สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife

ตอนที่ 8 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 7


     อัพเดท 9 ก.พ. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: hunhan, sehun, luhan
ผู้แต่ง : chiffon_cake ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chiffon_cake Email : chif_cake(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/chiffon-cakez
< Review/Vote > Rating : 99% [ 229 mem(s) ]
This month views : 98,658 Overall : 559,478
26,614 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 14398 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife ตอนที่ 8 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 7 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18024 , โพส : 381 , Rating : 212 / 43 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 





 

Prince Sehun and Princess Lulu Chapter 7

 

 

 

 

            ปาร์คชานยอลโดนแม่บ้านฮันบกปลุกแต่เช้า เช้าชนิดที่ว่าเช้าตรู่แบบพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น . .

            เพราะตำแหน่งนางกำนัลที่เพิ่งมีการแต่งตั้งเป็นทางการจากราชเลขาคิมจงแดที่รู้ข่าวว่าเมื่อคืนองค์ชายเซฮุนไปสอยสินค้าจากมาร์เก็ท เขาเลยแต่งตั้งลู่หานเป็นนางกำนัลซะเลย . . ซึ่งนั่นก็ไม่น่าจะทำให้มันยุ่งยากเพราะแค่เดินเข้าห้องเซฮุนก็กลายเป็นนางกำนัลแล้ว แต่ว่าพวกตระกูลโอ . . เขาชอบอะไรเวอร์วังอลังการ

 

            ชานยอลต้องไปตามหาคนใกล้ตัวของนางกำนัล เพื่อพูดคุยอะไรบางอย่าง . .

 

            คนแรกที่เขานึกถึงคือดาวหอตะวันตกที่ชื่อ บยอนแบคฮยอน . . อีกคนก็คือโดคยองซูที่ไอ้ลอร์ดจงอินน่าจะจัดการบอกไปเป็นที่เรียบร้อย เพราะฉะนั้นเขาจะต้องไปหาบยอนแบคฮยอน เพื่อที่จะบอกเขา และก็ให้เขาดูแลนางกำนัลผู้ที่น่าจะมีศักดิ์สูงกว่าขุนนางทุกคนในโรงเรียนนี้ ณ ตอนนี้

            ชานยอลเดินไปหาวไป เขาเดินนำทหารสองคนที่มีสภาพไม่แตกต่างอะไรจากเขา มันไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขาเลย หน้าที่ของพวกเขาคือตรวจภายในโรงเรียน เฝ้าเวรยามดึกๆ ทำไมแม่บ้านฮันบกไม่มาจัดการอะไรแบบนี้เอาเองนะ ให้ตาย

            ชานยอลหยุดยืนที่หน้าห้องของบยอนแบคฮยอน . . เขาเคาะประตูสองสามครั้ง

 

            ไม่มีเสียงตอบ . .

 

            เขาลองเคาะอีกครั้ง

 

            ก็ไม่มีเสียงอะไรใดๆตอบกลับมา

 

            “เอาไงดีครับท่านลอร์ด” ทหารลองถามลอร์ดดู . .

 

            ชานยอลรออย่างใจเย็นครู่หนึ่ง . . แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคนข้างในจะขยับตัวมาเปิดประตูให้เลย

 

            “ให้ตายสิ” เขากลอกตาแล้วก็บ่น “ไปเอากุญแจสำรองมาซิ”

 

            ชานยอลไขกุญแจเข้าไปในห้องของขุนนางแบคฮยอน . . ห้องของแบคฮยอนเรียบหรูมีแต่สีขาวและก็สีฟ้า ชานยอลถอนหายใจมองร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงอย่างสบาย . . นี่ถ้าเขาเป็นขุนนางหื่นๆและจะมาปล้ำดาวของหอตะวันตก ไอ้หมอนี่มันจะตื่นมั้ย . .

 

            เขาลองแกล้งเดินไปเดินมา แกล้งส่งเสียงเล็กๆ ที่ถ้าเป็นคนปกติคงรู้ไปแล้วว่ามีคนมา ทว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับแบคฮยอน ทหารสองคนสบตากัน พวกเขากำลังคิดว่าลอร์ดที่น่าเกรงขามกำลังทำอะไรประหลาดๆ

 

            ชานยอลกลอกตาขึ้นข้างบนอย่างเบื่อๆ ไม่ว่าจะยังไง ขุนนางคนงามก็ไม่ตื่น

 

            “ออกไปข้างนอก” เขาสั่งทหารสองคนที่ทำตามโดยทันทีแบบไม่มีเงื่อนไข

 

            ชานยอลมองแบคฮยอนที่นอนหลับหายใจเข้าหายใจออกสม่ำเสมอ . . เขาค่อยๆนั่งลงบนเตียงแล้วจ้องมองหน้าคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นดาวหอตะวันตก . .

 

            อาจไม่ได้สวยหยาดเยิ้มเหมือนคุณนางกำนัล . . ที่เห็นร้อยทั้งร้อยก็มีอันต้องละลายกันเป็นแถว

 

          แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ . .

 

            ชานยอลสะดุ้งเมื่อคนบนเตียงเริ่มจะขยับตัว . . เขารีบกระแอม แต่ก็ลุกออกมาจากเตียงของแบคฮยอนไม่ทัน . . นัยน์ตาแป๋วของแบคฮยอนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงงๆเบลอๆ และเมื่อเห็นชานยอลเขาก็ลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีราวกับมีคนเอาน้ำมาสาด

 

            ชานยอลหัวเราะหึหึอย่างเหลือเชื่อ . . บทจะตื่นก็ตื่นขึ้นมาง่ายๆซะงั้น

 

“นี่นายนอนหรือนายตาย?”

            “ถึงคุณจะเป็นลอร์ด แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องคนอื่นแบบนี้นะ!

 

            “

 

            “และไม่จำเป็นต้องขึ้นเตียงคนอื่นแบบนี้ด้วย! หลบไป!” ขุนนางแบคฮยอนผลักท่านอัศวินแห่งฝั่งตะวันตกให้ออกไปจากเตียงอย่างไม่เกรงกลัว ลอร์ดขายาวหงายหลังล้มลงไปกองกับพื้น เสียหน้าอย่างหาที่สุดไม่ได้

            “ย๊า!” เขาร้องออกมาทันที “กล้าดียังไง!

            “คุณนั่นแหละกล้าดียังไง! ออกไปจากห้องผมเลย!

            “บยอนแบคฮยอน . . นายท้าทายอำนาจของลอร์ดตะวันตกนะ!” ชานยอลลุกขึ้นยืนแล้วชี้หน้าคนบนเตียงอย่างโวยวาย

            “ลอร์ดบ้าลอร์ดบออะไร นี่มันคนเสียมารยาท ออกไปจากห้องผม!

            “ . .ย๊า!” ชานยอลร้องราวกับอย่างจะด่าแต่ก็ด่าอะไรไม่ได้

 

            เขาไม่ควรเกรงใจหมอนี่ . . แสดงอำนาจออกไปสิว่าลอร์ดน่ะน่ากลัว . . แสดงออกไปสิชานยอล . .

 

            “นายตื่นได้แล้ว” พยายามเรียกความน่าเกรงขามกลับคืนมา . .

            แบคฺฮยอนมองดูนาฬิกาที่หัวเตียง “ตีห้า?”

            “ใช่”

            “ตื่นมาทำไม . .

            ชานยอลถอนหายใจ ก่อนจะพูดออกมา “นายกำลังจะกลายเป็นคนสนิทของนางกำนัล นางต้องรู้กฏอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนที่จะไปหาคุณนางกำนัล”

            จากที่มองชานยอลอย่างโมโหโกรธา แบคฮยอนเปลี่ยนสีหน้าเป็นกระตือรือร้น “องค์ชายประมูลลู่หานไปเหรอ จริงอ่ะ!

            “ก็ใช่น่ะสิ . .

            “งั้นฉันต้องทำอะไรบ้าง”

            “ก่อนอื่น . .” ชานยอลมองต่ำลงไปที่ชุดนอนของแบคฮยอน “ . . นายควรติดกระดุมชุดนอนทุกเม็ดนะ”

 

            แบคฮยอนรีบเอาผ้าห่มมาปิด . . ก็ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนบ้าเข้ามาในห้องเขาล่ะ ปกติเขาเป็นคนนอนดิ้น

 

            “นางกำนัลคือคนขององค์ชาย นายจะไปแตะเขาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ โดยเฉพาะของสงวน”

 

            แบคฮยอนจะไปแตะของสงวนของลู่หานทำไมฟะ . .

 

            “ดูแลและให้ความช่วยเหลือคุณนางกำนัลเป็นอย่างดี และก็ที่สำคัญ . .

 

            “

 

            “หากองค์ชายต้องการตัวคุณนางกำนัลไม่ว่าจะตอนไหนและก็เมื่อไหร่ . .นายต้องช่วยพาตัวเขาไปหาองค์ชาย ห้ามมีข้อแม้หรือช่วยกันอิดออดไม่ยอมไปหา เข้าใจหรือเปล่า”

 

 

 

            “

 

 

 

          “เพราะถ้านายทำอย่างนั้น . . นายเจอความโหดที่แท้จริงของฉันแน่”

 

 

 

          แบคฮยอนฟังและก็พยักหน้าเข้าใจ ก็ยังดีกว่าที่เพื่อนของเขากลายเป็นทาสของพวกขุนนางคนอื่นๆนั่นแหละ แต่ไหนแต่ไรมาองค์ชายก็ไม่เคยสร้างปัญหา ถึงแม้ว่าจะชอบเปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำกันทุกคืนก็เถอะ

 

            แต่ที่แบคฮยอนไม่เข้าใจคือความโหดที่แท้จริงของลอร์ดชานยอลต่างหาก . .

 

            “คนที่เตะบอลจนบอลบินไปไกลถึงกาแล็กซี่เนี่ยนะจะโหด” เขาบ่นพึมพำ แต่ชานยอลได้ยินเต็มๆสองหู

           

            มือใหญ่ของชานยอลกำเสียแน่น พยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้

 

            ถ้าเป็นคนอื่น . . เขาสั่งขังคุกไปแล้ว . .

 

            ไม่ก็ตบหัวสั่งสอนไปแล้ว . .

 

            แต่ทำไม . . พอเป็นคนนี้ . . แล้วเขาไม่กล้า . .

 

          อำนาจของลอร์ดกำลังจะถูกสั่นคลอนด้วยคำพูดและสีหน้าเพียงไม่กี่อย่างของดาวหอตะวันตกเนี่ยนะ

 

          ไม่อยากจะเชื่อ . .

 

            “คุณนางกำนัลจะออกมาจากห้องขององค์ชายตอนไหนไม่รู้ นายอย่าลืมไปหาเขาล่ะ”

 

            เขาเดินออกมาจากห้องของแบคฮยอน . . ทหารที่แอบฟังอยู่ข้างนอกถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นชานยอลเดินออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 

            “แอบฟังเหรอ” เขาเลิกคิ้ว . .

 

            ทหารหน้าซีดเป็นไก่ต้ม แย่งกันเถียงว่าไม่ได้แอบฟัง . .

 

            “เสียมารยาท” เขาถีบสองคนนั้นอย่างแรงจนล้มก้นจ้ำเบ้า . . และก็เดินหนีไปเงียบๆ

 

            ทหารทั้งสองพากันบ่นลับหลังพี่ลอร์ดตะวันตก . . พวกเขาเจ็บกันแบบเจ็บชิบหาย เพราะชานยอลเป็นคนที่มีแรงเยอะมาก

 

            “ทีกับคุณแบคฮยอนไม่เห็นจะกล้าทำอะไรแบบนี้ TT

 

 

            “

 

 

          “ลอร์ดของเราเริ่มแปลกๆแล้วว่ะ”

 

 

 

 

 

 

          แม้จะเป็นนางกำนัลแล้วลู่หานก็ยังคงเป็นสามัญชนอยู่ . .

            ยูนิฟอร์มสีเทาอยู่บนตัวของลู่หานพอดีเป๊ะ เขาจ้องมองตัวเองในกระจกเงา สภาพไม่ได้แตกต่างอะไรจากตอนที่เขาเข้ามาเรียนใหม่ๆ ติดจะดูดีขึ้นด้วยซ้ำไป ทั้งๆที่เมื่อคืนเขาร้องไห้จนตัวโยนแต่ทำไมเขาไม่เห็นจะโทรม

            สงสัยอาจเป็นเพราะแม่บ้านฮันบกหลายคนที่เดินวนไปวนมารอบๆตัวเขาเป็นแน่ ทำให้แม้กระทั่งทาครีมบำรุงที่ผิวหน้าให้ เท่านั้นยังไม่พอยังตบแป้งฝุ่นบนใบหน้าให้อย่างบางๆอีกด้วย นี่เขาจะไปเรียนหนังสือนะ ไม่ใช่ไปเดินแบบที่ไหน

 

            “อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะคุณนางกำนัล” แม่บ้านฮันบกยิ้มให้คุณนางกำนัลคนสวยที่ยืนแข็งทื่อ “ทานพร้อมองค์ชายนะคะ”

 

            มันต้องเป็นอาหารเช้าที่น่าสยดสยองแน่ๆหากได้ทานกับองค์ชาย . .

 

            แต่ลู่หานไม่มีทางเลือก . .เขาเดินตามแม่บ้านฮันบกที่ถือกระเป๋าเป้นักเรียนให้เขา เกรงใจจนไม่รู้จะเกรงใจยังไงแต่ดูเหมือนว่าเธอพร้อมใจที่จะบริการ

 

            “แต่งตัวนานเป็นบ้า” องค์ชายที่กำลังเล่นเกมบนโทรศัพท์พูดออกมาเมื่อเห็นลู่หาน เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและก็มองลู่หานด้วยแววตานิ่งๆ

           

            ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่แกล้งลู่หานเมื่อเช้า . .

 

            “ขอประทานอภัยเพคะ” แม่บ้านฮันบกโค้ง

           

            ลู่หานนั่งลงฝั่งตรงข้ามเซฮุน . .แอบคิดในใจว่าหมอนี่บอกว่าเรื่องอาหารเช้าให้ตามใจลู่หาน แต่สุดท้ายก็ตามใจองค์ชายรัชทายาทเองอยู่ดี . .

 

            “นินทาฉันในใจเหรอ”

 

            เอาแต่ใจตัวเองไม่พอ . . ยังมีญาณวิเศษด้วย . .

 

            “ผมเปล่า . .

            “ถ้างั้นก็รีบๆทานเถอะ หิวจะตายชัก” เซฮุนรีบจัดการหยิบช้อนส้อมขึ้นมาแล้วก็เริ่มทานอาหารเช้าที่เป็นเบรคฟาสต์แบบอเมริกัน

            ลู่หานหยิบช้อนส้อมจ้องมองอาหารที่ดูเรียบแต่หรูตรงหน้า . . เขารู้สึกเหมือนทานอะไรไม่ค่อยจะลง

            “เป็นอะไรไป . .

            เซฮุนถาม . . ลู่หานไม่ตอบอะไร

            “ฉันถามนายอยู่นะ”

            “ผม. . แค่ยังไม่ชินน่ะ” เขาหมายถึงสถานะที่เขาเป็นอยู่ . .เป็นนางกำนัล . . เป็นอะไรก็ตามที่องค์ชายมีสิทธิ์ตัดสินใจในตัวเขาที่สุด . .

          “แหงล่ะ จะชินได้ยังไง ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายเลยนะเมื่อคืน”

            องค์ชายบ้าวกเข้าเรื่องใต้เข็มขัดจนได้ . . “ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นนะ”

            “นางกำนัลอย่างนายไม่ควรคิดเรื่องอื่น . . ถ้าจะคิด ก็คิดแต่เรื่องนี้”

 

            “

 

          “เพราะมันเป็นหน้าที่ของนาย”

 

            ลู่หานกำส้อมในมือแน่น สมเพชตัวเองแทบบ้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ . . ตัวของเขารู้สึกหดลีบลงไป จ้องมองไข่ดาวบนจานด้วยความเศร้า นึกในใจเล่นๆว่าอยากเกิดเป็นไข่ดาว เขาจะได้ไม่ต้องมาทุกข์ทรมานแบบนี้

            “รีบๆทานซะสิ มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่หรือไง”

            “

            “เดี๋ยวจะให้พวกทหารไปส่ง”

            “ไม่เป็นไร ผมเดินไปเรียนได้”

            เซฮุนมองลู่หานอย่างชั่งใจ . . เขาเห็นลู่หานเป็นทุกข์เขาก็ไม่อยากจะบีบบังคับอะไรลู่หานมากมาย

            “ตามใจละกัน”

 

            ลู่หานได้ออกไปเรียนตอนที่บยอนแบคฮยอนมาหาเขาเพื่อไปเรียนพร้อมเขา เขารู้สึกดีใจที่ได้เจอหน้าเพื่อนขุนนางอีกครั้ง มันทำให้เขารู้สึกว่าโลกนี้ยังมีอะไรมากกว่าองค์ชายรัชทายาท การประมูล และก็เรื่องกามๆบนเตียง เขายิ้มให้แบคฮยอนราวกับต้องการบอกว่าไม่เป็นไร และทั้งคู่ก็เดินไปเรียนพร้อมกัน

            บังเอิญเจอกับโดคยองซูที่กลางทาง แน่นอนว่าคยองซูเดินมาพร้อมกับลอร์ดจงอินผู้ที่หาวแล้วหาวอีก เขาถอดเสื้อนอกสีเขียวเข้มของเขาออกมาพาดไหล่ หนาวจะตายทำไมยังรู้สึกร้อนได้ ลู่หานเหลือเชื่อกับเขาคนนี้จริงๆ

 

            “ฉันได้ข่าวแล้วนะ” คยองซูทักลู่หานทันที ตบไหล่ของลู่หานแปะๆ “ยินดีด้วย”

 

            มันน่ายินดีตรงไหนฟะ . . ลู่หานยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี . .

 

            “ไปเรียนนะ” จงอินพูดอย่างสะลึมสะลือกับคยองซู ผู้ซึ่งพยักหน้า จงอินส่งเสื้อนอกสีเขียวของเขาให้คยองซูแล้วบอกว่า “ฝากหน่อย”

            “อ้าว . . ทำไมล่ะ”

            “ร้อน ขี้เกียจพก”

            “

            “เอาไปฟุบเวลานอนในห้อง ทหารของฉันบอกว่า . . นายชอบแอบงีบในห้อง” จงอินขยี้ผมคยองซูสองสามที และก็ดึงแก้มขาวๆของคนตัวเล็ก ยิ้มให้แบคฮยอน และก็โค้งให้ลู่หานก่อนเดินจากไป . . ลู่หานสังเกตได้ว่าเขาไม่ได้ใส่ถุงเท้า . . จะชิวไปไหนเนี่ย . .

            “โหเจ๋ง เขาโค้งให้สามัญชนอย่างนายด้วยล่ะลู่หาน” แบคฮยอนกล่าวอย่างตื่นเต้น

            คยองซูกอดเสื้อนอกของลอร์ดไว้แน่น ก่อนจะกระทุ้งไหล่แบคฮยอน “อย่าเรียกเขาว่าสามัญชนเลย เรียกว่านางกำนัลดีกว่า . .

            “ฉันอยากเป็นสามัญชนเหมือนเดิม . .

            “เป็นสามัญชนที่มีค่ามากกว่าสองร้อยล้าน” แบคฮยอนยิ้มแฉ่ง “ฉันได้ข่าวมาแล้ว จื่อเทาเขียนตัวเลขลงไปในเช็คขององค์ชายมากกว่าสองร้อยล้านแต่ไม่รู้เท่าไหร่”

            ลู่หานรู้สึกลมแทบจับ . . เมื่อได้ยินราคาของเขา “ทำไมถึง . .

            “แพงใช่มั้ยล่ะ แต่องค์ชายก็ยินดีพร้อมจ่ายนี่นา”

            “นายต้องทำดีกับเขานะลู่หาน”

            “ไม่แน่นะ . . นายอาจจะโดนเลื่อนตำแหน่งในภายหลัง”

            “เป็นพระชายา”

            แบคฮยอนกับคยองซูเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย ลู่หานเริ่มรู้สึกไม่อยากจะพูดถึงตำแหน่งบ้าบออะไรนั่นอีกแล้วในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาคิดและก็ดีที่สุดในตอนนี้คือได้อยู่ห่างจากองค์ชาย . .

            เขาคิดว่านั่นจะทำให้เขาปลอดภัย . .

            ระหว่างทางไปที่ห้องเรียนเสียงซุบซิบดังขึ้นไปทั่วไม่ว่าลู่หานจะย่างกรายไปที่ไหน โดยส่วนใหญ่จะมาจากพวกนักเรียนหญิงที่ค่อนข้างอิจฉาริษยาลู่หานและก็มีบางส่วนที่ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายราวกับเสียดายลู่หานจนอยากจะร้องไห้ซึ่งส่วนใหญ่นั่นมาจากพวกขุนนางชาย . .

            “หลบเร็วลู่หาน” จู่ๆคยองซูดึงแขนลู่หานให้หลบไปข้างทาง เมื่อเห็นพี่ๆปีสามสองคนกำลังเดินมา ลู่หานหลบตามที่เพื่อนๆบอก

 

            มองตามทั้งสองคน แต่แปลกจริงที่พี่เขาไม่เดินผ่านไปเฉยๆ กลับหยุดยืนอยู่ที่หน้าลู่หานซะงั้น

 

            “นายคงเป็นนางกำนัลคนใหม่ขององค์ชาย”

 

            ใครเนี่ย . .

 

            “ฉันชื่อจางอี้ชิง ….” ยิ้มโชว์ลักยิ้มสวยเก๋

            “เป็นนางในคนเดียวขององค์ราชาคริส” คนที่มีแก้มเยอะข้างหลังคนที่มีลักยิ้มพูดแทรกขึ้นมา ลู่หานรู้สึกเข่าอ่อนกะทันหัน โค้งให้ความเคารพแทบไม่ทัน

            “สวัสดีครับ”

            “สวยจัง” อี้ชิงพูดกับลู่หานอย่างจริงใจ

 

            ลู่หานคิดว่าอี้ชิงต่างหากล่ะที่สวย . .

           

            “แล้วเจอกันที่ตำหนักนะ นายอยู่ไม่ห่างจากฉันเท่าไหร่”

            “เอ่อ . . ครับ”

            อี้ชิงทำท่าจะเดินจากไป . . แต่แล้วเขาก็ชะงักและหันกลับมาหาลู่หานอีกครั้ง

            มือของเขาเอื้อมมาแตะแขนลู่หาน . . เขาสะดุ้ง

 

          ณ วินาทีนั้นลู่หานคิดอยู่อย่างเดียว . . ว่าราชาตัวสูงคนนั้นจะมายิงเป้าลู่หานมั้ย . .

 

 

 

          “ช่วยทำให้ . . เซฮุนยิ้มทีนะ”

 

 

 

 

            อี้ชิงพูดทิ้งท้าย . .ก่อนที่จะเดินจากไปจริงๆ

            แอบสังเกตเห็นพวกขุนนางชายที่หลบอยู่ข้างทางเดินเหมือนลู่หานกับเพื่อนมองตามด้วยสายตาละห้อย . . ไม่ว่าจะยังไงอี้ชิงก็ยังเลอค่าสำหรับพวกเขาเสมอ แม้จะกลายเป็นนางในไปแล้วก็ตาม

            “แสนดี และก็น่ารัก” แบคฮยอนถึงกับเพ้อไปเลย “ฉันเป็นแฟนคลับพี่เขาล่ะ!” 

            “พี่เขาใจดีมากเลย” คยองซูพูด “มีอะไรนายก็ถามพี่เขาละกันนะลู่หาน เหมือนนายกับเขาจะต้องกลายเป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้ว ครอบครัวของเชื้อพระวงศ์นี่นะ”

            แบคฮยอนกับคยองซูเดินตามกันเข้าไปในห้องเรียน ยังมีแต่ลู่หานที่มองตามหลังจางอี้ชิงไป

            เขากำลังครุ่นคิดถึงประโยคสุดท้ายที่อี้ชิงฝากเอาไว้

 

            ช่วยทำให้เซฮุนยิ้มงั้นเหรอ . .

 

            นึกแทบตายยังไงก็นึกไม่ออก . . ว่ารอยยิ้มขององค์ชายอสูรร้ายตนนั้นจะเป็นยังไง

 

 

 

 

 

 

 

            เวลาพักเที่ยงขององค์ชายรัชทายาท . .

            เขาปฏิเสธคำชวนทานอาหารเที่ยงกับองค์ราชา(อย่างไร้มารยาท) เซฮุนกำลังเดินไปเดินมาในห้องเรียนของตัวเอง กัดเล็บตัวเองอย่างครุ่นคิด . . ที่จริง . . วันนี้เขาไม่อยากทานข้าวเที่ยงคนเดียวเอาเสียเลย

            ต้องไม่ใช่กับองค์ราชา

            ต้องไม่ใช่กับไอ้ลอร์ดปาร์คชานยอล

            และคนที่เขาต้องการมันใครกันล่ะ . . เขาเดินไปเดินมาและก็คิดแทบตาย . . ในที่สุด . .

            เขาก็โทรหาชานยอลอยู่ดี . .

            สัญญาณดังไม่นาน เพราะถ้าดังเกินสามครั้งเซฮุนจะสั่งลงโทษชานยอลทันที

            “ฮัลโหล”

            “อยู่ไหน”

            “ฉันอยู่เซนเตอร์” ชานยอลพูดไปเคี้ยวไป “มีอะไรรึเปล่า”

            เซฮุนนิ่งไปครู่หนึ่ง . . ก่อนที่จะพูดขึ้นมา “เห็นนางกำนัลของฉันมั้ย”

            “ไม่เห็น . .

            “ไปลากเขามาหาฉัน”

            กดวางสายด้วยความเอาแต่ใจ ไม่รู้เลยว่าเขากำลังถูกชานยอลขยับปากก่นด่าแค่ไหนที่เซนเตอร์

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานถูกลากมาทานข้าวเที่ยงที่เซนเตอร์

            มันไกลจากตึกที่พวกเขาพากันเรียนอยู่มาก . . แต่ก็ยังดีที่เอ็กโซแพลเน็ตมีรถปีเตอร์แพนรถNGVที่ให้นักเรียนโดยสารฟรีระหว่างไปมาที่ตึกต่างๆ พวกเขาจึงพากันนั่งปีเตอร์แพนมาและก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเซนเตอร์

            ยังไม่ทันที่จะเลือกว่าทานอะไร แบคฮยอนก็ต้องรับสายโทรศัพท์ก่อน

            “คุณมีเบอร์ผมได้ไงเนี่ย!” เขาโวยวายว่าอย่างนี้ “ให้ตายสิ ไปเอามาจากไหน! อะไรนะ . .อ้อ เหรอ องค์ชายสั่งเหรอ . . ได้ . . เข้าใจแล้ว . . รู้แล้วล่ะน่า!” แบคฮยอนกดวางสายอย่างอารมณ์ขุ่นมัว หันขวับมาหาลู่หาน “นายต้องไปหาองค์ชายนะลู่หาน”

            “ไม่เอา . .

            “ถ้านายไม่ไปฉันตายห่าแน่ๆลู่หาน ขอโทษนะ แต่นายต้องไป . .

            “. .” ลู่หานทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

            “คยองซูส่งเขาขึ้นปีเตอร์แพนที”

            เหมือนทำงานกันเป็นทีมเวิร์คซะจนลู่หานแทบจะถูกจับโยนขึ้นรถปีเตอร์แพนอยู่แล้ว . . ลู่หานรู้สึกอยากจะบ้าเสียให้ได้ ทำไมทุกคนต้องตามใจไอ้องค์ชายบ้าคนนั้นด้วย ในเมื่อถ้ารวมพลังกันก็น่าจะต่อต้านได้ไม่เห็นยาก กะอีแค่เด็กเอาแต่ใจคนหนึ่ง

            คิดอย่างอารมณ์เสีย แต่ท้ายที่สุดเขาก็มาหยุดอยู่ที่ตึกเรียนขององค์ชายจนได้ . .  ชานยอลใช้เส้นความเป็นลอร์ดสั่งให้คนขับปีเตอร์แพนพาลู่หานมายังตึกขององค์ชายทั้งๆที่มันไม่ได้ผ่าน ตึกนี้มันเป็นตึกเล็กกว่าตึกอื่นๆก็จริงเพราะมีความสูงประมาณห้าหกชั้นแต่บรรยากาศที่อยู่รอบๆทำให้เขารู้สึกได้เลยว่าหรูกว่าทุกที่ในโรงเรียน(ตรงไหนมีเชื้อพระวงศ์ ตรงนั้นจะหรูเวอร์เสมอ) ที่หน้าตึกเรียนมีสระน้ำสีฟ้าสะอาดตา รอบๆสระน้ำคือต้นสนขนาดเตี้ยเรียงรายกันเป็นตับ และรอบๆต้นสนคือสวนดอกไม้ที่ถูกตัดแต่งเป็นอย่างดี

            ลู่หานเบ้หน้าเมื่อเห็นรถพอร์ชสีแดงของเซฮุน นั่นหมายความว่าเจ้าของรถต้องอยู่แถวๆนี้ . .

            ไม่ก็อยู่ข้างหลังเขาตอนนี้ . .

 

            “ช้า” เซฮุนกระซิบที่ข้างหูลู่หาน . .

 

            “อ๊ากกกกกกกกก” ลู่หานสะดุ้งจนเกือบจะตกน้ำ ดีที่เซฮุนจับตัวเอาไว้ก่อน

           

            “จะซุ่มซ่ามอะไรปานนั้น”

            “คุณเป็นคนหรือผีกันแน่ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง” อดบ่นออกมาไม่ได้ ขยับตัวให้ออกจากการจับของเซฮุน

            “ผีอะไรหล่อขนาดนี้”

            ลู่หานมองหน้าเซฮุน . . ช่างกล้าพูด . . “เรียกผมมามีอะไรเหรอ” เขาหวาดระแวงที่สุดในตอนนี้คือเรื่องอย่างว่าที่มันเป็นหน้าที่ของเขาโดยตรง มือเล็กกอดเป้ตัวเองไว้แน่นเอามาปิดเนื้อตัวของตัวเองใหญ่เลย

            เซฮุนมองลู่หานอย่างเฉยเมย “นี่คิดว่าฉันจะต้องทำตลอดเวลาเลยรึไง”

 

          จะผิดมั้ยถ้าลู่หานจะตอบว่าเขาคิด  . .

 

            “ให้ตาย บ่ายนี้ฉันยังต้องเรียนนะ” เซฮุนนั่งแหมะลงที่นั่งข้างสระน้ำ “จะยืนอีกนานมั้ย นั่งสิ” ลู่หานเพิ่งสังเกตว่าโต๊ะระหว่างที่นั่งข้างสระน้ำมีอาหารอยู่ด้วย . .

 

            แค่ทานข้าวด้วย . .งั้นใช่มั้ย . .

 

            คิดอย่างมองโลกในแง่ดี ก่อนที่จะนั่งลงที่นั่งฝั่งตรงข้ามองค์ชาย

 

            “วางกระเป๋าไว้แล้วมานั่งนี่ . .

 

            ลู่หานสะดุ้งเมื่อได้ยินคำสั่ง . . ไม่รู้เพราะออร่าความเป็นผู้นำฉายแววออกมาจากตัวเซฮุนหรืออย่างไรทำให้เขาต้องทำตามอย่างไม่มีข้อแม้ด้วยความหวั่นเกรง

            ลู่หานนั่งข้างๆเซฮุน เหลือบมองไปที่คนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างหวาดระแวง

 

            “มองอะไรล่ะ ทานข้าวสิ”

 

            ลู่หานหยิบช้อนขึ้นมา . . จิ้มไปที่ชิ้นเนื้อที่คาดว่าน่าจะเป็นสเต็กอย่างง่ายๆสำหรับอาหารมื้อนี้ . .

            กำลังจะยัดเข้าปากของตัวเอง ถ้าไม่ติดอยู่ที่ว่ามีคำสั่งต่อไปมาจากปากขององค์ชาย . .

 

            “นี่นายไม่เคยเรียนรู้การเป็นนางกำนัลเลยรึไง ป้อนฉันสิ”

 

            ป้อนเหรอ . . นางกำนัลขององค์ชายหรือพี่เลี้ยงเด็กทารกกันฟะ ต้องป้งต้องป้อน . . ลู่หานคิดอย่างอารมณ์เสีย แต่เขาก็ไม่กล้าขัดใจองค์ชาย . . เขาจิ้มชิ้นสเต็กแล้วยื่นไปจ่อใกล้ๆปากของเซฮุน

            ดวงหน้าคมหันมามองหน้าลู่หาน เขากระตุกมุมปากก่อนที่จะดึงมือลู่หานไปแทนที่จะดึงส้อมในมือของลู่หาน

            ร่างเล็กขยับไปตามแรงดึง . . เซฮุนจับร่างเล็กนั่งตักของตัวเอง และเขาก็จับมือลู่หานเพื่อยัดชิ้นสเต็กเข้าปากเขา . .

 

            “อร่อย . .

 

            ลู่หานดิ้นขลุกขลัก แต่แขนเดียวของเซฮุนเอาลู่หานอยู่ . . เขาต้องนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาบนขาข้างขวาของเซฮุนอย่างช่วยไม่ได้ . .

 

            ดูเหมือนองค์ชายจะมีเมตตา . . เขาจิ้มชิ้นสเต็กและก็ป้อนลู่หานด้วย

 

            ลู่หานต้องจำใจอ้าปากทาน . . รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากนางบำเรอเลยสักนิด . .

 

            “ทำหน้าดีๆหน่อย . . ใครๆก็อิจฉานายที่นายได้นั่งตรงนี้รู้มั้ย” พูดไปก็จิ้มอีกชิ้นใส่ปากลู่หาน

 

            “ผมจะสลับตัวกันกับเขา”

 

            เซฮุนหน้าบึ้งตึง . .ยัดอีกชิ้นใส่ปากลู่หานราวกับต้องการแกล้ง “ลองทำดูสิ ฉันจะเผาบ้านนาย”

 

            โอเค . . ไม่ทำก็ได้ . .

 

            “ทานเยอะๆ ถ้ามีลมแรงๆพัดมาฉันรู้สึกว่าตัวนายคงปลิวไปตามลมแน่ๆ”

 

            ดีซะอีกที่ลมพัดมาและตัวของลู่หานจะปลิวไป . . เขาอยากหนีไปให้ไกลจากที่ที่เขาอยู่ ณ ตอนนี้มาก

 

            เซฮุนกระชับอ้อมแขนขวาให้แน่นมากยิ่งขึ้น ทำให้ลู่หานเซมาซบกับไหล่ของของเซฮุนด้วยท่าทางที่เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นบนตัวเขาได้ . .

 

            มันดูยั่วที่สุด . .

 

            องค์ชายเซฮุนกอดลู่หานแน่นขึ้น . . ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูลู่หาน “คืนนี้หวังว่านายคงจะพร้อม” พูดจบก็กัดใบหูลู่หานเบาๆราวกับหยอกล้อ เท่านั้นยังไม่พอเขายังใช้ริมฝีปากดูดมันอีกราวกับว่าเห็นเป็นเรื่องสนุก . .

 

            ลู่หานเบี่ยงตัวหลบแล้วหลบอีกหลบจนไม่รู้จะหลบยังไงก็หลบไม่พ้น . .

 

 

            องค์ชายคนนี้มือไวเป็นปลาหมึก . . ไม่ทันไร . . เขาก็ปลดกระดุมลู่หานออกได้ตั้งสองเม็ดแบบที่ลู่หานเองก็ไม่รู้ตัว . . มือเรียวยาวไล่สัมผัสเนื้อนวลขาวของลู่หานลามไปจนถึงกระดูกไหปลาร้าที่แสนจะเซ็กซี่สำหรับคนที่มองอยู่ . .

 

            ลู่หานสะดุ้งตามแรงสัมผัสของมือนั้น . . แม้จะเศร้าใจ แต่บางทีเขาก็ต้องยอมรับชะตากรรมของตัวเอง

 

 

 

 

          “อย่ารุนแรงกับผมนะ . .

 

 

 

 

            คงเป็นเรื่องเดียวที่เขาขอเซฮุนได้ . .

 

 

 

 

            เซฮุนทำหน้าตาพออกพอใจอย่างแรง . .

 

 

 

 

 

 

          “แมวน้อยขอทั้งที ฉันจะไม่ตามใจแมวน้อยได้ยังไง . .




































CRY .q




 


 



 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife ตอนที่ 8 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 7 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18024 , โพส : 381 , Rating : 212 / 43 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16

#381 : ความคิดเห็นที่ 26242
เล่นซะชานน่วมไปเลย คู่นี้เริ่มช้ากว่าใครเพื่อนเลย ดูน่ารักอ่ะ ><
Name : akapee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ akapee [ IP : 1.47.7.1 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2557 / 22:41

#380 : ความคิดเห็นที่ 26174
อ๊ากกกกกก >< หมอนขาดกระจายค๊าาาาา
PS.  ได้เจอศิลปินของชั้นนั้นคือที่สุด
Name : เจ้าหญิงโก๊ะกัง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงโก๊ะกัง [ IP : 125.26.17.231 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2557 / 18:54


#379 : ความคิดเห็นที่ 26038
จีบยังไม่ค่อยกล้าแล้วทำมาหวง เหอะ!!! พระชายากับองค์ชายเติมความหวานกันตลอด ^///^
Name : mijimiji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mijimiji [ IP : 27.145.95.120 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2557 / 02:04

#378 : ความคิดเห็นที่ 25998
อย่ารุนแรงนะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด จะไม่ทนนนนน >//////////////////<
PS.  EXO & EXOFANS คือครอบครัว <3
Name : Amittarin< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Amittarin [ IP : 114.109.123.0 ]
Email / Msn: apple_mb51331(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2557 / 20:30

#377 : ความคิดเห็นที่ 25981
น่ารากกกกกกกกกกกเวอรรรรรรรร์คระะะ#ชอบมวกกกกกฟินเวอรรรร์อ้ะ> < ^////////^ >
Name : pin [ IP : 171.7.12.2 ]
Email / Msn: pin-25432011(แอท)hotmail.com
วันที่: 19 กรกฎาคม 2557 / 18:02

#376 : ความคิดเห็นที่ 25930
พี่ลู่มุมแบบนี้ก็น่ารักดีนะ :)
อ้อนนิดๆ ไม่เคยเห็นเลย
PS.  รัก พี่ เรืองฤทธิ์ ! และพี่ กัน นภัทร 
Name :  ฮาวทู๊ว'กัน ริท'❀< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ  ฮาวทู๊ว'กัน ริท'❀ [ IP : 49.230.156.45 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2557 / 03:07

#375 : ความคิดเห็นที่ 25697
แมวน้อยอ้อนขนาดนี้แล้วองค์ชายก็ควรทำตามนะ >
Name : wrsehun [ IP : 223.204.233.146 ]
Email / Msn: loveyou291036(แอท)hotmail.com
วันที่: 16 กรกฎาคม 2557 / 03:25

#374 : ความคิดเห็นที่ 25610
เลดี้แบคฮยอน....จะได้เป็นเลดี้จริงๆแล้วนะ..ใจอ่อนได้แล้ว คนเมาเค้าพูดความจริงกันทั้งนั้นแหละ..ชานยอลเหมือนเด็กเลย..น่าร้ากกก.. คู่ฮุนฮานก้น่ารักไม่แพ้กัน..มีเจ้าของแล้วนะรู้มั้ย..แอร๊ยยประโยคนี้ทำเขิลลล
PS.  I\'m สาววาย ฟุโจชิ (腐女子) ไคโด้&ยูลสิกชิปเปอร์ แต่แอบหลงรักชานแบค&แทนี่
Name : KimKai_Sone< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KimKai_Sone [ IP : 49.230.114.48 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กรกฎาคม 2557 / 10:49

#373 : ความคิดเห็นที่ 25592
ชอบคำนี้ "ซูฮยอนและผองเพื่อน" 55555555555555555
PS.  hh
Name : meilu9690< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ meilu9690 [ IP : 49.230.143.91 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 23:49

#372 : ความคิดเห็นที่ 25266
คู่ข้าวใหม่ปลามัน ^/////^ อ๊ากกกกกกกกกก เขิล แบคฮยอนเป็นบุคคลที่เข้าใจยากสงสารลอร์ด(_ ^ _)
Name : mijimiji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mijimiji [ IP : 1.47.193.88 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2557 / 23:52

#371 : ความคิดเห็นที่ 24636
โอ้ย ไม่ธรรมดาอ่ะลอร์ดชานยอล ตอนแรกทำเป็นไม่สนใจ แต่กลับมาขอเบอร์กับพี่ชายเค้า น่ารักมากอ่ะ ตั้งใจจริง ฮี่ๆ :)
PS.  ชีวิตเรายังไงก็ต้องพบอุปสรรค์สักอย่างสองอย่างนั่นแหละ...แม้หนทางข้างหน้าไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงจะร้องไห้หรือเสียใจอีกแค่ไหนแต่ยังไงหลังจากนั้นเราคงยิ้มได้แน่นอน...
Name : Artemis~AE< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Artemis~AE [ IP : 49.230.125.89 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2557 / 19:00

#370 : ความคิดเห็นที่ 24605
ถ้าจะฟินเวอร์ขนาดนี้ แดดิ้นค่าาาา
Name : ชีวิตคือนิยาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ชีวิตคือนิยาย [ IP : 223.207.227.39 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กรกฎาคม 2557 / 12:14

#369 : ความคิดเห็นที่ 24500
กรี๊ดดดดดดดดด ทั้งจิกทั้งกัดหมอนจนมันจะขาดแล้วเนี่ยงือออ -////- 
Name : tenly0627< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tenly0627 [ IP : 1.1.139.135 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2557 / 18:03

#368 : ความคิดเห็นที่ 24295
จิกหมอนนนนนนนนนนน~ -///////- "อย่ารุนแรงกับผมนะ" ฟินน
PS.  ❤ | E | X | O | ❤  ❤ | A | P | I | N | K | ❤  ❤ | F | X | ❤  ❤ | S | N | S | D | ❤ ❤ 优等的心,不õ
Name : ZBㅣ8_®2< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZBㅣ8_®2 [ IP : 171.6.154.49 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 15:47

#367 : ความคิดเห็นที่ 22468
ให้ตายเหอะ เสียงอ้อนจากแมวน้อยยยย คงต้องยอม เอร้ยยยยยยยยย
PS.  I love Luhan kangsomm
Name : I-mongmong< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I-mongmong [ IP : 101.108.196.177 ]
Email / Msn: namousetomo(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 21:50

#366 : ความคิดเห็นที่ 22461
มันจะเกิดอะไรขึ้น ลุ้น จิกหมอนนนนน >< :)
Name : Hunnie ~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunnie ~ [ IP : 49.48.249.157 ]
Email / Msn: infinity.beeby(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 21:05

#365 : ความคิดเห็นที่ 22455
โอ้ยยยย ฟินน
Name : nookeun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nookeun [ IP : 49.230.138.109 ]
Email / Msn: kritiyakorn_nook(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 18:24

#364 : ความคิดเห็นที่ 22453
อ๊ายยยแมวน้อยลูลู่พูดไรออกไปเนี่ย "อย่ารุนแรงกับผมนะ" แค่นี้ก็ฟินตัวปลิววววว
PS.  I love you~ 슈퍼주니어
Name : namnamm*DH< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ namnamm*DH [ IP : 101.51.214.187 ]
Email / Msn: namm-eins(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 17:34

#363 : ความคิดเห็นที่ 22123
เข้ามาอ่านด้วยความอารมณ์ดี วันนี้ได้รับพลังงานมาแล้ว 20วิทำให้ข้าพเจ้าปล่อยวางทุกสิ่ง 555555555555555 ความจริงช่างแม่ง เลทอิทโก
Name : ykuimn317< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ykuimn317 [ IP : 125.27.101.13 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2557 / 00:43

#362 : ความคิดเห็นที่ 21904
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดชอบคำนี้อ่ะ "อย่ารุนแรงกับผมนะ" อ๊ายยยยยยยยยยยยย (เป็นไรอ่ะ -__- 555) องค์ชายขยันหื่นจริงๆเลยน้าาาาา งื้ออออออออออออออ แล้วอย่างงี้แมวน้อยจะรอดพ้นจากเงื้อมมือองค์ชายมั้ยเนี่ย????? ><
Name : yurimylove< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yurimylove [ IP : 110.169.214.221 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 12:53

#361 : ความคิดเห็นที่ 21764
ชอบชานแบค น่าร้ากกกก -////- องค์ชายนี่หื่นตลอดเว 5555555
Name : Kim_muen< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kim_muen [ IP : 49.230.88.152 ]
Email / Msn: funsa_1992(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2557 / 21:53

#360 : ความคิดเห็นที่ 21714
โอ้ยชิงชิง แม่พระมากมาย ทำน้องเจ็บแต่ก็ยังเป็นห่วงน้อง
พี่ลู่อย่าลืมที่ชิงชิงบอกนะรู้มั้ย
ปล.แล้วนี่อร้ายยยยยยยย อย่ารุนแรงกับผมนะ >.,<
Name : Lord of the perturbation< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lord of the perturbation [ IP : 223.27.241.216 ]
Email / Msn: loveyouno_getpa(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มิถุนายน 2557 / 17:55

#359 : ความคิดเห็นที่ 21653
จะฟินไปหนายยยยย อ้ากกจิกหมอน
Name : Thanyarat Phoprom< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Thanyarat Phoprom [ IP : 171.100.195.107 ]
Email / Msn: tanyarat_phoprom(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มิถุนายน 2557 / 19:19

#358 : ความคิดเห็นที่ 21536
กิ้สสสสสสสส ราชาช้าไปค่ะ แต่ยังทันอยู่ โอยย นางในผู้น่าสงสารจะมีความสุขแล้ว น่าอิจฉาที่สุดดดดด เอ้ออ บางที องค์ชายก็มุ้งมิ้งไปค่ะ
PS.  อยู่ข้างบ้านไคโด้
Name : Meipimars< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Meipimars [ IP : 1.2.199.77 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มิถุนายน 2557 / 22:37

#357 : ความคิดเห็นที่ 21534
น่ารักกกกกกก
Name : moofern< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ moofern [ IP : 1.46.67.44 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มิถุนายน 2557 / 22:28

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Blood Incident ทีมผมไม่ (วุ่น) วายนะครับ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android