สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic EXO] อุ่นรักคุณแม่จำเป็น [Chan x Baek, Kai x D.O.]

ตอนที่ 15 : CHAPTER 8 [100%]


     อัพเดท 11 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ByunAmateurMom ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ByunAmateurMom
My.iD: http://my.dek-d.com/cutiepuppy
< Review/Vote > Rating : 98% [ 35 mem(s) ]
This month views : 42 Overall : 128,664
4,234 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1510 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic EXO] อุ่นรักคุณแม่จำเป็น [Chan x Baek, Kai x D.O.] ตอนที่ 15 : CHAPTER 8 [100%] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6002 , โพส : 89 , Rating : 60 / 12 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


CHAPTER 8

















 

 

ร่างเล็กในอ้อมกอดซึ่งเบียดร่างเข้าหาเมื่อเขาทำท่าจะผละจากที่นอน ทำให้คุณพ่อขายาวไม่สามารถที่จะตัดใจ
ละทิ้งคนตรงหน้าไปได้อย่างง่ายดาย ชานยอลมองใบหน้าน่ารักยามหลับใหล ปากบางยื่นน้อย ๆ ราวกับถูกขัดใจ
ขณะมือเรียวขยำรั้งเสื้อเขาไว้โดยไม่รู้สึกตัว ใบหน้าหวานซบเข้าหาความอบอุ่นอีกครั้งเมื่อร่างสูงทิ้งตัวลงนอน
และรั้งร่างบางเข้ามาแนบชิดมากขึ้น คนตัวเล็กเบียดร่างเข้ามาหาโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากหยักเหยียดโค้ง
เป็นรอยยิ้มเพียงแค่มองคนตัวเล็กหลับในอ้อมกอดอยู่อย่างนี้

 
 

 

ตั้งแต่มีโซจากไป เมื่อเขามีแพคฮยอนในอ้อมกอด ค่ำคืนของเขาก็กลับมาอบอุ่นและอ่อนหวานอีกครั้ง 
แม้จะไม่มีอะไรเกินเลย แต่เขาก็รู้สึกสุขใจราวกับเพิ่งเคยพบพานรักครั้งแรก คุณพ่อยังหนุ่มกดปลายจมูก
เข้ากับขมับบางเพื่อซึมซับกลิ่นผิวเนื้อของคนตัวเล็กในอ้อมแขน

 
 

 

ปกติแพคฮยอนเป็นคนที่ตื่นเช้ามากและแน่นอนว่าตื่นก่อนใครในบ้านเสียอีก แต่วันนี้คงจะหลับสบายฝันดี
จนไม่อยากตื่นและชานยอลก็ไม่ใจร้ายพอที่จะปลุกนางฟ้าตัวโตแสนน่ารักของเขาให้ตื่นจากนิทรา
อันแสนหวานเสียด้วย เลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างทั้งสองพลางกระชับอ้อมกอดให้อุ่นขึ้นอีกนิด

ไม่ช้าคนตัวโตก็รู้สึกง่วงงุนอีกครั้ง เพราะหมอนข้างนุ่มนิ่มและหอมกรุ่นซึ่งเขากอดมาทั้งคืน

 
 

 

ไม่รู้แพคฮยอนจะรู้หรือเปล่าว่าที่เขาชอบจูบหน้าผากอีกฝ่าย เพราะเขาไม่กล้าแตะต้องแพคฮยอนแรง ๆ
คนตัวเล็กช่างดูบอบบางและบริสุทธิ์เกินกว่าจะสัมผัสด้วยความเร่งร้อน แม้แพคฮยอนจะเป็นผู้ชายเหมือนกับเขา
แต่ก็เป็นผู้ชายที่น่าเอ็นดูและน่าทะนุถนอมที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ

 
 

 

หัวใจซึ่งเต็มรื้นไปด้วยความรู้สึกมากมายกำลังเต้นแรงขึ้นเพราะคนตัวเล็กซึ่งดูไม่มีพิษสง แต่กลับมีอิทธิพลต่อเขา
เสียมากมาย แถมยังกุมหัวใจเขาเอาไว้แล้วหมดทั้งดวง คนตัวโตหัวเราะเบา ๆ เมื่อปากเล็กพึมพำอะไรฟังไม่ได้ศัพท์
นางฟ้าตัวโตของเขานอนละเมอพูดเหรอ
?

 
 

 

...อย่างนี้ต้องจดไว้ในสมุดบันทึกแล้วล่ะ...

 
 

 

คิดเพลิน ๆ อย่างอารมณ์ดี เปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดชานยอลก็หลับตามคนตัวเล็กไปอีกครั้ง

 

 











 

 






























 

 

ผอมลงนะ คยองซู ดูสิ แก้มป่อง ๆ นิ่ม ๆ นี่เนื้อหายไปนิดนึง เหนื่อยมากหรือเปล่า?
มีอะไรที่เราพอจะช่วยคยองซูได้บ้างไหม?”

 

 
 

ปลายนิ้วเรียวลูบแก้มเพื่อนรักเรื่อยไปถึงขอบตาคล้ำเพราะการพักผ่อนไม่เพียงพออย่างอดเป็นห่วงไม่ได้
เพื่อนซึ่งตัวเล็กไม่แพ้กันระบายยิ้มจางก่อนจะส่ายหน้า

 

 
 

เราไม่เป็นไรหรอกแพคฮยอน แค่เพลียนิดหน่อย เหนื่อยกายน่ะ ได้พักเดี๋ยวก็หาย จงอินน่ะทำงานหนักกว่าเราอีกนะ
วันนี้ก็ไม่ยอมให้เราไปทำงานกะดึกที่ร้านมินิมาร์ท บอกว่าจะไปคนเดียว เราเป็นห่วงจงอินจัง
บางครั้งเราก็รู้สึกนะแพคฮยอนว่าเราไม่ควรทำให้จงอินต้องมาลำบากไปด้วยแบบนี้

 

 
 

มือเรียวรั้งศีรษะเพื่อนรักมาซบลงที่บ่าของตนแล้ววาดวงแขนโอบรอบไหล่เล็กพลางลูบเบา ๆ 
เพื่อถ่ายทอดกำลังใจให้คนที่เกิดความรู้สึกอ่อนไหวในตอนนี้

 

 
 

คยองซูเคยบอกเรานี่นาว่าความรักมีพลังมากกว่าที่คนเราจะคาดคิด เราเองก็เชื่อนะว่าพลังความรักของคยองซูกับจงอิน
จะทำให้เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดี เพียงแค่ต้องอดทนและรอเวลาเท่านั้น สิ่งที่จงอินกำลังทำอยู่
ก็เพราะพลังแห่งความรักและความเชื่อมั่นที่มีต่อคยองซู และเราก็รู้ว่าคยองซูเองก็เชื่อมั่นในตัวจงอินเหมือนกัน
เพราะฉะนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกลัวนี่นา ยิ่งผ่านเรื่องราว ผ่านความลำบากไปด้วยกัน ความรักน่าจะแข็งแรงขึ้นไม่ใช่เหรอ
?”

 
 

 

คยองซูขยับตัวมาสวมกอดเพื่อนตัวเล็กเอาไว้ มือเรียวของแพคฮยอนลูบหลังอีกฝ่ายเป็นเชิงปลอบโยน

 

 
 

เดี๋ยวนี้แพคฮยอนของเราเข้าใจเรื่องความรักดีขึ้นแล้วนี่นา กับพี่ชานยอลเป็นไงบ้าง ดีใช่ไหม?”

 
 

 

เมื่อกี้เรายังคุยเรื่องคยองซูกับจงอินอยู่เลยนะ แล้วทำไมกลายมาเป็นเรื่องของเราไปเสียได้ล่ะ

 
 

 

แพคฮยอนงึมงำเสียงเบา ทำให้คยองซูหัวเราะน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดู ความรู้สึกหน่วงในอกเมื่อครู่
พลันบรรเทาเบาบางลงได้อย่างง่ายดาย

 

 
 

อะไรกัน แค่นี้ก็ต้องแก้มแดงด้วย เล่ามาเลยนะว่าถึงไหนกันแล้ว ฮาๆๆ หน้าแดงใหญ่เลย
แสดงว่าต้องจูบกันแล้วแน่ ๆใช่ไหมล่ะ
? เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย พยอน แพคฮยอน

 
 

 

อะไรเล่า คยองซู? อย่ามั่วเอาเองนะ ไม่มีอะไรสักหน่อย

 
 

 

หือ? อย่าเลยทีตัวเองยังเคยถามเค้าเลยนะว่าจูบกับจงอินแล้วเป็นยังไง? คราวนี้ถึงคิวแพคฮยอนเล่ามาแล้ว
ไม่ต้องเลย ห้ามหนีไปไหนด้วย ฮาๆๆ

 

 
 

คนตัวเล็กสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงหยอกล้อกันอย่างร่าเริง เสียงหัวเราะสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณสวนสาธารณะ
หลังมหาวิทยาลัย สถานที่ประจำของสองเพื่อนรักมักมานั่งคุยกันหลังอาหารมื้อเที่ยง
 ทั้งคู่สบายใจทุกครั้ง
ที่ได้มานั่งคุยกัน ปรับทุกข์กัน ณ ที่แห่งนี้

 

 
 

 

แม้จะเจอเรื่องราวหรืออุปสรรคที่แตกต่างกัน แต่ทั้งคยองซูและแพคฮยอนก็รู้ว่าเส้นทางความรักของพวกเขามันไม่ง่าย
แต่สิ่งที่สองเพื่อนรักเชื่อเหมือนกันคือ การเชื่อมั่นในความรักและคนรัก
 หากความเชื่อมั่นหยั่งรากลึกลงไปในหัวใจแล้ว
ไม่ว่าอะไรก็คงสั่นคลอนศรัทธาในหัวใจได้ยาก

 

 
 

 

แพคฮยอนเชื่อในตัวพี่ชานยอลใช่ไหม?”

 
 

 

 

คยองซูถามขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากฟังเรื่องเล่าจากแพคฮยอนจบ ร่างเล็กทั้งสองนอนทอดกายลงบนพื้นหญ้าเขียวขจี
เพื่อมองท้องฟ้าสีครามสดใส แพคฮยอนพลิกตัวมาเพื่อมองหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้าด้วยแก้มแดงเรื่อ

 

 
 

 

อื้อเชื่อสิ เพราะเรารักคุณชานยอล

 

 
 

 

ตากลมของคยองซูทอดมองเพื่อนรักด้วยความรู้สึกยินดี

 

 

 

ดีจังเลยแพคฮยอน เราดีใจด้วยจริง ๆ นะที่พี่ชานยอลกับแพคฮยอนคบกันแล้ว เรากับจงอินลุ้นอยู่ตั้งนาน

 

 
 

 

ตาเรียวซึ่งเบิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ทำให้คยองซูหันไปยิ้มใส่ตาคนที่ตัวเล็กไม่แพ้กันอย่างยั่วเย้า

 

 
 

 

ก็เรากับจงอินดูออกตั้งนานแล้วว่าแพคฮยอนกับพี่ชานยอลชอบพอกัน ไม่ต้องเขินหรอกน่า ดูสิ แก้มแดงอีกแล้ว
แพคฮยอนของเรานี่น่ารักจริง ๆ มิน่าล่ะพี่ชานยอลถึงได้หลงขนาดนี้ ฮาๆๆ เอ้า
! เขินจนแทบจะมุดสนามหญ้าหนีไปแล้ว
เดี๋ยวสิ หันมาคุยกับเราก่อน

 

 
 

 

ก็คยองซูล้อเรานี่นา เราอายนะ ว่าแต่มันดูง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอคยองซู ว่าใครรักใครน่ะ

 
 

 

 

เห็นดวงตาเรียวทอดมองไปบนท้องฟ้าไกลแสนไกลทั้งที่แก้มก็ยังไม่หายแดง คยองซูก็ยิ้มน้อย ๆ
ก่อนจะตอบคำถามคนที่ยังอ่อนเดียงสาในเรื่องความรัก

 

 

 

แพคฮยอนเคยได้ยินหรือเปล่า ดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจนะ แล้วหน้าต่างของแพคฮยอนกับพี่ชานยอลก็
เปิดกว้างเสียขนาดนั้น แต่เราดีใจจริง ๆ นะที่ทั้งสองคนรักกัน พี่ชานยอลน่ะเศร้ามานานตั้งแต่พี่มีโซจากไป
แต่ก็ต้องเข้มแข็งเพื่อลูก พอมีแพคฮยอนเข้ามาในชีวิต เรารู้สึกได้เลยนะว่าทั้งชอนซาและพี่ชานยอลมีความสุขมาก ๆ
เพราะแพคฮยอนน่ะ รู้ไหม
?”

 
 

 

ปลายนิ้วเล็กของคยองซูยื่นไปเกลี่ยปอยผมซึ่งปรกใบหน้าหวานของอีกฝ่ายให้เข้าที่เข้าทาง
สองเพื่อนรักยิ้มให้กันอย่างเข้าอกเข้าใจ

 

 
 

 

เราก็มีความสุขมากเพราะชอนซากับคุณชานยอลเหมือนกันคยองซู

 
 

 

 

เราดีใจด้วยจริง ๆ นะแพคฮยอน เราน่ะรักแพคฮยอนนะ

 

 
 

 

อื้อเราก็รักคยองซูเหมือนกัน

 
 

 

 

สองเพื่อนรักฉุดมือกันลุกขึ้นจากพื้นหญ้าเพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนในช่วงบ่าย ต่างคนต่างปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าให้กันและกัน
ก่อนจะจับจูงมือเดินเคียงข้างกันไป ใบหน้าน่ารักทั้งสองหันมายิ้มน้อย ๆ ให้กัน แล้วมองตรงไปข้างหน้า

 
 

 

ถึงแม้อนาคตจะเป็นสิ่งที่คนเราไม่อาจคาดเดา เมื่อมันยังมาไม่ถึง แต่หากหัวใจของเราเชื่อมั่นและศรัทธา
ก็คงไม่มีอะไรยากเกินกว่าจะฝ่าฟัน











































 

ยองงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

วงแขนแข็งแรงเผยออกต้อนรับร่างของลูกสาวตัวน้อยซึ่งตะโกนเรียกเขาเสียงใสขณะรีบวิ่งตรงมาหาทันที
เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อก้าวลงจากรถ ชานยอลอุ้มชอนซาขึ้นมาแล้วหอมแก้มนิ่มกรุ่นกลิ่นแป้งเด็กหลาย ๆ ครั้ง
ด้วยความคิดถึงจับใจ เพียงแค่คืนเดียวที่ลูกน้อยต้องห่างอกผู้เป็นพ่อ ก็ทำให้ร่างสูงคิดถึงลูกสาวคนเดียวได้อย่างมากมาย

 

 

 

คิดถึงจังเลยนางฟ้าของพ่อ ไงคะ ดื้อกับคุณย่ากับคุณป้าหรือเปล่า? ขอคุณพ่อหอมแก้มอีกทีสิคะ ชื่นใจจังเลย

 

 

 

ปลายจมูกโด่งกดเข้ากับแก้มกลมของลูกสาวอีกหลายครั้ง หนูน้อยกอดคอผู้เป็นพ่อไว้แน่นด้วยความคิดถึง

 

 

 

คิดถึงคุณพ่อไหมคะลูกสาว?”

 

 


 

จู๊บบบบบบ

 

 


 

นางฟ้าตัวน้อยจุ๊บผู้เป็นพ่อพลางทำเสียงประกอบลากยาวอย่างน่ารัก เรียกความเอ็นดูจากคนเป็นพ่อ
และหญิงวัยกลางคนซึ่งยืนดูอยู่สักพักได้เป็นอย่างดี

 


 

 

เอ้า…พ่อลูกเข้าไปอ้อนกันข้างในบ้านไป ซอนมีไปเรียกคนอื่น ๆ มาช่วยยกของในรถคุณชานยอลทีนะ เข้าบ้านก่อนลูก”

 





 

คุณแม่ครับ คิดถึงจัง

 

 



 

ร่างสูงเข้าไปกอดและหอมแก้มผู้เป็นมารดาทั้งที่ยังอุ้มลูกสาวไว้ไม่ยอมปล่อย

 



 

 

คิดถึง คิดถึง

 



 

 

หนูน้อยชอนซาทวนคำผู้เป็นพ่อ แล้วก็ซบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างแสนอบอุ่นอีกครั้ง ผู้เป็นย่าหัวเราะกับความน่าเอ็นดู
ของหลานสาว คุณนายปาร์คยื่นมือไปลูบผมลูกชายคนเล็กอย่างรักใคร่ขณะสวมกอดเอาไว้หลวม ๆ

 


 

 

คิดถึงเหลือเกิน ยอลของแม่ เข้าบ้านก่อนนะลูก ไปค่ะชอนซาของย่า เข้าบ้านกันนะ คุณพ่อมารับแล้ว ดีใจไหมคะลูก?”

 

 


 

ผู้เป็นย่าหันไปคุยกับหลานสาวซึ่งกอดคอพ่อไว้แน่นไม่ยอมปล่อยอย่างเอ็นดู บรรดาแม่บ้านทั้งที่อยู่มานาน
ตั้งแต่สมัยคุณหนูของบ้านยังไม่เกิด กระทั่งตอนนี้เติบโตเป็นสาวเป็นหนุ่มมีครอบครัวกันแล้ว
และแม่บ้านซึ่งเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่ปี ต่างก็มองภาพเจ้านายของตนด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

ทุกคนรู้ดีว่า แม้คุณนายปาร์คจะตัดพ้อลูกชายคนเล็กอยู่บ่อย ๆ ว่าไม่ค่อยมีเวลามาหาตนเอง แต่ด้วยความเป็นแม่
คุณนายปาร์คก็ไม่เคยโกรธเคืองหรือใจร้ายกับลูกหลานได้เลยสักครั้ง แค่ลูกชายคนเล็กซึ่งนานครั้งจะมีเวลามาเยี่ยม
กลับมาบ้าน เพียงเท่านี้ผู้เป็นมารดาก็พร้อมจะลืมเลือนความน้อยอกน้อยใจที่ผ่านมาไปจนหมดสิ้น

 

 

 

ยอล กินเยอะ ๆ นะลูก ดูสิ ลูกผอมลงหรือเปล่า? ทำงานหนัก ไหนจะต้องเลี้ยงลูกเองอีก ก็แม่บอกให้พายัยหนูมาเลี้ยงที่นี่
ก็ไม่เชื่อ ดื้อจังเลยนะเราน่ะ แม่อยากให้ยอลสบายกว่านี้นะลูก คอนโดนั่นน่ะจะเก็บไว้ก็ได้ แต่อย่าอยู่กันสองพ่อลูกอย่างนี้
อีกเลย แม่เป็นห่วง

 


 

 

อาหารจานโปรดของลูกชายคนเล็กถูกตั้งเรียงรายบนโต๊ะอาหาร พอรู้ว่าลูกชายคนเล็กจะกลับบ้าน
คุณนายปาร์คก็ถึงกับเข้าครัวลงมือทำอาหารและกำกับแม่ครัวทุกคนด้วยตัวเองเลยทีเดียว

 

 


 

คุณแม่ครับ ผมรู้นะครับว่าคุณแม่รักผมและชอนซามาก แต่ที่ผมยังอยากอยู่ที่นั่นเพราะอะไรคุณแม่ก็คงทราบดี
ขอผมอยู่ที่นั่นอีกสักพักเถอะนะครับ

 

 


 

ปาร์ค ยูมี กวาดสายตามองลูกชายอย่างเต็มตา ถึงแม้ชานยอลจะดูผอมลงไปนิดหน่อย คงเพราะทำงานหนัก
ไหนจะเลี้ยงลูกอีก แต่แววตาของลูกชายซึ่งเธอทะนุถนอมมาแต่เล็กแต่น้อยกลับสดใสเหลือเกิน ราวกับคนที่กำลังมีความสุข
ราวกับคนที่ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนใด ๆ ดวงตาคมทอประกายวิบวับราวกับวัยแรกรุ่นซึ่งตกอยู่ในห้วงรัก ทำให้ผู้เป็นมารดา
ตัดสินใจเอ่ยสิ่งที่คั่งค้างอยู่ในใจ

 

 


 

ยอล น้องชายของหนูมีโซน่ะ พามาหาแม่หน่อยนะ แม่อยากเจอ

 


 

 

แววตาจริงจังของผู้เป็นแม่ทำให้ชานยอลรู้ว่า คุณยูมีไม่ได้พูดเล่น

 


 

 

คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องจะต้องบอกให้คุณแม่ทราบ เกี่ยวกับน้องชายของมีโซ

 

 


 

มือที่จับช้อนส้อมของคุณนายปาร์คเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะได้ฟังจากลูกสาวคนกลางมาบ้างเล็กน้อย
แต่เมื่อจะต้องมาได้ยินจากปากผู้เป็นลูกชาย มันก็ทำให้อดรู้สึกวูบโหวงในอกแปลก ๆ ไม่ได้

 

 


 

...แม่คะ ไม่ว่ายังไงยอลก็ยังเป็นลูกชายของแม่ ยังเป็นน้องชายของหนู หนูไม่แคร์หรอกค่ะว่าน้องจะรักใครชอบใคร
แม่ก็เห็นว่ายอลไม่เคยทำตัวออกนอกลู่นอกทาง แม่อยากให้ยอลแต่งงานกับมีโซ น้องก็ไม่เคยขัดใจ
หนูรู้ว่าแม่รักมีโซมาก และหนูก็มีความรู้สึกว่า แม่จะรักแพคฮยอนได้ไม่แพ้กับที่รักมีโซเหมือนกัน
...

 

 

 

ประโยคของ ปาร์ค แชริม ลูกสาวคนกลางยังคงก้องวนเวียนไปมาในห้วงความคิดของคุณยูมี

 

 

 

เอาเถอะยอล แม่ว่าเรากินข้าวกันก่อนค่อยคุยเรื่องอื่น กินนี่สิ ของโปรดลูกทั้งนั้นเลย แม่ทำเองเลยนะ กินเยอะ ๆ นะลูก

 

 

 

ครับคุณแม่ ขอบคุณนะครับ อร่อยมากเลยครับ คิดถึงกับข้าวฝีมือคุณแม่ที่สุดเลย

 

 

 

ไม่ต้องมาปากหวานกับคนแก่เลยพ่อคุณ กินเยอะ ๆ ลูก

 

 

 

คุณยูมีมองลูกชายด้วยแววตาแสนรัก ขณะตักอาหารใส่จานให้อย่างไม่หยุดมือ แค่มองชานยอลกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
หัวใจของผู้เป็นแม่ก็เป็นสุขจนไม่อาจบรรยาย นานแล้วที่ไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกันอย่างนี้ แต่เธอก็เข้าใจดีว่า
ปาร์ค ชานยอล ในวันนี้ไม่ใช่เด็กชายตัวน้อยคนเดิมอีกแล้ว ลูกชายของเธอเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแถมยังเป็นพ่อคนแล้ว
หน้าที่ความรับผิดชอบในแต่ละวันซึ่งรัดตัว ทำให้เวลาซึ่งจะเดินทางมาเยี่ยมบ้านซึ่งไกลจากสถานที่พักค่อนข้างมากนั้น
น้อยลงอย่างน่าใจหาย

 


 

แม้จะเคยตัดพ้ออย่างน้อยอกน้อยใจ แต่คุณยูมีไม่เคยรู้สึกโกรธเคืองลูกชายจริง ๆ สักครั้ง แม้จะหวงแหนลูกชายคนเล็ก
ยิ่งกว่าใคร แต่ผู้เป็นสามีซึ่งเคยปรามอยู่บ่อยครั้งว่า อย่าให้ความรักลูกไม่ถูกทางต้องทำร้ายตัวเองและลูก
นั่นทำให้คุณนายปาร์คซึ่งให้เกียรติผู้นำครอบครัวเสมอ ลดดีกรีความหวงแหนลูกชายอย่างไม่ถูกทางลงได้มาก
คุณปาร์คผู้พ่อปฏิบัติต่อคุณนายปาร์คด้วยความสุภาพนุ่มนวล ให้เกียรติเสมอ นิสัยอันดีงามนี้
จึงถ่ายทอดมายังลูกชายคนเล็กอย่างไม่ต้องสงสัย

 


 

ชานยอลเหมือนผู้เป็นพ่อมาก ดังนั้นคุณนายปาร์คจึงไม่แปลกใจนัก เมื่อลูกชายคนเล็กเข้ามาบอกกล่าว
เรื่องที่จะรับน้องชายของภรรยาซึ่งเสียชีวิตไปแล้วมาอยู่ด้วย เพียงเพราะเด็กคนนั้นไม่เหลือใครอีกแล้วบนโลกใบนี้
แรกทีเดียวคุณยูมีก็ไม่ได้คิดถึงอะไรอย่างอื่น นอกจากเห็นใจในโชคชะตาของเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งต้องเผชิญโลกตามลำพัง
เธอคิดเพียงแค่ว่า หากเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นชานยอล ลูกชายของเธอ แล้วต้องตกอยู่ในสภาพอย่างนั้นบ้าง
เธอก็ใจร้ายไม่ลง

 

 


 

รู้สึกยินดีที่ลูกชายยังอุตส่าห์มาปรึกษาและบอกกล่าว ชานยอลเป็นอย่างนี้เสมอ หากมีเรื่องอะไรที่สำคัญต่อ
การเปลี่ยนแปลงของชีวิตหรือเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าตัวมักจะมาบอกให้พ่อแม่และครอบครัวได้รับรู้ ไม่ได้ตัดสินใจตามลำพัง
โดยพละการ เมื่อได้ฟังจากลูกสาวคนกลางในครั้งแรกว่า น้องชายของมีโซน่ารักอย่างนั้นอย่างนี้ และชอนซาก็
ติดคุณแม่จำเป็นคนใหม่ยิ่งกว่าอะไร หัวใจคนเป็นแม่และคนเป็นย่าก็กระตุกวูบ เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกแย่งความรักไป
เด็กคนนั้นที่ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตา ทำไมถึงมีอิทธิพลต่อลูกชายและหลานสาวของเธอได้มากขนาดนี้

 

 


 

อยากเจอสักครั้ง พยอน แพคฮยอน คนนั้น อยากรู้ว่าเป็นคนยังไง
ทำไมถึงทำให้ลูกชายและหลานสาวของเธอติดแจได้ขนาดนั้น

 


 

 

แม้จะช็อคอยู่บ้างที่หลานสาวเรียกน้องชายของแม่ตัวเองว่า แม่จ๋า แต่ด้วยความไร้เดียงสาของวัยเยาว์
ชอนซาคงแยกไม่ออกหรอกเรื่องความแตกต่างอะไรนั่น ผู้เป็นย่าได้แต่สงสารหลานสาวจับใจ
หลานสาวตัวน้อยซึ่งต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่อายุได้เพียงสองขวบ ยังไงก็ใจร้ายด้วยไม่ลงจริง ๆ

 

 


 

ยังไงก็พามาให้แม่เห็นสักครั้งนะ พยอน แพคฮยอน คนนั้นน่ะ

 

 


 

ชานยอลชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมไปกอดมารดาจากด้านหลัง

 


 

 

ขอบคุณนะครับคุณแม่ แล้วผมจะพามานะครับ

 

 


 

คุณยูมีไม่ตอบอะไร เพียงแต่กุมมือลูกชายเอาไว้โดยมีรอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้า ชานยอลรู้
ถ้าลองผู้เป็นมารดาอยากเจอแพคฮยอนอย่างนี้ ก็แสดงว่ามันคงไม่ยากเกินไป ที่เหลือก็คงปล่อยให้มันดำเนินไป
ตามทางที่มันจะเป็น เขาไม่รู้ว่าคุณยูมีจะยอมรับแพคฮยอนได้มากแค่ไหน แต่อย่างน้อยแม่ของเขาก็เปิดใจแล้ว

 

 


 

ขอบคุณมากจริง ๆ นะครับ แค่คุณแม่ยอมเจอแพคฮยอนผมก็ขอบคุณมากแล้วครับ

 

 


 

ยอล แม่น่ะรักลูกมาก ๆ นะ

 


 

 

ผมรู้ครับ ผมก็รักคุณแม่มากเหมือนกันครับ

 


 

 

คุณปาร์คและลูกสาวคนกลางอย่าง ปาร์ค แชริม ผู้มาใหม่ยืนมองสองแม่ลูกซึ่งกอดกันอย่างยินดี
ลูกสาวหันไปยิ้มให้ผู้เป็นพ่อซึ่งยิ้มตอบกลับมา คุณปาร์คยื่นมือไปโคลงศีรษะลูกสาวแล้วชี้มือขึ้นไปข้างบน

 

 


 

พ่อไปอาบน้ำก่อนนะลูก เดี๋ยวลงมา ทางนี้คงไม่มีอะไรแล้ว เหมือนแม่ลูกเขาจะเข้าใจกันดี

 

 

 

 

ปาร์ค แชริม ส่งยิ้มกว้างให้ผู้เป็นพ่อซึ่งเดินลับหายไปแล้ว พลางมองภาพตรงหน้าอย่างครุ่นคิด

 

 


 

ถือเป็นสัญญาณที่ดีนะยอล ลองคุณแม่ยอมเจอกับแพคฮยอนอย่างนี้ มันก็คงไม่ยากเกินไป
ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้วล่ะมั้ง พี่เอาใจช่วยนะ เชื่อว่าคนน่ารักอย่างแพคฮยอน
จะต้องเอาชนะใจคุณแม่ได้แน่ ๆ

 

 

 

นึกถึงหน้าตาน่ารักและความน่าเอ็นดูของคนตัวเล็กแล้ว ปาร์ค แชริม ก็ได้แต่ยิ้ม

 

 

 

เขาเป็นผู้ชายที่น่าเอ็นดูมากขนาดนั้น พี่เชื่อว่าคุณแม่คงใจร้ายไม่ลงหรอกนะยอล
สู้ ๆ นะน้องรัก สู้ ๆ นะจ๊ะแพคฮยอน

 































 

 

 

 

 

 

 











 

 

จงอิน กินซุปกับยาก่อนนะ เดี๋ยวค่อยนอนต่อ จงอินตัวร้อนมากเลย

 


 

 

อือ…คยองซู เค้าปวดหัวจัง”

 


 

 

คนตัวโตซึ่งถูกอาการไข้เล่นงานยันตัวขึ้นมาพิงศีรษะเข้ากับไหล่ของคนรักซึ่งทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง

 


 

 

ก็ต้องปวดสิ ตัวไม่สบายนี่นา ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวกินยาแล้วนอนพักก็คงดีขึ้น ปวดมากหรือเปล่า ไหนเค้าดูสิ

 

 


 

ใช้มืออังหน้าผากวัดอุณหภูมิแล้วรั้งคนตัวสูงมากอดไว้ ใบหน้าซีดเซียวและดูอ่อนล้าของจงอิน
ทำให้ความรู้สึกผิดตีรื้นขึ้นมาในอกอีกครั้ง แต่คยองซูพยายามกดมันเอาไว้ ไม่อยากทำให้จงอินรู้สึกแย่
ทั้งที่ป่วยอยู่อย่างนี้

 

 


 

ริมฝีปากอิ่มกดจูบเข้ากับขมับของคนป่วยขณะไล้มือลูบหน้าผากของคนตัวโตอย่างอ่อนโยน

 

 

 

หายปวดไว ๆ นะจงอิน กินซุปแล้วก็กินยาก่อนนะ เดี๋ยวเค้าป้อน

 

 


 

อื้อ

 

 


 

คนป่วยซึ่งว่าง่ายกว่าปกติยอมกินซุปและกินยาโดยไม่เกี่ยงงอน เพราะความอ่อนล้าและพิษไข้ซึ่งรุมเร้า
คิม จงอิน ทำงานหนักตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาจนร่างกายทนไม่ไหว นอกเหนือจากการเรียนแล้ว
เขายังต้องทำงานพิเศษอีกหลายอย่าง ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีเงินในบัญชีมากพอที่จะอยู่อย่างสุขสบาย
ถึงแม้เงินเก็บของเขากับคยองซูจะเป็นเพียงเศษเงินน้อยนิดถ้าเทียบกับเงินเดือนที่ทางบ้านเคยให้
แต่ทั้งคู่ก็มีความฝันซึ่งอยากสานต่อร่วมกัน จงอินกับคยองซูเคยฝันว่าอยากเปิดโรงเรียนดนตรีและสอนเต้นด้วยกัน
สิ่งที่พวกเขาทำอยู่ก็ไม่ต่างอะไรกับการสานฝันของตัวเอง แม้คยองซูจะเตือนว่าอย่าหักโหม
และให้ลดการทำงานพิเศษลงบ้าง แต่จงอินก็มุ่งมั่นจนเกินกว่าจะหยุดยั้ง

 

 


 

จงอิน เค้ารู้นะว่าตัวกำลังพยายามเพื่ออะไร แต่เค้าขออะไรอย่างได้ไหม? อย่ารักเค้าและห่วงเค้ามากกว่า
ที่รักตัวเองห่วงตัวเอง จงอินป่วยแบบนี้ เค้ารู้สึกยังไง จงอินรู้หรือเปล่า
? แค่อย่าหักโหมมากกว่านี้
และหาเวลาพักผ่อนมากขึ้น ทำให้เค้าได้ไหมจงอิน
? เค้าไม่เคยขออะไรจากตัวเลยนะ
แต่คราวนี้เค้าขอจริง ๆ เค้าไม่สบายใจเลย อย่าให้เค้าต้องโทษตัวเองมากไปกว่านี้เลยนะ

 

 

 

คนตัวเล็กปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ หลังจากที่คนป่วยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา ริมฝีปากจิ้มลิ้มขบเม้มเอาไว้
เพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ว่าจะเจออุปสรรคมากแค่ไหน มันก็ไม่ทำให้เขาอยากร้องไห้เท่าการที่เห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บปวด
ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม แน่นอนว่าประโยคข้างต้นคนตัวเล็กพูดมันหลังจากที่จงอินหลับไปแล้ว

 


 

 

คยองซูรู้ว่าจงอินมุ่งมั่นกับความฝันมากแค่ไหน  ต่อให้ต้องป่วยอีกสักกี่ครั้ง เขาก็รู้ว่าจงอินไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
ความมุ่งมั่นของร่างสูงมันมากพอ ๆ กับความรักที่จงอินมีต่อเขา เช่นเดียวกัน ถึงแม้เขาจะต้องร้องไห้อย่างนี้สักกี่ครั้ง
เขาก็ยังจะอยู่ตรงนี้

 


 

 

ร่างเล็กเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มให้กับคนป่วยซึ่งนอนหลับไปแล้ว มือเรียวทาบหลังมือเข้ากับผิวเนื้อของร่างสูงอีกครั้ง
ก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการเก็บถ้วยซุปไปล้าง ตั้งใจว่าพออาบน้ำแล้วจะกลับมานอนเตียงเดียวกับคนป่วย
แม้จงอินจะเคยห้ามว่า ถ้าเขาป่วยก็ห้ามคยองซูนอนใกล้เขา เพราะกลัวว่าจะติดไข้
แต่มีเหรอที่คยองซูจะยอมให้คนป่วยนอนเพียงลำพัง จงอินห้ามทุกครั้งพอ ๆ กับที่
คยองซูไม่เคยทำตามสักครั้งนั่นแหละ

 




































 

 

 























 

ชอนซา กลับมาแล้วเหรอครับลูก คิดถึงจัง ไหนขอแม่จ๋ากอดให้หายคิดถึงหน่อยเร็ว

 

 


 

ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ นางฟ้าตัวน้อยซึ่งยืนรอตั้งแต่คุณแม่จำเป็นยังวางข้าวของไม่เรียบร้อยดี
ก็โผเข้ามาสู่อ้อมกอดอย่างว่าง่าย ชานยอลมองนางฟ้าตัวน้อยกับแม่จ๋ากอดจูบกันด้วยความคิดถึง
ขณะจัดเก็บสัมภาระวางบนโต๊ะแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

 

 


 

จุ๊บ ๆ คิดถึงจังครับลูก ชอนซาคิดถึงแม่จ๋าหรือเปล่าน๊า

 

 


 

คิดถึง แม่จ๋า  จุ๊บ จู๊บบบบบบ

 


 

 

เด็กน้อยลากเสียงยาวขณะจุมพิตที่ริมฝีปากของคุณแม่จำเป็น แพคฮยอนหอมฟัดแก้มใสอีกหลายครั้ง
ด้วยความหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู ก่อนจะพากันมานั่งกอดกันกลมอยู่บนโซฟา

 


 

 

ไปเที่ยวบ้านคุณย่าสนุกไหมครับเด็กดี หืม?”

 


 

 

ถามขณะเกลี่ยนิ้วเช็ดมุมปากซึ่งเลอะขนมของเด็กน้อยออกอย่างเบามือ

 


 

 

ชอนซาพยักหน้าขณะอ้าปากรับขนมจากมือของแพคฮยอนอีกคำ

 


 

 

ขอแม่จ๋ากินด้วยได้ไหมครับ ป้อนหน่อยน๊า ชอนซาจะใจดีป้อนแม่จ๋าไหมน๊า

 



 

หลับตาพริ้ม อ้าปากน้อย ๆ รอ จนร่างสูงซึ่งเห็นเข้าพอดีขยับมานั่งข้าง ๆ ลูกสาวตัวน้อย
แล้วจับมือของชอนซาให้ยื่นขนมเข้าปากคุณแม่จำเป็น นิ้วเรียวเกลี่ยมุมปากของคนที่ยังหลับตาพริ้มเบา ๆ
เท่านั้นแพคฮยอนก็สะดุ้งแล้วลืมตาขึ้นมาทันที

 

 


 

เมื่อมองเห็นดวงตากลมใสของหนูน้อยซึ่งมองมาอย่างไร้เดียงสา กับหน่วยตาคมแฝงประกายวาวหวาน
ซึ่งจ้องมองเขาอยู่ แพคฮยอนก็ต้องก้มหน้าหลบสายตาโดยอัตโนมัติ ความอบอุ่นและอ่อนโยนของอ้อมกอดเมื่อคืน
ทำให้ผิวแก้มขาวจัดซับสีเลือดอย่างห้ามไม่ได้ ยิ่งเมื่อตระหนักถึงสถานะซึ่งเปลี่ยนไปของเขากับคุณพ่อขายาว
ในตอนนี้ด้วยแล้ว มันก็ช่วยไม่ได้เลยจริง ๆ ที่คุณแม่จำเป็นจะนั่งหน้าแดงทั้งที่ลูกสาวก็นั่งตาแป๋วอยู่ด้วยตรงนี้

 

 


 

ชานยอลยิ้มใส่ตาคนที่เขินอายได้อย่างน่ารักเสมอแล้วยื่นมือไปโคลงศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู
ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใส่หู

 

 


 

คิดถึงแต่ลูก ไม่คิดถึงพ่อของลูกอย่างนี้ ผมน้อยใจนะครับ รู้ไหม?”

 

 
 

 

คนบ้า จะคิดถึงทำไม ในเมื่อนอนกอดเขาทั้งคืนไม่ใช่หรือไง!

 

 

 

 

เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งยั่ว ร่างเล็กจึงส่งค้อนขวับให้โดยอัตโนมัติขณะคิดประโยคข้างต้นแต่เพียงในใจ
ยิ่งเรียกความเอ็นดูจากคนที่หัวเราะร่วนสดใส

 



 

แพคฮยอนครับ

 



 

หันมากระซิบอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวเล็กเลื้อยลงไปนอนตักคุณแม่จำเป็น มือเรียวของแพคฮยอนลูบศีรษะหนูน้อย
อย่างเพลิดเพลิน

 


 

 

คุณแม่ของผมอยากเจอแพคฮยอนนะ

 

 


 

แม้จะคิดไว้แล้วว่าคนตัวเล็กคงจะประหลาดใจ แต่มันก็เทียบไม่ได้กับปฏิกิริยาจริงที่อยู่ตรงหน้า ดวงตาเรียวเบิกขึ้น
อย่างแปลกใจ ก่อนแก้วตาคู่สวยจะวูบไหวสั่นระริกกรอกมองเขาด้วยความไม่มั่นใจและแฝงความหวาดหวั่นเอาไว้ภายใน

 


 

 

มือใหญ่กุมมือเรียวเอาไว้ก่อนจะยกหลังมือขาวจัดขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ ความจริงอยากจะกอดปลอบเสียด้วยซ้ำ
แต่ติดตรงที่นางฟ้าตัวน้อยยังนอนตาแป๋วดูการ์ตูนอยู่ตรงนี้

 

 


 

ไม่เป็นไรหรอกนะครับ แพคฮยอน ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้ จะจับมือแพคฮยอนไว้ตลอด จะไม่ปล่อยไปไหน
คุณแม่เพียงแค่อยากเจอแพคฮยอนเท่านั้น ไม่มีอะไรต้องกังวลนะครับคนดี

 


 

 

ปลายจมูกโด่งกดเข้ากับกลุ่มผมนิ่มเร็ว ๆ ก่อนจะผละออกไป เมื่อคนตัวเล็กเอียงศีรษะมาพิงกับต้นแขนของเขา
ขณะมือเรียวก็กระชับตอบรับกับมือของเขาแน่น

 

 


 

แค่มีคุณชานยอลอยู่ด้วย ผมก็ไม่กลัวอะไรแล้วฮะ

 


 

 

สาบานว่าชานยอลห้ามใจแล้วจริง ๆ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะวาดวงแขนโอบรอบไหล่บางแล้วรั้งเข้ามากอดไว้หลวม ๆ
นางฟ้าตัวน้อยยังคงสนใจการ์ตูนตรงหน้า คุณพ่อขายาวจึงถือโอกาสนี้กดริมฝีปากเข้ากับหลังมือเรียวอีกครั้ง
แพคฮยอนช้อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งทอดมองกลับมาด้วยความมั่นคงไม่หวั่นไหว

 

 


 

ผมจะไปฮะ ผมจะไปพบกับคุณแม่ของคุณชานยอล

 

 

 


 

 

 

 

 
 

---To Be Continued---
 






 

สวัสดีค่ะ^^
ตอนที่ 8 มาครบแล้วเนอะ ไม่ค่อยมีเวลาได้แต่งฟิคจริง ๆ จัง ๆ มากนักค่ะ
เนื้อเรื่อง ภาษา และอะไรหลายอย่างอาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ต้องขอโทษคนอ่านด้วยจริง ๆ นะคะ



แอบคิดถึงคนอ่านหลายคนที่หายไป จุ๊บๆ><


ซาบซึ้งใจค่ะที่คนอ่านหลายคนสมัครไอดีเพื่อมาเม้นท์ฟิคเรื่องนี้ (ปาดน้ำตา)
แถมคนอ่านบางคนยังแนะนำให้เพื่อนมาอ่านเรื่องนี้ด้วย ขอบคุณนะคะ(ปาดน้ำตาอีกรอบ)
มันเกินความคาดหมายมาก และหลาย ๆ คนที่เม้นท์มาตั้งแต่ตอนแรก ๆ
ก็ยังอยู่ให้พัชได้มีกำลังใจจนถึงตอนนี้
บางคนอ่านตอนดึกมาก ๆ รักษาสุขภาพเช่นกันนะคะ
ขอบคุณสำหรับทุก ๆ ความเอ็นดูที่มีให้ฟิคเรื่องนี้ค่ะ


ฉากแอบแพคโด้ โด้แพคเบา ๆ นั้น เกิดจากความเอ็นดูส่วนตัวของพัชเองค่ะ^^
ปกติเอ็นดูสองคนนี้เป็นพิเศษอยู่แล้ว เคยอ่านฟิคของคู่นี้แล้วน่ารักมาก ๆ
จะแต่งอ่านเองก็กลัวจะไม่รอด เลยจับมาใส่ในเรื่องนี้เล็ก ๆ น้อย ๆ สนองนี้ดตัวเองค่ะ ฮาๆๆ
ดีใจนะคะที่รู้ว่ามีคนแอบชิพคู่นี้เบา ๆ เป็นเพื่อนพัชด้วย อิอิ^^


ว่าแล้วก็วิ่งไปแต่ง ซารังฮาจา ต่อ
เอนจอยรีดดิ้งนะคะ^^

 







ปล. ถึง คุณ Vaseline13 กับ คุณ Verolitar นะคะ
ถ้าได้เข้ามาอ่านข้อความนี้ พัชอ่านเม้นท์ใน
SF TAXI ของคู่รักตัวเล็กแล้วนะคะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะที่สนใจไปอ่านเรื่องนั้นด้วย สำหรับบทอัศจรรย์ระดับอนุบาลเบบี๋ลูกหมีน้อยนั้น
ถ้าอยากอ่าน เดี๋ยวพัชส่งทางเมลล์ให้นะคะ รบกวนทิ้งเมลล์ไว้ที่หน้าฟิคเรื่องนี้ได้เลยค่ะ
^^
แต่อย่าคาดหวังกับบทรักที่พัชเขียนนะคะ ขอบอกว่ามันอนุบาลจริงๆ><

 

Loma_ p

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic EXO] อุ่นรักคุณแม่จำเป็น [Chan x Baek, Kai x D.O.] ตอนที่ 15 : CHAPTER 8 [100%] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6002 , โพส : 89 , Rating : 60 / 12 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4

#89 : ความคิดเห็นที่ 4228
แม่ยอลอยากเจอแบค?!!
ชานแบคสู้ๆๆๆ
จงอินคยองซูก็สู้ต่อไป
เดี๋ยวแม่ก็ยอมรับ
ติดตามๆๆๆๆ
Name : Popo~ [ IP : 124.120.21.241 ]
Email / Msn: -
วันที่: 11 สิงหาคม 2557 / 17:20

#88 : ความคิดเห็นที่ 4209
ชอบฟิคเรื่องนี้ที่สุด ><
Name : Nattamaporn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nattamaporn [ IP : 49.230.166.170 ]
Email / Msn: fiwma42(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2557 / 12:18


#87 : ความคิดเห็นที่ 4208
ชอบฟิคเรื่องนี้ที่สุด ><
Name : Nattamaporn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nattamaporn [ IP : 49.230.178.166 ]
Email / Msn: fiwma42(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2557 / 12:16

#86 : ความคิดเห็นที่ 4199
สู้ๆนะแบค !! ^^
PS.  ชานแบคเรียลมากอ่ะแก.
Name : bbliizzy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bbliizzy [ IP : 27.130.147.24 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2557 / 13:13

#85 : ความคิดเห็นที่ 4160
คุณแม่อย่าใจร้ายน้าาาา
Name : secret_me [ IP : 27.55.136.186 ]
Email / Msn: -
วันที่: 28 เมษายน 2557 / 21:27

#84 : ความคิดเห็นที่ 4132
เราจะเป็นกำลังใจให้นะเเบค^0^
PS.  ชานเเบค บันไซ!!!!!ไคโด้ จงเจริญ
Name : กุ๊กกุ๋ย~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กุ๊กกุ๋ย~ [ IP : 111.84.34.84 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2557 / 06:29

#83 : ความคิดเห็นที่ 4090
จะไปเจอแม่แล้ว เราว่าแม่พี่ชานนน่าจะเปิดใจมากอยู่ ไม่งั้นคงไม่ให้มาหาหรอกเนอะ

สงสารจงอินป่วยด้วยอ่า โถๆๆๆ คยองแทบขาดใจ

แต่อย่าปล่อยมือกันนะลูก
PS.  ⊙⊙
Name : uzosou< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ uzosou [ IP : 171.7.144.160 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มกราคม 2557 / 16:12

#82 : ความคิดเห็นที่ 4018
ซึ้งคู่ไคโด้มากเลยฮะ สู้ๆนะฮะ
Name : tangmo [ IP : 58.11.228.110 ]
Email / Msn: t_m_1998(แอท)hotmail.com
วันที่: 24 ตุลาคม 2556 / 17:19

#81 : ความคิดเห็นที่ 3966
เขินนไม่ไหวนะ มาอ่านทีหลังคนอื่นเขาเเงๆ  แต่ ประทับใจมากไรต์เก่งมากจริๆงรักไรต์เตอร์น้าา
Name : Tiffany <3< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tiffany <3 [ IP : 58.9.85.151 ]
Email / Msn: Wisuthida_Jenny(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2556 / 15:29

#80 : ความคิดเห็นที่ 3906
จงอินไม่สบายอ่า กะไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ ก็เล่นทำงานหนักซะขนาดนั้น
แล้วเมื่อไหร่แม่ของจงอินกะคยองซูจะใจอ่อนอ่า...
Name : HHCB [ IP : 125.26.153.153 ]
Email / Msn: -
วันที่: 15 กันยายน 2556 / 06:57

#79 : ความคิดเห็นที่ 3843
จะไม่ทนแลวนะ
Name : ฟางจิ้น< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฟางจิ้น [ IP : 49.49.8.8 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 สิงหาคม 2556 / 03:32

#78 : ความคิดเห็นที่ 3803
เอาใจช่วยทั้งสองคู่เลยน้าาาาาาาาาาาาาาา ><
Name : EXOFAN [ IP : 202.28.45.16 ]
Email / Msn: munemeaw(แอท)gmail.com
วันที่: 24 กรกฎาคม 2556 / 22:13

#77 : ความคิดเห็นที่ 3784
ยังไงคุณนายปาร์คต้องยอมรับบยอนอยู่แล้ว ><
Name : poyxxbayimm'< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ poyxxbayimm' [ IP : 124.120.198.224 ]
Email / Msn: poly-aa(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2556 / 01:22

#76 : ความคิดเห็นที่ 3751
น่ารักมากอ่ะ ตอนแรกก็นึกว่า แม่ปาร์คจะเห็นแพคเป็นตัวแทนจริงๆ แต่ถ้าเปิดใจกันแบบนี้ก็โล่งอก
Name : geejajaa< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ geejajaa [ IP : 27.55.193.117 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2556 / 19:06

#75 : ความคิดเห็นที่ 3702
แม่สามีใจดีจุง ^++++++++^
Name : :maiiest< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :maiiest [ IP : 202.29.74.18 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2556 / 22:07

#74 : ความคิดเห็นที่ 3684
ชานแบค ไคโด้ สู้ๆ ไฟท์ติ้งง!
Name : iame67 [ IP : 110.169.212.172 ]
Email / Msn: -
วันที่: 3 พฤษภาคม 2556 / 17:32

#73 : ความคิดเห็นที่ 3636
เอาใจช่วยทั้งชานแบค แล้วก็ ไคโด้เลยนะ 
คุณนายปาร์คต้องชอบแบคฮยอนแน่ๆ เพราะแม่จ๋าน่ารักขนาดนี้อ่ะ ^++++^
ส่วนไคโด้ก็มั่นคงมากเลยน้า~ เชื่อว่ายังไงๆพ่อแม่ของทั้งคู่ต้องยอมรับได้ในสักวันแน่ๆ เย่ๆ สู้ๆ~~!!
PS.  ผมตามหายานแม่อยู่ครับ เมื่อไหร่จะมารับอ่ะ (' ')
Name : B.E{ye}.S.T< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B.E{ye}.S.T [ IP : 125.27.109.121 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2556 / 11:35

#72 : ความคิดเห็นที่ 3620
ชานแบคนี่มันที่สุดแล้ว5555
Name : reawaim< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ reawaim [ IP : 171.7.58.28 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2556 / 17:56

#71 : ความคิดเห็นที่ 3614
ไคโด้ สู้ๆ นะ ต้องผ่านมันไปให้ได้ สู้ๆ !!! ;)
Name : สะใภ้ตระกูลลี< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สะใภ้ตระกูลลี [ IP : 27.55.152.38 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 เมษายน 2556 / 13:05

#70 : ความคิดเห็นที่ 3574
เป็นกำลังใจให้ไคโด้นะ ^^~
ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแล้วๆ
สู้ๆต่อไปนะ > <
ดีใจกับแบคด้วยที่ผ่านด่านแม่ของยอลแล้ว
ก็แบคทั้งน่ารักทั้งเป็นคนดี
ชอบอ่ะ อบอุ่นจริงๆเลย
Name : KH_tangmo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KH_tangmo [ IP : 110.49.243.115 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2556 / 00:52

#69 : ความคิดเห็นที่ 3518
so sweet
PS.  SHINee WORLD โลกอะเพิร์ลควา :$
Name : __: เนื้อคู่เด็กแสง♡< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ __: เนื้อคู่เด็กแสง♡ [ IP : 124.122.245.121 ]
Email / Msn: bling-girlgraph_duckcontrol(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2556 / 20:23

#68 : ความคิดเห็นที่ 3424
อยากให้คุณแม่ของยอลรักแบคเหมือนยอลนะ แบคออกจะน่ารัก
Name : อัญมณีสีสวย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัญมณีสีสวย [ IP : 125.25.69.83 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2556 / 21:40

#67 : ความคิดเห็นที่ 3345
มีความสุขมากๆจริงๆค่ะ ^^
Name : gib [ IP : 125.24.205.13 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 05:01

#66 : ความคิดเห็นที่ 3315
ชานแบคช่างละมุนละไมกันมาก
ไคโด้ก็อบอุ่นไม่ว่ายังไงก็ไม่ทิ้งกัน
Name : Nooji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nooji [ IP : 118.175.74.67 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:27

#65 : ความคิดเห็นที่ 3152
ไคโด้ซึ้งมาก เกินบรรยาย
ชานแพคก็หวานจนตัวม้วน
แพคจะไปเจอแม่ยอลแล้ววว ^^
Name : woon [ IP : 223.206.24.122 ]
Email / Msn: -
วันที่: 3 มกราคม 2556 / 21:50

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android