สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

จอมโจรหยาดน้ำผึ้ง

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 จับให้มั่น คั้นให้รัก


     อัพเดท 29 ก.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : โรสิตา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โรสิตา Email : rose_neya(แอท)windowslive.com
My.iD: http://my.dek-d.com/rose_neya
< Review/Vote > Rating : 92% [ 14 mem(s) ]
This month views : 109 Overall : 71,234
488 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 316 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
จอมโจรหยาดน้ำผึ้ง ตอนที่ 2 : บทที่ 1 จับให้มั่น คั้นให้รัก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1450 , โพส : 8 , Rating : 111 / 23 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่1

 

“จุ๊ๆๆ เจอหน้าก็ให้พรกันเลยหรือ น้องรัก” คามินเอ่ยเย้านัยน์ตาเป็นประกาย ปลายนิ้วสีทองแดงแตะไล้หยอกเอินบนกลีบปากสีเชอร์รี่สดฉ่ำอย่างแสนรัก แต่หยาดน้ำผึ้งกลับปัดกระเด็น

 

“ให้พรที่ไหน ฉันกำลังแช่งคุณต่างหาก แช่งอยู่ทุกวัน ไม่รู้จักตายสักที” แม่น้องรักย้อนโดยไม่มองหน้า น้ำเสียงที่ใช้แม้จะสั่นแต่ก็เย็นชาแบบที่ไม่เคยใช้กับใคร นี่เขาเห็นเธอเป็นผู้หญิงข้างถนนไปแล้วหรืออย่างไร ถึงกล้าล่วงเกินกันแบบไม่ให้เกียรติถึงขนาดนี้

 

“จะให้ผมตายได้ยังไง” คามินพูดกลั้วหัวเราะพลางโน้มใบหน้าเข้าหาหญิงสาว ลมหายใจอุ่นแผ่วผ่าวเป่ารดนวลแก้ม ก่อนเอ่ยกระเซ้าชิดเนื้อเนียน

 

“เขาว่าผู้หญิงด่า แปลว่าผู้หญิงรัก ยิ่งแช่งชัก ยิ่งแปลว่ารักมาก คุณรักผมถึงขนาดแช่งกันทุกวันขนาดนี้ ถ้าผมตายคุณก็เสียใจแย่สิ”

 

หยาดน้ำผึ้งกระถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนประตู ในขณะที่ใบหน้าคร้ามคมก้มตามติด สุดท้ายเมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้นแน่ จึงเชิดหน้าเถียงกลับบ้าง

“ใครว่าฉันรักคุณ ฉันเกลียดคุณต่างหาก เกลียดอย่างที่ไม่เคยเกลียดใคร ถ้าคุณตายเมื่อไหร่ ฉันจะดีใจ...” ไม่รอให้แม่น้องน้อยพูดจบ คามินก็จัดการประทับจูบเข้าที่นวลแก้มทั้งสองข้าง และตบท้ายด้วยการซ้ำเบาๆบนเรียวปากงาม เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับนั่งกลอกลูกตาเพราะไปต่อไม่ถูก

 

“เดี๋ยวเถอะไอ้บ้าคราม ลวนลามฉันอีกแล้วนะ แบบนี้แหละ ฉันถึงกะ...” หยาดน้ำผึ้งหลับตาแน่น คำว่าเกลียดถูกกลืนหายเข้าไปในอกเมื่อริมฝีปากเจ้าชู้ทำท่าจะฉกวูบลงมาที่ตำแหน่งเดิมอีกรอบ ทว่าคราวนี้คามินไม่กดจุมพิตลงไปอย่างที่นึกกลัว กลับเคลียปลายจมูกเล่นล้อกับจมูกโด่งสวยของเธอแทน

 

“คุณไม่ได้เกลียดผม หยาดน้ำผึ้ง คุณไม่เคยเกลียดผมเลย ลองฟังเสียงหัวใจคุณดูสิ ได้ยินไหม ว่าหัวใจคุณกำลังบอกรักผม รัก รัก รัก น้ำผึ้งรักพี่ครามสุดหัวใจ”

 

เสียงห้าวลึกกังวานหวานคล้ายมีมนต์สะกด กล่อมให้คนฟังเคลิบเคลิ้มคล้อยตาม หยาดน้ำผึ้งเกือบจะปล่อยใจให้เต้นไปตามคำรักของเขาแล้ว หากทิฐิและความเจ็บแค้นกลับมีอำนาจเหนือกว่า

 

“ไม่จริง ฉันไม่ได้รักคุณ ไม่เคยรัก แล้วก็ไม่คิดที่จะรักด้วย” หญิงสาวตะโกนสุดเสียง มือเล็กๆผลักร่างสูงใหญ่ออกสุดแรงแต่ไร้ผล คามินยังคงกอดรัดเธอแนบแน่นอยู่เช่นเดิม ซ้ำร้ายยังจูบย้ำหนักๆที่เรียวปากช่างเจรจาอย่างมันเขี้ยว

 

“แหม เสียแรงไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนา ไม่มีใครสอนหรือจ๊ะว่าอย่าพูดอย่างนี้กับคู่หมั้นตัวเอง ฟังแล้วไม่น่ารักเลยนะ...ฮันนี่” แม้น้ำเสียงและท่าทางจะดูเหมือนเล่น ทว่าแววตานั้นเข้มลึกจริงจัง ดวงหน้างามล้ำแย้มยิ้มน้อยๆคล้ายจะสำนึกผิด และไม่ทันที่คามินจะคาดคิด หมัดลุ่นๆก็เหวี่ยงเข้าเต็มแนวกราม

 

“หายหัวไปห้าปี ยังมีหน้ามาบอกว่าฉันเป็นคู่หมั้นอีกหรือ ไอ้บ้าครามคนเห็นแก่ตัว”

 

แม้จะไม่ถึงกับเลือดตกยางออก แต่แรงปะทะก็ทำให้ใบหน้าสะบัดหัน คามินขยับคอเล็กน้อยเพื่อคลายอาการเคล็ด ก่อนหัวเราะเสียงกระหึ่มในลำคออย่างอารมณ์ดี

 

“เอ๊า ก็เห็นประกาศปาวๆว่าไม่รัก ไม่สนใจ ก็เลยไม่ติดต่อไป ใครจะไปรู้ล่ะ ว่ามีคนแถวนี้เขาแอบคิดถึง” ชายหนุ่มพูดกลั้วหัวเราะ เพราะเขาและคุณไกรยศเห็นตรงกัน ว่าควรให้หยาดน้ำผึ้งทุ่มเทความสนใจกับการศึกษาเล่าเรียน จึงไม่อยากเอาเรื่องหมั้นหมายไปเร่งรัด รบกวนให้เธอต้องอึดอัดใจ

 

ดังนั้น สิ่งเดียวที่คามินทำได้ตลอดห้าปีที่ผ่านมาคือ เฝ้ารออย่างอดทน และคอยดูแลช่วยเหลืออยู่ห่างๆ ปล่อยให้คู่หมั้นสาวใช้ชีวิตวัยเรียนอย่างอิสระในมหานครลอนดอนจนพอใจ ให้เธอสนุกสนานกับการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตให้เต็มที่ ก่อนจะต้องกลับมาเข้าพิธีแต่งงานเพื่อเป็นภรรยาของเขาโดยสมบูรณ์

 

“ไม่ได้คิดถึง แต่ฉันกำลังจะบอกว่า ที่ผ่านมาฉันอยู่ตัวคนเดียว ไม่เคยมีใคร เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มาอ้างตัวว่าเป็นคู่หมั้นฉัน ฉันไม่เคยตกลงหมั้นกับคุณ รู้ไว้ด้วย ปล่อย”

 

หยาดน้ำผึ้งผลักชายหนุ่มออกอีกครั้ง แต่กลับถูกคว้าข้อมือขาวนวลไว้มั่น ดวงตาคมกล้าตวัดมองนิ้วเรียวสวยซึ่งปราศจากแหวนตีตราแล้วเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนเอ่ยเสียงเย็น

 

“เด็กหนอเด็ก คิดหรือว่าแค่ถอดแหวนออก แล้วจะทำให้ตัวเองหมดพันธะได้ จะบอกอะไรให้นะ ว่าเราสองคนเกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน ต่อให้ไม่มีแหวนหมั้นผูกพันเอาไว้ ทั้งตัวและหัวใจของคุณก็ไม่มีวันเป็นอิสระจากผมได้หรอก”

 

คามินพูดเนิบนาบ แต่เต็มไปด้วยความยโสอวดดีอย่างที่สุด เรียวปากสากระคายจูบไล้อ้อยอิ่งไปตามปลายนิ้วบอบบางทีละนิ้ว...ทีละนิ้ว ตอกย้ำทุกรอยสัมผัสเพื่อพันธนาการหญิงสาวไว้แนบหัวใจ เชื่อมรัดร้อยแน่นด้วยสายใยที่ไม่อาจตัดขาดชั่วนิรันดร์

 

 “คุณคิดไปเองน่ะสิ”

 

หยาดน้ำผึ้งกระชากมือออกสุดแรง จนปลายเล็บเผลอข่วนเข้าที่ใบหน้าคร้ามคม หน้าสวยเผือดสีไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นรอยเลือดจางๆซึมตัดกับผิวสีเข้ม แต่เพราะทิฐิจึงเชิดหน้าเอ่ยต่อ

 

“ตัวของฉัน หัวใจของฉัน มีแต่ฉันเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ ใครหน้าใครก็ไม่มีสิทธิ์มาครอบครองทั้งนั้น ถ้าฉันไม่ต้องการ” เสียงหวานพร่าแผ่วในประโยคสุดท้าย เพราะไม่อาจปฏิเสธความจริงในหัวใจ เวลาที่ผ่านมาคือเครื่องพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี ว่าเธอไม่อาจหนีพ้นจากอำนาจเขา

 

คามิน ไพรีภิมุกข์ คนบ้าระห่ำผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของเธอ

มุมปากได้รูปขยับยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่คนมองหนาวๆร้อนๆชอบกล เพราะมันส่งไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะห้าวลึกดุดัน

 

“เก่งดีนี่ สมกับเป็นคุณหนูหยาดน้ำผึ้ง ไอ้เรื่องปากไม่ตรงกับใจนี่เก่งนักล่ะ ไม่เป็นไร เรายังมีเวลาอีกทั้งชีวิตที่จะพิสูจน์กัน แหวนหมั้นของผมอยู่ไหน ใส่เอาไว้ ถึงเวลาที่คุณควรจะบอกคนอื่นได้สักที ว่าคุณมีเจ้าของแล้ว”

 

เป็นครั้งแรกที่สาวแสบแบบหยาดน้ำผึ้งอยากจะร้องไห้ออกมาอย่างหมดหนทาง ให้ตายสิ คามินช่างเป็นผู้ชายที่เข้าใจอะไรยากที่สุดในโลก นอกจากจะบ้าระห่ำอย่างคิดไม่ถึงแล้ว ยังมุทะลุดุดันไม่มีใครเทียบ ลองมีสิ่งใดเป็นที่หมายตา เขาจะเหมือนกระทิงบ้าที่พร้อมพุ่งเข้าชน โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆทั้งสิ้น แล้วแบบนี้เธอรอดพ้นเงื้อมมือเขาได้อย่างไร

 

“ไม่ใส่ ฉันไม่ใช่แม่วัวของคุณนะ ถึงจะได้มาใส่ห่วงแสดงความเป็นเจ้าของได้น่ะ” คุณหนูแสนเหวี่ยงเถียงแบบพาลๆ ไม่สงสัยเลย ว่าทำไมเขาถึงเลี้ยงวัวเป็นฟาร์มได้ ก็เพราะนิสัยเหมือนวัวบ้าอย่างนี้เอง     

 

“ก็เพราะไม่ใช่แม่วัว แต่จะเป็นแม่ของลูกผม ถึงต้องให้ใส่แหวนไว้ กันหมาตัวไหนมันคาบไปกิน แหวนอยู่ไหนล่ะ ผมจะใส่ให้”

 

คามินนิ่ง รอ แววตานั้นบอกชัดว่าเธอต้องใส่...แต่เรื่องอะไรเธอจะยอมทำตาม หน้าสวยจึงสะบัดตอบอย่างไม่ยี่หระ

 

“ไม่รู้ แหวนเพชรเม็ดกะจิดริดอย่างนั้น ทำหล่นลงชักโครกตอนไหนใครจะไปรู้ตัวกันล่ะ เชิญคุณไปหาแม่พันธุ์เอาที่อื่นเถอะ”

 

หยาดน้ำผึ้งยกมือปัดผมอย่างแสนเชิด ทำเหมือนไม่สน แต่ในใจเต้นแรงรัว

 

ตาวัวบ้าขี้ตู่ คิดจะให้เธอเป็นแม่ของลูก เคยถามเธอสักคำแล้วหรือยัง

“ผมจะถามเป็นครั้งสุดท้ายนะหยาดน้ำผึ้ง แหวนหมั้นอยู่ไหน” น้ำเสียงรื่นรมย์เริ่มทอดต่ำลงอีกนิด เป็นสัญญาณที่คนใกล้ชิดรู้กันดีว่าต้องรีบเผ่น แต่ไม่ใช่กับหยาดน้ำผึ้ง คนที่ถึงแม้จะหวั่น แต่ก็ขอสั่นสู้

 

“ก็บอกแล้วไง ว่าทำตกชักโครกไปแล้ว อยากได้ก็ไปงมหาเองสิ คุณไม่ได้สำคัญกับฉันถึงขนาดต้องเก็บแหวนไว้ดูต่างหน้าสักหน่อย” นัยน์ตาท้าทายไหววูบช้าๆเมื่อเห็นชายหนุ่มจุดยิ้มที่มุมปากอย่างสมใจ และทันใดนั้นเอง...

 

“ว้าย” เสียงใสหวีดร้องลั่นเมื่อถูกเขารั้งร่างขึ้นไปนั่งเกยบนตัก คามินพลิกร่างอิ่มอุ่นลงไปตรึงกับเบาะรวดเร็ว ก่อนโถมร่างกำยำของตัวเองกดทับไว้อีกชั้นหนึ่ง

 

“โอ๊ย เจ็บนะ จะเอาอะไรนักหนา กะอีแค่แหวนวงเดียว เพชรก็เล็กกว่าแหวนใส่เล่นทุกวงของฉันเสียอีก” คุณหนูสุดมั่นเถียงกลับแบบไม่เต็มเสียง หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำยามผิวเนื้ออ่อนใสเสียดสีไปกับผิวกายร้อนระอุ อุณหภูมิในรถเพิ่มสูงขึ้นตามการหอบหายใจของสองหนุ่มสาวที่ประสานสายตาห้ำหั่นกันแบบเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะเป็นฝ่ายหญิงที่หลุบตาลงต่ำ เมื่อแววตาคู่นั้นพราวประกายกรุ้มกริ่มอย่างรู้ทัน

 

“เสียใจด้วยนะคนสวย ปากกรรไกรของคุณทำอะไรผมไม่ได้หรอก ในเมื่อคุณทำแหวนหมั้นหายไปแล้วก็ช่างปะไร เพราะถึงยังไงผมก็มีวิธีบอกให้คนอื่นรู้ ว่าคุณเป็นผู้หญิงของผมได้อยู่ดี”

 

คามินวาดปลายนิ้วเล่นไปบนพวงแก้มนุ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นอาจจะถอดใจเพราะคำพูดเย่อหยิ่ง ไร้เยื่อใยของหญิงสาว แต่ไม่ใช่กับเขา คนที่ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่า ถ้าไม่ได้ ไม่กลับ ดังนั้นชายหนุ่มจึงมีภูมิคุ้มกันความร้ายกาจของคู่หมั้นคนสวยมากกว่าคนอื่นๆ

 

“จะทำอะไรของคุณน่ะ อย่านะ ฉันสู้จริงๆด้วย” หยาดน้ำผึ้งขู่เสียงสั่น ทรวงอกอวบสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เพิ่งจะรู้ตัว ว่าตนเองตกเป็นรองเขาทุกทาง เพราะนอกจากร่างกายจะถูกตรึงให้แนบชิดกับเขาในเบาะรถอันแสนคับแคบแล้ว บรรยากาศลานจอดรถที่อยู่ก็ยังเงียบสงัด ไร้ผู้คน เป็นใจให้เขารังแกเธอเสียเหลือเกิน

 

ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่เบือนสายตาไปที่ซอกคอขาวสะอาดอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะนาบริมฝีปากรุมร้อนลงไปดูดเม้มหนักหน่วงจนขึ้นรอยแดง

 

“ชอบไหม วิธีหมั้นแบบใหม่ของผม รับรองไม่มีวันหล่นหายอีกแน่”

 

ดวงตาระยับจับจ้องที่รอยจุมพิตน่ารักบนเรือนผิวผุดผาดอย่างภูมิอกภูมิใจ และบรรจงทำเหมือนเดิมซ้ำอีกครั้งที่หัวไหล่เปล่าเปลือย เรื่อยลงมาถึงข้อมือผ่องระเรื่อ ดั่งจะฝากฝังหัวใจไว้แนบนวลเนื้ออุ่นละมุน

 

“พะ...พอแล้ว ฉะ...ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแหวนหมั้นอยู่ที่ไหน” หยาดน้ำผึ้งร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเขาทำท่าจะแนบเคล้าริมฝีปากกับเนินอกอิ่มสล้าง เล่นหมั้นแบบลึกซึ้งถึงเนื้อถึงตัวเสียขนาดนี้ มันจะแตกต่างกับแต่งเลยตรงไหนกัน

 

“ไหนว่าทำหล่นลงชักโครกไปแล้วไง” คามินแสร้งเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้ทำแหวนหายไปไหน แต่แค่ต้องการดัดนิสัยให้คนปากแข็งยอมแพ้ใจตัวเอง

 

ดวงตาคมหวานสะบัดค้อนอย่างขุ่นเคือง แล้วค่อยๆปลดผ้าพันคอออก เผยให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามร้อยสร้อยส่องประกายอยู่ท่ามกลางเนินทรวงผ่องสล้าง อวดความเจิดจรัสให้คนใส่ต้องเจ็บใจทุกคราวที่เจอ

 

แหวน...ที่เธอไม่เคยยินดีรับ แต่จะทิ้งก็ทิ้งไม่ลงเพราะกลัวใจคนให้ คามินยิ่งบ้าดีเดือดไม่เหมือนใครอยู่ด้วย

 

“ใจจริงก็ว่าจะโยนทิ้งไปแล้วเหมือนกัน แต่เก็บเอาไว้ เผื่อใช้เวลาไม่มีเศษเงินทำบุญให้ขอทาน” เธอตอบอย่างไว้เชิง แต่คนฟังกลับทำหูทวนลมเสีย โถ แถไปได้ข้างๆคูๆนะแม่คุณ สีข้างถลอกเลือดซิบแล้วไหมนั่น

 

คามินจุมพิตแผ่วเบาตรงเรือนแหวน แล้วเรื่อยเลยไปหยุดที่ใจกลางทรวงอกงามด้วยกิริยาทะนุถนอมอ่อนโยน เรียกเสียงประท้วงออดๆจากกลีบปากสีทับทิม

 

“มีแหวนแล้ว เลิกจูบเสียทีสิ”

“อันนี้แถมให้...สำหรับคนน่ารัก”

หน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ มึนแล้วมึนอีกกับลีลาคารมของคนช่างอ้อน ที่หาเรื่องรังแกเธอได้ตลอด คงเพราะคามินมีสาลิกาลิ้นทองอย่างนี้ พ่อเธอถึงได้หลงเคลิ้ม หมายมั่นปั้นมือให้เขาเป็นเขยขวัญนัก

 

ใบหน้าดุเข้มอมยิ้มทะเล้นแล้วต้องรีบเบี่ยงตัวหลบฝ่ามืออรหันต์ ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อดวงตากลมโตเริ่มเขียวเรืองขึ้นทีละน้อย

 

“ค่าของแหวนหมั้นไม่ได้อยู่ที่ราคาหรือเพชรที่ประดับ แต่อยู่ที่ความจริงใจของคนให้ แหวนวงนี้ใช้แทนความจริงใจทั้งหมดของผม ยืนยันว่าผมจริงจังกับคุณจริงๆ ผมต้องการเป็นสามีของคุณให้เร็วที่สุดนะหยาดน้ำผึ้ง”

 

หยาดน้ำผึ้งนิ่งฟังตาปริบๆขณะปล่อยให้ปลดแหวนออกจากสร้อย แล้วสวมสอดเข้าที่นิ้วนางซ้ายอย่างเบามือ แหม อะไรจะจริงใจและจริงจังขนาดนั้น เล่นบอกกันตรงๆง่ายๆอย่างนี้เลยหรือ ช่างลูกทุ่งสมกับเป็นหนุ่มบ้านไร่ดีแท้

 

“ไอ้ครามบ้า ได้คืบจะเอาศอก หมั้นกันไม่ทันไรก็จะเป็นสามีแล้วหรือ ฉันยังไม่ได้ตกลงปลงใจกับคุณสักคำเลยนะ” เธอแหวแก้เกี้ยว หากยิ่งทำให้คามินยิ้มกว้างทั้งปากทั้งตา จมูกช่างอ้อนสูดกลิ่นหอมจากแก้มนวลฟอดใหญ่จนหญิงสาวค้อนควัก

 

“ชื่นใจ ในที่สุดคุณก็ยอมรับว่าเป็นคู่หมั้นผมสักที” หยาดน้ำผึ้งเผลอยกมือปิดปากเพิ่งรู้ว่าตนเองพลาดไปถนัดใจ ก่อนใบหน้าสวยใสจะปึ่งงอนมากขึ้นเมื่อได้ยินเขาเอ่ยประโยคถัดมา

 

“ส่วนไอ้เรื่องที่จะยอมรับว่าผมเป็นสามี ก็คงไม่นานหลังจากนี้นักหรอก”

 

“ไม่เอาแล้ว ยิ่งพูดก็ยิ่งเหลวไหล ฉันเหนื่อย อยากกลับบ้าน รีบพาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย” พอรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ คุณหนูเกเรก็ล้มกระดานมันเสียดื้อๆ เพราะกลัวจะถูกลูกบ้าของเขาหลอกล่อจนติดกับ เผลอหลวมตัวยินยอมให้เขาลากไปเป็นภรรยาแต่โดยดี

 

“ฮ่ะๆ ได้สิจ๊ะ กลับก็กลับ สำหรับคู่หมั้นสุดที่รัก ผมยินดีบริการเต็มที่อยู่แล้ว” คามินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพราย แววตาเต็มไปความเอ็นดูฉายชัดขณะมองดวงหน้างอง้ำไม่ได้ดั่งใจของคนรักสาว หยาดน้ำผึ้งของเขาทั้งขี้ใจน้อยและแสนงอนแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เขาจึงไม่เคยคิดถือสาในกิริยาดื้อแพ่งแบบเด็กๆของเจ้าหล่อน

 

นี่แหละหนา รักเด็กก็ต้องทำใจ ใครใช้ให้เขาอยากมีเมียเด็กกันล่ะ

 

ร่างน้อยถูกช้อนอุ้มลอยหวือมาวางบนเบาะข้างๆไม่ต่างจากขนนกแสนเบา ก่อนที่เขาจะจัดการคาดเข็มขัด สตาร์ทรถ เปิดแอร์ และปรับไปทางหญิงสาวอย่างเอาใจ เสียงเพลงสากลไพเราะบ่งบอกรสนิยมคนฟังดังแผ่วซึ้ง แต่หยาดน้ำผึ้งกลับไม่รู้สึกรื่นรมย์ไปกับมันแม้แต่น้อย

 

คามินผิวปากคลอไปตามจังหวะเพลงด้วยอารมณ์อิ่มเอมในใจ แต่ยิ่งทำให้คนข้างๆหมั่นไส้หนัก ผู้ชายอะไรอารมณ์แปรปรวนเสียยิ่งกว่าผู้หญิงมีประจำเดือนยังอาย ดูเอาเถอะ ทีอย่างนี้ล่ะทำเป็นมีความสุขนักหนา ทั้งที่เมื่อครู่ยังทำท่าจะเค้นคอเธออยู่แท้ๆ

 

ดวงตาสีนิลพราวลอบชำเลืองใบหน้าบึ้งๆเชิดๆ ชวนให้ปรารถนาของคู่หมั้นแสนงอนบ่อยครั้งด้วยยังไม่หายคิดถึง เพียงแค่ได้อยู่ใกล้ ได้เห็นหน้า ได้ประวาจา หัวใจที่เคยอ่อนล้าก็กลับกระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างประหลาด จนไม่อยากให้เธอคลาดห่างไปไหนแม้สักเสี้ยวอึดใจ

 

“มองอะไร ขับรถไปสิ หน้าฉันไม่ใช่ถนนนะ” เสียงแว้ดๆลอยมาตามลม เพราะนึกเขินกับสายตาคมวาวที่คล้ายต้องการจะกลืนกินเธออยู่ทุกลมหายใจ นี่ถ้าหากทำได้ เขาคงจะกักขังเธอไว้ในดวงตาหลงใหลคู่นั้นแล้ว

 

“คิดถึง”

 

เสียงทุ้มหวานแต่ตรงไปตรงมาของคามินทำเอาหยาดน้ำผึ้งเหวอจัด ไม่ใช่ว่าไม่เคยถูกจีบ งานพร็อมต์ทุกปีเธอมีหนุ่มๆมาขอเต้นรำด้วยเป็นสิบ แต่ละคนต่างป้อนคำหวานเลิศเลอ ปรนเปรอเอาใจเธอสารพัด ทว่าไม่เคยเจอใครคนไหนจะพูดโต้งๆ ไร้ความโรแมนติกแบบเขาเลยสักคน

 

ว่าแต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ชัดเจน ตรงใจ ไม่ต้องเสียเวลาตีความ

 

นึกมาถึงตรงนี้หญิงสาวก็สะดุ้ง นี่เธอเห็นดีเห็นงามไปกับเขาได้อย่างไร...ใจแข็งไว้สิ ใจแข็งเข้าไว้ จำไม่ได้แล้วหรือว่าเขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอขนาดไหน

 

คิดจะหมั้นก็หมั้น คิดจะหายก็หาย โผล่มาอีกทีก็บอกว่าจะแต่งงาน นี่เขาเห็นเธอเป็นตุ๊กตา ไม่มีชีวิตจิตใจหรืออย่างไร ถึงคิดจะคว้ามาปู้ยี่ปู้ยำตามใจตัวเองได้ง่ายดายอย่างนั้น

 

“คิดว่าฉันจะเชื่อหรือ คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้องพ่อให้หมดเลย ว่าคุณรังแกฉันยังไงบ้าง” เสียงใสยกที่พึ่งสุดท้ายขึ้นมาอ้าง ถ้าพ่อรู้ว่าคามินไม่ให้เกียรติเธอ ก็เท่ากับเขาจงใจหยามเกียรติพ่อด้วย คราวนี้ตำแหน่งหลานชายผู้แสนดีคงต้องมีอันหลุดลอยไปในพริบตา

 

“เชิญเลยจ้ะ แล้วอย่าลืมบอกคุณอาไกรยศให้หมดด้วยล่ะ ว่าผมจูบคุณตรงไหนบ้าง ท่านจะได้เร่งให้เราสองคนแต่งงานกันเร็วขึ้นไง” เขายักคิ้วให้อย่างน่ารัก ก่อนจะหันไปฮัมเพลงต่ออย่างมีความสุข หยาดน้ำผึ้งทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เจริญพรไปตามเรื่อง

 

ให้มันได้อย่างนี้สิคู่หมั้นฉัน นอกจากจะเลี้ยงวัวเป็นอาชีพแล้ว หนังหน้ายังหนาเหมือนหนังวัวหนังควายอีกด้วย

           

ดวงหน้างามล้ำเมินมองไปนอกกระจก เลือกตอบโต้โดยการนิ่งเฉย ไม่พูด ไม่สนใจ ทำราวกับเขาไม่มีตัวตน อยากรู้นักว่าคนหน้าทนจะหาลูกไม้อะไรมาอ้อนเธออีก

 

คามินมองกิริยามึนตึงของคนข้างกายแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วอาศัยช่วงเวลาที่รถติดไฟแดง เอื้อมมือไปค้นบางสิ่งบางอย่างจากเบาะหลังนำมายื่นให้หญิงสาว

 

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านเราจ้ะ...ยอดรัก” หยาดน้ำผึ้งผินใบหน้ากลับมาตามเสียงอบอุ่นอ่อนหวานนั่น ก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อเห็นสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือ

ตุ๊กตาลูกตาล!

 

ของเล่นพื้นบ้านสมัยเด็กที่เธอโปรดนักหนา เพราะถูกใจในความตลกน่ารักและรูปแบบไม่ซ้ำใครของมัน จำได้ว่าทุกครั้งที่เธอโกรธเขา คามินมักไปหาลูกตาลที่ยีเนื้อทำขนมหมดแล้วมาทำเป็นตุ๊กตางอนง้อ จนเธอลืมบรรดาของเล่นราคาแพงไปเลย

 

หยาดน้ำผึ้งเผลอขยับรอยยิ้ม แววตาตื่นเต้นเป็นประกายยามได้สัมผัสอีกเสี้ยวของความทรงจำ เสียงใสหลุดหัวเราะเบาๆกับความน่าเอ็นดูไม่เคยเปลี่ยนของตุ๊กตาตัวน้อย ซึ่งบัดนี้ถูกวาดหน้าตาและตัดแต่งทรงผมให้สวยเปรี้ยวตามสมัยนิยม ก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อสบเข้ากับสีหน้าเปี่ยมสุขของคนให้

 

“ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆนะ ถึงจะได้ชอบเล่นตุ๊กตา” เธอวางมาดรักษาฟอร์ม คามินฟังแล้วพยักหน้าหงึกหงัก แต่นัยน์ตาฉายแววขบขันรู้ทัน ขับให้วงหน้าดุดันนั้นน่ารักน่ามอง

 

“จ้ะ เชื่อ เชื่อแล้วครับผม”

 

“เอ๊ะ ไม่ตลกนะ บอกว่าไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ” คามินยังคงพยักหน้าล้อเลียน รอยยิ้มซุกซนระบายเต็มใบหน้าจนดูเหมือนเด็กหนุ่มช่างแกล้งมากกว่าเจ้าของไร่อัคราผู้น่าเกรงขาม หยาดน้ำผึ้งเห็นแล้วขัดใจนักจึงบิดหูหมับเข้าให้อย่างเหลืออด

 

“โอ๊ยๆๆ เจ็บนะหยาดน้ำผึ้ง มาลงไม้ลงมือกับว่าที่สามีตัวเองแบบนี้ได้ยังไง” มือใหญ่คลำใบหูป้อยๆยามถูกนิ้วน้อยหนีบเสียแน่น หลังกกหูตลอดจนใบหน้าคมเข้มเริ่มเป็นสีแดงจัดเพราะถูกแม่ยอดรักเล่นงานจุดอ่อนสำคัญ หยาดน้ำผึ้งเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเขามีจุดอ่อนตรงใบหู ถ้าโดนจู่โจมเมื่อใดเป็นต้องตัวอ่อน ขนลุกเกรียว ขยับหมัดไม่ออกทุกที

 

“เจ็บสิดี เผื่อจะได้เลิกปากเสียกับเขาบ้าง แล้วนี่อะไร” เธอหยุดเพื่อพินิจใบหน้าคมคายใกล้ๆ ก่อนเบ้หน้าเมื่อเห็นความรกเรื้อบนผิวสีแทน

 

“หน้าตาเนื้อตัว เละเทะอย่างกับไปฟัดกับใครที่ไหนมา แล้วดูหนวดเคราผมเผ้าซินั่น สกปรกรกรุงรังที่สุด ห้าปีมานี่เคยใส่ใจดูแลตัวเองบ้างไหม สภาพเหมือนโจรหนีคดีออกอย่างนี้ ใครจะแต่งงานด้วยลง”

 

หยาดน้ำผึ้งใส่เป็นชุด สายใยแห่งความผูกพันซึ่งฝังรากลึกมาตั้งแต่เยาว์วัยทำให้เธอไม่อาจทำหมางเมินต่อเขาได้ แม้จะห่างเหินกันมานานนับสิบปีก็ตามที

 

“ก็มันไม่มีเวลา” คนตัวโตแก้ตัวอุบอิบ เหมือนเด็กชายเล็กๆแอบทำเรื่องเล่นซน ผิดกับคามินผู้แข็งกร้าวราวฟ้ากับดิน

 

“ไม่มีเวลา หึ ข้ออ้างของคนสิ้นคิดน่ะสิ กะอีแค่ดูแลตัวเองให้สะอาดสะอ้าน มันจะต้องใช้เวลาสักเท่าไหร่กันเชียว รู้ไหม ว่าหมักหมมอย่างนี้มันจะเป็นแหล่งสะสมของเชื้อโรค อยากป่วยตายก่อนได้ใช้เงินหรือไง” แม้คำพูดจะออกแนวประชดประชัน ทว่าความนัยนั้นแฝงไปด้วยความห่วงใย จำได้ว่าเมื่อห้าปีก่อนนั้น เขาดูดีกว่านี้หลายทีเดียว

 

ดูดีถึงขนาดเขย่าหัวใจสาวน้อยให้หลุดลอยเพียงแค่ได้พบหน้า ก่อนจะดิ่งวูบเพียงชั่วพริบตาเมื่อเจอเขาบุกจู่โจมเข้าหมั้นหมายถึงหน้าเตียงนอน!

 

ใครจะไปคิดกัน ว่าแท้จริงแล้วเจ้าชายในฝันที่ปรากฏตรงหน้าจะเป็นซาตานจำแลง ใช้อำนาจบีบคั้น ทึกทักจับเธอหมั้นโดยไม่คิดจะถามความสมัครใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

 

เหอะ! นี่ถ้าหากไม่ได้เห็นกับตา เธอจะไม่เชื่อเด็ดขาด ว่าคนบ้าหน้าด้าน สุดแสนจะเอาแต่ใจคนนี้ จะเป็นคนเดียวกับพี่คราม พี่ชายผู้แสนดีในวัยเด็กของเธอ

 

คามินทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเหมือนเด็กถูกแม่ดุอยู่สักพัก ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเข้าใจในความหวังดีที่เธอส่งมา และไม่รอให้คู่หมั้นเจ้าระเบียบเฉ่งต่อ ชายหนุ่มก็จัดการฉกจุมพิตปิดปากรวดเร็วด้วยหัวใจพองโต

“ทำไงได้ล่ะ ผมมันอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีเมียคอยดูแล รอก็แต่คนใจแข็งแถวนี้ เมื่อไหร่จะใจอ่อนยอมแต่งงานไปดูแลผมสักทีก็ไม่รู้”

 

หยาดน้ำผึ้งหน้าแดงจัดเมื่อเจอลูกตื๊อของคนหน้าเข้ม เอากับพ่อเจ้าประคุณเขาสิ เล่นขยันหยอดได้ทุกที่ ทุกเวลา ยิ่งกว่าบริการขายตรงส่งถึงบ้านเสียอีก

 

“ฝันไปเถอะ มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” หญิงสาวตัดบทด้วยการคว้าปลั๊กมาอุดหู เพราะกลัวความหวั่นไหวในหัวใจตัวเอง ความรักของคามินรุนแรงและอันตรายเกินกว่าที่เธอหรือใครจะต้านทานไหว ดังนั้นเธอควรหาทางอยู่ให้ห่างเขาไว้ ก่อนจะปล่อยตัวปล่อยใจศิโรราบแทบเท้าเขาอย่างน่าเวทนา

 

“แล้วเรามาลองดูกัน เผอิญผมมันชอบทำฝันให้เป็นจริงซะด้วยสิ” เจ้าของไร่อัคราทิ้งท้ายอย่างมั่นใจ เขาจะต้องทนเหนื่อยฝันอยู่อีกทำไม ในเมื่อความเป็นจริงอยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้เอง

***********************

 

“อะไรนะคะ หมายความว่าพ่อร่วมมือกับไอ้...” หยาดน้ำผึ้งหยุดกลืนน้ำลายเมื่อเห็นสายตาตำหนิของผู้เป็นพ่อ คุณไกรยศรักและตามใจเธอมากก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้เธอแสดงกิริยาวาจาก้าวร้าวกับท่านหรือใครต่อใครได้

 

 “เอ้อ...คุณคามิน รู้เห็นให้เขาบุกมาหมั้นน้ำผึ้งอย่างนั้นหรือ”

 

“พ่อกับคุณลุงคมตกลงกันไว้นานแล้ว ว่าจะให้หนูกับครามแต่งงานกันเมื่อถึงเวลา หมั้นกันไว้ก่อนไปก็เหมาะสมดีนี่จ๊ะลูก” ไกรยศอธิบายอย่างใจเย็น จึงได้เห็นลูกสาวสุดที่รักสำแดงฤทธิ์

 

“เหมาะสมหรือคะ” คุณหนูคนงามถามเสียงสูง ตามด้วยการปิดแม็กกาซีนในมือดังปั้บ ร่างปราดเปรียวเปลี่ยนจากนั่งไขว่ห้างมายืดตัวตรง กรีดเสียงถามอีกเมื่อยังไม่ได้คำตอบ

 

“เหมาะสมยังไง พ่อใช้อะไรตัดสินคะ น้ำผึ้งนะคะที่ต้องเป็นคนหมั้นคนแต่ง ไม่ใช่พ่อกับคุณลุงคม พ่อมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนน้ำผึ้ง”

 

“สิทธิ์ที่พ่อเป็นพ่อของหนูไง หยาดน้ำผึ้ง พ่อมีสิทธิ์ที่จะเลือกคนที่พ่อเห็นว่าดีที่สุดให้กับหนู วันข้างหน้าถ้าพ่อจากไป พ่อจะได้วางใจ ว่าเขาสามารถดูแลลูกของพ่อได้จริงๆ” ไกรยศเสียงแข็งบ้าง เตือนสติให้คนเป็นลูกต้องเพลาท่าทีลง

 

“แต่น้ำผึ้งไม่แต่งค่ะ น้ำผึ้งจะไม่มีวันแต่งงานกับนายครามของพ่อเพราะเหตุผลแค่นี้แน่” เสียงหวานยืนกรานปฏิเสธ นึกเคืองชายหนุ่มเจ้าของบทสนทนาขึ้นมาจับใจ โทษฐานที่เป็นสาเหตุให้พ่อบังคับเธอ

 

“น้ำผึ้ง หนูฟังพ่อนะ ภาระที่หนูต้องรับมันทั้งหนักทั้งอันตราย มีแต่ครามคนเดียวเท่านั้นที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องลูกสาวพ่อได้ คนเดียวเท่านั้นจริงๆ”

 

ดวงตาสีเข้มมองลูกสาวคนเดียวด้วยแววกังวล วงการสุราเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว หากไม่มีมือที่ทรงพลังคอยประคับประคอง หญิงสาวอ่อนต่อโลกเช่นหยาดน้ำผึ้งคงไม่อาจเอาตัวรอดจากกลโกงเหล่านั้นได้เป็นแน่

 

ท่าทีดื้อรั้นอ่อนลงเมื่อรับรู้ถึงความห่วงใยจากผู้บังเกิดเกล้า เธอพอทราบมาบ้าง ว่าธุรกิจผลิตสุราของพ่อมีการแข่งขันค่อนข้างรุนแรง แม้แต่ภายในบริษัทก็แก่งแย่งแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันให้มั่ว แต่จะให้เธอกลัวตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลงสนามสู้ มันก็ออกจะดูถูกกันเกินไป

 

“ดูพ่อจะเชื่อมั่นกับว่าที่ลูกเขยคนนี้เสียจริงนะคะ” ปากอิ่มเม้มยื่นน่าเอ็นดู ขวางหูขวางตานักที่ใครต่อใครในบ้านพากันชื่นชมคามินไม่ขาดปาก มิน่าล่ะ...อีตานั่นถึงได้ลำพองใจนักหนา ว่าจะสามารถบงการชีวิตเธอได้ตามต้องการ

 

“ทุกครั้งที่บริษัทมีปัญหา พ่อก็ได้เขานี่แหละคอยช่วย ไม่อย่างนั้นคงแย่ไปเหมือนกัน ครามเขาเป็นคนเก่งมากนะลูก  ถึงได้ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย ถ้าหนูแต่งงานกับเขา หนูจะมีคู่คิดที่น่าอิจฉาที่สุดเลยรู้ไหม”

 

 คิ้วสวยขมวดมุ่น ดวงตากลอกไปมาอย่างใช้ความคิด พ่อหนอพ่อ เข้าข้างกันเข้าไป เสียทีมีลูกสาวสวย จะหวงเหมือนคนอื่นเขาหน่อยก็ไม่ได้ มันน่าน้อยใจเหลือเกิน

 

“น้ำผึ้งจะช่วยพ่อทำงานค่ะ” เสียงหวานโพล่งขึ้นหลังจากนิ่งเงียบอยู่นานนับนาที แผนการเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นในใจเป็นฉากๆ ถึงชีวิตการทำงานจะไม่น่าพิสมัย แต่อย่างไรก็ยังเสี่ยงน้อยกว่าการแต่งงานกับคามิน

 “บอกพ่อมาดีกว่าว่าหนูมีแผนอะไรอยู่ในใจหรือเปล่า ทุกทีหนูไม่เคยเห็นกระตือรือร้นอยากช่วยงานพ่อถึงขนาดนี้เลยนี่” ไกรยศหรี่ตามองลูกสาวคนโปรดอย่างรู้นิสัย หยาดน้ำผึ้งฉลาดและเจ้าเล่ห์ นี่คงกำลังคิดใช้ปลาเล็กตกปลาใหญ่อยู่เป็นแน่

 

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ พ่ออยากให้น้ำผึ้งทำ น้ำผึ้งก็ทำ มันเป็นสิ่งที่น้ำผึ้งควรทำไม่ใช่หรือคะ ตำแหน่งไหนก็ได้ค่ะ แล้วแต่พ่อจะเห็นสมควร น้ำผึ้งพร้อมเริ่มงานเดือนหน้านี้เลย” เธอตอบราบเรียบ จนผู้เป็นพ่อจำนนด้วยเหตุผล แม้ในใจจะคลางแคลงอยู่มากก็ตามที

 

“ก็ได้จ้ะ ถ้าหนูต้องการอย่างนั้นจริงๆ พ่อจะให้เจ้าลพมันหาตำแหน่งเหมาะๆให้ ส่วนเรื่องแต่งงานของหนูกับคราม....” เสียงกระแทกแก้วดังบาดหูจนไกรยศสะดุ้ง แต่นิ้วเรียวกลมกลึงกลับกรีดกรายเข้าไปเกาะท่อนแขนอย่างประจบประแจง

 

“น้ำผึ้งว่าเร็วเกินไปที่เราจะพูดเรื่องแต่งงานนะคะพ่อ ชีวิตการทำงานของน้ำผึ้งเพิ่งจะเริ่ม น้ำผึ้งอยากทุ่มเทเวลาให้กับมัน ยังไม่เหมาะมั้งคะที่จะให้น้ำผึ้งรีบมีครอบครัวตอนนี้”

 

หยาดน้ำผึ้งแย้มยิ้มซื่อใส แต่หนักแน่นด้วยเหตุผลจนคนเป็นพ่อค้านไม่ออก ไกรยศที่รู้ตัวว่าติดกับแม่ตัวดีเข้าให้แล้วได้แต่ถอนหายใจ สงสัยคงต้องปล่อยให้หนุ่มสาวเขาไปตกลงกันเอง

 

“หนูกำลังจะบอกพ่อว่า จะรอให้งานที่บริษัทเข้าที่เข้าทางก่อนใช่ไหม แล้วถึงค่อยคิดเรื่องแต่งงาน” หน้าสวยหวานยิ้มรับเริงร่า...รอไปเถอะตาวัวบ้าคามิน เพราะงานที่เธอรับผิดชอบมันจะไม่มีวันเสร็จเรียบร้อยอย่างแน่นอน

 

“ถูกที่สุดค่ะพ่อ ไม่ใช่เฉพาะแค่เรื่องแต่งงานนะคะ ช่วงที่น้ำผึ้งกำลังศึกษางาน น้ำผึ้งก็ไม่อยากมีใครมากวนใจ หวังว่าหลานครามคนเก่งของพ่อจะเข้าใจนะคะ”

 

หยาดน้ำผึ้งเดินนวยนาดออกไปโดยทิ้งสายตาหนักใจของผู้เป็นพ่อไว้เบื้องหลัง ยัยหนูของท่านจะรู้ไหมหนอ ว่าต่อให้มีเหตุผลเป็นร้อยเป็นพัน งานแต่งงานของเธอกับคามินก็ต้องจัดขึ้นในเร็ววันนี้อยู่ดี

อยู่ที่ว่าจะด้วยวิธีไหนเท่านั้นเอง


**************************



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
จอมโจรหยาดน้ำผึ้ง ตอนที่ 2 : บทที่ 1 จับให้มั่น คั้นให้รัก , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1450 , โพส : 8 , Rating : 111 / 23 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#8 : ความคิดเห็นที่ 478

PS.  ความสุขอยู่ที่ใจ ทำอะไรที่เราชอบ
Name : jeabkiss< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 58.9.20.61 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2556 / 14:19

#7 : ความคิดเห็นที่ 387
พี่ครามหน้ามึนสุดๆไปเลยค่ะ
Name : เพนกวิ้น [ IP : 101.109.176.11 ]
Email / Msn: -
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 08:24


#6 : ความคิดเห็นที่ 385
555พี่ครามรักเด็กต้องทำใจ
Name : jeabkiss< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 110.168.163.217 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 / 17:37

#5 : ความคิดเห็นที่ 384
พี่ครามจะปราบพยศน้ำผึ้งยังไงน้า
Name : jeabkiss< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jeabkiss [ IP : 61.90.99.131 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 19:14

#4 : ความคิดเห็นที่ 383
พี่ครายังไงก็น่ารักเสมอ
PS.  เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ทุกคน ส้มจะได้มีนิยายดีๆๆอ่านไง
Name : SoM^0^< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SoM^0^ [ IP : 125.25.35.118 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 14:36

#3 : ความคิดเห็นที่ 381
น่าร๊ากกกกกกก
Name : นู๋ติ๋ว...จ้า [ IP : 58.181.200.89 ]
Email / Msn: jiraluk.ha(แอท)hotmail.com
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 10:23

#2 : ความคิดเห็นที่ 380
พี่ครามน่ารักกก
Name : NooMayMay< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NooMayMay [ IP : 118.173.221.211 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 09:22

#1 : ความคิดเห็นที่ 379
โอ๊ะโอ พี่ครามสุดยอดจริง
Name : palm wine< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ palm wine [ IP : 202.28.48.217 ]
Email / Msn: loog_taal(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2555 / 09:01

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android