทษหนูด้วยคะ ให้พี่มุคุโร่พูดมาจากปากของพี่เอง"ฉันพูด
"คึหึหึ คือว่าผมเป็นคนสร้างภาพมายารูปอนาคอนดามาแกล้งคุณตอนแข่งขี่ม้าครับ ผมขอโทษด้วยครับ ผมทำไปเพราะความคะนองครับ"พี่มุคุโร่สารภาพความผิดทั้งหมด ที่แท้คนที่สร้างภาพอนาคอนดาแกล้งฉันนั้นคือพี่มุคุโร่นี้เอง และสภาพยังงี้ขอบอกว่าโดนพวกพี่สึนะลุ่มมาแน่ๆ
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูให้อภัยพี่ค่ะ หนูโกรธพี่ไปก็เท่านั้น พี่ทำไปเพราะความอยากรู้ของพี่เป็นเหตุ"ฉันขอบอกเลยว่า โกรธไปเท่านั้น เดี๋ยวเวรกรรมที่พี่มุคุโร่ทำไว้กับฉัน มันได้ตอบสนองกลับมาเองแหละ


โรงแรม,ห้อง306
เวลา2ทุ่มครึ่ง
ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องนอนคนเดียวนะ อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว ชาจิกับอาฟงไปงานเลี้ยงที่พวกพี่สึนะจัดขึ้นที่ห้องอาหารของโรงแรม ส่วนฉันนั่งบนเตียงฟังเพลงกล่องดนตรีไม้และมองตุ๊กตาชายหญิง ซึ่งเป็นตัวแทนคุณทวดจีกับคุณทวดฟีโอเร่เต้นรำกัน รู้สึกว่าหมู่นี้คุณทวดจีจะออกมาจากแหวนของพี่ฮายาโตะบ่อยมาก และไม่เคยเข้าฝันเลย คงจะเป็นห่วงฉันละมั่ง เพราะฉันยังดูเป็นบอสที่อ่อนหัดมาก เฮ่อ~~

ฟู่!!พรึ่บ!!!

ฉันหันไปตามเสียง เป็นเสียงไฟธาตุนะ แต่ว่าไม่ใช่ไฟธาตุวายุเป็นไฟธาตุนภา สักพักไฟนั้นได้กลายเป็นคุณทวดอ๊อตโต้
"มัทสึริจังเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!! จีถูกพวกวีล่าลักพาตัวไป"คุณทวดอ๊อตโต้พูดขึ้นด้วยความร้อนรน
"อะไรนะคะ!!! คุณทวดจีถูกพวกวีล่าลักพาตัวไป!!! แล้วเรื่องเป็นยังไงมายังไงคะ ตอนนี้คุณทวดจีอยู่ที่ไหนคะ"ฉันยิงคำถามเป็นชุดเลยล่ะ
"ใจเย็นๆก่อนมัทสึริจัง หนูจำได้ไหมที่เมื่อวานที่ฉันบอกว่าพวกฉันไปเกียร์แมกซ์มีเซียมกัน"
"จำได้ค่ะ"
"ยังงี้ ตอนที่พวกเรากำลังดูเครื่องแก้วสมัยที่มีสมัยของฉันอยู่นั้น เจ้าเดม่อนเกิดทำใบหนึ่งแตก และในใบนั้นมีวีล่าซ้อนอยู่ พวกเธอออกมามีประมาณ5คนได้ เป็นผู้หญิงที่สวยมาก แล้วพวกมันจับจีไป!!!"
"ให้ตายเถอะ!!!"ฉันลุกขึ้นด้วยความโมโห"ทำไมวันนี้ตระกูลสับปะรดทำป่วนได้งานเนี่ย!!! เมื่อตอนแข่งขี่ม้าวันนี้ก็ถูกพี่มุคุโร่สร้างภาพเจ้าอนาคอนดามาแกล้งแล้ว คุณทวดเดม่อนก็ยังเผลอทำแก้วแตกทำให้พวกวีล่าออกมาและยังลักพาตัวคุณทวดจีไปอีก"ฉันรายยาวเลยล่ะตอนนี้  คุณทวดอ๊อตโต้อึ้งไปเลยล่ะ
"ใจเย็นๆ มัทสึริจัง..."คุณทวดอ๊อตโต้พยายามปลอบ ฉันกลับมานั่งลงบนเตียง
"เฮ่อ~หนู สงสัยเรื่องหนึ่ง ว่าทำไมพวกวีล่าต้องลักพาตัวคุณทวดจีไปด้วย?? ถ้าลักพาตัวคุณทวดอ๊อตโต้ คุณทวดอเลาดิ คุณทวดแรมโพ หรือ คุณทวดเดม่อนนะ หนูยังพอเข้าใจและน่าเชื่อมากกว่า เพราะพวกท่านหล่อมาก.. หรือว่าพวกวีล่าจะชอบผู้ชายแปลกๆ ที่โหด หล่อ มีรอยสักสุดเท่ห์อย่างคุณทวดจี"
"ม...มัท...มัทสึริจัง ฉันว่าถ้าหนูยังไม่รู้คำตอบก็อย่าพึ่งคิดมั่วดีกว่านะ"
"แต่จะว่าไปพี่เอรันเบิร์กก็มาเล่าให้ฟังว่า เห็นแก้วโบราณใบหนึ่งแตกที่เกียร์แมกซ์มีเซียม ก็เลยใช้เวทมนตร์ซ้อมให้เหมือนปกติเรียบร้อยแล้วนะค่ะ คงจะเป็นแก้วใบเดียวกับที่คุณทวดเดม่อนทำแน่ๆ คุณทวดอ๊อตโต้ค่ะ พอรู้อะไรกับพวกวีล่าที่ลักพาตัวคุณทวดจีบ้างไหมคะ"
"รู้ว่าเป็นผู้หญิง ที่สวยมาก ผิวสีพระจันทร์สว่าง ตาสีฟ้า บางคนก็สีเทา มีผมบลอนด์ที่พลิ้วสยาย แม้จะไม่มีลมก็ตาม และเสียงก็เพราะมาก เพราะจนพวกเธอลักพาตัวเจ้าจีไป"
"แล้วทำไมคุณทวดอ๊อตโต้ไม่สู้ละคะ"
"จะสู้ได้ไง ก็มั่วแต่หลงเหม่อกับเสียงของพวกวีล่า จนมารู้อีกทีว่าเจ้าจีถูกลักพาตัวไปแล้วจากเจ้าอเลาดินะ จะว่าไปเจ้าจีนั้นก็ปิดหูด้วยสิตอนเข้าไปในเกียร์แมกซ์มีเซียม เพราะไม่อยากฟังฉันบ่นเรื่องที่มันไปขี่ม้ากับหนูนะ ส่วนอเลาดิเหรอ มันเย็นชาจนชิน"
"แหะๆ งันคุณทวดอ๊อตโต้รู้ไหมคะ ว่าพวกวีล่าจับคุณทวดจีไปไว้ที่ไหน"
"รู้ว่าเป็นโบสถ์ที่ใช้ในพิธีงานแต่งงานของที่นี้นะ พวกมันส่งสารบอกที่อยู่ให้พวกฉันนะ ตอนนี้พวกผู้พิทักษ์ทั้ง5ไปล่วงหน้าก่อนแล้วล่ะ ให้ไปดูราดราวเฉยๆนะ"
"งัน รีบไปกันเถอะค่ะ รีบไปช่วยคุณทวดจีกันค่ะ"ฉันพูดพร้อมลุกขึ้นเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดคลุมมา แกะกระดุมแป๊ะตรงกลางอกของเสื้อคลุมออกแล้วสวมและติดกระดุม


 
(ซ้ายชุดนอนมัทสึริ ขวาเสื้อคลุมที่มัทสึริสวม)

จากนั้นไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กข้างในมีไม้ริบบิ้นที่เป็นอาวุธประจำ ลำโพงจิ๋ว และรองเท้าเต้นที่ฉันชอบสวมซ้อมเต้นเป็นประจำ ฉันยื่นกล่องใส่ที่อุดหูให้คุณทวดอ๊อตโต้ ท่านรับมาด้วยความงง
"มันคืออะไรเหรอ มัทสึริจัง"คุณทวดอ๊อตโต้ถามพร้อมดูกล่อง
"ในกล่องนั้นมีที่อุดหูค่ะ ไปถึงที่นั้นคุณทวดรีบเปิดกล่องขึ้นมาและหยิบมันขึ้นมาอุดหูเลยนะค่ะ เพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงวิลล่า และอย่าลืมแจกให้ผู้พิทักษ์คนอื่นด้วยนะค่ะ"ฉันพูดพร้อมสำรวจตัวเองนิดหนึ่ง "พร้อมแล้วค่ะ แต่ว่าต้องถามคนหนึ่ง เขาน่าจะรู้เรื่องพวกวีล่านี้ดี"ฉันนึกถึงคนหนึ่งขึ้นมาได้ เขาน่าจะพอรู้เรื่องนี้ดีมาก
"ใครเหรอ??"คุณทวดอ๊อตโต้ถาม

ห้องอาหาร
"วีล่านั้น พวกเธอมีนิสัยชอบเล่นและเต้นรำ ถ้าเคารพพวกเธอจะมอบสิ่งที่ดีมากมายนะ แต่ถ้าไม่เคารพพวกเธอก็ พวกเธออาจจะเอาถึงตายได้นะ บอสฟาเรียน่าน้อยถามทำไมเหรอครับ"พี่เอรันเบิร์กถามกลับ เมื่อเห็นว่าฉันทำตัวน่าสงสัยนิดหน่อย
"ก็แค่สงสัยนิดหน่อยนะค่ะพี่เอลัน เบิร์ก ว่าวีล่ามีนิสัยยังไงค่ะ ขอบคุณมากค่ะ สำหรับข้อมูล หนูขอตัวก่อนนะค่ะ"ฉันพูดจบรีบวิ่งไปหน้าโรงแรมไปหาคุณทวดอ๊อตโต้ทันที
"เป็นไงบ้างล่ะ"คุณทวดอ๊อตโต้ถาม
"ได้ข้อมูลเรียบร้อยแล้วค่ะ ไปช่วยคุณทวดจีกันเถอะค่ะ"ฉันพูดจบ ฉันกับคุณทวดอ๊อตโต้รีบมุ่งหน้าไปโบสถ์ทันที


หน้าโบสถ์
เมื่อฉันกับคุณทวดอ๊อตโต้มาถึง ก่อนอื่นเลยต้องไปหาผู้พิทักษ์ทั้ง5ของคุณทวดอ๊อตโต้ก่อนเลย
"เป็นไงบ้าง"คุณทวดอ๊อตโต้ถาม
"พวกนั้นไม่ปล่อยจีเลยขอรับ"คุณทวดอาซาริพูด
"อืม... เอาละ พวกเราเตรียมตัวลุยละกันและรีบใส่ที่อุดหูกันด้วย"คุณทวดอ๊อตโต้พูดพร้อมเปิดกล่องที่ใส่ที่อุดหู หยิบที่อุดหูขึ้นมาเตรียมอุดหู และแจกให้ผู้พิทักษ์สวม
"คุณทวดค่ะ คิดจะลุยยังไงคะ"ฉันถาม
"ก็คงบุกแบบสุดขีดเลยล่ะ!!!!!"คุณทวดนัคเคิ้ลพูด
"อ...เอ่อ...อย่าพึ่งพลีพลามเลยค่ะคุณทวดนัคเคิ้ล เพราะไมงันพวกวีล่าอาจจะเอาเราถึงตายได้นะค่ะ"ฉันอธิบาย
"แล้วจะใช้วิธีไหนล่ะ"คุณทวดอเลาดิถาม
"จะใช้วิธีเจรจาสันติวิธีค่ะ หนูคิดไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ"ฉันพูด
"นุฟุฟุฟุ งันเราไปกันเลยครับ"คุณทวดเดม่อนพูดจบ พวกเรารีบเดินไปหาพวกวีล่า ซึ่งจับคุณทวดจีอยู่ทันที เมื่อพวกเรามาถึง พวกนางเตรียมตั้งท่าสู้เลยล่ะ และวีล่าทีสวมมงกุฏดอกบลูเบลกับวีล่าสวมมงกุฏดอกลิลลี่ยืนขว้างคุณทวดจี
"พวกเจ้ามาทำอะไรอีก"วีล่าที่สวมมงกุฏดอกไม้ดูท่าจะเป็นหัวหน้าถาม เสียงเธอเพราะมาก
"ปล่อยจีเถอะ ผมขอร้อง"คุณทวดอ๊อตโต้พูด
"ไม่มีทางซะหรอก"วีล่าทัดดอกลิลลี่พูด
"ยังงี้ต้องลุยแบบสุดขีดแล้วล่ะ!!!"คุณทวดนัคเคิ้ลตะโกน คุณทวดนัคเคิ้ลกับคุณทวดแรมโพเตรียมตัวจะโจมตีพวกวีล่า
"ช้าก่อนค่ะ!!!!!!"ฉันตะโกนขึ้น คุณทวดนัคเคิ้ลหยุดทัน แต่คุณทวดแรมโพยุดไม่ทัน เลยล้มไม่เป็นท่าเลยล่ะ ฉันเดินไปหาหัวหน้าวีล่าเลยล่ะ
"มัทสึริจัง เธอจะทำอะไรนะ"คุณทวดอ๊อตโต้ถาม
"มัทสึริจัง อย่าทำอะไรแพรงๆนะ!!!"คุณทวดจีเตือน เมื่อฉันเดินมาถึง ก่อนอื่นเลย ฉันถอนสายบัว เพื่อแสดงความเคารพและความสุภาพ
"เธอมีอะไร"หัวหน้าพวกวีล่าถาม
"เต้นรำกับหนูไหมคะ ถ้าหนูเต้นรำกับคุณแล้ว คุณต้องปล่อยคุณทวดจีนะค่ะ โดยคุณกับหนูเต้นพร้อมกันทั้งหมด3เพลงค่ะ"ฉันเสนอความคิด หัวหน้าพวกวีล่านิ่งคิดไปแป๊บก่อนจะกลับมองมาที่ฉัน
"ได้สิ แต่มีขอแม้ว่าห้ามหยุดจนเพลงที่3จบลงนะ จะได้ไหม"หัวหน้าพวกวีล่าถาม
"ตกลงค่ะ"ฉันรับคำทันที "แต่ขอเวลาเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าเต้นรำก่อนนะค่ะ"ฉันพูดพร้อมกลับไปหาพวกคุณทวดอ๊อตโต้ จากนั้นรีบเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าเต้นทันที
"มัทสึริไว้แน่เหรอขอรับ"คุณทวดอาซาริถาม
"สบายมากค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ"ฉันตอบ
"ระวังตัวด้วยนะ เราไม่รู้ฝ่ายนั้นจะมีตุกติกหรือเปล่านะ และแสดงสปิริตของเธอให้เต็มทีนะ"คุณทวดอ๊อตโต้พูด
"เต็มทีแบบสุดขีด!!! เลยนะมัทสึริจัง"คุณทวดนัคเคิ้ลพูด
"นุฟุฟุฟุ ผมขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้จีตกอยู่ในอันตราย เพราะฉะนั้นชนะให้ได้นะครับ"คุณทวดเดม่อนพูด
"ค่ะ หนูต้องพาคุณทวดจีกลับมาให้ได้ค่ะ หนูไปนะค่ะ"ฉันพูดจบ เดินไปหาหัวหน้าวิลล่าถอนสายบัวอีกครั้ง หัวหน้าวิลล่ายื่นมือมา ฉันรับมือเธอทันที แล้วฉันกับหัวหน้าวีล่าเริ่มเต้นขึ้น เต้นเหมือนกันมาก คล้ายกระจกเลยก็ว่าได้
     เพลงแรกเลย คือเพลงMonochrome no Kiss ของ SID เป็นเพลงที่ใช้ท่าเต้นผสมผสานกับบัลเล่ต์แล้วนำมาประยุกต์ ฉันฟังแล้วรู้สึกว่า ใครคนหนึ่งได้ช่วยชีวิตอีกคนหนึ่งไว้ แล้วหลงรักกัน และที่สำคัญมีพูดถึงพระจันทร์ด้วย ซึ่งพระจันทร์เป็นพยาน
     เพลงต่อมา Feel like love ของ Skye Sweetnam เป็น เพลงที่ฉันเคยร้องพร้อมเต้นตอนม.1เลยล่ะ ตอนนี้ฉันยังร้องไปเต้นไปเลยล่ะ หัวหน้าวีล่าเห็นแล้วถึงกับยิ้มเลยล่ะ เพลงนี้ขอบอกว่า นี้นะเหรอความรู้สึกอยากรัก เมื่อตอนฉันอยู่ม.1 ฉันซ้อมร้องเพลงนี้ร้องและเต้น ถึงแม้จะรู้ความหมายแล้ว แต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกอยากรักเป็นยังไง จนกระทั่งมาเข้าใจตอนม.5ตอนนี้แหละ
     เพลงสุดท้าย If you can dream แต่ไม่ทราบว่าเป็นของใคร เป็นเพลงที่ใช้ท่าบัลเล่ต์มาบางส่วน แต่ไม่ได้เล่นถึงขั้นต้องยืนปลายเท้าแบบคุณทวดฟีโอเร่เลยนะ เพราะฉันทำไม่ได้ และกระโดดบ่อยมากกับท่อน'If you can dream' มีหมุนตัวด้วย ฉันฟังแล้วรู้สึก ถ้าคุณอยากฝัน ก็จงพยายามทำตามความฝัน ในเพลงนี้มีความฝันที่หลายมุมมองมาก
เฮ่อ~ในที่สุดเต้นครบ3เพลงกับหัวหน้าวีล่าซะทีนะ ขอบอกเหนื่อยนิดหนึ่งแหะ
"เอาละ ตามสัญญาฉันจะปล่อยผู้ชายคนนี้ไป"หัวหน้าพวกวีล่าพูดหลังเต้นกับฉันจบ และหันมาหาลูกน้องวีล่าสองคนยืนขว้างคุณทวดจีอยู่ "ปล่อยผู้ชายคนนี้ไปซะ!!"เธอสั่ง ทำให้ลูกน้องเลิกยืนขว้างยอมปล่อยคุณทวดจี คุณทวดจีวิ่งมากอดฉันเลยล่ะ
"มัทสึริจัง... ขอบใจมากเลยนะ... ขอบใจมาก.... ขอบใจ...."คุณทวดจีพูด เสียงของท่านสั่นนิดหน่อยคงอดเป็นห่วงฉันนิดหน่อย กลัวว่าจะเล่นอะไรที่ท่านคิดไว้สินะ ท่านคลายกอด "เหนื่อยมั้ย"ท่านถาม
"ไม่เลยค่ะ"ฉันตอบพร้อมยิ้ม คุณทวดจีลูบหัวฉันพร้อมยิ้ม ฉันเห็นหัวหน้าพวกวีล่าเดินมาทางฉันกับคุณทวดจี ฉันรีบยืนขว้างคุณทวดจีพร้อมก้างแขนขว้างทันที
"อย่าเอาคุณทวดจีไปนะค่ะ คุณสัญญากับฉันไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าคุณจะปล่อยคุณทวดจีไป"ฉันเตือน หัวหน้าพวกวีล่าหยิบสร้อยผีเสื้อที่ฉันสวมอยู่ขึ้นมาพร้อมง้างมือขึ้นมา เขาจะทำอะไรกับสร้อยของฉัน "อย่านะ!!!!!!! อย่าทำร้ายสร้อยเส้นนี้ อย่า!!!!!!!"ฉันร้องพร้อมปิดตา เพราะไม่อยากเห็นสร้อยเส้นนี้ถูกทำลาย
"มัทสึริจัง ลืมตาขึ้นมาก่อนเถอะ"คุณทวดอ๊อตโต้พูด ฉันลืมตาขึ้นมาอึ้งเล็กน้อย เพราะมือที่เธอง้างจะทำลายสร้อยคอของฉันนั้น กลับกลายเป็นในมือเธอเสกมนต์พลังจันทราอยู่นะ  จากนั้นเธอก็เอาไปยืนใกล้สร้อยคอของฉัน สร้อยคอรับมนต์พลังจันทราไปจนหมดแล้วส่องแสงสว่างมากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลาย เป็นปกติ
"เธอกล้าหาญมาก กล้าที่จะช่วยคนโดยไม่กลัวอะไรเลย กล้าปกป้องคนที่เธอรักมาก และเป็นคนใจดีอ่อนน้อมถ่อมตน ฉันยอมรับตัวเธอ ที่สำคัญพลังที่ฉันให้ไปมันจะมีประโยชน์กับเธอมากเลยล่ะ"หัวหน้าวีล่าพูดพร้อมหอมแก้มฉัน ฉันอึ้งเล็กน้อยเลยล่ะ จากนั้นเขาก็กลับไปหาพวกของเขา
"ลาก่อนจ๊ะ"หัวหน้าวีล่าพูดจบพวกเธอก็หายไป
"เอาละ พวกเรากลับแหวนกันเถอะ"คุณทวดอ๊อตโต้พูด พวกท่านเอาที่อุดหูออก
"เดี๋ยวก่อนค่ะ ไปส่งหนูถึงหน้าโรงแรมก่อนได้ไหมคะ"ฉันถาม เพราะมาตรงนี้ดูสภาพโดยรอบแล้วมันวังเวง จนฉันกลัวถูกฉุดเลยล่ะ
"ไม่ต้องห่วงหรอกมีคนแอบตามมาตั้งแต่หนูออกจากโรงแรมแล้วล่ะ"
"ใครคะ??"
"เดชิโม่เอ่ย โกคุเดระคุงออกมาจากที่ซ่อนเลย"คุณทวดอ๊อตโต้เรียก พี่สึนะ กับพี่ฮายาโตะ ออกมาจากที่ซ่อน "เอาละ ไม่มีปัญหาแล้วนะ"ท่านพูดพร้อมยิ้ม
"ไปก่อนนะมัทสึริจัง พยายามเข้านะ"คุณทวดจีพูดพร้อมลูบหัวฉัน
"ค่ะ~"ฉันพูดพร้อมยิ้ม
"เจ้าหนูดูแลมัทสึริดีๆล่ะ"คุณทวดจีพูด
"รู้แล้วล่ะน่า!!!!"พี่ฮายาโตะพูด พวกคุณทวดกลายเป็นไฟแล้วแล้วหายไปในที่สุด
"ไปกลับโรงแรมกันเถอะ พี่ง่วงจะตายอยู่แล้ว"พี่สึนะพูดพร้อมเดินนำ
"เธอทำได้ดีมากเลยนะมัทสึริ"พี่ฮายาโตะพูดฉันพยักหน้า เราสามคนกลับโรงแรมทันที เฮ่อ~ ขอยังชั่วที่คุณทวดจีปลอดภัยแล้ว เอาละฉันต้องพาคุณทวดฟีโอเร่กลับมาให้ได้



 

เวลา2ทุ่มครึ่ง
พวกผมกำลังนั่งพักทานของว่างอยู่ในห้องอาหาร ยกเว้นเจ้าฮิบาริแหละที่ไม่ลงมาตั้งแต่ข้าวเย็นแล้วละ พวกว่าที่ผู้พิทักษ์ทั้ง6ของฟาเรียน่าก็อยู่ร่วมด้วยนะ ส่วนมัทสึรินั้นพอ1ทุ่มกลับเข้าห้องนอนแล้วล่ะ ตอนนี้หมั่นไส้เจ้ามุคุโร่ยังไงไม่รู้!!!! เพราะว่ายัยโคลมป้อนเค้กให้มันทาน แค่โดนดาบบาดเฉือนแค่เนี่ย?? ถึงกับให้ยัยโคลมป้อนอาหารป้อนเค้กเลยเหรอ ("อยากให้มัทสึริป้อนเค้กบ้างใช่ไหม เดี๋ยวไปตามมาให้"เซนพูดพร้อมเตรียมจะเดินไป "ไม่ต้องครับ!!"ฮายาโตะพูด)
"พี่เอรันเบิร์ก!!!!"มัทสึริเรียกพร้อมเดินเยาะๆเข้ามาหาพวกของเธอ เธออยู่ในชุดนอนสีส้ม ใส่ชุดคลุมสีเหลืองทับ รวบผมหลังเก็บเรียบร้อย สะพายกระเป๋าใบเล็กมาด้วย น่าสงสัยแหะ
"มีอะไรเหรอครับ บอสฟาเรียน่าน้อย"เจ้าเอรันเบิร์กถาม
"พี่พอรู้นิสัยพวกวีล่าไหมคะ"มัทสึริถาม
"วีล่า.. ใช่.. ผู้หญิงที่สวยมาก ผิวสีพระจันทร์สว่าง ตาสีฟ้า บางคนก็สีเทา มีผมบลอน์ที่พลิ้วสยาย แม้จะไม่มีลมก็ตาม และเสียงก็เพราะมาก หรือเปล่า"
"ใช่ค่ะ พวกเธอมีนิสัยยังไงคะ หนูอยากรู้คะ"
"วี ล่านั้น พวกเธอมีนิสัยชอบเล่นและเต้นรำ ถ้าเคารพพวกเธอจะมอบสิ่งที่ดีมากมายนะ แต่ถ้าไม่เคารพพวกเธอก็ พวกเธออาจจะเอาถึงตายได้นะ บอสฟาเรียน่าน้อยถามทำไมเหรอครับ"
"ก็แค่สงสัยนิดหน่อยนะค่ะพี่เอลันเบิร์ก ว่าวีล่ามีนิสัยยังไงค่ะ ขอบคุณมากค่ะ สำหรับข้อมูล หนูขอตัวก่อนนะค่ะ"มัทสึริพูดจบรีบวิ่ง จะรีบไปไหนของเธอน่า
"พฤติกรรมของคุณหนูน่าสงสัยจังเลยนะค่ะ"น้องคอนอิโระพูด
"ทำไมเหรอชาจิ"น้องทสึบาเมะถาม
"ฮะฮ่าๆ นั้นสิชาจิจัง มัทสึริจังมีอะไรน่าสงสัยเหรอ"เจ้าบ้าเบสบอลเสริม
"คือว่าเวลาที่คุณหนูออกไปธุระข้างนอกนั้น คุณหนูจะใส่เสื้อคลุมตัวนี้ออกไปข้างนอกนะค่ะ ที่สำคัญคุณหนูก็แบกกระเป๋าใบเล็กไปด้วย แสดงว่าคุณหนูต้องมีธุระอะไรแน่ เป็นห่วงขึ้นมาแล้วสิ คุณหนูพึ่งฟื้นมาจากอาการผวางูมาหมาดๆนะค่ะ"น้องคอนอิโระอธิบาย ผมรู้สึกเป็นห่วงมัทสึริขึ้นมาเลยล่ะ ผมลุกขึ้น
"ไปไหนเหรอโกคุเดระคุง"รุ่นที่10ถาม
"ไปจับกระต่ายสีขาวกลับมาเข้ากรง(ไปตามมัทสึริกลับมา)"ผมพูด รุ่นที่10เข้าใจรหัสจึงลุกขึ้น
"ฉันไปด้วยคน"รุ่นที่10พูดพร้อมลุกขึ้น
"แน่นอนอยู่แล้วครับรุ่นที่10"ผมพูด
"ฮาฮิ~ ฮารุขอไปหาด้วยค่า~"ยัยเอ๋อพูด
"ฮารุอยู่ที่นี้ดีกว่า"รุ่นที่10พูด "รีบไปกันเถอะ"เขาพูดจบ รุ่นที่10กับผมรีบออกจากห้องอาหารทันที ผมเห็นมัทสึริอยู่กับท่านรุ่นที่1!!!! ดูเหมือนว่ากำลังวิ่งมุ่งหน้าไปที่ไหนซักแห่ง ผมกับรุ่นที่10รีบสะกดรอยตามทันที จนกระทั่งมาถึงหน้าโบสถ์ ผมสังเกตว่าเจ้าจีหายไป!!! มันหายไปไหน ไม่กลัวเหลนรักได้รับอันตรายเลยเหรอ พวกท่านรุ่นที่1ใส่ที่อุดหู ยกเว้นมัทสึริกับอเลาดิที่ไม่ได้สวมที่อุดหู
"พวกเขาใส่ที่อุดหูทำไมกัน"รุ่นที่10ถาม
"ไม่รู้เหมือนกันครับรุ่นที่10 หรือว่าที่มัทสึริถามเรื่องวีล่ากับเจ้าเอรันเบิร์ก จะว่าไปพวกเธอมีเสียงหวานจนทำให้ผู้ชายหลงได้เลยนะครับ"ผมอธิบายเท่าที่เคย อ่านในหนังสือเจอ"แล้วรุ่นที่10เอาหูฟังมาเปล่าครับ"ผมถาม
"เอามาด้วยสิ กันเกิดเหตุไม่ดีกับมัทสึริจังนะ ถามทำไมเหรอ"
"ผมไม่อธิบายอะไรมาก นอกจากว่ารุ่นที่10รีบใส่หูฟังเถอะครับ ไม่ต้องห่วงผม ผมเองก็มีหูฟังเหมือนกัน"ผมพูดจบ รุ่นที่10กับผมใส่หูฟัง ผมกับรุ่นที่10แอบสะกดรอยตามมัทสึริกับพวกรุ่นที่1 จนกระทั้งผมเห็นว่าเจ้าจีถูกพวกวีล่าจับตัวไป ที่แท้เรื่องก็เป็นยังงี้นี้เอง ผมกับรุ่นที่10รีบซ้อนตัวที่ใกล้กับมัทสึริกับพวกรุ่นที่1มากที่สุดตอนนี้ ตั้งใจฟังการสนทนาว่าจะเจรจาสำเร็จไหม จนกระทั้งมัทสึริเดินไปหาหัวหน้าวีล่าเลยล่ะ
"มัทสึริจัง อย่าทำอะไรแพรงๆนะ!!!"เจ้าจีเตือน เมื่อมัทสึริเดินมาถึง เธอถอนสายบัว ถอนสายบัวทำไม??
"เธอมีอะไร"ตัวที่เป็นหัวหน้าวีล่าถาม
"เต้นรำกับหนูไหมคะ ถ้าหนูเต้นรำกับคุณแล้ว คุณต้องปล่อยคุณทวดจีนะค่ะ โดยคุณกับหนูเต้นพร้อมกันทั้งหมด3เพลงค่ะ"มัทสึริเสนอความคิด หัวหน้าวีล่านิ่งคิดไปแป๊บก่อนจะกลับมองมาที่มัทสึริ
"ได้สิ แต่มีขอแม้ว่าห้ามหยุดจนเพลงที่3จบลงนะ จะได้ไหม"หัวหน้าพวกวีล่าถาม
"ตกลงค่ะ"มัทสึริรับคำทันที "แต่ขอเวลาเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าเต้นก่อนนะค่ะ"มัทสึริพูดพร้อมกลับไปหาพวกท่านรุ่นที่1 จากนั้นรีบเปลี่ยนรองเท้าเป็นรองเท้าเต้นทันที พวกท่านรุ่นที่1พูดให้กำลังใจยกใหญ่ มัท สึริบอกจบ เธอเดินไปหาหัวหน้าวิลล่าถอนสายบัวอีกครั้ง หัวหน้าวิลล่ายื่นมือมา มัทสึริรับมือเธอทันที แล้วเธอกับหัวหน้าวีล่าเริ่มเต้นขึ้น เต้นเหมือนกันมาก คล้ายกระจกเลยก็ว่าได้ ซึ่งเต้นรำทั้งหมด3เพลงจนครบ
"เอาละ ตามสัญญาฉันจะปล่อยผู้ชายคนนี้ไป"หัวหน้าวีล่าพูดหลังเต้นกับมัทสึริจบ และหันมาหาลูกน้องวีล่าสองคนยืนขว้างเจ้าจีอยู่ "ปล่อยผู้ชายคนนี้ไปซะ!!"เธอสั่ง ทำให้ลูกน้องเลิกยืนขว้างปล่อยเจ้าจี เจ้าจีวิ่งมากอดมัทสึริเลยล่ะ อ๊าก!!!! เมื่อวานก็ที่หนึ่งแล้วนี้อีกรอบเหรอเนี่ย!!!!!!!!!!
มัทสึริเห็นหัวหน้าพวกวีล่าเดินมาทางเจ้าจี เธอรีบยืนขว้างเจ้าจีพร้อมก้างแขนขว้างทันที
"อย่าเอาคุณทวดจีไปนะค่ะ คุณสัญญากับฉันไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าคุณจะปล่อยคุณทวดจีไป"มัทสึริเตือน หัวหน้าพวกวีล่าหยิบสร้อยผีเสื้อที่มัทสึริสวมอยู่ขึ้นมาพร้อมง้างมือขึ้นมา เขาจะทำอะไรนะ "อย่านะ!!!!!!! อย่าทำร้ายสร้อยเส้นนี้ อย่า!!!!!!!"มัทสึริร้องพร้อมปิดตา เธอได้เสกมนต์อะไรศักอย่างสีเหมือนไฟธาตุจันทรา
"มัทสึริจัง ลืมตาขึ้นมาก่อนเถอะ"ท่านรุ่นที่1พูด มัทสึริลืมตาขึ้นมาอึ้งเล็กน้อย หัวหน้าวีล่าเสกมนต์พลังจันทราและเอาไปยืนใกล้สร้อยคอของมัทสึริ สร้อยคอรับมนต์พลังจันทราไปจนหมดแล้วส่องแสงสว่างมากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลาย เป็นปกติ
"เธอกล้าหาญมาก กล้าที่จะช่วยคนโดยไม่กลัวอะไรเลย กล้าปกป้องคนที่เธอรักมาก และเป็นคนใจดีอ่อนน้อมถ่อมตน ฉันยอมรับตัวเธอ ที่สำคัญพลังที่ฉันให้ไปมันจะมีประโยชน์กับเธอมากเลยล่ะ"หัวหน้าวีล่าพูดพร้อมหอมแก้มมัทสึริ เธออึ้งเล็กน้อยเลยล่ะ จากนั้นเขาก็กลับไปหาพวกของเขา
"ลาก่อนจ๊ะ"หัวหน้าวีล่าพูดจบพวกเธอก็หายไป
"เอาละ พวกเรากลับแหวนกันเถอะ"คุณทวดอ๊อตโต้พูด พวกท่านเอาที่อุดหูออก ผมกับรุ่นที่10เอาที่อุดหูออก
"เดี๋ยวก่อนค่ะ ไปส่งหนูถึงหน้าโรงแรมก่อนได้ไหมคะ"มัทสึริถาม บรรยากาศยังงี้คงกลัวถูกใครฉุดละสิ
"ไม่ต้องห่วงหรอกมีคนแอบตามมาตั้งแต่หนูออกจากโรงแรมแล้วล่ะ"
"ใครคะ??"
"เดชิโม่เอ่ย โกคุเดระคุงออกมาจากที่ซ่อนเลยนะ"คุณ ทวดอ๊อตโต้เรียก ว้า...รู้ตัวซะแล้วเหรอเนี่ย ช่างมันเถอะ ผมกับรุ่นที่10 ออกมาจากที่ซ่อน "เอาละ ไม่มีปัญหาแล้วนะ"ท่านพูดพร้อมยิ้ม
"ไปก่อนนะมัทสึริจัง พยายามเข้านะ"เจ้าจีพูดพร้อมลูบหัวมัทสึริ
"ค่ะ~"มัทสึริพูดพร้อมยิ้ม
"เจ้าหนูดูแลมัทสึริดีๆล่ะ"เจ้าจีพูด
"รู้แล้วล่ะน่า!!!!"ผมโวย พวกท่านรุ่นที่1กลายเป็นไฟแล้วแล้วหายไปในที่สุด
"ไปกลับโรงแรมกันเถอะ พี่ง่วงจะตายอยู่แล้ว"รุ่นที่10พูดพร้อมเดินนำ
"เธอทำได้ดีมากเลยนะมัทสึริ"ผมพูด
"ขอบคุณค่ะ เอ้!!!!!"มัทสึริร้อง เพราะโดนผมหอมแก้ม "พี่ฮายาโตะอ๊ะ เดี๋ยวหนูฟ้องคุณทวดจีแน่"เธอโวย
"ฟ้องเจ้าจีเหรอ งั้นเจอนี้..."ผมพูดพร้อมอุ้มช้อนมัทสึริขึ้นมา "ถ้าเธอฟ้องเจ้าจีนะ ฉันอุ้มเธอไปปล้ำในห้องของฉันแน่!!"ผมขู่
"ไม่ฟ้องก็ได้ค่ะ..."มัทสึริพูดเสียงเศร้า
"โกคุเดระคุงอย่าไปขู่มัทสึริจังยังงั้นสิ ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ ถ้าคุณจีกับคุณอาฮาคุโจซะรู้ว่านายปล้ำมัทสึริจังนะ เขาไม่ไว้ชีวิตนายแน่"รุ่นที่10พูดเตือน
"ครับ ขอโทษครับรุ่นที่10"ผมพูดจบ ผมค่อยๆวางมัทสึริลงสู่พื้น ผม รุ่นที่10 และมัทสึริก็มุ่งหน้ากลับโรงแรมกันทันที ตลอดทางกลับผมจูงมือมัทสึริตลอดไม่ปล่อยมือจนถึงห้องนอนเธอ ผมจึงยอมปล่อย



------------TBC--------------


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[FIC KHR]จดหมายถึงนายมือขวาวองโกเล่[59??] ตอนที่ 70 : Letters::54::คุณทวดจีถูกพวกวีล่าลักพาตัว!?! , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 221 , โพส : 7 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#7 : ความคิดเห็นที่ 755
สมนำ้หน้ามุคุโร่แต่ว่าสึนะโหดมากเลย
Name : วินรี่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วินรี่ [ IP : 125.26.155.123 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2556 / 23:17

#6 : ความคิดเห็นที่ 576
วีล่า...XD
ใช่วีล่าในแฮร์รี่แม่บ่? (=..=)

หนูมัทสึริเก่งจางง (>__<)~~
5 เพลงรวดไม่ใช่ย่อยๆนะนั่น.

PS.  If...You Want...I Will Do!
Name : *.Kurusu Shou.*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ *.Kurusu Shou.* [ IP : 223.205.151.152 ]
Email / Msn: pimsirin(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤษภาคม 2555 / 18:25


#5 : ความคิดเห็นที่ 572
 สมน้ำหน้ามุคุโร่
PS.   PS. ด้วยความมืดของหัวใจนั้น ฉันจะเป็นคนส่องหัวใจของเธอให้สว่าง! ดอกไม้ที่อาบอยู่กลางแสงตะวัน! Cure Sunshine ดอกไม้หนึ่งดอกที่เบ่งบานอยู่ใต้ร่​มเงา! Cure Natural
Name : Cure Sunshine< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Cure Sunshine [ IP : 180.183.169.63 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2555 / 21:22

#4 : ความคิดเห็นที่ 570

มัทสึริสุดยอด!!!


PS.  ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยากำลัง
Name : หม่อมแม่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หม่อมแม่ [ IP : 58.9.228.41 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2555 / 13:33

#3 : ความคิดเห็นที่ 569
 เกลียดจริงๆตระกูลสับปะรดเนี่ย- -(เว้นโคลมไว้เพราะส่วนตัวไม่คิดว่าโคลมเป็นพวกเดียวกับสับปะรสเน่าพวกนั้น)
PS.  ความสุข...มันคืออะไรกันแน่นะ?
Name : Mafia principessa< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mafia principessa [ IP : 125.27.156.251 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 / 00:20

#2 : ความคิดเห็นที่ 568

เห็นด้วย ตอนนี้ตระกูลสับปะรดทำแสบมาก (พึ่งกินสับปะรดมา ฮ่าๆๆ)


PS.  ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยากำลัง
Name : หม่อมแม่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หม่อมแม่ [ IP : 115.87.182.102 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤษภาคม 2555 / 20:39

#1 : ความคิดเห็นที่ 567
มุคุโร่เนี้ยแกล้งไม่รู้เวลาเลย ทุนคนเสียบสับปะรดลูก(คน)นีให้พรุนเล้ย!!!
PS.  ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยากำลัง
Name : หม่อมแม่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หม่อมแม่ [ IP : 58.9.151.220 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2555 / 18:36

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android