|
[FIC] ::::
.ผมเป็นชู้
.:::: [Kyu x Min]
BY BowMin
Part 7
แต่ชั้นหิวนาย
.................................... ซองมินได้แต่จำนนยอมให้อีกคนหาความสุขบนเรือนร่างของตนมือเล็กเลื่อนออกจากมือใหญ่เปลี่ยนมากำผ้าปูที่นอนสีน้ำเงินเข้มแทน ตามไปอ่านฉากเอนซี คลิ๊กเลย หรือจะอ่านข้ามก็ได้นะ
http://bobow-kp.exteen.com/20080312/entry . . . . . ร่างสูงตื่นขึ้นมากลางดึกเขารู้สึกเหนียวตัวไปหมดจึงลุกขึ้นไปชำระร่างกายเอาความเหนอะหนะออกไป....เสียงน้ำไหลทำให้ร่างอีกร่างที่ยังนอนอยู่บนเตียงรูสึกตัวขึ้น...ซองมินลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบากรู้สึกเจ็บหน่วงๆช่วงล่าง....ใบหน้าหวานเหยเกขึ้นทันใดเมื่อกำลังขยับกายลุกออกจากเตียงจนจำต้องล้มตัวลงนอนอย่างเดิม....ด้วยความเพลียบวกกับปวดเมื่อยตามร่างกายทำให้เขาหลับไปอีกรอบ
เมื่อจัดการกับร่างกายเรียบร้อยแล้วร่างสูงก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยสวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม.....หยุดมองร่างขาวจัดที่นอนอ่อนแรงด้วยสายตาเรียบเฉยที่ข้างเตียง......
เขาไม่เคยมองคนนี้ในยามหลับเลยแม้แต่น้อยเพราะทุกครั้งหลังจากมีเซ็กส์กันเสร็จเขาก็จะกลับบ้านเลยไม่เคยอยู่ค้างต่อไม่เคยแม้แต่จะสนใจคู่นอนของเขาเลยว่าจะเจ็บปวดกับการกระทำของเขาหรือไม่
ร่างสูงทรุดกายลงนั่งที่เตียงนุ่มมือใหญ่เอื้อมไปปัดปอยผมคนที่หลับอย่างแผ่วเบามือใหญ่แตะลงที่ผิวแก้มนุ่มเบาๆแต่คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันพร้อมกับชักมือกลับเมื่อรับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นของอีกคน ไม่สบายอีกแล้ว.....อ่อนแอจริงๆเลยนะคยูฮยอนว่าอีกคนแต่สายตากลับแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างปิดไม่มิด.....ทั้งที่รู้ว่าคนนี้ยังไม่หายดีก็ยังอยากจะปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองอยู่อีก.....แต่ความจริงแล้วไม่จำเป็นที่เขาจะต้องสนใจเลยหนิมันถูกแล้วที่เขาจะมาปลดปล่อยอารมณ์กับคู่นอนของเขา....ถึงแม้จะคิดอย่างนั้นแต่ในใจของคยูฮยอนกลับรู้สึกผิดอยู่ดี คยูฮยอนกำลงจะยื่นมือไปสัมผัสกับผิวแก้มร้อนผ่าวนั้นอีกครั้งแต่เจ้าของมันดันตื่นขึ้นมาเสียก่อนจึงแสร้งทำเป็นเดินไปเลือกเสื้อผ้าใส่ที่ตู้ขนาดใหญ่แทน อื้มมมม......เสียงแหบๆดังเล็ดลอดออกมา....ร่างบางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากเขารู้สึกเจ็บคอและปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมด.... หิวหรือเปล่าร่างสูงที่เปลี่ยนมาใส่ชุดนอนแขนยาวขายาวสีน้ำเงินเข้มเรียบร้อยแล้วเอ่ยถามขึ้นอยู่ข้างเตียง ซองมินส่ายหัวไปมาช้าๆ...เขาไม่อยากอะไรทั้งนั้นตอนนี้อยากนอนอย่างเดียว แล้วก่อนหน้านี้ก็บอกว่าหิวคยูฮยอนพูดยั่วร่างที่อ่อนแรง .....................ซองมินเหนื่อยเกินกว่าจะโต้ตอบอะไรจึงได้แค่หันหลังหนีแล้วข่มตาให้หลับก็เท่านั้น ร่างสูงมองคนที่นอนหันหลังให้เขานิ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไปซักพักก็กลับมาพร้อมกับแม่บ้านประจำบ้าน ฝากด้วยนะครับคยูฮยอนพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป คุณแม่บ้านประจำตระตระกูลพยักหน้าให้คุณชายน้อยก่อนจะหันมามองร่างที่หลับใหลไม่รู้เรื่องรู้ราวบนเตียง.....ดูจากสภาพร่างกายบวกกับสภาพเตียงแล้วเหตุการณ์ที่ผ่านมามันไม่พ้นเรื่องอย่างว่านั้นแน่นอน.....หญิงสาวสูงวัยมองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะพิษไข้อย่างใจหาย.....นี่คุณชายของเขารุนแรงขนาดไข้จับเชียวเลยหรือ.....หล่อนจมอยู่กับความคิดที่ไม่น่าเชื่อสักพักก่อนจะรีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวใส่เสื้อผ้าให้คนป่วยก่อนที่จะคุณชายเล็กจะกลับเข้ามาแล้วพบว่าเขายังทำไม่เสร็จอาจจะโดนโวยแน่ๆ คยูฮยอนกลับเข้ามาในห้องนอนของตนเมื่อเห็นว่าคนที่เขาวานให้ดูแลซองมินออกมาแล้ว....คยูฮยอนสาวเท้ามายืนที่ข้างเตียงมองคนที่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นง่ายๆนิ่งมือใหญ่ว่างยาที่แม่บ้านบอกให้เอามาให้ซองมินกิน ร่างสูงกำลังปลุกคนขี้เซาแต่คนที่ว่ากลับรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อนเป็นผลให้คนปลุกชะงักไปเล็กน้อย อื้อ....ซองมินครางแทบไม่มีเสียงเขารู้สึกเจ็บคอมากๆ.....ตากลมที่ลืมแทบไม่ขึ้นหรี่มองคนที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงอย่างสงสัย ตื่นแล้วหรอ....ลุกขึ้นมากินยาได้แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะพาไปส่งบ้าน.... ซองมินมองคนที่ยืนกอดอกพูดอย่างเคืองเล็กน้อยที่ชั้นเป็นแบบนี้เพราะนายไม่ใช่หรอที่ทำทั้งที่รู้ว่าเรายังไม่หายไข้ก็ยังจะดื้อที่จะปลดปล่อยอารมณ์ตัวเองอยู่ได้....ข้าวก็ยังไม่ได้กินเลยด้วย จะกินมั้ยยาอ่ะ....มองหน้าอยู่ได้...อยากให้ทำก่อนกินยาหรือไงคยูฮยอนเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนจะเอาจริงถ้าเขายังคงนอนนิ่งอยู่แบบนี้ ซองมินรีบลุกขึ้นนั่งถึงแม้ว่ามันจะไม่เร็วมากนักก็ตาเขารับยามากินอย่างว่าง่ายใบหน้าบิดเบี้ยวเมื่อรสชาติขมแปล่งสัมผัสกับลิ้น คยูฮยอน...คือชั้น....ซองมินอิดออดที่จะพูด...จนอีกคนรำคาญ อะไร...จะพูดอะไรก็รีบพูด ชั้นหิวข้าวซองมินรีบก้มหน้างุด...กลัวโดนอีกคนว่า....เพราะทุกครั้งที่เขาพูดอะไรคนคนนี้จะต้องว่าเขาเสมอนี่นา แล้วก็ไม่รีบบอก....มัวแต่นั่งใบ้อยู่ได้ คยูฮยอนพูดไปอย่างนั้นแต่ความจริงเขาก็ลืมไปว่าคนคนนี้บอกว่าหิวข้าวตั้งแต่ก่อนจะเริ่มกิจกรรมร้อนแรงนั้นแล้ว ซองมินไม่เถียงกลับเพียงแต่กำมือลงกับผ้าห่มผืนหนาเท่านั้น.....คยูฮยอนหยิบถามข้าวที่เย็นชืดนั้นมาให้คนไข้กินความจริงก็อยากเอาอันใหม่มาให้อยู่หรอกแต่เป็นเพราะตอนนี้พวกแม่ครัวเขาหลับกันหมดแล้วไม่อยากเรียกออกมาให้วุ่นวาย... ลุกขึ้นมากินสิ....สายตาดุดันส่งมาให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงจนอีกคนแทบลงจากเตียงไปนั่งกินเข้าแทบไม่ทัน กินเสร็จแล้วก็มานอน....ชั้นนอนก่อนแล้วกันว่าแล้วก็กระโดดขึ้นเตียงนอนทันทีไปสนว่าอีกคนจะเป็นยังไงต่อ ..........................
.................................................
รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดหน้าประตูโรงเรียนอย่างเช่นทุกวันร่างบอบบางก้าวลงจากรถกำลังจะเดินเข้าไปในโรงเรียนแต่ก็ชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตากำลังยืนพิงกำแพงโรงเรียนอยู่กับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ....แววตาดีใจเกิดขึ้นอย่างปิดไม่มิดก่อนจะพาร่างของตนเขาไปหาเป้าหมายทันที
คิบอม...มายืนทำไมตรงนี้เสียงใสเรียกสติให้คนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่หันกลับมา...คิบอมหันมามองคนที่เพิ่งมาใหม่พร้อมกับส่งรอยยิ้มบางๆไปให้แทนคำตอบ มาหาพี่ซองมินหรอเมื่อเห็นอีกคนไม่ตอบดงเฮจึงสุ่มเดาเอาเขาคิดว่าคนที่คิบอมรู้จักที่โรงเรียนนี้ก็น่าจะเป็นรุ่นพี่ซองมิน...ก็เขาสองคนเป็นแฟนกันนี่นา...โอ๊ยทำไมต้องรู้สึกไม่ดีด้วยนะ จะว่าอย่างนั้นก็ได้นะคิบอมยังคงพูดประหยัดคำอยู่เช่นเดิม หรอ...ดงเฮเพียงแค่พยักหน้าเบาๆรู้สึกวูบโหวงแปลกๆแฮะ...เพราะอะไรกันนะ แล้วนี่ไม่เข้าเรียนหรือไง...เดี๋ยวสายนะคิบอมบอกคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า... เอ่อ...นั่นสิเนอะเดี๋ยวสายงั้นชั้นไปก่อนนะ เดี๋ยวก่อน... อะไรหรอดงเฮรีบหันกลับมามองคนที่เรียกเขาไว้อย่างดีใจ...จะรั้งเราไว้งั้นหรอ...จะชวนไปไหนก็ได้นะดงเฮคนนี้ยอมโดดเรียน คือ...ฝากดูซองมินหน่อยนะช่วงนี้สุขภาพเขาไม่ค่อยดี ....ปั่ก.....เหมือนมีอะไรมาปักที่หน้าอกเขาแรงๆ...แรงจนจุกทั้งจุกทั้งเจ็บ...ร่างบางที่เหมือนคนไร้วิญญาณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอบอะไรอีกคนไปแต่ได้ยินแว่วๆว่าขอบคุณจากอีกคนก่อนเสียงเครื่องยนต์จะดังขึ้นแล้วก็แผ่วเบาหายไปในที่สุด... ดงเฮไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้วมารู้ตัวอีกทีเมื่อมีมือหนักมาอยู่ที่ไหล่ของเขา...ดงเฮหันไปมองเจ้าของมือก่อนจะยิ้มให้บางๆ มายืนทำอะไรตรงนี้...ไม่เข้าเรียนหรอเดี๋ยวก็สายนะเจ้าของมือบีบลงที่ไหล่บางเบาเพื่อจะให้อีกคนเบาเทาความทุกข์ลงได้บ้างถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกคนกำลังรู้สึกอะไรอยู่แต่จิตใต้สำนึกมันเข้าใจไปอย่างนั้นเอง ก็มายืนรอนายนั้นแหละคยูฮยอน.....คุณชายตื่นสายดงเฮแสร้งยิ้มออกมา....กลบเกลื่อนความเศร้า คยูฮยอนไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถามว่ามารอเขาจริงๆหน่ะหรือ.... อย่ามาทำหน้าอย่างนั้นนะ...จะเรียนได้ยังถ้าสายชั้นจะโทษนายนะดงเฮเปลี่ยนโหมดได้รวดเร็วมากจากเศร้าๆกลับกลายมาเอาแต่ใจเพียงไม่ถึงวินาที...คยูฮยอนยิ้มอย่างรู้ทันว่าอีกคนกำลังปกปิดความทุกข์กลบเกลื่อนอยู่...จะไม่ให้รู้ได้อย่างไรว่าอีกคนคิดอะไรอยู่เพราะเขากับดงเฮเติบโตด้วยกันมารู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดีว่าอีกคนคิดอะไรและรู้สึกอะไรแต่มีเพียงอย่างเดียวที่ทั้งสองไม่รู้ซึ่งกันและกันคือความรัก ซองมินเดินไปโรงเรียนอย่างใจลอยวันนี้ก็ดูเงียบเหงาเหมือนทุกวันแม้อาการไข้จะหายดีแล้วแต่อาการปวดใจทำไมมันไม่หายซักทีนะ ซองมินมองเด็กนักเรียนรุ่นเดียวกันที่เดินจูงมือกันอยู่ข้างหน้าก็พานน้ำตาจะไหล...อยากเดินจับมือกับคนรักแบบนี้บ้าง อยากไปเดทอย่างคู่รักทั่วไป อยากมีความรักแบบเปิดเผยอย่างคนอื่นๆทำไมหนอชีวิตเขาถึงได้อับเฉาแบบนี้ อยากมีคนรักเป็นของตัวเองก็ไม่ได้จำต้องมาแอบเอาคนรักคนอื่นมาแทน... เฮ้อ...ซองมินถอนหายใจกับตัวเองเบาๆเมื่อเช้าคยูฮยอนมาส่งเขาที่หน้าบ้านก่อนที่ตัวเองจะตรงไปโรงเรียน...ส่วนเขาก็ต้องรีบลนลานไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็รีบมาโรงเรียนให้ทันในใจก็อยากจะให้คยูฮยอนมาส่งแต่มันก็เป็นไปไม่ได้ในเมื่อแฟนของเขาอยู่ที่โรงเรียนนั้นขืนไปพร้อมกันก็คงเป็นเรื่องแปลกประหลาดแน่นอน ซองมิน...เสียงนุ่นที่แสนอบอุ่นดังอยู่เบื้องหน้าซองมินไม่ต้องเงยหน้าจากพื้นถนนก็รู้แล้วว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของใคร คิบอมมาได้ไงฮะแววตากลมโตแวววาวอย่างปิดไม่มิด...เวลามีเรื่องขุ่นเคืองใจที่ไรพี่ชายคนนี้ก็มักจะปรากฏตัวมาให้ความขุ่นเคืองนั้นหายไปทุกที ก็อยากรู้ว่ากระต่ายอ้วนของชั้นไปหลงทางอยู่ที่ไหนมาหน่ะสิคิบอมยิ้มน้อยๆโยกหัวทุยๆไปมาอย่างเอ็นดู เมื่อคืนคิบอมไปหาผมเหรอฮะซองมินเริ่มกลัว....กลัวว่าคิบอมจะเห็นว่าเขาเป็นเด็กดื้ออีก ไปกับเขามาใช่มั้ยถามเสียงเรียบแต่มันทำให้อีกคนน้ำตาไหลออกมาอย่างง่ายดาย กระต่ายน้อยพยักหน้าหงึกๆ....รู้สึกผิดทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำเลยแม้แต่น้อย...มันรู้สึกผิดที่ทำให้คิบอมเป็นห่วง เฮ้อเรื่องหัวใจมันก็ห้ามกันยาก.....ยังไงก็รักษาตัวเองดีๆหล่ะร่างกายเรายิ่งไม่แข็งแรงอยู่ด้วย...ถ้าเมื่อไหร่ชั้นเห็นนายทรุดอีกหล่ะก็ชั้นจะมารับนายไปอยู่ที่บ้านชั้นเอง...นายนั่นจะได้ไม่ต้องตามมาทำอะไรอีกโอเคมั้ย ซองมินมองคนตรงหน้าอย่างรู้สึกผิดถึงแม้เขาอยากจะหนีไปจากคยูฮยอนแต่เขาทิ้งห้องหลังนั้นไปไม่ได้เพราะพ่อแม่ของเขารู้ที่อยู่ที่นี่ที่เดียวถ้าเขาย้ายไปพ่อกับแม่ก็จะส่งจดหมายมาหาเขาไม่ได้... ทำไมเงียบไปหล่ะ.....หืมไม่เอาหน่ากระต่ายของชั้นต้องร่าเริงนะเอาเป็นว่าตอนเย็นชั้นจะมารับไปทำงานนะคิบอมปาดน้ำตาให้อีกคนอย่างเอ็นดู ฮะ...
..
.
หลังจากเลิกงานแล้วคิบอมก็มาส่งซองมินอย่างเช่นเคย
ขับรถกลับดีๆนะฮะ อืม...เอ๊ะคิบอมแปลกใจเมื่อเห็นวัตถุเล็กๆยื่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อนักเรียนของอีกคนมือใหญ่ถือวิสาสะหยิบมันออกมาโดยที่เจ้าของไม่ทันรู้ตัว อ๊ะ...คิบอมซองมินห้ามไว้ไม่ทันแต่เขากลัวที่จะตอบคำถามของคิบอมมากกว่า มีโทรศัพท์มือถือก็ไม่บอก...คิบอมมองโทรศัพท์เครื่องเล็กตาวาวพร้อมกับกดอะไรลงไปในเครื่องก่อนที่จะยื่นคืนให้เจ้าของที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ชั้นเม้มเบอร์ของชั้นไว้แล้วนะมีอะไรก็โทรมาได้นะว่าแล้วก็บึ่งรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกไปทันที ซองมินถอนหายใจอย่างโล่งอก...ดีนะที่คิบอมไม่ถามเรื่องมือถือ ร่างบางมองโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่นอนแน่นิ่งอยู่ในมือย่นจมูกใส่อย่างไม่พอใจเมื่อนึกไปถึงเจ้าของของมันวันนี้ไม่โทรมาเลยแม้แต่ข้อความก็ไม่ส่งมา....ไม่รู้จะเอามาให้เราทำไมไม่ได้ใช้อะไรเลย...แล้ววันนี้จะมาหาเรารึเปล่านะ....หรือจะพาเราไปบ้านอีกและนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เขายังสงสัยไม่หายว่าทำไมจู่ๆคยูฮยอนถึงกล้าพาเขาเข้าบ้านถามเท่าไหร่ก็เอาแต่เงียบอยากรู้จริงๆว่าพวกคนรวยเป็นแบบนี้กันหมดทุกคนหรือเปล่านะ เมื่อมาถึงห้องร่างขาวก็ทุ่มตัวลงนอนอย่างเมื่อยล้า....ดูเหมือนว่าวันนี้คยูฮยอนคงไม่มาหาเขาแน่ๆเพราะนี่ก็เลยเวลามาเท่าที่ควร...ก็ดีเหมือนกันวันนี้ขอหลับให้สบายก็แล้วกันนะ...พรุ่งนี้ก็เสาร์อาทิตย์นี่ก็หยุดทั้งวันรอคอยวันนี้มานานแล้วซองมินคนนี้ขอพักผ่อนให้เต็มที่เลย เช้าวันเสาร์ซองมินตื่นมาอย่างสดใสร่าเริงก็วันนี้มันสิ้นเดือนแล้วนี่นาพ่อกับแม่ของเขาจะส่งจดหมายมาหาอย่างเช่นทุกเดือน...ร่างอวบๆรีบลงไปดูกล่องจดหมายที่หน้าตึกมองหาซองจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงตน....และแล้วซองจดหมายสีชมพูอ่อนที่จ่าหน้าซองถึงเขาก็มาอยู่ในมือ...ซองมินรีบเอาขึ้นมาอ่านบนห้องอย่างรวดเร็ว
ถึงซองมินลูกรัก
ซองมินลูกสบายดีใช่มั้ยแม่เป็นห่วงลูกเหลือเกินไม่รู้เป็นอะไรช่วงนี้แม่ถึงรู้สึกไม่ค่อยดี อยากจะไปหาลูกแต่ก็ไปหาไม่ได้แม่กับพ่อต้องนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว แม่ขอโทษจริงๆที่ไปหาลูกไม่ได้ แต่แม่กับพ่อขอยืนยันสัญญาที่เคยให้กับลูกแน่นอนซักวันหนึ่งเราจะกลับมาอยู่เป็นครอบครัวกันเหมือนเดิม ขอเวลาพ่อกับแม่อีกหน่อยนะลูก รักลูกเสมอ ฮึก...แล้วเมื่อไหร่หละฮะที่เราจะกลับมาเป็นครอบครัวกันเหมือนเดิมซองมินกอดจดหมายไว้กับอกน้ำแต่แห่งความคิดถึงไหลออกมาจนกระดาษชื้นไปด้วยน้ำตา
แม่กับพ่อจะไปไหนหรอฮะหนุ่มน้อยที่เพิ่งกลับมาจากโรงเรียนถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นพ่อกับแม่กำลังเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
ซองมิน...คือแม่มีเรื่องจะบอกหญิงสาวท่าทางอบอุ่นกวักมือเรียกลูกชายตัวเล็กให้เข้ามาหา อะไรหรอฮะตากลมโตจ้องมองผู้เป็นแม่ตาแป๋ว คือพ่อกับแม่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดสักพัก...ลูกต้องอยู่ที่นี่คนเดียวนะสัญญากับแม่นะว่าลูกจะตั้งใจเรียนเป็นเด็กดีไม่เกเรพ่อแม่ไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับมาอยู่กับลูกเหมือนเดิมเข้าใจมั้ยผู้เป็นแม่ลูบหัวเล็กๆเพื่อปลอบโยนหวังให้ลูกน้อยเข้าใจพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล ฮือๆๆ........ผมไม่เข้าใจทำไมพ่อกับแม่ไม่เอาผมไปด้วยพ่อกับแม่ไม่รักผมแล้วฮือออเสียงสะอื้นดังขึ้นในอกผู้เป็นแม่ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เข้าใจ...ทำไมพ่อกับแม่จะต้องทิ้งเขาด้วยไม่รักเขาแล้วใช่มั้ย ไม่ใช่อย่างนั้นนะลูกที่ๆพ่อกับแม่จะไปมันไม่ปลอดภัยสำหรับลูกนะ....พ่อกับแม่จะส่งเงินมาให้ลูกทุกเดือนและจะส่งจดหมายมาหาทุกเดือนด้วยผู้เป็นพ่อเข้ามาอธิบายให้เด็กงอแงฟัง
ฮึก....ทำไม....ผมไม่เข้าใจทำไมถึงต้องไป...ฮือออ.....
Tru
.tu
.tu
เสียงโทรศัพท์เครื่องจิ๋วดังขึ้นปลุกให้คนที่หลับอยู่สะดุ้งตื่นมือขาวควานหาโทรศัพท์ขึ้นมากดรับอย่างรำคาญ
ฮะโหล.... ((...ซองมินไปไหนหรือเปล่า....)) คยูฮยอนหรอ ((....เย็นๆชั้นจะไปที่ห้อง.......)) ปลายสายพูดเสร็จก็วางไปเลยไม่รอฟังอีกคนว่าว่างหรือไม่ เฮ้อ.....ซองมินถอนหายใจแรงๆ....คยูฮยอนเป็นแบบนี้ทุกทีเอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน ร่างบางลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตารู้สึกหิวกำลังจะหาบะหมี่สำเร็จรูปกินแต่ เอ๊ะ....หมดแล้วหรอซองมินส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายทำไมต้องมาหมดเอาตอนนี้ด้วยนะกำลังหิวได้ที่เลย....ชีวิตทำไมมันช่างเศร้าอย่างนี้ ซองมินเดินออกมาซื้อของที่ซุปเปอร์ในมือมีแผ่นกระดาษใบเล็กที่จดรายการที่ต้องซื้อเข้าบ้าน....ขณะที่กำลังเลือกซื้อของอยู่นั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือเปล่าที่เข้ามาเจอกับซีวอนพอดิบพอดี พี่ซองมินก็มาซื้อของเหมือนกันหรือครับเด็กรุ่นน้องทักขึ้น อื้ม...ร่างบางเพียงแค่พยักหน้ารับยิ้มบางๆไปให้เท่านั้น พอดีเลยผมกำลังหาเพื่อนอยู่พอดี....มาซื้อของคนเดียวมันเหงาจะตาย อื้มนั่นสินะ หลังจากที่ทั้งสองซื้อของกันเรียบร้อยแล้วซองมินก็กะว่าจะขอแยกกลับบ้านเลยเพราะกลัวว่าคยูฮยอนจะมาถึงก่อนแล้วเขาจะแย่เอาได้แต่ซีวอนกลับชวนไปจิบชาก่อนค่อยแยกทางกัน....คนอย่างซองมินปฎิเสธใครไม่ได้อยู่แล้วจึงยอมไปด้วย ทั้งสองคนเลือกร้านแถวๆซุปเปอร์การจิบชาเป็นไปอย่างราบรื่นซีวอนมักจะเป็นคนชวนซองมินคุยซะมากกว่าซองมินก็ได้แต่ยิ้มบางๆไปให้ตอนนี้ในหัวเขานึกถึงแต่คยูฮยอนเท่านั้นไม่รู้ป่านนี้จะมาหรือยังถ้าเกิดมาแล้วจะโกรธเขามั้ยเมื่อซองมินเห็นว่าเวลามันล่วงเลยมาพอสมควรแล้วจึงขอตัวกลับแต่ซีวอนบอกส่งซองมินพยายามบ่ายเบี่ยงยื้อหยุดกันอยู่นานสุดท้ายซองมินก็ต้องยอมให้อีกคนเดินไปส่งจนได้ นายส่งชั้นแค่นี้พอแล้วหล่ะเมื่อมาถึงหน้าปากทางซองมินก็หยุดอยู่แค่นั้น ทำไมหล่ะครับไม่ต้องเกรงใจผมหรอก ชั้นไม่ได้เกรงใจแต่ลำบากใจต่างหาก เดี๋ยวชั้นจะแวะทำธุระแถวๆนี้แปบนึงหน่ะแล้วค่อยกลับนายกลับไปก่อนเถอะ ซีวอนชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำนน ก็ได้ครับพี่กลับดีๆหล่ะผมเป็นห่วง อืม...แล้วเจอกันที่โรงเรียนนะ หลังจากที่ซีวอนเดินไปพ้นตาแล้วซองมินก็เดินแกมวิ่งกลับบ้านทันที
ไปไหนมาคนที่ยืนอยู่หน้าห้องถามคนตัวเล็กที่ยืนหอบอยู่
ชั้นไปซื้อของมาหน่ะซองมินยกถุงให้อีกฝ่ายดู ช่างเลือกเวลาไปซื้อจังนะบอกแล้วไงว่าวันนี้จะมาคยูฮยอนยังคงตีสีหน้าขรึมจนซองมินรู้สึกผิดทั้งๆที่ไม่ได้ผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย รีบเอาของเข้าไปเก็บ วันนี้ไปบ้านชั้นสั่งเสียงเรียบ ทำไมต้องไปที่นั่นหล่ะซองมินอดถามไม่ได้ ก็พอใจ .............................. . . . . . เมื่อมาถึงคฤหาสน์ของตระกูลโจ ซองมินก็ถูกพาขึ้นไปบนห้องทันที ซองมินนั่งเงียบอยู่ที่ปลายเตียงกว้างไม่รู้จะทำอะไรดีส่วนคยูฮยอนก็ลงไปข้างล่างบอกให้เขานั่งรออยู่ในห้อง เฮ้อ...น่าเบื่อชะมัดทำไมต้องให้เรามานั่งเฉยแบบนี้นะร่างบางทุ่มตัวลงนอนบนที่นอนนุ่มอย่างสบาย หิวเป็นบ้าเลยเมื่อเช้าชั้นยังไม่ได้กินข้าวเลยนะซองมินยังคงบ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่อย่างนั้นกลิ้งไปมาบนเตียงกว้างอย่างไม่มีอะไรทำ
..
..
เด็กคนนั้นเป็นใครหรือค่ะสาวใช้ใหญ่ประจำตระกูลถามเมื่อเห็นคุณชายเดินลงมาข้างล่างเพียงคนเดียว อยากรู้ไปทำไมจะเอาไปฟ้องพ่อกับแม่หรือไงคยูฮยอนตอบอย่างไม่สบอารมณ์สายตาดุคมมองสาวใช้อย่างไม่พอใจ เปล่าหรอกค่ะ....เพียงแต่ดิฉันไม่เคยเห็นคุณหนูเคยพาใครมาบ้านนอกจากคุณหนูดงเฮ...แล้ว...ยังไม่ทันที่จะพูดจบก็ถูกขัดเสียก่อน ยุ่งไม่เข้าเรื่องไม่ยักรู้นะว่าคนใช้จำเป็นต้องรู้เรื่องทุกอย่างของเจ้านายคุณชายของบ้านเหยียดยิ้มอย่างน่ากลัว เปล่านะค่ะเพียงแต่ว่าดิฉันกลัวว่าเด็กคนนั้นอาจจะมาหลอกคุณหนูเอาก็ได้คยูฮยอนหัวเราะหึในลำคอนอกจากจะไม่รู้อะไรแล้วยังโง่ได้อีก.....คนอย่างซองมินนะหรือจะมาหลอกเขาดูผิดแล้ว อยากรู้ชั้นก็จะบอกให้.....เอาบุญ.....เค้าเป็นคู่นอนของชั้น.....พอใจยัง แล้วก็อย่าบอกดงเฮเด็ดขาดคยูฮยอนกำชับสาวใช้อย่างนักแน่น แล้วคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายหล่ะค่ะ คิดว่าสมควรบอกมั้ยหล่ะ สาวใช้ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าพูดอะไรต่อเท่านี้ก็รู้แล้วว่าคุณคยูฮยอนไม่อยากให้เขาเข้าไปยุ่ง ช่วยเตรียมอาหารไว้สองที่ด้วยนะเพราะซองมินจะค้างที่นี่ ค่ะ สาวใช้ประจำบ้านมองคุณหนูที่เอาใจยากกลับขึ้นห้องไปอย่างอ่อนใจ....ไม่คิดว่าคุณหนูโตขึ้นมาจะกลายเป็นคนเงียบขรึมเดาอารมณ์ยากแบบนี้แต่ก่อนตอนเด็กๆคุณหนูดูเป็นเด็กที่ร่าเริงมากๆวิ่งเล่นกับคุณหนูดงเฮแทบทุกวันแต่พอหลังจากที่คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไปตั้งบริษัทอยู่ต่างประเทศไม่ค่อยมีเวลากลับมาที่เกาหลีคุณหนูก็เริ่มเก็บตัวไม่พูดไม่จากับใครนอกจากคุณดงเฮจนมาถึงทุกวันนี้....พอขึ้นม.ปลายมาได้ไม่นานคุณหนูก็เริ่มกลับบ้านดึกทุกวันทั้งๆที่ทุกครั้งจะกลับเร็วและก็มักจะหมกตัวอยู่บนห้องแต่พอวันก่อนที่คุณหนูพาเด็กคนนั้นมาบ้านทำให้เขาเพิ่งรู้ว่าที่คุณหนูกลับดึกคงเป็นเพราะเด็กคนนี้.....คนที่คุณหนูบอกว่าเป็นคู่นอน........ทั้งๆที่คุณหนูไม่ชอบยุ่งกับคนแปลกหน้าจะค่อยเข้าไปสนิทสนมกับใครอื่นนอกจากคุณหนูดงเฮเท่านั้น....แล้วทำไมกับเด็กคนนั้นคุณหนูถึงกล้าสนิทด้วยถึงขั้นร่วมเตียงกัน.....มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่คงจะไม่ได้เป็นคู่นอนธรรมดาๆซะแล้วสิ หลังจากที่คิดอยู่นานหล่อนก็กลับเข้าห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นให้คุณหนูและแขกตามคำสั่งทันที
ทีบีซี
ฮื่อขอโทษที่มาต่อช้า งื่อ เม้นๆๆๆ อยากได้กำลังใจ
| 
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
ตอนก่อนหน้า |
] [ 
บันทึกเป็น Favorite ] [ 
[ IP : 111.84.72.149 ]
ส่งข้อความลับ
<<<<<<<<<ขอบคุณครับ!~ ฟิคสนุกมาก
คยูฮยอน x ซองมิน NC137 
