สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เพลย์บอยพยศรัก (ซีรี่ย์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน)

ตอนที่ 22 : หมอนข้างของคนป่วย


     อัพเดท 26 พ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : AmmyWriter ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AmmyWriter Email : dandelion.maysa(แอท)gmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/dandelionnnn
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 80 Overall : 1,251
4 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 11 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เพลย์บอยพยศรัก (ซีรี่ย์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน) ตอนที่ 22 : หมอนข้างของคนป่วย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 140 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


เปิดประตูสิ ไม่งั้นฉันก็ช่วยพยุงคุณไปส่งที่ห้องพักไม่ได้นะเปมิกาบอกคนข้างตัว เมื่อมาถึงชั้นที่เป็นห้องพักและห้องทำงานของชายหนุ่มซึ่งหล่อนเคยขึ้นมาเพียงครั้งเดียว

คีย์การ์ดอยู่ในกระเป๋ากางเกงนะครับ ช่วยหยิบหน่อยสิ ผมไม่มีแรงเลย

ภูธเรศที่ยังอยากแกล้งหญิงสาวต่อพูดออกมา และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกขบขันจนเกือบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมา เมื่อดวงตาคู่กลมโตซึ่งปกติก็มีขนาดใหญ่อยู่แล้ว ได้เบิกกว้างขึ้นจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

จะบ้าเหรอ! คุณก็หยิบเองสิหญิงสาวที่ถูกขอร้องส่ายหัวดิก

คุณจะใจร้ายกับคนป่วยได้ลงคอเหรอ ถ้าคุณไม่เปิด เราสองคนก็ต้องยืนอยู่ที่หน้าประตูนี่ แล้วผมก็คงไม่ได้นอนพักผ่อนหรอก

เชอะ! ทีพูดเป็นวรรคเป็นเวรแบบนี้ล่ะมีแรงเชียวนะเปมิกาประชด ฉันจะยอมคุณแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ ตกลงคีย์การ์ดอยู่ในกระเป๋าไหน ซ้ายหรือขวา

ข้างซ้ายครับ

เพลย์บอยหนุ่มร้อยเล่ห์ลอบยิ้ม เมื่อเห็นหญิงสาวที่ดูแกร่งกล้าจนกระทั่งกล้าต่อปากต่อคำกับเขาเริ่มสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ราวกับหล่อนเตรียมพร้อมที่จะเผชิญกับอันตรายอันใหญ่หลวง มากกว่าจะทำงานง่ายๆ อย่างการหยิบคีย์การ์ดเจ้าปัญหาในกระเป๋ากางเกงของเขา

เวรกรรมของฉันจริงๆ เปมิกาบ่นอุบ

มือน้อยอันสั่นระริกต้องอาศัยแรงใจอย่างมหาศาลในการขยับเข้าใกล้เป้าหมาย ซึ่งเป็นบริเวณกระเป๋ากางเกงด้านซ้ายของชายหนุ่มร่างสูงสง่า เปมิกาเบือนหน้าหนี หลับตาปี๋ ก่อนจะร้องสั่งภูธเรศด้วยน้ำเสียงซึ่งพยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว เพราะเกิดชายหนุ่มกระดุกกระดิก ไม่ยอมอยู่นิ่งๆ แล้วมือของหล่อนเกิดไปโดนอะไรที่ไม่น่าจะแตะต้องเข้า มันจะพลอยทำให้หัวใจดวงน้อยวายตายเอาได้ง่ายๆ

ยืนนิ่งๆ นะ ห้ามขยับ

ทั้งท่าทาง น้ำเสียง รวมไปถึงมือน้อยซึ่งซุกเข้าไปในกระเป๋ากางเกงที่สั่นน้อยๆ ทำให้เจ้าของคีย์การ์ดต้องกลั้นยิ้มจนแก้มแทบปริ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้เขารู้สึกอยากแกล้ง และรู้สึกเอื้อเอ็นดูในคราวเดียวอย่างผู้หญิงที่ชื่อปาล์มมาก่อน

...ความรู้สึกที่อยากอยู่เคียงข้าง อยากเย้าแหย่ และอยากให้หญิงสาวคนนี้สามารถยิ้มได้เสมอยามที่เขาอยู่ชิดใกล้ ความรู้สึกนี่มันจะเรียกว่าชอบได้หรือยังนะ...

เกิดคำถามขึ้นในใจของหนึ่งหนุ่มโสดซึ่งอยู่ในกลุ่มเพลย์บอยร้อยเล่มเกวียนขึ้นมาทันที ด้วยความที่เขาไม่เคยชอบ ไม่เคยตกหลุมรัก หรือคิดจะยกหัวใจดวงนี้ให้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน จึงทำให้ชายหนุ่มไม่เข้าใจถึงความรู้สึกสับสนที่เกิดขึ้นภายในจิตใจ แต่ก่อนที่ภูธเรศจะทันหาคำตอบให้กับตัวเองได้ เสียงหวานใสของหญิงสาวซึ่งชอบเข้ามาปั่นป่วนหัวใจของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

เฮ้อ...ได้สักที หญิงสาวที่มีใบหน้าแดงระเรื่อถอนหายใจยาว แล้วหันมาถามชายหนุ่มข้างตัวซึ่งดวงตาคู่คมเข้มพราวระยับอย่างที่ทำให้เจ้าก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นผิดจังหวะไปหลายตลบ

เอ่อ...รหัสผ่านคืออะไรคะ?”

เปมิกาถามอ้อมแอ้ม และท่าทางที่ดูน่ารักของหญิงสาว ก็ทำให้เพลย์บอยหนุ่มรู้สึกมันเขี้ยวจนอยากจะฝากฝังริมฝีปากหยักลึกลงบนแก้มเนียนใสนั้นสักฟอดสองฟอด แต่ก็กลัวว่าเจ้าหล่อนจะหนีเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับเสียก่อน จึงได้แต่ข่มกลั้นความทรมานนั้นไว้เพื่ออดเปรี้ยวไว้กินหวาน

3PMCครับ ชายหนุ่มบอก

แม้ปกติภูธเรศจะชอบความสันโดษ และไม่อยากให้มีคนเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวมากนัก จึงทำให้คนที่รู้รหัสผ่านมีเพียงแค่ไม่กี่คน แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ เขากลับรู้สึกไม่อยากจะปิดบังอะไรกับหล่อนเลย

รหัสผ่านแปลกดีนะ คุณเอาชื่ออะไรมาตั้งล่ะ

หญิงสาวชวนคุยเรื่อยๆ เพราะไม่อยากโดนเขาแซวเรื่องท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติซึ่งหล่อนแสดงออกมา พร้อมๆ กับที่มือเรียวเล็กก็กดรหัสบนแผงวงจรที่มีทั้งตัวเลข และตัวอักษรภาษาอังกฤษนั้นตามที่ชายหนุ่มบอก

ชื่อของเพื่อนสมัยเรียนนะ เราสามคนสนิทกันมาก หากไอ้อิฐกับไอ้เชสอยู่ที่นี่ ผมคงพาคุณไปทำความรู้จักกับพวกมันแล้วแหละ

ไม่ต้องหรอก ฉันไม่รู้จะทำหน้ายังไงตอนเจอกับเพื่อนของคุณ แล้วอีกอย่าง คุณจะแนะนำฉันในฐานะอะไรล่ะ คู่อริดีไหม?” เปมิกายอกย้อน

ผมว่าคู่รักดีกว่านะ

เสียงทุ้มที่พูดออกมาได้ง่ายๆ ราวกับเขากำลังพร่ำบ่นเรื่องดินฟ้าอากาศ ทำให้ดวงตาคู่กลมโตหันไปจ้องมองเขาอย่างตกใจ ลึกๆ ในใจนั้นหล่อนคาดหวังว่าจะได้เห็นถึงสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายในใจของภูธเรศบ้าง แต่เมื่อเห็นเขายังเฉยสนิท ก็พลันทำให้หัวใจที่ฟองโตเหมือนลูกโป่งซึ่งถูกอัดอากาศเข้าไปอย่างเต็มที่เริ่มรู้สึกห่อเหี่ยว

ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นคุณนะคะ กรุณาอย่าเอาคำว่ารักมาพูดเล่นง่ายๆ แบบนี้ เปมิกาต่อว่า

ผมไม่ได้ล้อเล่นนะคุณปาล์ม ผม...

แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้หลุดถ้อยคำใดที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเขาย่ำแย่ลงกว่านี้ เปมิกาซึ่งทนฟังคำแก้ตัวของเขาไม่ได้อีกต่อไป ก็เปิดประตูที่กางกั้นนั้นเข้าไปเสียก่อน

คุณจะเข้าไปพักไม่ใช่เหรอคะ ห้องของคุณอยู่ไหน?”

เดินตรงไปเรื่อยๆ ครับ ถัดจากห้องทำงานที่คุณเคยเข้าไปนั่นแหละภูธเรศที่ยังรู้สึกอึกอัก และสับสนกับตัวเอง ว่าเมื่อกี้เขากำลังจะพูดอะไรออกไปกันแน่หากไม่ถูกหญิงสาวขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน เขาตั้งใจจะพูดคำว่า รักกับผู้หญิงที่เจอหน้ากันแค่ไม่กี่วันเนี่ยนะ

...สงสัยหัวสมองของเขาจะโดนพิษของไข้หวัดเล่นงานเสียแล้ว ถึงได้ประมวลผลอะไรผิดพลาดไปหมดแบบนี้...

สุดท้ายคนที่มักใช้สมองมากกว่าหัวใจ ก็โทษว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นความผิดของอาการตัวร้อนผะผ่าวที่กำลังเล่นงานเขาอยู่จนได้

ถึงแล้วค่ะ ฉันว่าคุณรีบเข้าไปพักผ่อนดีกว่านะ

และเพราะมัวแต่สับสนกับความรู้สึกที่ตัวเองไม่คุ้นเคย ทำให้ภูธเรศ กฤตยนันท์แทบจะไม่รู้ตัวสักนิด ว่าเขากับหญิงสาวได้เดินมาจนถึงประตูห้องพักแล้ว

ขอบคุณนะที่มาส่ง เข้ามาก่อนไหม?”ชายหนุ่มเชื้อเชิญอย่างเจ้าบ้านที่แสนดี เมื่อประตูห้องพักของเขาเปิดออกกว้างอย่างพร้อมต้อนรับผู้มาเยือน

ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันขอตัว

เปมิกา ธนาไพศาลตอบโดยแทบไม่เสียเวลาคิดสักนิด เพราะการอยู่สองต่อสองกับเสือผู้หญิงตัวฉกาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย อีกอย่างผู้ชายคนนี้ก็มีอิทธิพลสำหรับหล่อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คงไม่ดีแน่ หากหล่อนจะต้องอยู่ชิดใกล้ และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับภูธเรศแนบแน่นกว่าเดิม

เข้ามาเถอะ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกนะ แค่เห็นก็ไม่มีอารมณ์แล้วภูธเรศอมยิ้ม

แถมดวงตาคู่คมกล้าสีสนิมเหล็กก็จับจ้องตรงส่วนที่เขาบอกหล่อนว่าไม่เกิดอารมณ์ และเพียงมองตามสายตาของเขา เปมิกาก็ตวัดค้อนคมส่งให้คนกะล่อน เพื่อเป็นรางวัลสำหรับความปากร้ายของพ่อเจ้าประคุณ

นายนี่มันลามกเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

ผมจะถือว่าเป็นคำชม เข้ามาก่อนสิครับภูธเรศบอกอย่างไม่อนาทรร้อนใจสักนิดเมื่อถูกหลอกด่า

ห้องสวยดีนะ ก็สมกับที่เป็นห้องพักของลูกชายเจ้าของโรงแรมดี

เพียงเห็นห้องพักของชายหนุ่มซึ่งกินอาณาบริเวณกว้างขวางเกือบจะทั้งชั้น เปมิกาก็พูดชมออกมาตรงๆ ในเมื่อห้องนี้ได้รับการจัดแต่งอย่างหรูหราด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง แล้วที่เด่นสะดุดตาหล่อนที่สุดก็คงจะเป็นอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงกึ่งกลางห้อง ซึ่งหากหล่อนได้ครอบครองห้องระดับนี้ คงจะนอนแช่น้ำทั้งวัน ทั้งคืน เพื่อสัมผัสกับบรรยากาศแสนสงบผ่านทางกระจกใสที่รายล้อมอยู่รอบๆ ด้าน

ถ้าคุณสนใจก็มาเที่ยวได้นะ ผมไม่หวงหรอก คนเจ้าเล่ห์บอกอย่างใจดี จนก่อให้เกิดประกายความหมั่นไส้ขึ้นในดวงตาคู่กลมโต

ฉันไม่ว่างหรอกค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถรับความปรารถนาดีนั่นได้หญิงสาวปฏิเสธ ฉันพาคุณมาส่งถึงห้องตามคำขอร้องของคุณพิไลแล้ว ต้องการอะไรอีกไหม?”

ผมอยากอาบน้ำก่อน คุณช่วยโทรไปบอกคุณพิไลให้หน่อยได้ไหม ว่าให้จัดอาหารเช้าสองชุดและยามาให้ผมด้วย ผมอยากกินอาหารเช้าร่วมกับคุณ

ดวงตาคู่คมกล้ามองหญิงสาวนิ่ง อย่างต้องการจะให้หล่อนรับรู้ถึงความต้องการ ความจริงเขาอยากจะบอกตรงๆ เหมือนกัน ว่าอยากจะยืดช่วงเวลาที่ได้อยู่กับผู้หญิงคนนี้ออกไป แต่เกรงแม่กระต่ายสาวคนนี้จะตื่นตูมแล้วหนีหายไปเสียก่อน

เห็นว่าเป็นคนป่วยหรอกนะ ครั้งนี้ฉันถึงยอมตามใจคุณ แต่เอ๊ะ... เมื่อกี้คุณบอกว่าจะอาบน้ำ แล้วจะอาบที่ไหน อย่าบอกนะว่า…”มือเรียวชี้ไปยังอ่างน้ำวนด้วยใบหน้าที่เริ่มซับสีเลือด ก็ในเมื่อห้องนี้มันเปิดโล่งไปหมด หากชายหนุ่มคิดจะอาบน้ำตรงนั้นจริง หล่อนก็ต้องเห็นเขาเป็นชีเปลือยนะสิ

ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ

ภูธเรศ กฤตยนันท์ที่เพิ่งจะค้นพบว่าตัวเองมีความสุขทุกครั้งที่ได้กลั่นแกล้งหญิงสาวใบหน้าสวยหวานคนนี้เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจเขากำลังรู้สึกขบขันกับท่าทางของหญิงสาวที่แสดงออกมาทั้งสีหน้าที่แดงระเรื่อ แววตาซึ่งสั่นไหว และรวมไปถึงร่างบอบบางที่แทบจะล้มทั้งยืนยามที่เขาตอบคำถามของหล่อน มันน่ารักจนเขาอยากจะกอดหล่อนให้เต็มรักสักครั้งจริงๆ

เอ่อ...งั้นก็เชิญตามสบาย ฉันออกไปรอข้างนอกนะ เปมิการีบตัดบท ร่างเล็กเตรียมจะเผ่นออกไปจากห้องอันแสนอันตรายสำหรับหล่อน แต่มือใหญ่ที่ว่องไวปานงูฉกก็จับกุมข้อมือเรียวเอาไว้เสียก่อน

ผมล้อเล่นครับ ที่ห้องชุดนี้มีห้องน้ำใหญ่อยู่แล้ว คุณไปนั่งรอที่ชุดรับแขกก่อนนะ

เสียงทุ้มเอ่ยแก้ความเข้าใจผิดของหญิงสาว ซึ่งครั้งแรกเขาตั้งใจจะตอบแบบกำกวมเพื่อกวนประสาทหล่อนเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูก๋ากั๋นคนนี้จะเขินอายจริงๆ

แล้วหลอกฉันทำไมเล่า เปมิกาหาเรื่อง

ผมไม่คิดว่าคุณจะอายนี่ ชายหนุ่มอมยิ้ม คุณช่วยโทรบอกคุณพิไลด้วยนะครับ ถือว่าเห็นแก่คนป่วยคนหนึ่งก็แล้วกัน ตอนนี้ผมง่วงมากเลย ไม่มีแรงทะเลาะกับคุณแล้วแหละ

ท่าทางราวกับเด็กน้อยแสนซนที่ออดอ้อนขอความเห็นใจจากผู้ปกครอง และอุณหภูมิที่สูงผิดปกติของมือใหญ่ซึ่งยังคงเกาะเกี่ยวข้อมือบอบบางเอาไว้แน่น ทำให้จิตใจของหญิงสาวอ่อนยวบเหมือนน้ำแข็งที่ถูกความร้อนหลอมละลาย

ได้ค่ะ งั้นปล่อยมือฉันก่อน ถ้าคุณยังจับอยู่แบบนี้ ฉันจะไปโทรศัพท์ยังไง

และคำสั่งของหญิงสาวก็ได้รับการปฏิบัติอย่างว่าง่ายจากเจ้าของห้องหนุ่ม ที่เลิกเล่นแง่แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่อย่างว่าง่าย เพื่อไปจัดการกับตัวเองตามที่ได้บอกไว้กับหญิงสาว

คนบ้า... เปมิกาบ่นอุบตามร่างสูงสง่าไปด้วยใบหน้าที่ยังคงร้อนผ่าว ด้วยหล่อนรู้สึกว่าเลือดทั้งหมดภายในร่างกายกำลังพุ่งมารวมกันที่ใบหน้าเนียนใส แม้ตอนนี้จะไม่ได้ส่องกระจกดู หล่อนก็พอรู้ตัวว่ามันคงแสดงความขัดเขินให้ชายหนุ่มคนนั้นได้รับรู้ไปแล้ว

...ทำไมฉันต้องมาหวั่นไหวเพราะคนพรรค์นี้ด้วยนะ...

มือเล็กยกขึ้นกุมแก้มของตัวเองไว้แน่น ยามที่เดินไปยังห้องรับแขกที่มีโทรศัพท์ตั้งอยู่ หญิงสาวเริ่มมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเบอร์โทรศัพท์ภายในของโรงแรมเกรท ริเวอร์ ว่าควรโทรไปเบอร์ใดถึงจะสามารถติดต่อกับพิไลได้ แต่ก็เหมือนกับหล่อนไม่ต้องใช้ความพยายามสักนิด เมื่อเบอร์ส่วนตัวของเลขาวัยกลางคนคนนั้นได้ถูกจดแยกออกมาต่างหากด้วยลายมืออันเป็นระเบียบ และดูหนักแน่นของเจ้าของห้องหนุ่ม

ลายมือสวยเหมือนกันนี่ ไหนดูสิว่าเบอร์ไหนที่นายโทรบ่อยที่สุด อืม... มีของลุงภูผา น้าสุดา คุณพิไล แล้วอีกสองคนนี่ใครกันมิคาอิล กับเชสเหรอ เพื่อนสนิทของเขาล่ะมั้ง

เปมิกา ธนาไพศาลอ่านคร่าวๆ ก่อนจะมาสะดุดอยู่ที่ชื่อของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขียนว่า น้องโรสถึงเขาไม่บอกหล่อนก็รู้ว่าเป็นเบอร์ของนางแบบสาวซึ่งเกาะติดภูธเรศอย่างกับตังเม สงสัยคงจะเป็นคนรักกัน

เพียงแค่คิดหล่อนยังรู้สึกว่าหัวใจวูบโหวงเหมือนตกลงไปในหลุมอวกาศที่ลึกล้ำสุดหยั่งถึง มันรู้สึกเจ็บนิดๆ ราวกับมีใครเอาไฟฟ้ามาช็อต เจ็บจนแม้แต่เจ้าของก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวเองจะต้องสนใจผู้ชายซึ่งควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าคนนั้นด้วย

หญิงสาวพยายามปัดเรื่องราวที่วิ่งวุ่น สับสน และเรียงหน้ามาให้หล่อนได้ขบคิดออกไปจากสมอง เพื่อทำตามที่ชายหนุ่มขอร้อง รีบๆ ทำซะ แล้วหล่อนจะได้ไปให้ไกลจากผู้ชายแสนอันตรายแบบภูธเรศ กฤตยนันท์เสียที และเพียงรอสายไม่ถึงนาที คนที่หล่อนต้องการจะพูดสายด้วยก็ส่งเสียงทักทายมาทางสายโทรศัพท์

สวัสดีค่ะ พิไลพูดสายค่ะ

คุณพิไลเหรอค่ะ นี่ปาล์มเองนะคะ พอดีปาล์มมีเรื่องจะรบกวนนิดหน่อย

อ้าว!คุณปาล์มเองเหรอค่ะ ได้ค่ะ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้ค่ะ เสียงจากปลายสายแม้จะยังดูงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็สามารถตอบกลับมาได้อย่างฉะฉาน

เอ่อ...คุณภูขออาหารเช้าสองที่กับยาลดไข้นะคะ รบกวนคุณพิไลช่วยให้เด็กเอาของขึ้นมาส่งหน่อยได้ไหมคะ?”หญิงสาวขอร้องอย่างเกรงอกเกรงใจ เพราะหล่อนไม่ได้มีความเกี่ยวพันกับโรงแรมนี่มากมายถึงขนาดจะไปออกคำสั่งกับพนักงานของภูธเรศได้

ได้ค่ะ จะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ คุณปาล์ม

เปมิกามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด ยามที่ได้ยินเสียงเลขาสาววัยกลางคนเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก เหมือนคนที่พยายามกลั้นยิ้ม แม้จะพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่หญิงสาวซึ่งกำโทรศัพท์ในมือแน่นก็อดจะเขินอายไม่ได้

จากครั้งแรกที่หญิงสาวตั้งใจจะรีบวางสาย เพื่อจะได้ไม่ถูกพิไลแซวเพิ่มอีก แต่จู่ๆ หล่อนก็คิดเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงถามปลายสายออกไปอีกหนึ่งประโยค

คือเรื่องกองถ่ายนะคะ วันนี้พอจะเลื่อนไปก่อนได้ไหมค่ะ คือว่า... ปาล์มอยากให้คุณภูได้พักผ่อนก่อนนะคะ รู้สึกเหมือนจะเป็นไข้หวัดด้วย เสียงหวานอ้อมแอ้ม ยามบอกถ้อยคำซึ่งแสดงถึงความห่วงใยบุตรชายเพียงคนเดียวของเจ้าของโรงแรมเกรท ริเวอร์

เรื่องนี้ได้อยู่แล้วค่ะ แต่คุณปาล์มกับคุณภูนี่เป็นห่วงกันจังเลยนะคะ เมื่อวานคุณภูก็สั่งยกเลิกกองเพื่อให้คุณปาล์มได้พักผ่อน ส่วนวันนี้คุณปาล์มก็ขอเลื่อนการถ่ายทำเพราะคุณภูเป็นไข้ ถ้าคุณสุดาได้ยินคงดีใจแน่ๆ ค่ะคำพูดของพิไลทำให้ใบหน้างามยิ่งร้อนซู่หนักกว่าเดิม เปมิกาจึงรีบตัดบทก่อนเรื่องราวจะวกเข้าตัวมากกว่านี้

ปาล์มขอแค่นี้ล่ะค่ะ สวัสดีค่ะ

หญิงสาวรีบวางสายเพื่อตัดขาดการสนทนากับเลขาของภูธเรศ เพราะไม่อยากให้ใบหน้าหวานต้องรู้สึกร้อนรุ่มราวกับมีคนเอาไฟร้อนแรงมาแผดเผาไปมากกว่านี้ แค่นี้หล่อนก็อายจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงตอนที่เจอกับพิไลในวันพรุ่งนี้แล้ว

...เรื่องวุ่นวายที่เกิดกับชีวิตของเธอช่วงนี้ มาจากตัวต้นเหตุซึ่งกำลังอาบน้ำนั่นคนเดียวเลย...

ร่างเล็กเอนพิงพนักโซฟาหนานุ่มที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับสวดสรรเสริญชายหนุ่มซึ่งอยู่ห่างหล่อนเพียงพนังห้องกางกั้น และเพราะมัวแต่จมจ่อมอยู่กับความนึกคิดของตัวเอง ทำให้เปมิกาแทบไม่รู้ตัวสักนิด ว่าเวลาได้ผ่านพ้นไปเนิ่นนานเพียงใด จนกระทั่งได้ยินเสียงโทรศัพท์ในห้องชุดของภูธเรศดังขึ้น

ครั้งแรกหล่อนยังสองจิตสองใจว่าควรจะถือวิสาสะรับโทรศัพท์แทนเจ้าของห้องหนุ่มดีไหม แต่เมื่อเห็นมันยังดังไม่หยุด มือเล็กจึงต้องเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ไร้สายเครื่องเล็กมากรอกเสียงทักทาย และเพียงรู้ว่าใครโทรมา ร่างเล็กก็ต้องรีบเดินไปยังประตูห้องพักของภูธเรศอีกครั้ง เมื่อคนที่โทรเข้ามาคือพนักงานที่นำอาหารเช้าและยาลดไข้มาส่งให้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะประสิทธิภาพการบริการของโรงแรมระดับห้าดาว หรือเพราะคนสั่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของโรงแรมกันแน่ ถึงได้ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบนาทีในการปฏิบัติตามสิ่งที่ชายหนุ่มต้องการ แถมหล่อนยังต้องเป็นคนไปรับพนักงานด้วยตัวเอง เนื่องจากชั้น 22 ทั้งชั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของภูธเรศ กฤตยนันท์ ที่มีคนรู้รหัสผ่านและสามารถเข้า-ออกได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น

ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวดิฉันยกไปเองดีกว่าค่ะ เปมิกาบอกกับพนักงาน

ได้ครับ คุณผู้หญิง

แล้วก็ได้รับคำตอบที่แสนสุภาพจากพนักงานชายคนนั้น สุภาพเกินไปจนเปมิกา ธนาไพศาลอยากจะร้องปฏิเสธว่าหล่อนไม่ใช่คุณผู้หญิงของคนลามกพรรค์นั้น แต่ก็ไม่ทันจะได้แก้ข้อเข้าใจผิด เมื่อหล่อนมัวแต่ยืนอ้ำอึ้ง จนร่างของพนักงานคนนั้นได้ลับหายเข้าไปในลิฟท์โดยสาร

พนักงานในโรงแรมนี้ เป็นแบบนี้กันทุกคนหรือไงนะหญิงสาวบ่นยามที่เดินกลับเข้าไปในห้องพักอีกครั้ง แล้วสิ่งแรกที่เข้าสู่สายตาหล่อนกลับเป็นร่างสูงใหญ่ตัวต้นเหตุของปัญหา ซึ่งกำลังยืนเช็ดผมที่ยังเปียกชื้นอยู่

อ้าวไปไหนมาครับ?”

ไปเอาอาหารเช้าให้นายนั่นแหละ ไม่เห็นเหรอไง เปมิกาที่ยังรู้สึกหงุดหงิดบอกกับชายหนุ่มที่อยู่ในชุดง่ายๆ อย่างเสื้อกล้ามสีขาว และกางเกงขาสั้นแนวสปอร์ต

คุณไปกินรังแตนมาจากไหน ผมแค่ถามเฉยๆชายหนุ่มซึ่งรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจากร่างเล็กเริ่มชวนคุย เผื่อว่าหล่อนจะอารมณ์ดีขึ้น

เรื่องของฉันนะ จะกินไหมข้าวต้มนี่นะ จะได้รีบๆ กินยาแล้วก็นอนซะ

มือเล็กวางถาดอาหารเช้าซึ่งเป็นข้าวต้มหมูสับหอมกรุ่นไว้บนโต๊ะอาหารที่อยู่ในห้องครัว ก่อนจะเริ่มบริการคนป่วยด้วยการเทน้ำอุ่นในกาต้มน้ำร้อนไว้ให้เขาทานกับยาที่ถูกจัดมาพร้อมกัน

มานั่งกินด้วยกันสิครับ ดูท่าจะอร่อย ชายหนุ่มเชิญชวน

เปมิกาก็ตอบรับคำของเขาด้วยการนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่ม แล้วตักข้าวต้มเข้าปากโดยไม่ได้พูดอะไรกับเขาอีก เนื่องจากยังรู้สึกขัดใจไม่หายกับการปฏิบัติตัวของพนักงานในโรงแรมนี้ ซึ่งไม่รู้ว่าเจนสุดาได้ไปบอกกล่าวอะไรกับพวกเขาหรือเปล่า ถึงได้ทำตัวนอบน้อมเหมือนกับหล่อนจะกลายมาเป็นคุณผู้หญิงของอีตาลามกอย่างนายภูธเรศ กฤตยนันท์คนนี้

คุณหิวขนาดนั้นเลยเหรอคุณปาล์ม?” ภูธเรศถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่ตักข้าวต้มหมูในชามกิน โดยไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าผู้ร่วมโต๊ะหรือพูดคุยกับเขาสักคำ

ฉันไม่ได้หิว แต่ที่กินเพราะโมโหอยู่ อย่ามาชวนฉันคุยได้ไหม ฉันไม่อยากคุยกับคุณ

อาการหงุดหงิดที่หญิงสาวแสดงออกมา แทนที่จะทำให้เพลย์บอยเจ้าเสน่ห์โกรธ แต่เขากลับทำเพียงยักไหล่ขึ้นนิดๆ ราวกับเห็นเป็นเรื่องปกติ ซ้ำยังมีอารมณ์ก่อกวนตะกอนในใจของหล่อนให้ฟุ้งกระจายหนักกว่าเดิม

คุณนี่อารมณ์เสียได้ตลอดเวลาเลยนะ ระวังริ้วรอยจะมาก่อนวัย แถมจะหาสามีลำบากนะเออ

ปากหรือนั่น...

ดวงตากลมโตตวัดมองตัวกวนอารมณ์อย่างเตรียมพร้อมสำหรับการหาเรื่อง หากว่าเขาหลุดคำพูดอะไรออกมาอีก แต่ก็เหมือนชายหนุ่มจะเป็นนกรู้ เมื่อภูธเรศทำเพียงยักคิ้วให้พร้อมกับรับประทานอาหารเช้าที่อยู่ตรงหน้าเงียบๆ แล้วบรรยากาศระหว่างสองหนุ่มสาวก็กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง เมื่อต่างคนก็ต่างจมอยู่กับกิจกรรมของตัวเอง

มือใหญ่ยื่นไปหยิบยาที่อยู่ในถาดอาหารตรงหน้าของหญิงสาว เมื่อเขาไม่สามารถทานข้าวต้มชามใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าได้อีกแล้ว และเพียงเห็นความเคลื่อนไหวซึ่งแตกต่างไปจากเดิมของคนร่วมโต๊ะ ก็ทำให้เปมิกาเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามเขาอย่างสงสัย

คุณอิ่มแล้วเหรอ ทำไมกินนิดเดียวเอง?”

ผมรู้สึกเจ็บคอนะ กินแค่นี้ก็พอแล้ว ชายหนุ่มบอกพร้อมกับกินยา และดื่มน้ำอุ่นที่หญิงสาวเตรียมไว้

เมื่อวานก็ไม่กินข้าว แล้วตอนนี้ก็กินอย่างกับแมวดม ระวังจะไม่หายล่ะ

หญิงสาวที่ไม่ถนัดพูดคำหวานๆ กับคู่ปรับตัวฉกาจเลือกจะประชดประชันออกมา เพราะไม่อยากให้เขาจับได้ว่าที่หล่อนทำลงไปทั้งหมดนั้น มันเกิดจากความห่วงใยที่มีให้กับผู้ชายคนนี้ล้วนๆ

คุณนี่ชอบบ่นจัง ผมหนีไปนอนดีกว่าแต่เอ๊ะ... หรือคุณอยากไปนอนเล่นกับผมด้วยเสียงทุ้มเอ่ยอย่างขำขัน ยามเห็นหญิงสาวเบิกตาที่ปกติก็กลมโตอยู่แล้วให้กว้างยิ่งกว่าเดิม

ทะลึ่ง...เรื่องอะไรฉันต้องไปนอนกับคุณ ไปนอนเลยไป๊ ฉันจะเก็บจานพวกนี้ล้างให้เสร็จก่อน แล้วจะรีบกลับห้องเหมือนกัน

ช่วยมาเป็นหมอนข้างให้คนป่วยหน่อยไม่ได้เหรอครับ

ไม่!” เปมิกาปฏิเสธเสียงแข็ง เกิดไปนอนให้พ่อเจ้าประคุณกอด หล่อนคงจะโดนเขาเอาเปรียบอีกแน่

คุณนี่ใจร้ายจริงๆ ชายหนุ่มแกล้งแหย่

ฉันยอมเป็นคนใจร้าย ดีกว่าถูกคุณฉวยโอกาส

เปมิกา ธนาไพศาลคร้านจะต่อกรกับคนที่ชอบเลี้ยวลดเอาความดีเข้าตัวอีก เมื่อร่างเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อจัดการกับชามข้าวต้มที่อยู่บนโต๊ะให้เสร็จ แล้วหล่อนจะได้รีบออกไปจากห้องพักสุดหรูของชายหนุ่มสักที

คุณไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะลุกมาทำงานไม่ไหว... แล้วจะเดินเข้ามาใกล้ฉันทำไม?” หญิงสาวถามอย่างสงสัย เมื่อจู่ๆ ร่างสูงสมส่วนก็ย่างสามขุมเข้ามาหา

ผมก็มาพาคนรักไปนอนด้วยนะสิครับ

เพลย์บอยร้อยเล่ห์ยิ้มกริ่มยามจับจ้องลูกแกะตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า ยิ่งเห็นหล่อนพยศร้ายมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากพาตัวเองเข้ามาชิดใกล้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าสมองหรือหัวใจกันแน่ที่สั่งให้มือใหญ่ค่อยๆ ช้อนร่างเล็กขึ้นมาโอบอุ้มไว้ในอ้อมแขนกำยำ

ว้าย!คุณจะทำอะไรนะ เสียงหวานกรีดร้องอย่างตกใจ

ผมบอกแล้วนะ ว่าอยากได้หมอนข้างนุ่มๆ ไว้นอนกอด

คุณอยากได้หมอนข้างก็ไปซื้อเอาสิ เกี่ยวอะไรกับฉันเล่า มือเล็กเริ่มระดมทุบตีแผ่นอกแกร่งที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้เสื้อกล้ามสีขาวบริสุทธิ์

ก็ผมไม่อยากนอนคนเดียว มันเหงานี่

คนตัวโตเริ่มหาเหตุผลมาเอาเปรียบคนร่างเล็ก แล้วยิ่งเดินใกล้ห้องนอนของชายหนุ่มเท่าไหร่ เปมิกาก็ยิ่งดิ้นรนขัดขืนเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขา เพราะตั้งแต่เจอกับภูธเรศ หล่อนก็ต้องเสียท่าให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่จะเป็นอันตรายต่อสวัสดิภาพของตัวเองเท่ากับเหตุการณ์ในวันนี้เลย

ผมสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกินคุณเด็ดขาด ตอนนี้ผมแค่อยากอยู่ใกล้คุณเท่านั้น ผมขอแค่นี้ได้ไหม?”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างเว้าวอน ในยามที่วางร่างเล็กบอบบางลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดคิงไซซ์ และท่าทางราวกับเด็กชายตัวน้อยซึ่งอยากนอนกอดมารดาก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกหวั่นไหว

ฉันจะเชื่อใจคุณได้ยังไง?” เปมิกาถามหาหลักประกันสำหรับตัวเอง

ผมป่วยแบบนี้ไม่มีแรงทำอะไรคุณหรอกนะ อยากพิสูจน์ไหมล่ะ

ไม่เพียงแต่พูดเท่านั้น แต่ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาที่ค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ก็ทำให้หญิงสาวที่นอนอยู่ข้างๆ ภูธเรศเริ่มหลับตาแน่น ตัวแข็งทื่อ ใจเต้นระรัวก้องกังวานราวกับมีใครมาตีกลองอยู่ภายในอกด้านซ้าย

เห็นไหมครับ ว่าผมยังมีไข้อยู่ คุณลองวัดดูสิ

เสียงอ่อนโยนที่มาพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาบนหน้าผากสวย ทำให้เปมิกาซึ่งรู้สึกเหมือนใจสั่นหวิว ราวกับกำลังเล่นรถไฟเหาะตีลังกาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วสิ่งแรกที่เห็นก็พลันทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนจะเป็นลมจริงๆ เมื่อพ่อเจ้าประคุณอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันแผ่วเบาที่ตกต้องใบหน้าเนียนใส แล้วยังดวงตาคู่สวยราวกับอัญมณีซึ่งอยู่ใกล้เพียงอากาศกางกั้นนั่นอีกเล่า

ตัวผมยังร้อนๆ อยู่ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกคุณแล้วว่าไม่มีแรงทำอะไรคุณ... คุณก็ไม่ยอมเชื่อ จอมกะล่อนพูดอย่างขอความเห็นใจ

คุณภูธเรศ...นี่เหรอวิธีวัดไข้ของคุณ

หญิงสาวต่อว่าคนตัวใหญ่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ เมื่อเขาแนบชิดหน้าผากของตัวเองให้ลงมาแตะแต้มกับของหล่อน หากชาวบ้านชาวช่องใช้วิธีเดียวกับผู้ชายจอมลามกคนนี้หมด เครื่องมือที่เรียกว่าเทอร์โมมิเตอร์วัดไข้ หรือปรอทวัดไข้ก็คงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป

นี่แหละครับวิธีวัดไข้ของผม ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม นอนเถอะนะครับ ผมฝืนตัวเองไม่ไหวแล้วล่ะ…”

และยังไม่ทันที่เปมิกา ธนาไพศาลจะกรี๊ดร้องกับคำพูดแสนกำกวมของชายหนุ่ม หล่อนก็มีอันต้องหุบริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังจะเปิดขึ้นต่อว่าเขา เมื่อจู่ๆ คนที่มีลูกล่อลูกชนแพรวพราวก็ปิดเปลือกตาคู่สวยลง พร้อมกับเข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่มีสัญญาณเอ่ยเตือนล่วงหน้าสักนิด

นี่ คุณนอนแล้วจริงๆ เหรอ

มือเล็กยกขึ้นจับแก้มสากอย่างเบามือ เพื่อรอดูปฏิกิริยาว่าชายหนุ่มจะแผลงฤทธิ์อะไรอีก แต่เมื่อเห็นเขายังคงนิ่งสนิท แถมลมหายใจก็สม่ำเสมอ และสองสิ่งนี้ก็เป็นหลักฐานชั้นดีที่ช่วยยืนยัน ว่าภูธเรศได้หลับลึกลงไปแล้วจริงๆ และนั่นกลับทำให้หญิงสาวรู้สึกเอ็นดู จนใบหน้าสวยหวานเริ่มประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง

กินแล้วก็นอนง่ายเหมือนเด็กเลย ตาบ้า...

จากครั้งแรกที่คอยแย้งตัวเองอยู่เสมอว่าหล่อนเกลียดชังเขา และไม่มีทางจะชื่นชอบผู้ชายคนนี้ลง แต่ตอนนี้เปมิกากลับเริ่มค้นพบสิ่งใหม่ ว่าการที่เขาพาตัวเองเข้ามาชิดใกล้ มาคอยกวนประสาท และคอยหยอกเย้าหล่อนต่างๆ นานานั่นแหละ ที่เหมือนกับน้ำบริสุทธิ์ซึ่งค่อยๆ ซึมลึกผ่านเข้าไปในหัวใจดวงน้อย ให้มันช่วยจดจำ และมีแต่ภาพของชายหนุ่มคนนี้

ร่างบอบบางเริ่มขยับถอยห่างจากเรือนร่างแกร่งกำยำนิดนึง เพื่อให้ตัวเองได้มีระยะทำใจบ้าง ไม่ใช่นอนแนบชิดจนใบหน้าสวยหวานแทบจะชนกับจมูกโด่ง เกิดต้องนอนแบบนี้จริงๆ เจ้าก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายของหล่อนคงได้หกคะเมนตีลังกา แล้วส่งเสียงดังจนทำให้เขาตื่นแน่

และราวกับคนร่างสูงที่จมสู่ห้วงนิทราจะมีญาณวิเศษรับรู้ ว่าหมอนมนุษย์นุ่มนิ่มซึ่งเขากกกอดกำลังจะหลุดลอยออกไปจากอ้อมแขนกำยำ ชายหนุ่มจึงยิ่งกระชับเรือนร่างหอมกรุ่นแนบชิดกว่าเดิม แน่นจนจมูกโด่งที่ไม่ต้องพึ่งศัลยกรรมได้สูดกลิ่นแก้มเนียนใสของกายสาวเข้าปอดฟอดใหญ่

ตกลงหลับจริงหรือเปล่าเนี่ย…”

เปมิกา ธนาไพศาลบ่นกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา เพราะเกรงจะไปรบกวนคนซึ่งไม่ได้หลับติดต่อกันถึงหนึ่งวัน หนึ่งคืน แถมยังเป็นไข้หวัด เนื่องจากหล่อนเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องตกลงไปในสระว่ายน้ำ

ฉันจะยอมคุณแค่ครั้งนี้เท่านั้นนะ…” หญิงสาวพูดราวกับจะย้ำเตือนถึงความตั้งใจเดิมของตัวเอง ว่าจะไม่ยอมให้เขาเอาเปรียบอีกเด็ดขาด

แล้วคนที่เพิ่งจะค้นพบ และยอมรับความรู้สึกของตัวเองว่าเริ่มตกหลุมรักผู้ชายซึ่งนอนอยู่เคียงข้างก็ยอมอยู่นิ่งๆ ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น ที่ทำให้หล่อนรู้สึกปลอดภัยเสมอนี้อย่างว่าง่าย พร้อมกับเฝ้ามองใบหน้ายามหลับของชายหนุ่มที่หมดสิ้นฤทธิ์เดชด้วยรอยยิ้มหวานละมุน มองจนกระทั่งแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าตัวเองได้ค่อยๆ ถลำลึกจนตกลงไปในหลุมรักอันลึกสุดหยั่งของภูธเรศ กฤตยนันท์เสียแล้ว

 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านเรื่องราวความรักระหว่างเพลย์บอยจอมกะล่อนและคุณหนูสุดแสบ อย่างภูธเรศและหนูปาล์มกันนะคะ ^___^ แล้วแอมก็คงต้องขอโทษด้วยที่สามารถอัพได้เพียงเท่านี้ เพราะเรื่องนี้ได้รับการตีพิมพ์แล้ว หากใครอยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ก็คงต้องตามไปอ่านในรูปเล่มต่อนะคะ อิอิ (ถือโอกาสขายของนิดหน่อย)

หรือถ้าอยากจะเล่นเกมเพื่อชิงหนังสือในชุดซีรี่ย์เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียนก็ง่ายๆ ค่ะ แค่ทำตามกติกาให้ครบทั้งสามข้อนี้และไปเล่นในแฟนเพจ Ammy Writer เท่านั้นนะคะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เพลย์บอยพยศรัก (ซีรี่ย์ เพลย์บอยร้อยเล่มเกวียน) ตอนที่ 22 : หมอนข้างของคนป่วย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 140 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android