สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sotus Festival พี่ว้ากสุดเซียนกับเกรียนปีหนึ่ง [Yaoi]

ตอนที่ 51 : ++ Sotus44 ++ ครอบครัวตัวเกรียน The End.


     อัพเดท 5 มี.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/สบายๆ คลายเครียด
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : zowie_blackpearl ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zowie_blackpearl
My.iD: http://my.dek-d.com/stickiiz
< Review/Vote > Rating : 94% [ 75 mem(s) ]
This month views : 3,092 Overall : 422,113
14,561 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 6079 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sotus Festival พี่ว้ากสุดเซียนกับเกรียนปีหนึ่ง [Yaoi] ตอนที่ 51 : ++ Sotus44 ++ ครอบครัวตัวเกรียน The End. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10516 , โพส : 239 , Rating : 289 / 58 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด







++ SOTUS 44 ++








 

            สามปีผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่มันก็คือเรื่องจริง เวลามันย่อมเดินไปข้างไม่มีคำว่าถอยหลัง ส่วนตัวผมเองตอนนี้เป็นพี่ใหญ่สุดในคณะวิศวะฯ เทอมสุดท้ายของปี 5 อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบ ส่วนพี่โค้กก็ทำธุรกิจส่วนตัวกับพ่อของเขา

            แต่ความน่ารักของพี่โค้กก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยซักนิด ถ้าวันไหนไม่ติดงานพี่โค้กจะมารับผมที่มหาลัยด้วยตัวเองทุกครั้ง เพราะไม่อยากให้ผมขับรถเอง เหตุผลหลักคือกลัวผมจะเหนื่อย

            เหนื่อยจากการดูแลครอบครัวของเรา ^_^

            และวันนี้ก็เป็นเหมือนทุกๆ วัน รถยนต์สีขาวคันใหม่ที่พี่มันทำงานซื้อเองตอนเรียนจบ กำลังจอดรออยู่ตรงหน้าคณะ ผมรีบเดินตรงไปก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งด้านผู้โดยสาร

“วันนี้ไปจ่ายค่าเทอมให้ลูกยัง” ไม่ทันจะได้ตูดติดเบาะมันก็ถามเลย =_=

            “จ่ายไปแล้วตั้งแต่สายๆ โน่น” ย้ำ! นั่งแท็กซี่ไปจ่าย

            “เจ้าตัวเล็กเป็นไงบ้าง”

            ผมถอนหายใจนิดนึงเอนตัวพิงไปกับเบาะ “ซนน่ะสิ ครูบอกชอบไปหอมแก้มสาว ได้ข่าวสาวๆ ร้องไห้กลับบ้านทุกวัน =_=

            นี่คือกิจวัตรประจำวันของไอ้ตัวแสบโป๊กเกอร์ อายุ 3 ขวบกับ 7 เดือน แต่สกิลความ... เอ่อ... ความอยากรู้อยากเห็นมันเยอะไปหน่อย

            “เชื้อพ่อมันแรง หึหึ” อ้าว เชื้อพ่อมันก็กูน่ะสิพี่โค้ก

            ผมหันขวับกลับไปมองหน้าไอ้หล่อที่นั่งขำอยู่ข้างๆ “นี่! พี่กำลังหลอกด่าผมเหรอ”

            “เปล่านี่ครับเมีย...” มันทำหน้าเหรอหราไม่ทุกข์ร้อน

            “.....”

            “กำลังชมตัวเองต่างหาก พ่อน่ะพี่ ปะปี๊อ่ะปัน ลืมแล้วเหรอ”

            =__=;

            คือไอ้ปันผิด

            “น่าภูมิใจเน๊าะ ลูกขี้หลีเหมือนพ่อ ชิ!” ผมกระชากเสียงใส่พอเป็นพิธีก่อนจะสะบัดหน้ามองทางหน้าต่างรถ กอดอกฉับ! ให้มันรู้ซะบ้างว่าเมียใหญ่!

            ผ่านไปสองวิ รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คืบคลานเข้ามาใกล้ๆ ติ่งหู “แต่น่ารักเหมือนปะปี๊นะครับ”

            ฟอด!

            (-/////-;)

            สามีหอมแก้ม!

            “จะไปรับป่ะกับลูกเนี่ยะ! จะค่ำละนะ”

            “เขินก็บอกไม่ต้องชวนเปลี่ยนเรื่อง” พี่โค้กขยี้หัวผมเบาๆ ปากมันก็แซวไม่เลิก ไอ้กูก็เขินน่ะสิ ถามได้ อ๊าย! เขิน!

            “ไม่ได้ชวนเปลี่ยนเรื่องซักหน่อย ก็ตอนแรกจะไปรับลูกอยู่แล้วหนิ” ใช้วิชาแถทั้งที่แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ พูดดีคืนนี้มีรางวัลสองสามเด้ง ^O^

            “ยังจะเถียง” เสียงทุ้มเอ็ดเบาๆ

            “เปล่าเถียง” สะบัดหน้าใส่ซะ

            “ยังไม่ยอมรับ”

            ผมหันขวับไปมองอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทันจะได้เถียง “ก็...อื้อ!” ผู้ร้ายขโมยจูบ!

            “เถียงอีกคำมีปากฉีก” ใบหน้าคมอยู่ใกล้เพียงปลายจมูก ดวงตาคมหลุบมองต่ำตรงริมฝีปากผม แต่ก่อนที่จะได้ลิ้มรสอีกครั้ง

            “...ไปเลย! ไปรับลูก ไม่เถียงแล้ว!!” ผมดันไหล่กว้างเอาไว้ คือถ้าไม่ห้าม เจ้าโป๊กเกอร์คงได้นอนเฝ้าโรงเรียน =_=

            ฟอดดดดด!

            คราวนี้หอมลากยาวจนแก้มบี้ไปตามๆ กัน หน้าพังขอตังค์โบท็อกด้วยนะเว้ย!

            “น่ารักมากๆ เดี๋ยวก็ฟัดแม่งในรถซะ!” พี่โค้กมันบ่นพลางสตาร์ทรถพลาง แต่ไอ้ปันนี่สิ!

            (-/////-!)

            เงียบ! จะเถียงทำไม เถียงไม่ออกกำลังเขิน!! อ๊าย! กัดจนปากออกเลือดแล้วไอ้บ้า! แก่ขึ้นทุกวันแต่สันดานมุ้งมิ้งยิ่งทวีคูณ ตัวอ่ะ! อายุครึ่ง 50 แล้วนะสามี!

 

            ถึงที่หมาย นั่นก็คือโรงเรียนอนุบาลของเจ้าตัวแสบ พี่โค้กจอดรถลงตรงข้างรั้วของโรงเรียนก่อนจะเดินนำผมเข้าไป ตรงไปยังสนามเด็กเล่นที่เจ้าตัวเล็กจะรออยู่ตรงนั้นทุกวัน

            “เจ้าชายของพ่อ กลับบ้านกันได้หรือยังครับ” พี่โค้กเรียกโป๊กเกอร์ ไอ้ตัวแสบกำลังขุดทรายกับเพื่อนจนได้ที่ คือ... เนื้อตัวมอมแมมจนได้ที่ =_=

            ใบหน้ากลมที่เต็มไปด้วยเหงื่อตรงไรผมหันมาทางผมกับพี่โค้ก ก่อนจะวิ่งโร่ตรงเข้ามา พร้อมอ้าแขน “คุณพ่อออ!! โป๊กคิดถึงคุณพ่อที่สุดในสามโลกเลย!! ^O^” พี่โค้กอุ้มเจ้าตัวแสบไว้ในอ้อมแขน

            “แล้วกับปะปี๊ล่ะ” ผมหันไปหยิกแก้มไอ้ตัวเล็กที่ยิ้มร่าหนึ่งที

            “คิดถึงเหมือนกันคับ ปะปี๊ขี้น้อยใจจัง ^3^

            “รู้ได้ยังไงว่าปะปี๊น้อยใจ หืม?” ขยี้หัวกลมๆ นั่นอีกหนึ่งที

            “อาเค้กบอกว่าคนแก่ขี้น้อยใจ ^O^

            =__=;

            ผ่านมาก็หลายปี แต่ดีกรีความน่าเตะของยัยเค้กก็ไม่เคยเปลี่ยน โถ่! แม่นักศึกษาปี 2 ของนิเทศศาสตร์ เอกการแสดง ป่านนี้จิ้นผู้ชายได้กันทั้งคณะแล้วล่ะมั้งกูว่า

            “เจ้าชายบริพัจน์ จะกลับบ้านแล้วเหรอคะ” เสียงแหลมๆ ของคุณครูประจำชั้นของ อนุบาล 1 ทับ 2 ดังมาจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างอวบจะเดินนวยนารถมาลูบหัวเจ้าตัวเล็ก

            “คับคุณครูมินนี่”

            “วันนี้เจ้าตัวแสบก่อเรื่องอีกหรือเปล่าครับ” ผมถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับการทำใจไว้แต่เนิ่นๆ

            “วันนี้ไม่มีผู้ก่อการร้ายใช่ไหมครับโป๊กเกอร์” คุณครูแพงหันไปยิ้มกับเจ้าโป๊ก รายนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนมเต็มปาก

            “ไม่มีคับ โป๊กไม่ได้หอมแก้มซิน แค่กอดเฉยๆ ^_^” ดูมันตอบ!

            =__=;

            เหอะ! แค่กอด พี่โค้กมึงได้ยินลูกบอกป่ะ มันบอกว่ามันแค่กอด!! ให้ตายเถอะ! ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อว่าในตัวโป๊กเกอร์ไม่มีเชื้อพี่โค้กจริงๆ

            “กลับบ้านกันดีกว่า พ่อหิวแล้ว” ร่างสูงหันไปพูดกับเจ้าตัวเล็ก

            “คับคุณพ่อ” โป๊กเกอร์ตอบรับชัดถ้อยชัดคำก่อนจะหันไปลาคุณครูคนสวย “สวัสดีคับคุณครูมินนี่ ^_^

            มารยาทดีติดเชื้อปะปี๊มาเต็มๆ บอกเลย ^O^

            พี่โค้กอุ้มเจ้าโป๊กเกอร์เดินไปยังรถ ผมก็หิ้วกระเป๋าเป้ลายเบ็นเท็น ของลูกชายสุดที่รักเอาไว้แล้วเดินตามต้อยๆ พี่โค้กเปิดประตูเบาะหลังส่งเจ้าตัวดีเข้าไปนั่ง ตามด้วยผมและพี่โค้กประจำที่ก่อนจะสตาร์ทรถออก ตรงกลับบ้าน

            “หิวยังตัวแสบ” ผมหันไปถามหลังจากรู้สึกว่ามันจะเงียบแบบแปลกๆ แล้วก็โดนจนได้!

            “โอ๊ยยย ปวดท้อง พี่ท้องบอกว่าอยากกินช็อกแลต”

            “โป๊กกก... ลูกอย่ากวนปะปี๊!!” ผมเปล่าตะคอกนะ ผมแค่ลากเสียงยาวไปหน่อย กูไม่น่าไปถามเลยจริงๆ! ให้ตายเถอะ!

            “คุณพ่อ... ปะปี๊ดุโป๊ก T^T

            =__=;

            สู้ไม่ได้ก็ฟ้องแบ็คใหญ่สินะ ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์เหมือนแม่มันเลย ป่านนี้เจ้จะรู้บ้างหรือเปล่าว่าลูกชายเจ้มันปั่นหัวผัวเจ้ทุกวันเนี่ย! ตัวเองไปเที่ยวสบายอยู่เมกาโน่น! ฮือ!

            “เดี๋ยวพ่อซื้อให้ แต่ต้องกินข้าวก่อนเข้าใจไหมครับ” พี่โค้กว่าพลางส่งมือไปลูบหัวกลมๆ ที่ยืนเกาะแหมะอยู่ตรงเบาะหลังคนขับ

            “คับผม ^O^

            แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมสงสัยตั้งแต่เมื่อกี้ “ทำไมลูกเรียกคุณครูแพงว่ามินนี่ล่ะ”

            และคำตอบที่ได้จากเด็กน้อยวัย 3 ขวบเศษ

            “ก็คุณครูตัวดำเหมือนมินนี่เมาส์ไง ปะปี๊ไม่รู้จักเหรอคับ ^O^

            =__=;

            ถ้าคุณครูเพียงดาวมาได้ยินคงดีใจและซาบซึ้งในคำเยินยอของไอ้ตัวแสบ เวรของครูแล้วล่ะ ผู้ปกครองอย่างผมขอประทานอภัย


 




 

 

            หลังเวลาอาหารเย็น ผมก็ทำหน้าที่ภรรยาที่ดี เข้าครัวและล้างจาน =_=

            ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินออกมาจากครัวก็เห็นเจ้าตัวแสบกำลังนั่งดูการ์ตูนอยู่ตรงห้องรับแขก เสื้อผ้าถูกเปลี่ยนเรียบร้อยพร้อมกับใบหน้าใสที่ขาวโพลนไปด้วยแป้งเด็ก

            “อาบน้ำแล้วเหรอลูก” ผมถามขณะที่หย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา อุ้มเจ้าตัวเล็กวางบนตักก่อนจะหอมแก้มนิ่มไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว

            “คับ คุณพ่ออาบให้” เสียงใสตอบเงยหน้ามองผมด้วยรอยยิ้ม ปากเล็กๆ จุ๊บปากผมหนึ่งทีแล้วหันกลับไปดูการ์ตูนต่อ

            “แล้วไหนคุณพ่อล่ะครับ” ผมถาม แต่ไม่ต้องรอคำตอบ ก็ได้ยินเสียงพี่โค้กมาแต่ไกลพร้อมเจ้าตัวที่เดินถืออะไรซักอย่างมาในมือ

            “บ๊อกๆ มาแล้วครับ เจ้าชาย”

            สิ้นเสียงพี่โค้ก เจ้าโป๊กเกอร์ก็หันขวับไปมองพร้อมกระเด้งตัววิ่งตรงไปหาพี่โค้กทันทีด้วยเสียง 80 ล้านเดซิเบล “บ๊อกๆ!!! หิวหรือยัง” เจ้าตัวเล็กคว้าของในมือพี่โค้กมากอดแล้วหลับตาพริ้มลูบของในอ้อมกอดเบาๆ “อืม...น่าสงสาร บ๊อกๆ คงจะหิวแย่”

            อิบ๊อกๆ แย่งซีนกูอีกล่ะ! แย่งซีนกูตลอด!

            =__=;

            สงสารแต่กระปุกออมสินน้องหมาลายจุด แล้วกับปะปี๊มึงนี่สงสารบ้างป่ะ ซนได้ซนดีเด็กอะไร ดีแค่ไหนที่ไม่ดื้อ ถ้าดื้อด้วยไอ้ปันมีหวังเป็นลมบ้าหมูวันละร้อยรอบ

            “ไหนพ่อดูซิว่าวันนี้เจ้าชายจะให้อาหารบ๊อกๆ เท่าไหร่” พี่โค้กว่าพลางก็จูงมือเล็กๆ นั่นมานั่งลงข้างๆ ผม เจ้าตัวแสบวิ่งตรงไปยังชั้นเก็บกระเป๋าแล้วลากมันออกมาวางบนโต๊ะรับแขกก่อนจะคุ้ยหาของในกระเป๋าตัวเอง

            กริ๊ง!

            เสียงเหรียญกระทบกัน ก่อนที่เจ้าตัวแสบจะกำมันออกมาวางไว้บนโต๊ะ

“นับดูสิครับ” พี่โค้กบอก

            “หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า!!” โป๊กเกอร์หยิบเหรียญบาทขึ้นมาทีละอันพร้อมกับนับไปด้วย ผมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ลูกใครน่ารักจริงๆ “โป๊กมีให้บ๊อกๆ ห้าบาทคับ ^O^

            “แล้วอีกสิบห้าบาทลูกเอาไปจ่ายอะไรครับ”

            เจ้าตัวเล็กลุกเดินเข้ามาหาผมกับพี่โค้ก แทรกตัวนั่งลงระหว่างกลางก่อนจะพูดจ้อ “ซื้อขนมกินกับโน่คับ ^O^

            “แล้วไปรท์กับโคเรียล่ะครับ”

            “วันนี้ไปรท์ไม่ไปโรงเรียนน้าเปปกับลุงเฮดบอกว่าไปรท์ไม่สบายคับ แล้วก็ แล้วก็ แล้วก็โคเรียไม่ออกมากินกับโป๊กเพราะว่าระบายสีสโนไวท์กับซินคับ” ไอ้ตัวแสบรีบพูดเหมือนกลัวใครจะแย่งพูด ผมจึงต้องเอ็ดเบาๆ

            “ค่อยๆ พูดก็ได้ครับลูก ปะปี๊ไม่ได้จะแย่งพูดซักหน่อย”

            “ถึงปะปี๊จะแย่งโป๊กพูดก็ไม่ได้หรอกคับ” ใบหน้าเล็กหันมายิ้มแป้นแล้น น่าหยิก

            “ทำไมล่ะ” ผมถาม

            “ก็คุณพ่อจะปิดปากปะปี๊ด้วยปากคุณพ่อไงคับ เวลาปะปี๊จะเถียงคุณพ่อก็ทำแบบนี้ทุกทีเลย ^O^” พูดจบไอ้ตัวแสบก็หันมองผมที มองพี่โค้กที พร้อมหัวเราะเอิ๊กอ๊ากถูกใจเป็นการใหญ่

            แต่มันใช่เรื่องไหม!

            =__=;

            เหมือนจะเจอเค้ามูลเหตุของการที่ไอ้ตัวดีไปวิ่งไล่หอมแก้มสาวที่โรงเรียนมันแล้วล่ะ พี่โค้ก! เพราะมึงคนเดียวกูไม่เกี่ยว บอกเลย!

           

            “อืมมม... พี่ เบาๆ หน่อยสิ” คงรู้ว่าเบาอะไร หลังจากยัยชีสเค้กกลับมาถึงบ้าน เจ้าตัวแสบก็ลืมผมกับพี่โค้กไปโดยปริยาย ติดอาของมันมาก เมื่อกลายเป็นพ่อหัวเน่าพี่โค้กก็ถือโอกาสนี้

            อ๊าย! ฟิทเจอริ่งเบ่เบ๋นะสิ!

            แอ๊ด...

            เหมือนเสียงประตูหน้าห้องจะถูกเปิดออก หรือหูฝาด คงไม่มั้ง ก็ล็อคแล้วหนิ

            “ปะปี๊อยู่คับ”

            O__O?

            เดี๋ยวนะ! เสียงคุ้นๆ ได้ยินอยู่ไกลๆ น่าจะไม่ใช่หลังประตูแน่ๆ ว่าแล้วก็ขอหันไปอย่างช้าๆ และระแวดระวัง และทันใดนั้นเอง

            “พะ...พี่โค้ก” ผมดันไหล่พี่โค้กเบาๆ พลางเรียก แต่สายตายังคงจดจ้องอยู่ตรงหน้าประตูห้อง ที่มีมือน้อยๆ ข้างหนึ่งกำลังจับลูกบิด ส่วนอีกข้างกำลังจับมือถือแนบหู

            “ปะปี๊ร้องใหญ่เลย อืมๆๆ คับ คุณพ่อทับปะปี๊ทำไมไม่รู้”

            O[]O!!

            ชิบหายแล้วกู ลืมล็อคห้อง! โอ้ มาย ก็อดดดด!!

            “ไอ้พี่โค้ก!! หยุดก่อน ลูก ละ ละ ลูกกกก!! หน้าประตู!” คราวนี้ไม่ใช่แค่ดัน แทบจะถีบไอ้คนบนร่างให้ลอยติดเพดานถ้าทำได้ มึงช่วยสนใจความเป็นไปของประตูหน้าห้องก่อนได้ไหมว่ะ!

            “คุณพ่ออย่าทำโทษปะปี๊เลยนะคับ @_@” เสียงเล็กได้ยินอยู่ข้างเตียงพร้อมกระตุกชายผ้าห่มที่คลุมร่างของผมกับพี่โค้กเอาไว้ ส่วนไอ้คุณพ่อหน้ามึนนี่ก็นะ

            “พ่อไม่ได้ทำโทษปะปี๊ แต่พ่อ...”

            “.....” ผมเงียบมองหน้าพี่โค้กด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ มึงจะแถว่าไงสามี! หลักฐานคาตา!

            “กำลังจะทำน้องให้โป๊กไงครับ เอาไหม” พี่โค้กตอบออกไปด้วยรอยยิ้มละมุน

            “ทำน้อง!” เจ้าโป๊กเบิกตากว้าง อ้าปากกว้าง

            “ครับ ^_^

            “ทำน้องงงง!! โป๊กจะมีน้อง โป๊กอยากได้น้องงงง!!” แล้วมันก็แหกปากเสียงดังด้วยความดีใจ วิ่งไปรอบเตียงอย่างกับเดินสวนสนาม ก่อนจะตรงไปยังประตูหน้าห้องแล้วออกไป

            ปัง!

            ประตูถูกปิดด้วยความรุนแรงของเด็ก 3 ขวบ

            “พี่ไปบอกลูกแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า!” ผมตีเพียะเข้าที่ไหล่กว้าง ไอ้บ้า! ตอแหลลูก เดี๋ยวเหอะ!

            “แก้สถานการณ์ไปก่อน ไม่เข้าใจเหรอเมีย ฟู่ววว” พูดจบ ร่างสูงที่คร่อมผมอยู่ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก

            ใครใช้ให้มึงไม่ล็อคประตูพี่โค้ก นี่ถ้าไม่ได้น้องตามที่บอก แล้วเกิดวันไหนเจ้าตัวแสบมันทวงน้องขึ้นมา กูไม่เกี่ยวนะผัวนะ =_=
 

            อาบน้ำเสร็จผมก็เดินออกมา เห็นเจ้าตัวแสบกำลังนอนอ้าขากว้างเป็นการบอกว่าอาณาเขตนี้ของข้าใครอย่าแตะ บวกกับในมือก็ถือไอโฟนของคุณพ่อมันเล่นเกมส์

            “นอนได้แล้วคนเก่ง” ผมว่าแล้วขยับตัวเข้าไปนอนค้ำศอกมองเจ้าตัวเล็กเล่นเกมส์ แขนอีกข้างพาดไว้ตรงท้องป่องๆ ของโป๊กเกอร์

            “กำลังนอนอยู่ไงคับปะปี๊”

            “ก็ลูกยังเล่นเกมส์อยู่เลย”

            “ขอ 2 นาทีนะคับ นะๆๆ ^O^” ยิ้มแป้นแล้นถูกส่งมาให้ ผมมักจะใจอ่อนเสมอกับรอยยิ้มสดใสของลูก พยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงอนุญาต ไม่นานนักพี่โค้กที่นั่งเคลียร์งานอยู่ตรงโต๊ะทำงานมุมห้องก็ลุกขึ้นเดินมานอนอีกด้านหนึ่งของไอ้ตัวเล็ก

            “หยุดเล่นเกมส์ได้แล้วนะครับ พรุ่งนี้พ่อจะพาไปหาคุณทวด”

            “ครับคุณพ่อ ^O^

            =__=;

            พ่อมันพูดแค่คำเดียววางทันที ทีกับปะปี๊ แม่ง! ลำเอียง พรุ่งนี้จะฟ้องตาว่าลูกไม่รัก T^T

            พี่โค้กดึงมือถือออกจากมือเจ้าตัวแสบ โป๊กเกอร์หันมากอดแขนผมเอาไว้แล้วหลับตาลง ส่วนร่างสูงก็ตีก้นลูกเบาๆ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีเจ้าตัวเล็กก็หลับปุ๋ย

            เสร็จไปอีกหนึ่งวันกับปันปันจูเนียร์

           

            ผมเผลอหลับไปหลังจากที่โป๊กเกอร์หลับ รู้สึกตัวอีกที หันไปมองนาฬิกาติดผนังก็เห็นว่าเป็นเวลาเกือบตี 2 แล้ว มองไปอีกฟากหนึ่งของเตียงนอนก็ไม่เห็นว่าพี่โค้กจะนอนอยู่

            หายไปไหนกันนะ?

            ผมดันตัวเองลุกขึ้น ขยี้ตาเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน เดินไปยังห้องน้ำก็ไม่เห็นแต่เหมือนว่าร่างสูงเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเพราะพื้นห้องน้ำยังคงเปียกชื้น เดินกลับออกมาก็เหมือนจะเห็นว่าเขาอยู่ตรงนอกระเบียงห้อง ผมเลยเลื่อนประตูกระจกออกเบาๆ ร่างสูงกำลังยืนนิ่งเหมือนกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

            ผมเดินเข้าไปสวมกอดพี่โค้กเอาไว้จากด้านหลัง ซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง “พี่เหนื่อยมากไหม” ถามออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะระยะหลังๆ มานี้พี่โค้กทำงานหนักมาก นอนดึก ตื่นเช้าตลอด

            มือใหญ่จับแขนผมเอาไว้ก่อนจะพลิกตัวกลับหันมามอง ใบหน้าคมระบายยิ้มน้อยๆ “ขอบคุณครับ”

            “สมองกลับแน่ๆ พูดเพราะซะ” ผมแซวพี่มันเล่น

            “เพราะมานานแล้ว”

            “อวยตัวเองตลอด =_=

            พี่โค้กหัวเราะเบาๆ ในคอ ก่อนที่นิ้วยาวจะไล้แก้มผมเบาๆ ถามด้วยรอยยิ้มละมุน “ออกมาทำไม อากาศหนาว”

            “พี่ก็กอดผมสิ ^_^

            “รู้จักสร้างสถานการณ์ หึ” พี่โค้กพูดกลั้วหัวเราะ ขยี้หัวผมเล่นจนยุ่งเหยิง เปล่าสร้างสถานการณ์ซักหน่อย ก็มันหนาวจริงๆ นี่หว่า

            “งั้นไม่ต้องก็ได้ T^T” ตัดพ้อพอให้น่ารัก ช่วงนี้ต้องออเซาะซักนิดถ้ามีเวลาเพราะว่าถ้าไอ้ตัวแสบตื่นก็คือจบ

            “ไม่บอกให้กอด ก็จะกอด” ร่างสูงว่าพร้อมดันผมให้ไปยืนตรงขอบระเบียง โดยที่พี่โค้กยืนซ้อนด้านหลังกอดเอวผมเอาไว้ คางสากที่มีไรหนวดอ่อนๆ เกยอยู่ตรงหัวไหล่ “และก็จะไม่ปล่อย”

            “.....” ผมยืนเงียบ อมยิ้มจนหุบไม่เข้า มันรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

            “เหนื่อยไหม” เสียงทุ้มกระซิบคลอเคลียข้างใบหู จนผมต้องเอี้ยวหน้าไปมอง

            “หืม?”

            “กับเรื่องที่ต้องรับผิดชอบ” พี่โค้กถาม กดจมูกลงตรงแก้มผมเบาๆ กระชับอ้อมกอดแน่นเข้าไปอีก สายลมหน้าหนาวพัดเอื่อย ถึงจะหนาวเหน็บแค่ไหน แต่หัวใจของผมก็อบอุ่นเสมอ

            “เหนื่อย...” ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยิ้มและตอบออกไป “แต่ก็มีความสุข”

            “ขอบคุณนะ” มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นวางบนหัวผม “ขอบคุณที่อดทนเพื่อครอบครัวของเรา”

            “ผมร้องไห้นะ ขอร้องอย่าซึ้ง T^T

            “ขอบคุณมากจริงๆ ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้” เสียงเรียบๆ ที่เอ่ยออกมา ถึงแม้ว่าผมจะไม่เห็นหน้าของพี่โค้กแต่ก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกและความจริงใจผ่านคำพูดนั้น

            “.....”

            “ไม่เคยคิดว่าจะมีปันอยู่ข้างๆ พี่” วงแขนแกร่งโอบกระชับผมไว้แน่นกว่าเดิม มือหนาสอดประสานเข้ากับมือของผม จมูกโด่งกดลงตรงซอกคอเบาๆ

            “.....” ผมได้แต่เงียบฟังด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

            “ไม่เคยคิดมาก่อน” เสียงทุ้มว่าพลางถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ “มันเหมือนเป็นแค่เรื่องล้อเล่นในตอนแรก”

            อย่าว่าแต่พี่โค้กเลย ผมก็เคยคิดว่านี่ผมฝันไปหรือเปล่า จากแค่เรื่องราวบ้าบอในวันนั้นทำให้ผมกับเขามาลงเอยกันแบบนี้ มันเกินความคาดหมายจริงๆ

            นี่สินะที่เขาว่ากันว่า พรหมลิขิต

            “...แต่มันก็คือเรื่องจริงแล้วไง” ผมตอบออกไปก่อนจะพลิกตัวหันมามองใบหน้าคม สบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่ส่องประกายวิบวับ เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้หมด

“พี่รักปันกับลูกมากนะ รู้ใช่ไหม”

            “รู้ครับ” ผมตอบกลับ

            “.....” พี่โค้กไม่พูดอะไร เพียงแค่ประคองท้ายทอยของผมเอาไว้ก่อนจะกดจูบลงตรงหน้าผากเพียงแผ่วเบาแล้วถอนออก

            “ขอบคุณนะ” ผมเงยหน้ามองพี่โค้ก ยกแขนทั้งสองข้างคล้องคอร่างสูงเอาไว้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่วันนั้น”

            “.....” ร่างสูงมองผมไม่ละสายตา รอฟังอย่างตั้งใจ

            “ขอบคุณที่วันนั้น...พี่ไม่ยอมให้ลายเซ็นผม” ผมพูดออกไปก่อนจะหัวเราะออกมาเหมือนมันเป็นเรื่องตลก แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเรื่องจริง

            ถ้ามองย้อนกลับไป วันนั้นของการเป็นนักศึกษาปี 1 ธรรมดาๆ รวบรวมความกล้าเข้าไปขอลายเซ็นพี่ว้ากสุดโหด และถ้าพี่โค้กยอมให้ลายเซ็นผมดีดีเหมือนรุ่นพี่คนอื่น ปัจจุบันของเราก็คงไม่เกิด

            ในวันนี้ผมอาจจะเป็นเพียงรุ่นพี่ปี 5 ที่ไร้ซึ่งความรับผิดชอบ ไม่รู้จักคำว่าความรัก ไม่รู้จักคำว่าเสียสละ และไม่รู้จักว่า ความอบอุ่นหัวใจ มันเป็นยังไง ในขณะเดียวกัน

            พี่โค้กอาจจะเป็นเพียงแค่รุ่นพี่ธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ผมอาจจะจำเขาได้เพราะความโหดและเคร่งกฎระเบียบของเขา จดจำได้ในฐานะของรุ่นพี่ร่วมคณะเท่านั้น แต่สำหรับวินาทีมันไม่ใช่

            เราเป็นปันจุบันและอนาคตของกันและกัน

            “ไอ้เกรียน” เสียงทุ้มแขวะพร้อมหัวเราะออกมาไม่ต่างจากผม คงจะนึกขำในวันนั้นที่พี่มันสั่งให้ผมแหกปากจนคอหอยแทบแตก

            “เกรียนแล้วรักป่ะ!

            พี่โค้กหยุดหัวเราะ นัยน์ตาคมจับจ้องมองผมด้วยรอยยิ้มละมุน เราสบตากันอยู่พักหนึ่ง ส่งผ่านความรู้สึกภายในจิตใจที่ไม่มีใครเข้าใจนอกจากเราเพียงเท่านั้น

“เกรียนให้ตายก็รักครับ” พูดจบวงแขนแกร่งก็ดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้ ผมกอดตอบเขาหลับตาลงซึมซัมความรู้สึกนี้เอาไว้

ไม่ว่าจะให้กอดอีกกี่ครั้ง อ้อมกอดนี้ก็ยังคงอบอุ่นเสมอ...

อดีตของผม ปัจจุบันของผม อนาคตของผม และลมหายใจของผม...

ให้ไปหมดแล้ว พี่ว้ากสุดเซียนปราบเกรียนปีหนึ่งอย่างผมได้อยู่หมัด!

“ลูกหลับแล้ว อาบน้ำรอบดึกกันไหมเมีย...”

=__=;

จบ! ด้วยความเพลียอีกตามเคย... สินะ



 

THE END


เย่!! จบลงไปแล้วกับตำนานคนเกรียนกับเซียนจอมโหด ใจหายเล็กน้อยถึงปานกลาง
หรืออาจจะปานกลางถึงขั้นมาก เรื่องราวดำเนินมาถึงตอนนี้ได้ก็เพราะรีดเดอร์ทุกคนเลยนะคะ


ขอบคุณสำหรับคำติ ที่ทำให้ไรท์รู้ตัวและนำไปแก้ไขใหม่
ขอบคุณคำชม ที่ทำให้มีกำลังใจถึงแม้ว่าจะเจอเรื่องไม่ดีระหว่างทาง
ขอบคุณนักอ่าน ทั้งที่คอมเมนท์ และ ไม่ได้คอมเมนท์
ถึงยังไงผลงานของไรท์ก็อยู่ในสายตาคุณ
ตอนนี้ "พี่โค้ก" กับ "น้องปัน" ปิดฉากลงแล้ว ถ้าอ่านมาถึงตอนจบ
ขอคนละ 1 คอมเมนท์ ให้ได้ชื่นใจ หน่อยนะคะ ^_____^


ถ้าไม่มีคำติ ก็ไม่มีการแก้ไข
ถ้าไม่มีคำชื่นชม ก็ไม่มีพี่โค้กและน้องปัน
ถ้าไม่มีพวกคุณ ก็ไม่มี Zowie_Blackpearl

ขอบคุณมากค่ะ


ติดตามเรื่องที่ 2 ของ Festival Set ได้ที่นี่ จิ้มเลย!
Demon Festival อสูรตัวฉกาจกับปีศาจเจ้าระเบียบ (พี่แฮค เกียร์หนึ่ง)


 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sotus Festival พี่ว้ากสุดเซียนกับเกรียนปีหนึ่ง [Yaoi] ตอนที่ 51 : ++ Sotus44 ++ ครอบครัวตัวเกรียน The End. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10516 , โพส : 239 , Rating : 289 / 58 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10

#239 : ความคิดเห็นที่ 14559
จบแล้ว ซึ้งมาก. ฟินมาก รักแบ่งบัน พี่โค๊ก คุณแมแอนนา คุณพ่อชิโนะ น้องชีสเค้ก คุณแม่ติ๊นา คุณตามั่นยานจัทร์ อิพริก อาตมาต้ม เกียร์หนึ่ง ซุปคิวตี้ พี่แฮค พี่เฮค พี่เคย์ และสุดท้ายรักไรเตอร์ค่า ขอบคุนสำหรับนิยายสนุกๆฮาๆแบบนีั
PS.  ดีจร้า นั้มฝน เองน๊า
Name : —…‘เมี้ยวจัง'…—< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ —…‘เมี้ยวจัง'…— [ IP : 49.230.117.229 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2557 / 02:59

#238 : ความคิดเห็นที่ 14541
ไรต์พิมตอนท้ายได้ซึ้งมากอ่า ขอบคุณที่ไรต์อัพเรื่องนี้จนจบ ขอบคุณคำพูดแต่ละคำของแต่ละคนที่ทำให้เรารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง ขอบคุณบางประโยคที่ทำให้เราได้คิด ได้สนุก ได้ซึ้ง เศร้าไปกับมันขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆเรื่องนี้ขึ้นมา ขอบคุณค่ะ
Name : EcHiZeN RyOmA< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EcHiZeN RyOmA [ IP : 82.15.224.184 ]
Email / Msn: siriphutcharasmd(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2557 / 01:03


#237 : ความคิดเห็นที่ 14471
เขิลลลลลลล น่ารักมากมาย ^^
Name : cheerful [ IP : 118.172.101.122 ]
Email / Msn: aaumm.1818(แอท)gmail.com
วันที่: 24 กรกฎาคม 2557 / 16:24

#236 : ความคิดเห็นที่ 14464
สวัสดีค่า ไรท์คนเกรียน (!!!)

ก่อนอื่นต้องขอสารภาพผิด คืออ่านมาตั้งแต่ต้น แต่ไม่ได้คอมเม้นท์ให้เลย เพราะเพิ่งได้มาตามอ่านทีหลัง

ไม่รู้ไปหลงอยู่ตรงไหนมา เพิ่งหาเจอ แหะๆๆๆๆ เลยขออ่านรอบเดียวจบ แบบนอนสต็อป

แล้วก้อขอขอบคุณมากมายนะคะ ทีเขียนเรื่องดีๆ สนุกๆ แบบนี้มาให้ได้อ่าน

... คืออ่านไปขำไป ขำจนแม่มองหน้าหลายครั้งมากฮ่าๆๆๆๆๆๆ ขำปวดท้อง มุกแต่ละมุกนี่คือแบบ ...

ไม่ไหวจะเคลียร์ เกรียนได้โล่ เป็นการบ่งบอกสถานะความเกรียนของไรท์มาก!!! นี่ชมนะ อิอิ

คือตั้งแต่เริ่มเรื่องจนจบ ฮามากมาย แต่ก็มีความละมุน มุ้งมิ้ง พร้อมสนุก ตื่นเต้น ลุ้น(!!!) มันซึ้ง ผสมกันไปอ่ะ

ตัวละครแต่ละตัว นี่มีใครไม่เกรียนบ้างมั้ย ตอบบบบบ ... แต่อย่างว่า ไม่งั้นจะคบกันได้ไงละเนอะ --"

ชอบที่สุด ก็คงงเป็นความรักที่มั่นคงของน้้องปัน กะพี่โค้กนี่หล่ะ ... รักไม่ต้องการเวลาจริงๆ (ความจริงจะหาได้มั้ย)

รักไม่ต้องการเวลา ไม่พอ รักยังยืนยาว และมั่นคงอีกด้วย โอยยยยยยยยยยย มันปริ่ม มะนละมุน มันหวาน

ช่วยพาไปรักษา ลดระดับน้ำตาลในเลือดด้วยฮะ ... อ่านไปยิ้มไป แต่บางจุดก็ยังค้างคา

แต่ก็คิดว่าอาจจะไปอยู่ในพาร์ทของตัวละครอื่นๆมั้ย เช่น อิซัน (ขอจิกหัวนิดนุง) นี่มันเป็นยังไง ตายดีมั้ย

นี่ไม่ได้อาฆาตนะ แค่จำนาน ชริส์ บังอาจมาทำน้องปันได้ แล้วยัยเกรซอีก จุดจบเป็นไง??

... คืออ่านแล้ว ทำให้คิดถึงบรรยากาศตอนที่ตัวเองโดนรับน้อง โอยยยยยยย คิดถึง ทั้งมันส์(!!!) ทั้งฮา

อยากย้อนเวลาเนาะ ฮอลลลลลลล ไม่เอา กลับสู่โหมดคนหนุ่มสาว ฮ่าาาา ก็คิดถึงความหลัง คือคนแก่นี่เนอะ ==

เวิ่นมาเยอะละ เด๋วไรท์ จะรำคาญซะก่อน .... บอกได้คำเดียวว่าชอบมาก คือ มันมีทุกอารมณ์ มีตั้งแต่เด็ก ยันแก่(???)

โดยเฉพาะอารมณ์หื่น =[]= วรั้ย!!! หลุด ฮ่าาาาาาาาาา

ขอบคุณไรท์อีกครั้งน้า เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่านอีกน้า เราก็จะตามอ่านต่อๆไปเรื่อยๆเน้อ

สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆนะคะ ^^v

ปล.ขอตัวไปอ่านเดมอนก่อนน้า คริคริ
PS.  Luv u all ..... Fighting!!!
Name : baby__babe< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ baby__babe [ IP : 61.90.116.203 ]
Email / Msn: bnaruk(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 14:05

#235 : ความคิดเห็นที่ 14457
ครอบครัวนี้อบอุ่นจิงไรจิง ไรต์เก่งมาก แต่งได้ฟินสุดๆง่ะ
Name : NU Amp Mee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NU Amp Mee [ IP : 49.230.182.62 ]
Email / Msn: amp_me2544(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2557 / 00:16

#234 : ความคิดเห็นที่ 14371
แอปปี้แอนดิ้ง ครอบครัวสุขสัน แต่ลืมอะไรไปรึเปล่า ทำไมน้องไม่แต่งงานนนนนนนน
Name : ชีวิตคือนิยาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ชีวิตคือนิยาย [ IP : 171.4.50.76 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2557 / 22:18

#233 : ความคิดเห็นที่ 14343
ซึ้งมากเลยค่ะ^_^
Name : 0474< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 0474 [ IP : 1.46.35.133 ]
Email / Msn: anisa.pam(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤษภาคม 2557 / 01:11

#232 : ความคิดเห็นที่ 14339
โหยยยย เป็นอะไรที่แบบน่ารักมาก ซึ้งสุด ๆ ><

#ไรเตอร์เขียนดีมากเลย เราชอบมาก แต่งเรื่องดีๆให้อ่านต่อไปนะค่ะ
PS.  SNSD Yuri & EXO HunHan FOREVER !!
Name : Harm< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Harm [ IP : 27.55.2.137 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤษภาคม 2557 / 22:21

#231 : ความคิดเห็นที่ 14292
สนุกมากกกกกกก ฟินทุกตอน 55555555 ตอนนี้ร้องไห้เลยอ่ะแงงง ซึ้งจริงง TT
Name : eiei [ IP : 27.55.172.133 ]
Email / Msn: nutta_kamon(แอท)hotmail.com
วันที่: 23 พฤษภาคม 2557 / 23:57

#230 : ความคิดเห็นที่ 14290
ไม่อยากให้จบเลย T^T สนุกมากค่ะเรื่องนี้ เป็นนิยายที่อ่านแล้วตลกมว๊ากกกกกก แต่ละมุกนี่คิดได้ไง นับถือเลยจิงจิง55555
Name : Nutty Stfx< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nutty Stfx [ IP : 171.7.42.219 ]
Email / Msn: nuttysf(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2557 / 15:13

#229 : ความคิดเห็นที่ 14288
อร้ายยฟินตอนนี้ทันไหม เพิ่งมาอ่าน สนุกมากเรยไรท์เก่งเฟ้อ
Name : เลิฟลี่ [ IP : 182.53.139.198 ]
Email / Msn: rungtrip_ann(แอท)hotmail.com
วันที่: 16 พฤษภาคม 2557 / 21:34

#228 : ความคิดเห็นที่ 14277
น่ารักจัง
Name : ยลลลลล [ IP : 125.27.160.201 ]
Email / Msn: -
วันที่: 11 พฤษภาคม 2557 / 22:32

#227 : ความคิดเห็นที่ 14270
พี่โค้กน้องปันฟินมากก โป๊กเกอร์แสบสุดๆ
PS.  I will love SHINee Forever
Name : HyunMin< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HyunMin [ IP : 171.4.65.147 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2557 / 22:35

#226 : ความคิดเห็นที่ 14260
หนุกมว๊ากกกกกกกกกกก แต่งฟินแบบนี้ เค้ากรี๊ดนะเว้ย >< เอ๊ยๆ ตอนแรงมันไม่ค่อยหนุกมากกกกกก พอมาตอน 3 เท่านั้นเหลาะ ตบะแตกเลยเว้ย !!! (ความหนุกนะ) เพราะไม่ได้อ่าน nc มันขี้เกียจ เยอะเกิ๊น 5555.
PS.  เป็นไปตามนั้น
Name : nut@frisky's< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nut@frisky's [ IP : 1.47.132.217 ]
Email / Msn: nut.nutboo(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2557 / 21:26

#225 : ความคิดเห็นที่ 14257
น้องโป๊กนี่เชื้อพ่อมาเต็มๆ555555555555
Name : Ayumu W.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ayumu W. [ IP : 114.109.121.215 ]
Email / Msn: enigma1998.com(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2557 / 23:28

#224 : ความคิดเห็นที่ 14245
เกรียนเเต่น่ารักมากกกกกก >< <3<3<3
Name : burgundyiceberg< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ burgundyiceberg [ IP : 171.5.194.135 ]
Email / Msn: burgundyiceberg69(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2557 / 15:34

#223 : ความคิดเห็นที่ 14186
จบได้สวยมากมากเลยคะ /// อยากให้มีตอนพิเศษของลูก ๆ ด้วยจัง
Name : nutangel< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutangel [ IP : 223.206.130.14 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2557 / 20:48

#222 : ความคิดเห็นที่ 14176
ซึ้งงง แหม๋ โป้กเกอร์ ร้ายจริงๆ 555
Name : ๐Vampire_Z๐< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ๐Vampire_Z๐ [ IP : 110.171.184.19 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2557 / 22:01

#221 : ความคิดเห็นที่ 14155
โหววววววโป๊ก ถ้าจะขนาดนี้นะลูก -0-
Name : Sawitree Kongdee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sawitree Kongdee [ IP : 49.230.155.225 ]
Email / Msn: sawitree_poo9999(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2557 / 03:14

#220 : ความคิดเห็นที่ 14142
ซึ้งจริงๆเลยครอบครัวนี้

ขอบคุณไรท์เตอร์ที่แต่งฟิคสนุกๆแบบนี้มาให้อ่านนะค่ะ  ^^
PS.  Je suis fan de groupe CNBLUE ><\" รักชินมิน มินฮยอน ยงฮยอน
Name : oummy-boice< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oummy-boice [ IP : 171.4.250.42 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มีนาคม 2557 / 12:39

#219 : ความคิดเห็นที่ 14118
ไรท์์ ขอร้องไห้แปป ฮืออ ขอโครงการ ฟินชาตินี้ฟินไปยันชาติหน้า สู่รุ่นลูกหลานเหลนด้วยค่ะ TOT
PS.  ฮิมชาน แบคฮยอน อี้ฟาน จองกุก อ๊ากกฟินน~ จบปิ๊ง!!
Name : littlebye_littleBad< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ littlebye_littleBad [ IP : 182.52.175.17 ]
Email / Msn: shabuwissanupong(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มีนาคม 2557 / 17:17

#218 : ความคิดเห็นที่ 14080
เย้ จบด้วยความสุขขข
PS.  By ผ้าอ้อม เหม็นฉี๋
Name : KillHunter< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KillHunter [ IP : 101.109.173.254 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2557 / 17:26

#217 : ความคิดเห็นที่ 14078
โอ๊ยยยยยยย อยากได้คนอย่างพี่โค้กมาเป็นสาละมี
Name : Vanilla [ IP : 82.145.209.65 ]
Email / Msn: -
วันที่: 14 มีนาคม 2557 / 15:48

#216 : ความคิดเห็นที่ 14034
พี่โค้ก แบ่งปัน TT น่ารักกกก จัง // ขอบคุนสำหรับ นิยายสนุกๆๆ น่ะค่ะไรเตอร์ . ^^
Name : Nuname Zaza Jitgenkan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nuname Zaza Jitgenkan [ IP : 115.67.99.197 ]
Email / Msn: nonname2516(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2557 / 14:51

#215 : ความคิดเห็นที่ 13959
ซาบซึ้งมากค่ะกับเรื่องนี้ รักไม่มีพรมเเดน
Name : เเมวดำ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เเมวดำ [ IP : 125.24.141.164 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:18

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android