สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Fic Naruto[Yaoi] •∮•Red thread and a prayer•∮•

ตอนที่ 2 : Chapter1 : ความจริงจากโฮคาเงะ • เก้าหางอาละวาด


     อัพเดท 2 ส.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ผีน้อยปลูกมะนาว ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผีน้อยปลูกมะนาว
My.iD: http://my.dek-d.com/dianairisa
< Review/Vote > Rating : 100% [ 4 mem(s) ]
This month views : 64 Overall : 3,506
67 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 56 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Fic Naruto[Yaoi] •∮•Red thread and a prayer•∮• ตอนที่ 2 : Chapter1 : ความจริงจากโฮคาเงะ • เก้าหางอาละวาด , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 797 , โพส : 25 , Rating : 10 / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 
 
sazuko:

さよならには慣れていた あの日出逢うまで。
 
•∮• Red thread and a prayer •∮•
ด้ายแดงและแรงอธิฐาน

Chapter 1 : ความจริงจากโฮคาเงะ 
• เก้าหางอาละวาด




'เธอจะเป็นคนของบ้านนามิคาเสะนับแต่นี้เป็นต้นไป'


ถ้อยคำของโฮคาเงะรุ่นที่ 4กล่าวกับเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำรัตติกาลอมน้ำเงินเข้มยามต้องแสงสว่าง หนูน้อยทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอุจิฮะวัยเพียง 5ขวบได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีเหมือนลูกชายแท้ๆในบ้านตละกูลนามิคาเสะนับหลังจากเหตุการณ์ที่ครอบครัวเขาถูกเข่นฆ่าโดยฝีมือพี่ชายแท้ๆ ก็ผ่านมา 2ปีเต็มแล้ว..


"แฮ่ก...แฮ่ก"ร่างของเด็กน้อยเรือนผมสีทองระยับหอบหายใจอย่างติดๆขัดๆเพราะความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนเกินวัยของตนเอง ดวงตาสีฟ้าครามมองภาพตรงหน้าแทบไม่ชัดเจนเลย ตามใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อโทรมกาย ข้างกายมีชายสวมชุดสีดำยืนกอดอกจ้องมองผลการฝึกก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างอดไม่ได้ "แบบนี้ยังไม่ผ่านครับคุณหนู"


นินจาสอนพิเศษตามบ้านกล่าวไว้ก่อนจะเดินเข้าไปยังตัวเป้าหมายของการฝึกในวันนี้ที่ตามพื้นมีแต่พวกกริชและดาวกระจายปักลงบนหญ้าเขียว แทนที่จะโดนเข้ากับหุ่นจำลองนั้น มือหนาหยิบพวกอาวุธขึ้น


"...."


"ฝึกมาได้ 3ชัวโมงแต่ฝีมือดูเหมือนจะไม่พัฒนาเลยสักนิดนะครับ"อดไม่ได้ที่จะขอพูดออกมา การฝึกทักษะของการเป็นนินจามันไม่เหมาะกับเด็กวัย 7ขวบเท่าไรโดยเฉพาะการปากริชและดาวกระจาย แต่ช่วยไม่ได้...เด็กคนนี้คือทายาทสายเลือดของผู้ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในโคโนฮะ "หากเป็นท่านโฮคาเงะ เรื่องนี้ทำได้ตั้งแต่อายุ 5ขวบแล้วแท้ๆ..ไม่สมกับเป็นผู้สืบสายเลือท่านโฮคาเงะจริงๆ"


นารูโตะก้มหน้าลงเก็ยสีหน้าที่แสนเจ็บปวดเอาไว้ ... นึกโทษตัวเองเหลือเกินที่เกิดมาเป็นลูกชายของโฮคาเงะรุ่น 4 ไม่ว่าจะทำอะไรก็เหมือนไร้ตัวตนมาโดยตลอด ถูกเอาเปรียบด้านความสามารถกับพ่อที่เก่งกาจ กับตัวเองที่ไม่ว่าจะทำยังไงฝีมือไม่มีทีท่าจะพัฒนาตนเลย ทั้งๆที่ซ้อมนักจนมือเป็นแผล จนไข้หวัดกินก็แล้ว...


"ต่อไป ท่านซาสึเกะ...เชิญครับ"ชายหนุ่มขยับแว่นตาของตนก่อนจะไปสนใจเด็กน้อยที่ยืนอยู่ด้านหลัง สายตาไม่เป็นมิตรส่งผ่านมาให้แต่ไร้ความหวาดกลัวเพราะคิดอยู่ยังไงอีกฝ่ายก็ยังเป็นเด็กเล็ก..ถึงจะเป้นคนของอุจิฮะที่เหลือรอดก็ตามที.


นารูโตะหลบทางให้อีกฝ่ายได้ฝึกซ้อมต่อจากตนเอง ดวงตาสีฟ้าครามมองร่างของเพื่อนสนิทที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมจะปากริชและดาวกระจาย......


..พรึบ!!!!!!!


ในชั่วพริบตาไม่ทันได้มองเห็นภาพ ทุกอย่างเหมือนโลกจะหยุดเดินทีเดียว เพราะกริชและดาวกระจายที่ปาให้เข้าเป้านั้นตรงตามแปะทุกอย่างจนหน้าตกใจทีเดียว ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างอย่างตะลึงไม่แพ้นินพิเศษผู้สอน ...นี้นะเหรอ ทายาทอุจิฮะ...


"....สมกับเป็นทายาทของอุจิฮะที่ขึ้นชื่อว่าอัฉริยะเลยครับท่านซาสึเกะ แบบนี้ก็ผ่านเข้าโรงเรียนนินจาได้สบายๆเลย"เอ่ยปากชมอย่างปลื้มบิติทีเดียว ผลลัมพ์อันหน้าพึงพอใจมันแสดงออกมาให้เห็นเด่นชัด ... แต่ถึงอย่างงั้นจะมีใครสนใจบ้างหรือเปล่ากับความรู้สึกอิจฉาลึกๆของนารูโตะที่มีต่อซาสึเกะ


"ผมจะทำการรายงานให้ท่านโฮคาเงะเลยเรียนในวันนี้ว่าท่านซาสึเกะมีฝีมือพัฒนาพอจะเข้าเรียนที่โรงเรียนนินจาได้แล้ว....."แต่เมื่อหันไปให้ความสนใจกับคนที่เขาควรสั่งสอน ดวงตาซ้อนอยู่ในแว่นตากลับเปลี่ยนเป็นสายตารังเกียจแทน "ส่วนคุณหนูควรฝึกซ้อมต่อไป.. เป็นถึงลูกชายของท่านโฮคาเงะแต่ไร้ความสามารถเหลือเกิน"


...เกลียดคำนี้ที่สุดเลย!!!


หนูน้อยร่างบางวิ่งออกจากส่วนภายในที่กว้างขวางไปยังบ้านไม้ทรงญี่ปุ่นเก่าแก่ใหญ่โตอย่างไม่สนใจสายตาของใครที่กำลังมองอยู่ หนังตาปิดแน่นวิ่งด้วยความเร็วเท่าแรงกำลังที่มีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ สะบัดรองเท้าไม่เป็นที่เป็นทางยัดตัวขึ้นแล้วปิดประตูเสียงดังสะนั่น


"เหอะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกชายท่านโฮคาเงะรุ่นที่4ละก็ ฉันไม่มีวันสนใจแกหรอก"คำพูดที่ไม่ควรหลุดออกมาจากปากของคนเป็นครูผู้สอนเผยอออกมาจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนมีความสามารถพอที่จะสอนใครต่อใคร สายตาเยาะเย้ยดูถูกและน่ารังเกียจส่งไปหาคนที่ลับตาแล้ว มือหยาบจับเอวตัวเอง คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างโมโห ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่ายังมีเด็กอีกคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกาย เขาปัดสีหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแทน


"สำหรับท่านซาสึเกะ ในฐานะที่ผมเป็นครูผู้สอนดีเด่นรู้สึกยินดีจริงๆที่ได้ทายาทตระกูลอุจิฮะที่เก่งกาจมาเป็นศิษย์ ทั้งหัวเร็วเรียนรู้อะไรได้รวดเร็วจริงๆ ผมรับลองได้ว่าหากท่านได้ฝึกฝนวิชากับผมท่านจะสามารถเป็นนินจาที่เก่งกาจแน่นอน"


"...เก่งกาจ?"หนุ่มน้อยถ้วงคำอีกครั้ง


"ครับ"


"ถ้าคุณคิดว่าคุณเป็นครูดีเด่นเก่งกาจมีความสามารถพอจะให้ผมเป็นนินจาตั้งแต่อายุยังน้อยได้ ก็หน้าจะสามารถทำให้คนที่คุณเพิ่งว่าไปเก่งกาจได้ไม่ใช่เหรอ แต่เท่าที่ผมเห็นคุณไม่ได้ตั้งใจสอนเขาเลย...นารูโตะถึงได้ทำไม่ได้ไง"คำว่าของเด็กอายุ 7ขวบตอกหน้าคนเป็นครูอย่างไม่เกรงใจ แล้วหันกลับเดินตามทางที่นารูโตะเพิ่งวิ่งเข้าไปในบ้าน


ทิ้งความอับอายและโกรธแค้นกับนินจาพิเศษสอนตามบ้านที่ถูกว่าจ้างมา..




...
...




ซาสึเกะเดินตามเส้นทางเดินในตัวบ้านผ่านห้องต่างๆมาเยอะแยะนับไม่หวาดไม่ไหวสายตาอยู่ไม่เป็นสุขทอดมองทั้งซ้ายขวาอยู่ตลอดเวลา หูตั้งใจฟังเสียงอะไรสักอย่างมือก็ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง แต่เมื่อมาจนถึงห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ซาสึเกะให้ความแน่ใจมากที่สุดว่านารูโตะอาจอยู่ที่นี้แน่ๆ ถ้าไม่ได้อยู่ห้องเขาหรือห้องตัวเอง ...


สถานที่เดียวที่จะไปก็คงมีแต่ห้องของนายหญิงบ้านหลังนี้..


"..."แสงไฟสีส้มส่องแสงออกจากประตูห้องที่เปิดกว้าง เสียงสะอื้นร่ำไห้หวานจากด้านในยิ่งเป็นหลักฐานว่าร่างบางอยู่ในนั้นจริงๆ ซาสึเกะๆค่อยเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนใช้แผ่นหลังพิงพนังกระดาษแล้วค่อยๆลงนั่งช้าๆฟังเสียงเอาแทนที่จะเดินเข้าไป ไม่อยากรบกวนหรือเข้าไปยุ่ง .. รู้ดีว่านารูโตะตอนนี้ถ้าเห็นหน้าเขาจะเป็นยังไง


"ไม่ร้องน่ะ..นารูโตะ"เสียงหวานแหลมๆของนายหญิงบ้านนี้ คุชินะเจ้าของเส้นผมสีแดงฉานยาวสลวยถึงเอวของเธอ..คนของตระกูลอุซึมากิจากหมู่บ้านน้ำวนที่เก่งกาจด้านการผนึกปีศาจกล่าวปลอบโยนลูกชายตัวน้อยที่ยังคงร้องห่มร้องไห้ไม่มีทีท่าจะหยุด นอนซบหน้าลงกับตักของเธอ


"..ฮึก..ก็ผม..ผมทำไม่ได้..ฮึก ผมทำไม่ได้แบบซาสึเกะ"นารูโตะร้องไห้สะอื้น ยิ่งคิดว่าตัวเองฝีมือไม่เท่ากับซาสึเกยิ่งรู้สึกอิจฉาขึ้นมา


"อะไรกัน ซาสึเกะคุงอีกแล้วเหรอ...โกรธเขาเหรอจ๊ะ?"ผู้เป็นแม่ถามลูกชาย นารูโตะเงยหน้าลุกขึ้นนั่งเช็ดน้ำตาแล้วส่ายหน้าเบาๆ "เปล่าฮะ...ผม ผทแค่อิจฉา"


คนแอบฟังจับใจความได้ดี เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่นารูโตะพูดแบบนี้ ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่บ้านนามิคาเสะการฝึกซ้อมวิชาต่างๆไม่ว่าจะการปากริชดาวกระจายหรือพวกวิชาคาถาก็ระดับเหนือกว่านารูโตะจนคำชมต่างๆนาๆเอาไปเปรียบกับร่างบางที่ไม่ได้มีความสามารถแบบเขา นารูโตะนอกจากจะโดนเปรียบกับพ่อยังต้องมีเขาเพิ่งมาอีกคนจะเจ็บปวดไม่น้อยเขารู้ดีที่สุด


....แต่วันต่อไปนารูโตะก็จะกลับมาเป็นเด็กชายร่าเริงและส่งรอยยิ้มให้เขาเหมือนปกติ ยังเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ


"แล้วทำไมต้องอิจฉาเขาด้วยละ ลูกชอบพูดแบบนี้แต่สุดท้ายก็จะเป็นคนวิ่งเข้าไปหาซาสึเกคุงตลอดไม่ใช่เหรอจ๊ะ?"มือบางเอื้อมไปช่วยเช็ดน้ำตาให้ลูกชายด้วยความรัก นารูโตะก้มหน้าน้อยๆ


"ก็...เพราะผมไม่เก่ง เลยโดนครูเขาด่ามา แต่ซาสึเกะเขากลับเก่งกว่าผม ไม่ว่าครูคนไหนก็เอ่ยปากชม...ฮึก แล้วพ่อก็..พ่อก็เอาแต่สนใจซาสึเกะ ไม่สนใจผมเลย.."


"งั้นแม่ถามหน่อย ว่าลูกชอบซาสึเกะหรือเกลียดซาสึเกะละ?"เธอถามลูกชายก่อนดวงตาสีเทาจะมองไปยังประตูที่มีเงาดำๆจากด้านนอกก็พอเดาออกว่าใคร "ผมไม่ได้เกลียดซาสึเกะน่ะ ผมชอบซาสึเกะมากๆเลย"เด็กน้อยตอบอบ่างไม่ลังเล


"เพราะอะไรจ๊ะ?"


"เพราะซาสึเกะ....เป็นเพื่อนของผม เพื่อนคนสำคัญของผม"คำตอบได้ทันที่รวดเร็วและชัดเจน คุชินะยิ้มอย่างอ่อนโยนและเอ็นดูกับท่าทีของลูกชาย คนขี้แยเมื่อกี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ พอพูดถึงซาสึเกะทีไรเธอจะเห็นดวงตาที่เป็นประกายอย่างเด็กน้อยเจอของเล่นเจอของที่ชอบและรักษามันเป็นอย่างดี


"ถ้างั้นก็ไปทานอาบน้ำเตรียมตัวทานข้าวได้แล้วละจ๊ะ...ซาสึเกะคุงพานารูโตะไปทีน่ะ"ทันทีที่เธอพูดขึ้นคนแอบฟังแทบตกใจแล้วลุกขึ้นยืนยื้นใบหน้ามองเข้ามาในห้องอย่างอายๆที่ถูกจับได้ นารูโตะมองเด็กหนุ่มอย่างไร้เดียงสาพวงแก้มแอบแดงๆเล็กน้อย


"คะ..ครับ"


"ก่อนอาบน้ำอย่าลืมถอนผ้าพันแผลน่ะจ๊ะนารูโตะ ซาสึเกะคุง เดี๋ยวแผลอักแสบ"คุชินะว่าก่อนจะมองไปยังข้อมือของซาสึเกะที่พันด้วยผ้าสีขาวเลอะเลือด คงเป็นผลจากการฝึกอย่างหนักนั้นแหละ ซาสึเกะก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป ตามด้วยนารูโตะที่ร้องบอกให้หยุดรอเขาด้วยก่อนจะหันกลับมาบอกคุณเป็นแม่ "ผมไปก่อนน่ะฮะ"


"จ้า"คุชินะโบกมือเล็กๆให้ลูกชายก่อนจะลับสายตาไปแล้วถอนหายใจเล็กน้อย ดวงตาสีเทาฉายแววความเศร้าแล้วลุกขึ้นเดินไปยังหีบเก็บของเก่าๆ ปลอล็อกฝาขึ้นหยิบรูปภาพที่เธอรักษามันเป็นอย่างดี


"ตอนนี้ซาสึเกะคุงเขาเติบโตและเก่งกาจเหมือนเธอมากเลยน่ะ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือแววตาของเขา...มองแล้วทำให้นึกถึงอดีตขึ้นมา มินาโตะคงดีใจมากแน่ๆเลย มิโกโตะ"คุชินะใช้นิ้วมือลูบรูปภาพเบาๆอย่างคิดถึงกับคนในรูปซึ่งเป็นหญิงสาวผมยาวสีดำยืนอยู่ข้างกายเธอ มิโกโตะ...แม่ของซาสึเกะ เพื่อนคนสนิทของเธอ


....มินาโตะ คงดีใจมากแน่ๆ



...

หลังจากที่เด็กๆอาบน้ำกินเวลานานไปกว่า 2ชั่วโมงเพราะเจ้าหนูตัวแสบอย่างนารูโตะดันวิ่งเล่นไปทั่วในห้องน้ำอย่างกับลูกลิน ไม่พอยังคิดจะเอาของเล่นไปแช้ในอ่างอาบน้ำด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะซาสึเกะต้องคอยคุมละก็ ไม่ทันได้กินอาหารมื้อเย็นแน่นอน


"ตายแล้ว อย่าเลือกทานสิเจ้าคะคุณหนู!!"เสียงของแม่บ้านวัยชรากล่าวขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่านห้องอาหารซึ้งมีเด็กน้อยตัวเล็กๆ2คนกำลังนั่งทานอาหารมื้อเย็น เธอเดินเข้ามาหยุดการกระทำเลือกกินของคุณหรูตัวแสบที่คอยแต่คีบผักใส่จานของซาสึเกะจนมันเขียวไปทั่วในจานนั้น ส่วนของนารูโตะก็มีแต่พวกเนื้อ


"เนอิรินอย่าพูดจิ!"หนูน้อยอมลมจนแก้มป่อง หันมาพูดกับแม่บ้านอาวุโส


"ไม่ได้เจ้าค่ะ ก็คุณหนูเลือกกินแบบนี้ถึงได้ไม่โตยังไงละเจ้าคะ"เนอิรินสั่งสอนคุณหนูตัวน้อยของเธอแล้วจับช้อนตัดผักสีเขียวจากจานซาสึเกะที่นั่งทานอาหารอยู่มาบางส่วนจะป้อนนารูโตะ แต่ทันทีที่ช้อนจะเข้าปากก็หันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว "ไม่กิน!"


"ไม่ได้น่ะเจ้าค่ะ! แล้วชอบตักผักให้ท่านซาสึเกะอยู่ตลอดเช่นนี้ รบกวนท่านซาสึเกะน่ะเจ้าคะ"


"ไม่เป็นไรเนอิริน..ผมก็ไม่ได้เกลียดผัก"ซาสึเกะกล่าว "แต่.."


"เห็นมั้ยละ ซาสึเกะน่ะทานได้อยู่แล้วถึงได้ยกให้เขาไง"นารูโตะเสริมก่อนจะคีบผักใบสุดท้ายใส่จานของซาสึเกะแล้วจัดการพวกเนื้อทันทีอย่างเอร็ดอร่อย แบบนี้คุณแม่บ้านอาวุโสก็หนักใจไม่น้อย ไอ่นิสัยแบบนี้ถอดแม่มาไม่มีผิด แต่ก็ไม่คิดว่าจะดื้อได้ถึงขนาดนี้ 


ตึก .. ตึก .. 


เสียงฝีดเท้าดังขึ้นจนมาถึงห้องทานอาหาร ให้เด็กน้อยทั้งสองคนต้องหันไปมองพร้อมกับแม่บ้านอาวุโส ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองระยับดวงตาสีฟ้าครามในเสื้อคลุมสีขาวลวดลายไฟ ด้านหลังมีตัวอักษรเขียนไว้ว่า โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ผู้ปกครองโคโนฮะคนปัจจุบัน


"พ่อฮะ!!"นารูโตะลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อของตน มือหนาลูบเส้นผมของลูกชาย แต่ทว่าสายตาของโฮคาเงะรุ่นที่4กลับมองไปยังซาสึเกะแทน


"...พ่อฮะ?"


"ซาสึเกะ มาหาฉันที่ห้องตอนนี้เลย...คาคาชิดูแลนารูโตะที"ว่าแล้วก็เดินจากไปอีกเส้นทางหนึ่งให้ซาสึเกะเดินตามไป ไม่วายดวงตาสีดำรัตติกาลก็มองใบหน้าหวานของนารูโตะที่เอาแต่ก้มหน้า โดยมีคาคาชิยืนจับไหล่จากด้านหลังแล้วพาเข้าไปนั่งทานอาหารต่อในห้อง


...โดนพ่อเมินอีกแล้ว คงเรื่องฝึกซ้อมงั้นสิน่ะ


ส่วนด้านซาสึเกะที่เดินตามโฮคาเงะรุ่นที่ 4จนมาถึงห้องทำงานของเขา ผ้าคลุมสีขาวถูกถอดออกวางไว้กับไม้แขวนที่อยู่ตรงมุมกำแพงแล้วเดินไปยังโต๊ะของตัวเอง ความอึดอันภายในห้องเป็นแรงกดดันเด็กวัยเพียง 7ขวบมากทีเดียว แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมานอดจากมองใบหน้าของคนที่เก็บเขามาเลี้ยงดู


"เธอรู้จักใบนี้รึเปล่า?"มินาโตะโชว์กระดาษสีขาวขนาด A4ขึ้นให้เด็กหนุ่มดู ตัวหนังสือภาษาญี่ปุ่นที่เขียนไว้ว่าโรงเรียนนินจาระดับรุ่น ซาสึเกะพยักหน้ากลับไปอย่างรู้ดี เพราะใบนี้มันเองก็เคยส่งมาให้ทางตระกูลอุจิวะเพื่อรับตัวลูกชายคนโตของบ้านไปเรียนเป็นนินจาอย่างเต็มตัว ... พี่ชายที่ฆ่า้ล้างครอบครัวเขา.!!


"ฉันได้ทราบมาจากพวกอาจารย์สอนพิเศษของนารูโตะว่าฝีมือเธอพัฒนาได้อย่างรวดเร็วจนหน้าตกใจ เลยชัดชวนอยากให้เธอเข้าโรงเรียนนินจาระดับแนวหน้า ในฐานะผู้ปกครองฉันก็เห็นด้วยและหวังอยากให้เธอได้เรียนรูโลกด้านนอกดีกว่าเก็บตัวในคฤหาสน์หลังนี้"มินาโตะพูด


"...แล้วนารูโตะละครับ?"ใช่ แล้วนารูโตะละจะเป็นยังไงต่อ คนที่ควรได้รับเข้าเรียนโรงเรียนนินจาเหมือนๆเขาก็มีนารูโตะที่อายุเท่าๆกัน แต่มินาโตะกลับส่ายหน้าไปมาแล้วถอนหายใจเล็กๆ "เด็กคนนั้นเขายังเรียนรู้ไม่พอหรอก ฝีมือก็ไม่มีทีท่าจะพัฒนา...ไปก็มีแต่จะอายขายขี้หน้าเขามากกว่า"คำตอบของคนเป็นพ่อทำให้ซาสึเกะเบิกตากว้าง จริงอยู่ที่ฝีมือไม่พัฒนาแต่ไม่หน้าจะพูดออกมาแบบนี้เลย


แต่คงที่ได้ยินแล้วแทบจะปล่องเสียงร้องไห้ออกมาหน้าจะเป็นนารูโตะที่ยืนพิงประตูห้องด้านนอก รับฟังเสียงมาหมดทุกคำพูด ทุกความหมายที่เข้าใจ.. ก็รู้หรอกว่าฝีมือซาสึเกะเรียกได้ว่าสุดยอด เก่งกาจ ต่างกับเขา ถึงไม่เข้าเรียนก็ไม่เป็นไร แต่อยากให้พ่อรู้ว่าตัวเองน่ะฝึกหนักแค่ไหน... แต่ไร้ประโยชน์ พ่อแทบไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย 


เหมือนมืหินกดทับหน้าอก หนักจนเอาไม่อยู่ น้ำสีใสบริสุทธื์ไหลรินจากหางตาอาบแก้มขาว นารูโตะวิ่งออกจากตรงนั้นไม่ไม่ได้รอให้คำพูดนั้นจบเสียก่อน..


"ถ้าเขาทำอะไรไม่ได้ ก็จะมีแต่คนคอบเอาตัวฉันที่เป็นพ่อ เป็นโฮคาเงะไปเปรียบเทียบกับฝีมือของเขามากกว่า เขาคงคิดโทษตัวเองที่เกิดมาไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เป็นผลสำเร็จ อับอายต่อทุกคน ... คนเป็นพ่ออย่างฉันเข้าใจดี"


"...คุณ..."



...พรึบ ตึก เพล้งงงงงงง!!!!!!



เสียงนั้นดันมาจากตัวใบบ้าน ทุกๆอย่างอยู่ในความเงียบ แต่ใจคอกลับไม่ดีขึ้นมาดื้นๆเพราะมันยังมีเสียงโวยวายจากด้านนอกซึ่งฟังไม่ได้ศัพท์...มินาโตะลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆเดินไปเปิดประตู ก่อนจะเห็นร่างของสาวใช้วิ่งผ่านไป 


"เดี๋ยว เจ้าน่ะ!เกิดอะไรขึ้น?!!"มินาโตะถามสาวใช้ทันที เธอหยุดวิ่งก่อนจะเดินแล้วหันมาหาเจ้าบ้านด้วยสีหน้าแตกตื่น


"ยะ.. แย่แล้วคะนายท่าน คุณหญิงอยู่ๆก็อาการกำเริบคะ!!!"ทันทีที่ได้รับคำตอบ มินาโตะก็รีบวิ่งตามสาวใช้ไปยังห้องที่คุชินะอยู่ เสียงร้องโวยวายดนขึ้นเรื่อยๆ


..ครืนนน


ประตูเลื่อนเปิดออกทันทีอย่างรีบเร่ง ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าภรรยาของเขาในตอนนี้อาการหอบหายใจมันติดๆขัดๆ ใบหน้าอาบไปด้วยเหงื่อที่ไหลริน มือบางกุมที่หน้าท้องของเธอ ดวงตาปิดแน่นด้วยเจ็บปวด เสียงร้องครวนครางอย่างทรมาณ อยู่ในอ้อมกอดของเนอิรินแม่บ้านอาวุโสที่สุด และเด็กน้อยตัวเล็กๆที่นั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างกายเธอ


"อึก...เจ็บ เจ็บ!! ...ฮึก"


"คุชินะ! เป็นอะไรไป?!!"มินาโตะวิ่งเข้าไปทรุดตัวลงกอดร่างของภรรยา คุชินิค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก


"เจ็บ..ที่ท้อง..เจ็บ เจ็บมากเลย"เธอร้องไห้ในอ้อมกอดของสามี มือกำเสื้อที่ท้องแน่น มินาโตะมองด้วยสีหน้าตกใจก่อนจะหันไปสนใจช่วงท้องของคุชินะแล้วจัดการเปิดเสื้อผ้าตรงส่วนนั้นออกเผยให้เห็นลวดลายแปลกตาอย่างที่ทุกคนไม่เคยเห็นนอกจากมินาโตะเพียงคนเดียว ลวยลายสีดำเป็นวงกลมรูปดวงตามันเริ่มใหญ่ขึนทุกขณะเหมือนกับว่าอะไรบางอย่างจากด้านในกำลังตืน


"ให้หน่วยลับไปตามหมอเร็วเข้า ฉันจะพาไปนอกหมู่บ้าน!!!!"ทันทีที่ออกสั่ง ร่างของมินาโตะก็หายไปจากตรงนั้นทันทีพร้อมกับคุชินะ ส่วนคาคาชิก็หายไปเพื่อเรียกหน่อยลับ


"ฮึก...คุณหนู อย่าร้องเจ้าคะ"เนอิรินหันมาปลอบโยนคุณหนูที่ร้องห่มร้องไห้ไม่หยุด ริวฝีปากร้องเรียกแค่แม่เพียงอย่างเดียว มีแค่ซาสึเกะเท่านั้นที่ทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง...



......
.....



ภายนอกหมู่บ้านนั้น เส้นทางหุบเขาเนินใหญ่เป็นสถานที่เฉพาะการของร่างพลังสถิตของโคโนฮะ เสียงร้องดังไปทั่วพื้นที่จากในถ้ำใหญ้ เหล่าหน่วยลับมากมายนับ 10ยืนเรียงรายเฝ้าเอาไว้เพื่อความปลอดภัย


ร่างของคุชินะถูกวางเอาไว้บนเตียงแทงกลางห้อง เธอนอนขดตัวอย่างทรมาณเพราะความเจ็บที่หน้าท้องถึงแม้อาการจะเบาลงบ้างก็ตาม มือบางของเธอถูกกุมเอาไว้โดยมินาโตะ เขารู้สึกเป็นห่วงคุชินะมาก ดูจากอาการแล้วคุชินะคุงรับไม่ไหวแน่นอน ต้องรอให้แม่หมอประจำหมู่บ้านมาดูการ ได้แต่เพียงส่งกำลังใจให้เธอเท่านั้น


"คุชินะ คุณทนอีกนิดน่ะ..หน่วยลับกำลังตามแม่หมอมา"มือหนาข้างที่ว่างไว้ยกขึ้นเช็ดน้ำตาของภรรยาก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเบาอย่างแผ่วเบาที่สุด คุชินะยิ้มบางๆ


"..อึก..นึกถึง..ตอนนั้นจัง."


"คุณว่าอะไรน่ะ?"เขาถ้วงคำถาม เมื่อได้ยินอะไรที่ไม่ค่อยชัดเจน


"นึกถึง...ตอนที่นารู..โตะ...วันที่่..นารูโตะ...คลอด... คุณก็..อยู่ข้างๆ...ฉันมาตลอด....เหมือนกับ..วันนี้ ที่นี้...ตอนนี้เลย...แฮ่ก แฮ่ก"พูดเองก็ยังลำบาก แต่เพราะเรื่องเก่าๆที่เธอเคยเจอมาก่อน วันที่กำหนดว่านารูโตะกำลังจะลืมตาดูโลกนั้นเป็นวันที่เธอเองก็ต้องตกอยู่ในสภาพนี้เหมือนกัน.. มินาโตะวางมือลงช้าๆก่อนจะกุมใบหยาของภรรยาที่รักเอาไว้ "ถ้าลำบากก็อย่าพูดเลยน่ะ...ผมเป็นห่วงคุณ"


"..เป็น..ห่วงฉัน?"คุชินะถาม ...เป็นห่วงเธองั้นเหรอ... ผู้ชายคนนี้เขาเคยเห็นห่วงเธอด้วยงั้นเหรอ?


มินาโตะค่อยๆถอยออกห่างก่อนจะพยักหน้าตามตรง แต่อดแปลกใจไม่ได้ที่คุชินะะพูดแบบนั้น "คุณถามแบบนั้นทำไม?"


"ท่านโฮคาเงะ แม่หมอมาแล้วครับ!!"ไม่ได้รับคำตอบจากคุชินะ หน่อยลับก็เดินเข้ามาพร้อมกับแม่หมอคนหนึ่งที่ดูมีอายุมากแล้ว มินาโตะถ้อยออกห้างปล่อยใหเป็นหน้าที่แม่หมอดูอาการร่างบางตรงหน้า มือหยาบของหญิงชรารุ่นราว 80กว่าใช้จักระตรวจดูอาการที่หน้าท้อง รูปลายดวงตาเบิกกว้างเป็นรูปใหญ่สร้างความทรมาณให้คุชินะเป็นอย่างมาก


"ฮึก!!! เจ็บบ!!!!!"


"คุชินะ?!"มินาโตะเรียกชื่อภรรยาย


"ไม่..ไม่จริง...ปีศาจเก้าหาง..กำลังกลืนกินจักระของท่านคุชินะเจ้าคะ ท่านโฮคาเงะ!!"ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างทันทีที่ได้รับทราบ...เก้าหาง..ปีศาจที่ถูกผนึกไว้ในตัวของคุชินะ ปีศาจที่สร้างความคับแค้นใจให้ประชาชนโคโนฮะเมื่อ 7ปีก่อน กำลังกลืนกินจักระของคุชินะอย่างงั้นเหรอ?!


"เราต้องรีบผนึกให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นมันต้องออกมาได้แน่นอนเลยเจ้าคะ"แม่หมอชราว่าแล้วจัดการใช้จักระของเธอปิดผนึกบางส่วนเอาไว้ โดยมีมินาโตะที่ขออาสาเป็นคนผนึกจิ้งจอกเก้าหางด้วยตัวเอง หวังว่าวิชาผนึกที่เคยใช้เมื่อ 7ปีก่อนจะได้ผลน่ะ


"อึก ..เจ็บ..."


"อดทนหน่อยน่ะคุชินะ ผมจะผนึกเดี๋ยวนี้แหละ"จักระสีฟ้าบนฝ่ามือค่อยๆวางไว้ที่หน้าท้องของคุชินะก่อนจะเร่งผนึกเอาไว้ แต่มันหนักเหลือเกิน..ดูเหมือนว่าเจ้าจิ้งจอกเก้าหางมันจะกินจักระของคุชินะไปเกิบหมดแล้ว


"ไม่ ไม่ไหวแล้ว...ขอร้อง...เร็วที ฉันเจ็บ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด"มือบางกำแท่งเหล็กเอาไว้แบ่งความเจ็บที่ลำแขน แต่ก็ไม่ส่งผลอะไรเลยสักนิดเีดียว


"คุชินะ แข็งใจไว้!!!!"



"โอ่ เจ้าเก้าหางอยากออกมาเดินเล่นงั้นรึ?"เสียงปริศนาจากมุมหน้าปากถ้ำเป็นชายสวมหน้ากากผ้าคลุมสีดำยืนปรมมือ แปะๆตรงนั้นแล้วจ้องมองผ่านรูหน้ากากลวดลายแปลกตาสีส้ม ทำทีท่ารู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้มินาโตะ นอกจากจะเข้ามาได้โดยการผ่านหน่วยลับมาอย่างปริศนาแล้ว ยังรู้เรื่องปีศาจเก้าหางอีกต่างหาก


"นาย คนเมื่อตอนนั้น!!!"มินาโตะว่า ... บุคคลในอดิตที่สร้างความโศกเศร้าให้เขามาครั้งหนึ่ง...ผู้ปลดผนึกจิ้งจอกเก้าหาง..


"เจอกันอีกแล้วน่ะครับ ครั้งก่อนฝากบาดแผลให้ผมเอาไว้เยอะเลย"ชายสวมหน้ากากพูดไปยอกเล่นไปตามประสาคนติ๊งต๊อง...แต่ใช่ว่าความสามารถจะติ๊งต๊องตาม คนแบบนี้ยิ่งเห็นยิ่งน่ากลัว โอกาศไม่มีครั้งที่2เหมือนเมื่อตอนนั้นหรอก


"นาย คิดจะมาปลดปีศาจเก้าหางอีกงั้นรึ?!"


"ผมเปล่าตั้งใจจะมา แต่มันเรียกผมให้มาหาต่างหากละครับท่านโฮ-คา-เงะ" คนๆนี้...สามารถอ่านความคิดเก้าหางได้งั้นเหรอ? ไม่สิ...เพราะมีเจ้านี้ปีศาจเก้าหางถึงได้คลั้ง..


"อยากลองจักระของฉันอีกงั้นเหรอ?"มือหนากับจักระสีฟ้าที่ส่องประกายเตรียมพร้อมรบเต็มที่ แต่แล้ว...


"ถ้าหากคุณคิดจะทำผม...เด็กคนนี้ก็คงโดนไปด้วยแน่ๆเลย"ทันทีที่ว่าไว้ ผ้าคลุมสีดำก็เปิดออกเผยให้เห็นร่างของนารูโตะที่ถูกจับมัดด้วยเชือกเส้นหนาที่ข้อมือรัดแน่นจนเป็นสี 


"นารูโตะ!!!"


"นารูโตะ ลูก!!!" ทั้งมินาโตะและคุชินะที่เห็นลูกชายตัวน้อยกำลังเป็นตัวประกันหัวใจของพ่อแม่แทบสะลาย นึกถึงความปลอดภัยของลูกเป็นหลักมากกว่าชีวิตตนเอง


"จับมาถูกคนสะด้วย ไม่ได้เจอกันตั้ง7ปีเหมือนแม่จริงๆเลยน่ะเจ้าหนู"บุรุษสวมหน้ากากว่าแล้วมองใบหน้าของเด็กน้อยที่เกิดความหวาดกลัวถึงขั่วหัวใจจนสั่นไหวไปทั้งตัว


"ปล่อยนารูโตะน่ะ!!"


"ผมปล่อยแน่ แต่แลกกับพลังร่างสถิตก่อนละกันน่ะ!!"มือหนาผลักร่างของลูกชายตนให้ไปด้านหน้า...มาไม้เดิม แผ่นระเบิดอีกแน่นอน!!


พรึบ!! มินาโตะพุ่งเข้าไปรับร่างของลูกชายทันที รีบจัดการถอดแผ่นที่เขียนด้วยตัวอักษรคันจิว่าระเบิกลูกไฟ แล้วใช้คาถาเวลาเปลี่ยนที่อยู่ให้เครื่อนย้ายไปอยู่อีกมิติหนึ่งป้องกันความปลอดภัยจากแรงระเบิดให้กับแม่หมดและภรรยา ต่อให้มาไม้นี้... ก็ช่วยลูกชายให้ได้ก่อน!!


"อึก.."ร่างของโฮคาเงะและลูกชายมาถึงคฤหาสน์นามิคาเสะอย่างปลดภัย แต่แล้วสิ่งที่เขาพบกลับเป็นร่างของของเหล่าคนใช้ที่นอนอาบเลือดตามทิศตามทางมากมาย ไม่เว้นแม้แต่ร่างของแม่บ้านอาวุโสเนอิรินโอบกอดร่างอันหมดสติของซาสึเกะ ซึ่งมีแค่บาดแผลไม่ถึงจุดสำคัญ


"ซาสึเกะ เนอิริน!!"มินาโตะวิ่งเข้าไปเพื่อช่วยร่างของทั้งสองคน แต่เปล่าประโยชน์เพราะเมื่อจับตัวของเนอิรินแล้วให้ความรู้สึกเย็นเชียบ... แสดงว่าคนสวมหน้ากาจงใจมาบ้านเขาเพื่อพาตัวนารูโตะ แต่กลุ่มพ่อบ้านแม่บ้านนั้นพยายามชั่วจนสุดชีวิต หรือแม้แต่ซาสึเกะด้วยเช่นกัน..


"ฮึก.. พ่อฮะ...ทุกคน...ฮึก."นารูโตะที่กำลังเกิดขวัญเสียงสะอื้นกับภาพตรงหน้า มินาโตะโอบอุ้มร่างของซาสึเกะที่หมดสติไว้แล้วหันกลับมามองลูกชายของตนเอง "อยู่นี้กับซาสึเกะน่ะ...เขาต้องได้รับการรักษาบาดแผล"มินาโตะว่าแล้วอุ้มพาร่างซาสึเกะไปยังห้องเพื่อวางไว้กับเตียงส่วนตัว 


"พ่อฮะ..."


"สัญญากับพ่อ  ห้ามออกไปแม้จะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม ...พ่อจะให้คาคาชิมาดูแลลูก"มินาโตะกล่าวไว้แต่นั้น มือหยาบเอื้อมขึ้นเช็ดน้ำตาลูกชายด้วยความรักใคร่แล้วร่างนั้นก็หายไป..เหลือไว้ก็แต่เด็กน้อยตัวเล็กๆที่ส่งเสียงสะอื้นกับคนป่วยหมดสติ ... นารูโตะเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กแล้วหยิบกระละมังไปตักน้ำจากสวนเพื่อเช็กตัวให้ซาสึเกะ


แต่แค่เดินออกไปยังส่วน ก็พบร่างของคนใช้อีกมากมายนอนตายเรียงรายไปหมด ยิ่งสร้างความหวาดกลัวเข้าไปใหญ่


"...ฮึก... มะ..ไม่ น่ากลัว...แม่ฮะ ผมกลัว พ่อฮะ...ฮึก......!!!!"ร่างเล็กสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ๆดวงตาสีฟ้าครามที่เลอะไปด้วยน้ำตากลับถูกปิดลงโดยฝีมือใครบางคน เสียงหายใจติดๆขัดๆไม่พอยังรู้สึกอุ่นไปหมด "ยะ  อย่ามอง..เจ้าบื่อ"


"ซา...ซาสึเกะ"



.....
.....



อีกด้านหนึ่งที่หางไกลจากไม่มากเท่าไรนัก เป็นสถานที่ปลดผนึดที่สือต่อใช้กันมารุ่นต่อรุ่นของหมู่บ้านน้ำวน ร่างของคุชินะนั้นถูกตรึงด้วยกริชอันแหลมคนที่ปัดเข้าตรงฝ่ามือพอดิบพอดีทั้งสองของกับแผ่นหินที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ผ้าที่เปิดออกเฉพาะช่วงหน้าท้องเผยรูปร่างที่สถิตของสัตว์เก้าหาง 


"เขาว่ากันว่า หากเอาปีศาจแยกจากพลังร่างสถิตจะต้องตาย...แต่เพิ่งเคยเห็นคุณมีชีวิตอยู่ได้ขนาดนี้ก็สุดยอดเลยน่ะ...เสียดายจริงๆที่ต้องทำให้คนสวยอย่างคุณต้องมาตายแบบนี้ อุซึมากิ คุชินะ"ชายสวมหน้ากากว่าไว้ อดีตที่เคยทำคิดว่ามันจะเป็นเหตุให้หยิงสาวตายไปแล้ว แต่เปล่าเลย เธอยังมีชีวิต ถึงแม้มันจะไม่ถึงครึ่งก็ตาม


"อ..อย่ามาพูด...ให้รู้สึก...ดีเลยน่ะ"


"เอาเป็นว่าเรามาจบเรื่องกันเลยดีกว่าน่ะครับ"ว่าแล้วคาถาอันเชิญก็เริ่มต้นขึ้น


"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด"เสียงกรี๊ดร้องอย่างทรมาณดังขึ้น หยาดน้ำตาไหลรินอาบพวงแก้มขาวใสเมื่อรู้สึกถึงร่างที่ดิ้นรนในกายมันจะทะลุออกมา ลวดลายที่หน้าท้องขยับก่อนรวมตัวเป็นวงกลมใหญ่ๆ แสงสีส้มที่เคยเห็นมาครั้งหนึ่งค่อยๆเปล่งออกมา รุปร่างเป็นสัตว์ที่แสงน่ากลัว 


"โอ่ เจอกันอีกแล้วน่ะเก้าหางตัวน้อย"ชายสวมหน้ากากพูดด้วยความคิดถึง พร้อมหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั้งสะใจ เสียงกรี๊ดร้องความทรมาณไม่มีมันหมด คาถาปลดผนึกค่อยๆออกฤทธิ์ ปีศาจที่ฝังตัวอยู่ในกายค่อยๆออกมาช้า โซ่เก่าๆที่มีไว้กักขังนั้นเปิดออก


"ฮ่าๆๆๆ นี้แหละ สงสราม โคโนฮะจบลงแต่เพียงเท่านี้แหละ ฮ่าาๆๆๆ!!!!!!!"


ปีศาจตัวใหญ่ยักษ์มีลักษณะเหมือนจิ้งจอกตัวส้มแต่หางกลับมีตั้ง 9หางด้วยกัน สูงใหญ่ยิ่งกว่าภูเขาเสียอีก.....ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง สัตว์ที่ร้ายที่สุดในบรรดาสัตว์หางทั้งหมด แบบนี้ไม่ไหวแน่ ยิ่งมันได้กินจักระของเธอไปยิ่งดูมีพลังมากกว่าเก่า และดวงตาของผมแดงฉานเป็นรูปเนตรวงแหวนของตระกูล...อุจิฮะ!!!!!!!!


"ระ...หรือว่า?!!"


"ผู้ควบคุมเก้าหางได้ คือผู้มีพลังเนตรวงแหวน ต้นตระกูลของฉันก็แบบนี้แหละ"จริงๆด้วย ผู้ชายคนนี้เป็นคนของตระกูลอุจิฮะแน่ๆ...


"หึ หึ หึ...เจอกันอีกครั้งน่ะคุชินะ"ปลายเสียงจากปีศาจเก้าหางที่มีความแค้นใจต่อร่างสถิตที่ไม่เคยแม้แต่จะใช้พลังของมันให้ได้ปลดปล่อยร่างและแทรกจิตเข้าไปหาได้เลย


"แฮ่ก...แฮ่ก....แฮ่ก..."ร่างที่ใช้พลังไปมากกับการปลดปล่อย..ชีวิตเธอที่เหลือไว้เพียงครึ่งเดียวตอนนี้ใกล้หมดแล้ว...


"แกแสบนักน่ะ นางตัวดี!!!!"ขาหน้าของปีศาจที่ตัวใหญ่มหึมาเข้าฝาดตีกับร่างของเธอ แต่มือยกขาหน้าขึ้นกลับไม่เห็นแม้แต่เลือด ... เหมือนเมื่อ 7ปีก่อนเลยทีเดียว คนที่มาช่วยร่างของหญิงคนนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากชายที่เคยผนึกมันเอาไว้ ดวงตาสีแดงฉานฉายเนตรวงแหวนมองไปยังต้นไม้ที่มีร่างของสองสามีภรรยา


"..มิ..นาโตะ..."


"คุชินะ คุณไม่เป็นไรน่ะ"มินาโตะถามภรรยาของเขา ก่อนสายแต่แ่ห่งความโกรธที่แผร่ออกมาเป้นรังสีอำมหิตส่งไปยังปีศาจเก้าหาง...อดีตเคยเห็นดวงตานี้มาครั้งหนึ่ง มันน่ากลัวไม่แพ้กับตอนนี้เลยทีเดียว


"ไว้ฉันจะมาจัดการกับแก"ร่างของสองสามีภรรยาลับหายไปทันทีที่ทิ้งคำพูดนั้น มินาโตะพาคุชินะมายังห้องหนึ่งซึ้งมีทั้งเตียงและที่เก็บอาวุธเฉพาะของรุ่นที่4 ที่เขาเคยพานารูโตะและคุชินะมาเมื่อครั้งนั้น


"คุณพักอยู่ที่นี้...ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดน่ะ"เขาวางร่างผอมบางของหยิงสาวลงกับเตียงขนาดสูงๆไว้อย่างแผ่วเบา ร่างกายที่หอบหายใจเข้าออกไม่เป็นจังหวะเลย ดวงตาสีเทาแทบจะเปิดลงเพราะพลังชีวิตมันไม่เหลือพอจะใช้อยู่แล้ว...ร่างสถิตไม่สามารถแยกกับป๊ศาจเก้าหางได้ จะอยู่ก็คงมีแต่การยืดชีวิตแต่ 9ชั่วโมงเท่านั้น แต่เพราะถูกกินจักระไปเยอะ..ถึงได้แค่ 4ชั่วโมงเอง


"มินาโตะ...ฉัน...ฉัน แฮ่ก..แฮ่ก.."มือบางกำเสื้อของชายไว้แน่น เธอไม่รู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเหมือนเมื่อ 7ปีก่อนหรือเปล่า แต่หากมันไม่เป็นผลสำเร็จภายใน4ชั่วโมง เธอก็อยากให้เวลานี้ได้กล่าวอะไรบ้าง


"มีอะไรงั้นรึ?"


"ถ้า...ถ้าหากว่า...ฉันเป็นอะไร...ดะ..ดูแล ดูแลลูกด้วย...แฮ่ก..แฮ่ก...อย่า อย่าเกลียดเขา..น่ะคะ"


"เกลียด...คุณเอาอะไรมาพูด นั้นลูกของผมน่ะ"มินาโตะว่าก่อนจะกุมมือภรรยาเอาไว้ คุชินะยิ้มยางๆม่านตาเริ่มไม่ไหวแล้ว..


"ฉัน..รู้ดี...รู้มาตลอด...ตั้งแต่ที่รักคุณ.."


"รู้...เหรอ?"


"ว่า...คุณน่ะ ไม่ได้...รักฉันเลย...ไม่ได้รัก...แต่คนที่คุณรักน่ะ...คือมาโกโตะใช่มั้ย..คะ?"ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้น...อยู่ๆคนที่เขาคิดว่าปิดบังความรู้สึกไม่รับรู้เรื่องเขามาตลอด กับรู้เรื่องทุกอย่างที่เขามี "..คุชินะ.."


"ฉันน่ะ..ไม่ได้มองไม่ออก...เหมือนมาโกโะตหรอกคะ .... คุณน่ะรักมาโกโตะ...มาก มากถึงขนาดตั...ดใจไม่ได้ทั้งๆที่เธอแต่งง..านไปแล้ว.. คุณถึงได้เฝ้ามองพวกเขา....มาตลอด...ไม่งั้นคุณคงไม่รับ..ซาสึเกะ..คุ-ง...มาดูแลหรอก...ฉันเป็นเพื่อนมาโกโตะ...ฉันรู้..ว่าเธอเองก็เหมือน...จะมีใจให้คุณอยู่ลึกๆ...แคก แคกๆ"น้ำเสียงเริ่มสั่นทีละนิด..มินาโตะมองใบหน้าของคุชินะอย่างสำนึกผิด อดีตที่เคยรักเพื่อนสาวมาโกโตะ แม่ของซาสึเกะ


จนเผลอ..ทำตัวให้ลูกชายเจ็บปวดไปด้วย กับสายตาที่เขาเคยมองทำอย่างกับว่าไม่เคยเห็นนารูโตะเป้นทายาทนามิคาเสะมาก่อน


"ฉันน่ะ..รักคุณมาตลอด รักมาก...คนที่ช่วยฉันจาก...การถูกแกล้ง..เพราะเป็นคนนอก....เพราะเป็นคนที่มี..เส้นผมสีแดง คุณนะ...เป็นคนที่ปลอบโยนฉัน...และบอกว่าผมฉันสวย...ฉันดีใจมาก...และรักคุณมากกว่าใคร....แต่เมื่อรู้ว่าคุณน่ะรักมาโกโตะฉัน...ถึงพยายามตัดใจ ...เมื่อได้ยินว่าเธอจะ....แต่งงานกับ.....ฟุงาคุที่เป็นเพื่อน...สนิทคุณ..ฉันถึงเจ็บปวดแทน..ฉันเข้าใจคะ...ที่คุณยอมแต่งงานกับฉัน...ตามความเห็นของผู้ใหญ่....ถึงได้มีแค่นารูโตะคนเดียว..."


"แต่ถึง..อย่างงั้น อึก...อย่าเกลียดเขา..อย่างเกลียดนารูโตะ...อย่าทำให้เขาร้องไห้ ฮึก...เลยน่ะคะ..ลูกน่ะ....อยากให้คุณมองเขาเป็นคนของนามิคาเสะ...อย่างเต็มตัว...ถึงพยายามมาตลอด"แผลที่เขามักเห็นทุกๆวัน..เคยแสร้งทำเป็นยิ้มให้นารูโตะมาโดยตลอด ... แต่กระนั้นแล้ว.....


"คุณฟังผมน่ะคุชินะ...ผมน่ะ รักคุณกับลูกมากเลย.."คำกล่าวอาจดูไม่เชื่อหูของคุชินะ แต่สีหน้าแสนเจ็บปวดและน้ำตาของคนขึ้นชื่อว่าเป็นโฮคาเงะกำลังไหลเป็นทางยาวทำให้ดวงตาสีเทาเบิกกว้างขึ้นอยากตกใจนิดๆ


"ผมอาจจะเคยรักมาโกโตะมาก่อน...แต่ผมน่ะไม่เคยเลยที่จะคุณเป็นตัวแทนของเขาเลย เพราะคนที่ปลุกให้ผมลุกขึ้นยืนอีกครั้งเป็นคุณ..ผมถึงเข้าใจว่า คนที่คอยห่วงใยผมมาโดยตลอดน่ะ เป็นคุณ แล้วผม...ก็รักคุณมากๆเด้วยคุชินะ...ที่ผมไม่อยากให้คุณมีลูกอีก เพราะวันนั้นคุณร้องไห้.. ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้อีก ผมทำตัวไม่ถูกเลยตั้งแต่มีนารูโตะ...ผมผิดเองที่ทำตัวไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่สามีที่ดีกับคุณและลูก...ผมกลัว ผมกลัวตัวเอง"


"มินาโตะ..."มือบางยกขึ้นจับใบหน้าของมินาโตะไว้


"ผมน่ะ รักคุณมากน่ะ คุชินะ..ผมรักคุณและลูก...ผมขอโทษ"






TBC.
รู้สีกเหมือนไม่ใช่ sasunaru เลยสักนิดเดียวอะ =__=*
มันเหมือนภาคพ่อแม่มากกว่า แอบหวานแอบเศร้า ไรเตอร์ไม่ได้ตั้งใจน่ะเออ(เหรอ - -++ : รีดเดอร์)
ใช้เวลาทั้งวันแต่งตอนนี้ให้จบ ลบแล้วลบอีกกว่าจะได้เนื้อเรื่อง 555+ (ยังมีหน้ามายิ้ม -*- : รีดเดอร์)
ตอนมันยาวไปหน่อย ขอโทษน่ะ ทนๆอ่านไปนิด >O< เพราะเขาเป็นพวกชอบอู้งาน (แหนะ)
ขอนิดๆ...กรี๊ดดดด คุชินะะะ TTOTT ม่ายยย คุชินะของเค้า(ของเธอตอนไหน = = : มินาโตะ)
อย่าเป็นไรน่ะ อย่าเป็นไร อ๊าาาก //สติแตก~   คุชินะเค้า T^T (ใจเย็นไร -_- : รีดเดอร์)
โฮกก สองสามีภรรยาเริ่มเข้าใจกันแล้ว (ก็ดูเหมือนไม่ได้ทะเลาะกันนิ 'O' : รีดเดอร์)
จะเป็นไงต่อตั้งติดตามตอนต่อไปคะ เป็นกำลังใจสู้ๆคุชินะ TAT
 

 
THE★ FARRY


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Fic Naruto[Yaoi] •∮•Red thread and a prayer•∮• ตอนที่ 2 : Chapter1 : ความจริงจากโฮคาเงะ • เก้าหางอาละวาด , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 797 , โพส : 25 , Rating : 10 / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#25 : ความคิดเห็นที่ 66
ดราม่าโฮกเลย น่าสงสารคุชินะ





Name : budza555< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ budza555 [ IP : 202.176.108.104 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ธันวาคม 2556 / 21:08

#24 : ความคิดเห็นที่ 64
เศร้าได้อีก T-T
Name : pattanee [ IP : 171.7.42.1 ]
Email / Msn: -
วันที่: 14 กันยายน 2556 / 10:49


#23 : ความคิดเห็นที่ 61
น้ำตาไหลเลยสงสารทั้งโตะทั้งคุชินะ
Name : เปล่งประกาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เปล่งประกาย [ IP : 110.171.39.141 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:54

#22 : ความคิดเห็นที่ 58
ซะ...ซึ้งเลยอ่าาาาาาาาาาาาาา
Name : Takgy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Takgy [ IP : 171.100.204.165 ]
Email / Msn: toung-21208(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2556 / 23:22

#21 : ความคิดเห็นที่ 52
ฮือๆๆๆ แง้!! T_T
PS.  เรื่องเล็กๆสำหรับใครบางคน บางทีมันอาจเป็นเรื่องใหญ่สำหรับใครสักคน
Name : Rule72< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rule72 [ IP : 49.49.201.238 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2555 / 23:16

#20 : ความคิดเห็นที่ 50
แงๆๆๆๆๆๆคุชินะTTmami
Name : Narusasu [ IP : 223.204.34.27 ]
Email / Msn: Nut28amp(แอท)hotmail.com
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 21:22

#19 : ความคิดเห็นที่ 48
น้ำตาไหลเป็นทางเลย T^T
PS.  ลั้ลล้าไว้ก่อน แม่สอนไว้
Name : first kiss *3*< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ first kiss *3* [ IP : 58.9.238.69 ]
Email / Msn: korrakot_school(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2555 / 16:36

#18 : ความคิดเห็นที่ 42
ความหลังของพ่อแม่มาทำให้สมหวังในรุ่นลูกเถอะเชียร์สุดใจเลยV(^()^)V
Name : Buka< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Buka [ IP : 115.67.6.72 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 23:35

#17 : ความคิดเห็นที่ 39
เศร้าค่ะ

ความรักที่ไม่เข้าใจกันของรุ่นพ่อ-แม่

จะส่งต่อเป็นความผิดหวังไปสู่รุ่นลูก

ดราม่าค่ะ
Name : spong [ IP : 183.88.38.165 ]
Email / Msn: -
วันที่: 3 ตุลาคม 2555 / 13:02

#16 : ความคิดเห็นที่ 36
เรื่องนี้คงจะยาว เล่นย้อนความซะตั้งแต่รุ่นพ่อ แล้วเมื่อไหร่รุ่นลูกจะได้ออกโรงซะทีเนี่ย =='
PS.  ขมวดคิ้วมุ่งมันเสมอ แกว่งหมัดเหมือนการภาวนา นั่นคือ วองโกเล่เดชิโม่
Name : ยอดนักสืบตะวันออก< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยอดนักสืบตะวันออก [ IP : 223.205.229.112 ]
Email / Msn: pim__zii(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2555 / 04:45

#15 : ความคิดเห็นที่ 34
แงงงงง บ่อน้ำตาจะแตก TToTT



เริ่มมาก็ดราม่าแล้วง่ะ แล้วตอนต่อไปจะเป็นยังไงน๊าาา ( อย่าเป็นดราม่าได้ป่ะ น้ำตาจะไหลแล้ว T^T )



ปล.มันชักจะเป็น คู่คุชินะกับรุ่นที่4แทน SasuNaru แล้วนะเนี่ย - -
PS.  All the darkness in the world ... can’t put out the light of one candle.
Name : 空のちん{ Sora No Sang }< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 空のちん{ Sora No Sang } [ IP : 110.168.119.138 ]
Email / Msn: So_Ra_No(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กันยายน 2555 / 23:36

#14 : ความคิดเห็นที่ 29
สงสารหนู๋โตะมาก ยังดีนะที่มีเกะคอยเคียงข้าง (ดูเหมือนเรื่องนี้จะยาวใช้ได้เลยนะคะ เพราะเริ่มเรื่องตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ กรี๊ดชอบค่ะ ยิ่งยาวยิ่งชอบ ) มาต่อเร็วๆ นะคะ
Name : momotenji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ momotenji [ IP : 171.101.203.10 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2555 / 14:13

#13 : ความคิดเห็นที่ 27
อะลืมคะ มินาโตะ ใจร้ายมากเลยอะ
Name : mod-1330 [ IP : 141.0.8.83 ]
Email / Msn: -
วันที่: 4 สิงหาคม 2555 / 13:42

#12 : ความคิดเห็นที่ 26
เออ ตอนนี้เรื่องของ ซาสึนารุ เอาไว้ก่อนละกัน
เขาอยากอ่านเรื่องของ คุชินะ กะ ท่านรุ่น 4 อะ
ฮื่อเศร้ามากเลย ซิก ซิก
คุชินะ อย่าตายน๊า า
ต่อเร็วๆนะคะ (ไม่ได้กดดันไรเตอร์แต่อย่างใด)
Name : mod-1330 [ IP : 141.0.8.83 ]
Email / Msn: -
วันที่: 4 สิงหาคม 2555 / 13:39

#11 : ความคิดเห็นที่ 23
เศร้าอ้ะ T^T

นารุจังน่าสงสารTT^TT

ไม่ไหวแล้วว ขอร้องไห้ก่อนTTT^TTT
PS.  Love U so much >> Akatsuki >3<~!
Name : Jibi kisses< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jibi kisses [ IP : 58.9.198.75 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2555 / 10:47

#10 : ความคิดเห็นที่ 21
นารูจี้น่าสงสารอ่ะ พอซาสึจี้มาก็เก็บกดมาตลอด เเล้วถ้าไม่มีมาม้าเเล้วจะทำไงล่ะ(อย่ามาเเช่งคุชินะน้า!!!~)
มินาโตะนายเองก็เป็นพ่อที่ดีหน่อยดิ นารูจี้เค้าน้อยใจเเล้วน่ะ!!
PS.  เราคือพระเจ้าเรากำหนดชะตาของเราด้วยตัวเราเอง
Name : kanade kami(奏 神)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kanade kami(奏 神) [ IP : 171.4.236.242 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 สิงหาคม 2555 / 12:17

#9 : ความคิดเห็นที่ 19
ฮือออ ตอนนี้เศร้าอ่ะ
PS.  without you the world is no meaning.
Name : vampire_saleen< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vampire_saleen [ IP : 115.87.10.170 ]
Email / Msn: vampire_account(แอท)windowslive.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2555 / 21:14

#8 : ความคิดเห็นที่ 18
อืม...เรื่องมันลึกซึ้งเยี่ยงนี้น่ะเอง

ตอนนี้เหมือนจะโฟกัสไปคู่พอแม่เยอะยังไงไม่รู้= =^

สงสารหนูโตะง่ะT^T สุดท้ายนี้...คำพูดปะป๊าพระเอกมากถึงแม้มันจะฟังดูแล้วทำให้ปวดใจอยู่ลึกๆก็เหอะ- -b
PS.  Tempo of life ... is to move the Music Score.
Name : ReJint< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ReJint [ IP : 110.168.18.18 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2555 / 20:53

#7 : ความคิดเห็นที่ 17
พอมาอ่านตอนนี้ แอบดราม่านะคะไรเตอร์ TT น่าสงสารคุชินะจังค่ะ

เจ้าหน้ากากอีกแล้วว ชั่วตลอดเลยยย เมื่อไหร่จะเป็นคนดีเนี่ยย!!! เกลียดมัน

สู้ๆนะคะไรเตอร์ที่น่ารัก ที่แตงฟิคดีดีมาให้พวกเราได้อ่านกัน

ขอบคุณมากนะคะ ^^




PS.  รักนารุโตะ กะ ซาสึเกะ ที่สุด
Name : มัดไหม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มัดไหม [ IP : 49.230.76.125 ]
Email / Msn: nissareen_alis(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 สิงหาคม 2555 / 20:45

#6 : ความคิดเห็นที่ 15
โตะน่าร้ากกกกกกกกก ไร้เดียงสา แอร๊ยยยยยยยย ><

เกะพูดได้สะใจแม่ยกมาก หุหุ

โดของ B+ เราก็ชอบมากเลยค่า ไรเตอร์สูบจากเว็บไหนหรอคะ ขอบ้างสิคะ *0* (เกาะขาไรเตอร์ก่อนโดนยันออกมา)

Name : เหมียวซ่า< My.iD > [ IP : 14.207.137.38 ]
Email / Msn: Catza_33547(แอท)chaiyo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 สิงหาคม 2555 / 17:46

#5 : ความคิดเห็นที่ 13
บังอาจว่าโตะ แกต้องตายยยยย
Name : mimi [ IP : 58.9.146.3 ]
Email / Msn: udong2(แอท)hotmail.com
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 22:50

#4 : ความคิดเห็นที่ 10
ว่ากันแรงอ่ะ...
PS.  Tempo of life ... is to move the Music Score.
Name : ReJint< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ReJint [ IP : 119.46.68.228 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 15:50

#3 : ความคิดเห็นที่ 8
น่าสงสารหนูโตะจัง ง่า~T_T
Name : deadliness< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ deadliness [ IP : 206.53.148.177 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 06:25

#2 : ความคิดเห็นที่ 7
สู้ๆนะครับ
Name : MUrdeR.x< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MUrdeR.x [ IP : 171.100.254.194 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 01:49

#1 : ความคิดเห็นที่ 5
อยากฆาตกรรมอาจารย์ที่สอนจริง แง่ง *[ ]*

อย่ามาว่าหนูโตะนะย๊าาาาา หนูโตะมีความโมเอ้เป็นอาวุธที่สุดยอดที่สุดแล้วย่ะ =^=

รออัพค่า >3<
Name : เหมียวซ่า< My.iD > [ IP : 14.207.137.38 ]
Email / Msn: Catza_33547(แอท)chaiyo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 กรกฎาคม 2555 / 00:13

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Dek-D ชวนน้องๆ ส่งเรื่องสั้นวันแม่หัวข้อ "เรื่องสั้นเรื่องนี้...ไม่มีแม่"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android