สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife

ตอนที่ 11 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 9


     อัพเดท 12 ก.พ. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: hunhan, sehun, luhan
ผู้แต่ง : chiffon_cake ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chiffon_cake Email : chif_cake(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/chiffon-cakez
< Review/Vote > Rating : 99% [ 233 mem(s) ]
This month views : 125,026 Overall : 585,846
27,581 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 14722 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife ตอนที่ 11 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 9 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18741 , โพส : 363 , Rating : 261 / 53 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Prince Sehun and Princess Lulu Chapter 9

 

 

 

 

 

 

            เซฮุนพ่นควันฉุยออกมา . .

 

            เขาสูบบุหรี่เป็นเวลาและเขาไม่ได้ติดมากอะไร . . ชานยอลมักบอกเขาเสมอว่าเขาจะชอบสูบบุหรี่เวลาที่เขามีความสุข ไม่เหมือนคนอื่นที่ชอบสูบบุหรี่เวลาเครียด เซฮุนหัวเราะในลำคอเมื่อนึกถึงคำพูดของชานยอล ณ เวลานี้เขามีความสุขอย่างนั้นเหรอ . .

 

ร่างเปลือยเปล่าของเซฮุนมีเพียงผ้าห่มมาปิดส่วนลึกลับและเขาก็กำลังจ้องมองร่างบางอีกร่างที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง . .

 

            ร่างนั้นก็ไม่ได้สวมใส่อาภรณ์ใดๆเลยเช่นกัน . .

 

           

            เซฮุนนึกถึงคำว่า . . ความ สุข

 

 

          มาร์ลโบโร่ไอซ์บลาสต์ถูกขยี้ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ . . ก่อนที่ร่างสูงจะหันเหลือบมามองร่างบางที่อยู่บนเตียงอีกครั้ง . .

 

            นึกในใจเล่นๆ . . ที่ผ่านมา . . เขาได้ทะนุถนอมใครอย่างนี้มั้ย . .

 

            เพราะมีทั้งเครื่องราชบรรณาการและพวกที่สมัครใจพร้อมถวายตัว . . เซฮุนเลยไม่ได้คิดจะได้ความสุขกับคนเหล่านั้นมากมายเท่าไหร่ . . มันตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำ แม้จะเป็นการเห็นแก่ตัวแต่เขายอมรับว่าเขานั้นรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ความสุข เป็นการระบายฮอร์โมนอย่างหนึ่งของเขา การแสดงออกถึงความเป็นชายชาตรีโดยสมบูรณ์ . .

 

            แต่เมื่อคืนวาน . . ความรู้สึกมันช่างแตกต่าง . .

 

            ฝ่ามือเรียวเอื้อมมือไปลูบศีรษะคนที่กำลังนอนหลับไม่รู้ตัว . . อีกไม่นานก็เช้าแล้ว . . และคนที่เป็นองค์ชายอย่างเขามีภารกิจ . . 

 

            ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ร่างบางที่อยู่บนเตียง  เพราะเมื่อตะกี้ร่างบางนอนอย่างไม่ห่วงร่างเปลือยของตัวเองเลยแม้แต่นิดว่าส่วนไหนจะโผล่มาท้าแสงจันทร์เบาบางยามใกล้รุ่ง . .

 

            เซฮุนมองใบหน้าสวยหวานยามหลับแล้วทอดถอนใจ .  .

 

          ถ้าเลือกได้ . . เขาอยากอยู่เล่นกับแมวน้อยต่อมากกว่า . .

 

 

 

           

 

 

            ลู่หานเดินออกมาจากมาร์เก็ทด้วยใบหน้าง่วงเกินบรรยาย

 

            เขาหาวแล้วหาวอีก . . และเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาก็เอาหน้าของตัวเองมุดลงไปในปกเสื้อสีเทาของตัวเองโดยอัตโนมัติ . . เมื่อคิดถึงมันแล้วเขารู้สึกแปลกๆ . . มันทั้งเขินทั้งอายผสมปนเปกัน . . และมีอย่างหนึ่งที่เขารู้สึกประทับใจแม้จะไม่ค่อยอยากยอมรับออกมาตรงๆเท่าไหร่

 

          องค์ชายรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเขา . .

 

            แก้มแดงๆมุดลงไปใต้ปกเสื้อสีเทาอีกครั้ง . . ขณะที่เดินข้ามตรอกซอกซอยในเอ็กโซแพลเน็ตเพื่อไปยังตึกเรียนของตัวเอง . .

 

            ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอองค์ชายเซฮุน ลู่หานจำหน้าตัวเองได้หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบเสื้อผ้าชิ้นใดๆห่อหุ้มร่างกาย . . ก็ดีแล้วล่ะ . . แค่เมื่อคืนเขาก็อายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว และนี่ถ้าต้องไปเผชิญหน้าต่อองค์ชายเซฮุน เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะกล้าสู้หน้ามั้ย . .

 

            มันเขิน . . มันเหมือนเพิ่งผ่านอะไรกันมา . . ลู่หานก็เลยคิดไปต่างๆนานาว่าเขาไม่กล้าเจอองค์ชาย

 

            “คุณนางกำนัล . .” ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเขียวเข้มวิ่งมาหาลู่หานพร้อมทหารของเขาอีกสองสามคน ทั้งคู่พากันหอบกันหมด . .

            ลู่หานยืนนิ่ง . . และหลังจากนั้นเขาเพิ่งทบทวนได้ว่าชานยอลเป็นลอร์ด เขาจึงจะโค้งให้ . . แต่ว่า . .

            “อุ้ย อย่าครับ อย่าทำแบบนั้น” ชานยอลพูดไปหอบไป ยกมือห้ามลู่หานส่ายไปมา “องค์ชายมีรับสั่งให้คุณไปหาเขาน่ะครับ”

            ลู่หานชะงัก . . “หา . . ผมเหรอ”

            “ครับ”

            “แต่ . . ผมกำลังจะมีเรียนนะ” ลู่หานกระพริบตาปริบๆ ไม่กล้าสบตาชานยอล . . ไม่ต้องการให้เขารู้ว่าลู่หานนั้นไม่กล้าสู้หน้าองค์ชาย “ผมตื่นสาย ผมกลัวว่าผมจะเข้าเรียนไม่ทัน”

            “ไม่มีปัญหาครับ ผมได้โดดเรียนเพราะองค์ชายเป็นประจำ” ชานยอลพยักหน้าขึงขัง

            “แต่ผม . .

            “ไปกับพวกเราเถอะนะครับ . . ก่อนที่องค์ชายมันจะสั่งฆ่าพวกผมอ่ะ”

            ลู่หานเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองชานยอลอย่างไม่อยากจะเชื่อ ชานยอลพยักหน้าอีกครั้งให้ลู่หานมั่นใจว่าที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ลู่หานเลยปฏิเสธไม่ได้ . . เขาจึงเดินตามหลังชานยอลไปอย่างเงียบๆ โดยมีทหารสองสามคนตามประกบหลังเขามา ให้ตายสิ ลู่หานรู้สึกว่าพวกเขาเหมือนพวกหนังมาเฟียอะไรสักอย่าง มีคนมาประกบซ้ายประกบขวาแบบนี้ . .

            ขณะเดียวกันในห้องเรียนขององค์ชาย . . ผู้ที่เพิ่งเซ็นแฟ้มนับแสนจากราชเลขาจงแดเสร็จไปก็นั่งเคาะนิ้วรัวบนโต๊ะไม้สักสุดหรู . . เขาอยู่ในชุดนักเรียนสีน้ำเงินของตัวเองเต็มยศมีแถบทองคำบ่งบอกสถานะพร้อมกับผมที่เซ็ทอย่างเรียบๆแต่ทว่าดูดี . . แม้จะอยู่ในสภาพที่ควรมั่นใจแบบสุดๆ แต่เซฮุนก็รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ . .

 

            .  . อันที่จริงเขาก็แอบประหม่านิดๆนั่นแหละ . .  

 

            ไอ้ชานยอลมันโคตรช้า และไม่ทันใจคนใจร้อนอย่างองค์ชายรัชทายาท . . เซฮุนหันไปหยิบโทรศัพท์พร้อมโทรออกเป็นเบอร์ของชานยอล

 

            “. . เรียกหาผมเหรอครับ”

 

            เซฮุนสะดุ้งจนหมดมาด . . ดีที่ตามเก็บมาดพวกนั้นกลับมาได้ทันท่วงทีก่อนที่ลู่หานจะผิดสังเกต

 

            “แมวน้อย . . เป็นผีเหรอ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง . .” เซฮุนกระแอม เขาอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้

 

            ลู่หานพยายามทำใจให้ชินกับคำว่า แมวน้อย เขาเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน “. . มีอะไรกับผมรึเปล่า” ถามอย่างหวาดระแวง เห็นหน้าเซฮุนทีไรเขานึกถึงเรื่องแบบนั้นตลอด . .

 

            “ก็แค่  . .” ชิบหาย . . เซฮุนไม่ได้เตรียมการที่จะบอกว่าเขามีเรื่องอะไรถึงได้เรียกลู่หานมา อันที่จริงที่เขาเรียกมาเพียงเพราะเขา . .

 

 

 

          . . แค่อยากเห็นหน้า . .

 

 

 

          “นายไม่สบายมั้ย นายโอเครึเปล่า”

 

 

            ลู่หานนึกถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน . . กับวันนี้ . . ความรู้สึกช่างแตกต่าง “ไม่ได้เป็นไรครับ”

 

            “แน่นะ”

 

            “แน่สิครับ . .” ลู่หานมองดูนาฬิกา ท่าทางเขาอยากรีบออกไปจากห้องมาก “. . ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว”

            “เดี๋ยว นายจะรีบไปไหน” แน่นอนว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของโอเซฮุน

            “ไปเรียนไงครับ”

            “ไม่อยากอยู่กับฉันขนาดนั้น?” เซฮุนชักสีหน้า

            “บ้าเหรอครับ” ลู่หานร้องออกมาทันที “คุณมีเรียน ผมก็มีเรียน คนมีเรียนเหมือนกันก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียนสิ”

 

            เซฮุนรู้สึกเหมือนแม่มาบ่นให้เขาฟัง ทั้งๆที่นี่ไม่ใช่แม่ของเขา นี่คือลู่หาน . .

 

            “ฉันจะเรียนเมื่อไหร่ก็ได้”

            “แต่ผมมีเรียนเป็นเวลาครับ ผมขอตัว” ลู่หานหันตัวกลับไป . . ไม่ทันขายาวๆของเซฮุนที่ย่างสามขุมเดินไปหาเขาแล้วดึงคอเสื้อให้หลังของเขามากระทบกับอกแกร่ง “นี่คุณ!

 

            “นายดูรีบแปลกๆ”

 

            ลู่หานเบิกตาโพลง . . ตกใจรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับได้

 

            “รีบแปลกๆจนดูตลก”

 

            “

 

 

          “เขินฉันรึไง . .ไม่กล้าสู้หน้างั้นสิ”

 

 

            “ปล่อยผมนะ” ลู่หานสะบัดตัวเอาตัวรอด

 

 

            “เฮ้” เซฮุนใช้สองแขนโอบกอดนางกำนัลของตัวเองจากทางด้านหลัง . . “ไม่ต้องเขินหรอก”

 

 

 

            “ผม . .ไม่ได้เขิน”

 

 

 

          “ยังไงก็เห็นกันมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

 

            “คุณ!

 

 

            “ยังไม่ทานข้าวเช้าใช่มั้ย แป๊บนะ เดี๋ยวโทรสั่งให้”

 

            “ผมจะไปเรียน!

 

            “มาเรียนในห้องฉันสิ”

 

          “ย๊า! โอเซฮุน!ร้องออกมาอย่างเหลืออดในความแต่ใจขององค์ชาย .  .

 

            อีกฝ่ายสตั๊นนิ่งไปอยู่ชั่วครู่ “ว่าไงนะ!” และเมื่อตั้งสติได้ องค์ชายผู้สูงศักดิ์ก็ร้องออกมาทันที

 

            ลู่หานอ้าปากค้าง . . เพิ่งรู้ตัวว่าเขาพูดอะไรที่ผิดชิบหายออกไป . . เวรแล้ว . . องค์ชายมันจะสั่งลงโทษอะไรเขามั้ย . .

 

            การเรียกชื่อที่แท้จริงเป็นการดูหมิ่นเบื้องสูงอย่างหนึ่ง . .

 

            เซฮุนปล่อยตัวลู่หานแล้วมายืนกอดอก . . ในขณะที่ร่างบางตัวเล็กลีบลงไปในถนัดตา เหมือนลูกไก่ในกำมือของเซฮุนที่เขาจะสามารถบีบหรือคลายได้ในทันทีแค่เพียงเขาเอ่ยปาก . .

 

            ทว่า . . องค์ชายผู้สูงศักดิ์ทำได้เพียงเลิกคิ้วขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น . .

 

 

          “แมวน้อยมีอิทธิฤทธิ์ . .

 

 

            เหมือนเขาจะรำพึงกับตัวเองมากกว่า

 

 

            . . แมวน้อยทำผิด . . แต่ฉันไม่กล้าสั่งลงโทษ”

 

 

            “

 

 

          “ทำไม”

 

 

          ลู่หานหลับตาอย่างรู้ว่าตัวเองทำผิดพลาด “ลงโทษผมก็ได้” พูดไปจะร้องไห้ไป “ผมทำผิด”

 

 

            เซฮุนพ่นลมหายใจออกมา “ก็บอกแล้วไงว่าไม่กล้าลงโทษ”

 

            “

 

            “แต่ถึงแม้จะไม่กล้า . . แต่ฉันก็ต้องลงโทษนาย . . นายจะได้ไม่คิดว่าสำหรับฉันแล้วนายจะทำอะไรก็ได้”

 

            ลู่หานพร้อมรับชะตากรรมที่เขากำลังจะเจอจากปากขององค์ชาย . . จะเป็นเครื่องประหารหัวสุนัขมั้ย? หรือเนรเทศไปไกลถึงดินแดนชมพูทวีป? . .

 

 

 

 

            “สิบเอ็ดโมงที่ดาดฟ้าหอตะวันตก . . ถ้าสายแม้แต่วินาทีเดียว . . ฉันจะทำนายสองที”

 

 

 

            เหมือนมีปืนมายิงกบาล . .

 

 

          ลู่หานได้ยินแค่ว่าเซฮุนจะทำเขาสองหน

 

 

 

            “ทีนี้นายไปเรียนได้แล้ว”

 

            เอ่อ  .. อะไรนะ ..

 

            “คุณบอกผมว่า . .

           

            “ฉันไม่ชอบพูดย้ำนะ”

 

            “ดาดฟ้าเหรอ กี่โมงนะครับ”

 

            “สิบเอ็ดโมง!

 

            พอเซฮุนพูดจบลู่หานก็รีบบึ่งออกมาจากห้องทันที เพราะกลัวว่าเซฮุนจะสั่งอะไรเขาอีก

 

 

 

ดาดฟ้าสิบเอ็ดโมง ดาดฟ้าสิบเอ็ดโมง ดาดฟ้าสิบเอ็ดโมง . .

 

 

 

          ถ้าไม่อยากโดนทำสองที . . เขาต้องห้ามมาสายโดยเด็ดขาด . .











“ลู่หาน . . นายมาสายนะ” แบคฮยอนเอ่ยทัก เมื่อเห็นนางกำนัลเพื่อนของเขาวิ่งมาเข้าห้องเรียนด้วยท่าทางหอบตัวโยน

            “กี่โมงแล้วเนี่ย”

            “เก้าโมงสี่สิบ” แบคฮยอนบอก

            ต้องโทษที่ตึกเรียนองค์ชายอยู่ไกลจากตึกเขามาก ต้องโทษที่ตรงตึกอำนวยการมีการต้อนรับอาคันตุกะที่มาศึกษาดูงานโรงเรียนเอ็กโซแพลเน็ตจากประเทศไทย ทำให้ปีเตอร์แพนพาเขามาถึงตึกเรียนได้ช้าชิบหายเนื่องจากจราจรติดขัด

            อาจารย์มองดูนักเรียนที่มาสาย . . เขาหรี่ตามอง . . อ้อ เขาจำได้แล้ว . . ของเล่นชิ้นใหม่ขององค์ชายรัชทายาทที่ดังว่อนเว็บโรงเรียนในขณะนี้

            ไม่กล้าสั่งลงโทษเรื่องที่ลู่หานมาสาย…………

            เขาจึงกระแอมและก็สอนต่อไป ในขณะที่ลู่หานเริ่มหยิบหนังสือออกมาเรียน . . เขาเรียนไปมองดูนาฬิกาไปอย่างหวั่นวิตก ซึ่งท่าทางแปลกๆของเขาอยู่ในสายตาของแบคฮยอนและก็คยองซูตลอดเวลา

 

            สิบโมงสิบห้า .. สิบโมงยี่สิบ ..สิบโมงสามสิบ..

 

            เขากังวลมาก . . และระยะทางจากตึกเรียนไปหอตะวันตกก็ไม่ใช่ใกล้ๆ

 

            “ผมขออนุญาตครับ” ลู่หานชูมือขึ้นสูง . . เมื่อในที่สุดเขาก็ค้นพบว่าตัวเองไม่มีสมาธิอีกต่อไป

            “ว่าไงนักเรียนลู่หาน”

            “ผม” เขาไม่รู้จะพูดว่ายังไงออกไปดี

            “ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ คุณไปเถอะ” อาจารย์กระแอมเล็กน้อย ในขณะที่เพื่อนร่วมห้องต่างก็มองตากันอย่างรู้ๆกันอยู่ว่าลู่หานจะไปไหน . .

 

            เขาสงสัยในใจตัวเองว่าที่หน้าผากของเขามีเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของขององค์ชายรัชทายาทแปะอยู่รึเปล่า .  . ทำไมทุกคนดูเปิดทางให้เขาแทบจะทุกอย่างเหมือนว่าเขาเองนี่แหละที่เป็นองค์ชายรัชทายาท ทั้งๆที่ไม่ใช่ . .

 

            ลู่หานทำหน้าไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่เขาก็ก้าวเดินออกไปจากห้อง พอพ้นขอบประตูห้อง เขาก็แทบวิ่งเป็นนักกีฬากรีฑาลมกรด

 

            คิดว่าน่าจะทัน . . ถ้าไม่มีอุปสรรคมาขวางทาง . .

 

 

 

 

            หอตะวันตก

            เขาหอบเพราะต้องขึ้นบันไดทั้งหมดเจ็ดชั้น . . ไม่เหมือนกับใครบางคนที่กดลิฟต์ครั้งสองครั้งก็ถึงแล้ว . . ลู่หานเดินเหนื่อยมายังสถานที่ต้องห้ามของขุนนางและสามัญชน ดาดฟ้าขององค์ชายเซฮุนหรือสวนดอกไม้ในเรือนกระจก กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ไม้ประดับนานาพันธุ์โชยเข้าจมูกลู่หานทำให้ลู่หานรู้สึกผ่อนคลาย เสียงน้ำตกขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมเรือนกระจกแห่งนี้ทำให้ลู่หานรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนดาดฟ้าแต่เหมือนสวนนั่งเล่นสำหรับพักผ่อนมากกว่า . .

            “ไม่สายแฮะ” อสูรเอาแต่ใจที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งแสนสบายมองดูนาฬิกา “ก่อนเวลาตั้งหนึ่งนาที”

            ลู่หานไม่ตอบอะไร เพราะยังคงหอบอยู่ . .

          พลางคิดไปถึงบทลงโทษที่เขาสมควรได้รับ เพราะเขาพูดจาล่วงเกินองค์ชายไป . .

            “มานั่งนี่สิ” เซฮุนเขยิบที่นั่งข้างๆให้ลู่หานไปนั่ง . . ลู่หานมองอย่างฉงน “มานั่ง . . ได้ข่าวว่ายังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่หรือไง”

            ลู่หานทำหน้าไม่เข้าใจ . . ไม่กล้าเดินเข้าไป

            “นี่ . . ก่อนที่ฉันจะอารมณ์ไม่ปกติ นายทำตามที่ฉันสั่งดีกว่า  . .

            ในมือองค์ชายมีแฮมเบอร์เกอร์จากแมคโดนัลด์ . . และข้างๆเขาก็มีถุงจากร้านแมคโดนัลด์วางอยู่

            ลู่หานมอง สักพักจึงตัดสินใจเดินไปนั่งข้างๆองค์ชาย . . ที่ท่าทางดูชิวๆไม่ได้ดูโหดร้ายอะไรเท่าที่ลู่หานเคยเห็นมา เซฮุนนั่งท่าทางสบายพร้อมกับเปิดห่อแฮมเบอร์เกอร์เตรียมจะหม่ำ .  . เขาเหลือบมามองคนข้างตัวเมื่อเห็นว่าลู่หานกำลังจ้องมองเขาอยู่

            “มองอะไรล่ะ . . ทานซะสิ” มือของเซฮุนส่งถุงแมคให้ลู่หาน

            ลู่หานมองห่อแฮมเบอร์เกอร์ในถุง แล้วค่อยๆถาม “ไม่มีอะไรจะลงโทษผมเหรอ . .

            เซฮุนที่งับไปแล้วหนึ่งคำหันมามองลู่หาน เขารีบเคี้ยวให้หมดก่อนพูด ซึ่งนั่นทำให้เขาดูทุลักทุเลมาก

            “คนอะไรอยากโดนลงโทษ”

            “ก็คนอย่างคุณน่าจะชอบลงโทษคนอื่น”

            “นี่แมวน้อย . . อยากโดนนักใช่มั้ย” เซฮุนเริ่มเสียงดังขึ้น “ทานๆไปเถอะน่ะ แม่บ้านฮันบกไปซื้อมาให้เองจากเซนเตอร์เลยนะ เดี๋ยวพวกเธอจะเสียน้ำใจ”

            ลู่หานทานก็ได้ . . แต่ก็ยังมองเซฮุนด้วยความหวาดระแวงอยู่

 

            เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย . . น่าจะเป็นคำนิยามสำหรับเซฮุน . .

 

          พวกเขานั่งทานแฮมเบอร์เกอร์ข้างกันเงียบๆ ท่ามกลางธรรมชาติเรียบง่ายในเรือนกระจกบนดาดฟ้า

 

            “ผมอิ่มแล้ว” ลู่หานบอกเมื่อเขาทานหมด . .

            “อืม นายไปเรียนได้แล้ว” เซฮุนลุกขึ้นยืน

            ลู่หานงงมาก “คุณไม่ลงโทษอะไรผมเหรอ”

 

            เซฮุนมองหน้าลู่หานอย่างเฉยเมยและมีใบหน้าขวางโลก . .

 

            “บ่ายสามที่เซนเตอร์ . . ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว ถ้านายสาย . . คราวนี้ฉันจะทำนายสามครั้ง”

 

            เดี๋ยว . .อีกแล้วเหรอ . .

           

            “คือผม . .ยังไม่เลิกเรียนเลยนะ”

            “ตามนั้น . .

 

            ลู่หานเริ่มจะเข้าใจบทลงโทษของเซฮุนแล้ว . .

            เซฮุนให้ลู่หานมาหาเขาทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้นี่เอง . .

 

            มันไม่ได้ทำยากอะไรเลย . . แต่ลู่หานต้องห้ามมาสายเด็ดขาด

            เพราะถ้าสาย . . องค์ชายคงทำจริงอย่างที่มันขู่แน่ๆ

 

 

 

 

 

 

            บ่ายสองกว่า . . ณ เซนเตอร์

            ทั้งห้างที่มีนักเรียนประปรายรวมทั้งพนักงานห้างต่างก็แตกตื่นเมื่อเห็นเซฮุนยืนล้วงกระเป๋าอยู่กลางห้าง เขายืนคุยอยู่กับลอร์ดชานยอลท่ามกลางทหารหลายคนที่ยืนอยู่ห่างๆ

            “ได้ข่าวว่านายพาลู่หานไปที่ดาดฟ้า” ชานยอลทำตาโตอย่างล้อเลียน . . กี่ยกวะ”

          “ไม่ได้ทำ” เซฮุนทำหน้าเหมือนรำคาญชานยอล เขามองไปที่อื่นตลอดราวกับรอคอยใครอยู่

            “เห้ย!

            “อะไร”

            “นายพาเขาไปดาดฟ้าเฉยๆแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเนี่ยนะ ใช่นายแน่เหรอวะ”

            “. . “ เซฮุนกระแอม “ก็ . . นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์กันเฉยๆ”

            “หา . .” ชานยอลร้องเสียงหลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “ทำไมวะไอ้ลอร์ด . . ฉันแค่หาคนมาทานของว่างด้วย”

            ชานยอลเขย่าหัวราวกับต้องการที่จะทดสอบว่าหูของเขายังใช้การได้ดีเหมือนเดิมหรือไม่ สรุปก็คือองค์ชายทำอย่างที่มันพูดจริง และไม่ใช่นิสัยขององค์ชายคนเดิมอย่างแน่นอน

 

            เกิดอะไรขึ้นกับไอ้คนหื่นคนนี้กันนะ . . มีการยับยั้งชั่งใจตัวเองด้วยงั้นเหรอ . .

 

            จะว่าไป . . ชานยอลก็ยังไม่เคยเห็นเซฮุนใจดีกับใครขนาดนี้มาก่อน

 

            อาจเป็นเพราะ . . คนนี้เป็นนางกำนัลอย่างเป็นทางการคนแรกกระมัง . .

           

            “นางกำนัลมาแล้วพะย่ะค่ะ” ทหารเดินเข้ามากระซิบบอก

 

            เซฮุนหันไปตามทางที่ทหารชี้ . . ลู่หานมาแล้วจริงๆและสภาพเขาก็ไม่ต่างอะไรจากที่อยู่บนดาดฟ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนคือทั้งรีบและก็วิ่งหอบ

            ชานยอลแอบเห็นว่าองค์ชายของเขาทำสีหน้าพึงพอใจ . . โคตรจะน่าหมั่นไส้

            “ไม่สาย . .” เซฮุนมองดูนาฬิกา ในขณะที่ลู่หานหอบตัวโยนต่อหน้าเขา ชานยอลขยับถอยหลังให้โดยอัตโนมัติ ให้ลู่หานกับเซฮุนได้คุยกันสองคนอย่างเป็นส่วนตัว “ . . กะจะให้มาสายสักหน่อย”

            “ผม . . ไม่สายหรอก” ลู่หานยังคงหอบอยู่

            “อืม งั้นตามมา” เซฮุนเดินนำลู่หานไป

            “ไปไหนครับ”

            “ช้อปปิ้งไง”

            “ผมต้องช้อปด้วยเหรอ” ลู่หานไปห้างแทบจะนับครั้งได้ในชั่วชีวิตของเขา


            “ใช่สิ ฉันจะซื้อของให้”

 

            “

 

            “นายจะได้รู้ว่าโชคดีแค่ไหนที่ได้เป็นนางกำนัลของฉัน”

           

            เซฮุนเดินนำไป . . โดยมีลู่หานวิ่งตาม . . เซฮุนคว้ากระเป๋าเป้ของลู่หานมาแล้วก็โยนไปให้ทหารคนหนึ่งถือให้ . . พวกเขาเดินกันเหมือนเป็นแก๊งอะไรไม่รู้ขนาดใหญ่ที่น่าเกรงขาม โดยมีคนที่ไม่น่าเกรงขามอยู่คนหนึ่งวิ่งตามหัวหน้าแก๊ง . .

            “ไม่เป็นไร . . ผมไม่เอา”

            “แมวน้อยวิ่งตามฉันดุ๊กดิ๊กๆ”

            “ฮะ . .

            “อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”

            “ผมไม่ได้อยากได้อะไร”

            “เข้าไปข้างใน” เซฮุนผลักลู่หานให้เข้าไปข้างในร้านเสื้อแบรนด์ดังที่ราคาแพงหูดับตับไหม้ พนักงานเดินออกมาต้อนรับเซฮุนทุกคนรวมถึงผู้จัดการ องค์ชายไม่สนใจว่าใครจะโค้งอะไรให้เขา เขาผลักแมวน้อยของเขาให้เดินไปข้างหน้าอย่างเดียว

            เซฮุนหยิบเสื้อจากราวมาเทียบกับลู่หานที่ยืนตัวแข็งทื่อ . .

            “ตัวนี้” โยนเสื้อให้พนักงานรับ

            หยิบมาอีกตัว เทียบกับลู่หาน . . และก็โยนเสื้อให้พนักงานรับ

            “ตัวนี้ด้วย”

            “

            “ตัวนี้”

            “

 

            “ตัวนี้”

            ทำเช่นนี้วนลูปไปจนพนักงานต้องเปลี่ยนคนมาถือ . . ลู่หานจะเถียงหรือพูดอะไรก็ไม่ได้ด้วยซ้ำ เนื่องจากเซฮุนสั่งไม่ให้เขาพูดให้เขาเป็นหุ่นให้เซฮุนเทียบเสื้อนิ่งๆ

            ทหารหอบถุงช็อปปิ้งคนละสองสามใบตามหลังเซฮุนและก็ลู่หาน . .

            “อยากได้อะไรอีกรึเปล่า”

            ร่างสูงถามร่างเล็กที่คิดในใจว่า . . ยังจะถามอีกเหรอ ในเมื่อยังไงก็ทำตามใจตัวเองอยู่แล้ว . .

          “เข้าร้านนี้ละกัน”

            มันเป็นร้านตัดชุดเครื่องแบบของโรงเรียนเอ็กโซแพลเน็ต . . ในร้านส่วนใหญ่มีแต่ชุดสีแดงเลือดหมูที่น่าจะเป็นลูกค้าหลักของที่นี่ . .

            “เป็นสามัญชนแต่มีเนื้อผ้าดีหน่อยก็น่าจะโอเค”

            เหมือนเซฮุนพูดเองเออเองคนเดียว . . เขาเดินไปนั่งที่ที่นั่ง . . ขณะปล่อยให้ลู่หานยืนงงอยู่กลางร้าน

            เซฮุนพยักเพยิดให้พนักงานเข้ามาวัดตัวลู่หาน . . เขานึกตะขิดตะขวงในใจนิดหน่อยว่าทำไมร้านนี้ต้องใช้พนักงานผู้ชาย?

                       

            “ยกแขนหน่อยนะครับ” พนักงานชายหน้าตาดีเอ่ยกับลู่หาน . .

            ตอนแรกลู่หานก็จะไม่ทำหรอก แต่เมื่อเห็นสายตาองค์ชายที่ฉากหลังเป็นพวกลอร์ดกับทหารนี่มันเหมือนกับบังคับกลายๆให้เขาทำ . . ไอ้พวกนี้ท่าทางโหดมากจนคนตัวเล็กๆอย่างเขานึกกลัว . .

            “เท่าไหร่เหรอครับ” ลู่หานถามสัดส่วนของตัวเองอย่างสนใจ

            “ไม่ต้องห่วงครับ . . รูปร่างดี”

            “ผมว่าผมเตี้ยไป” ลู่หานบ่นออกมา

            “กำลังดีครับ” พนักงานตอบย้ำอย่างยิ้มๆ . . เขานึกในใจเล่นๆว่าถ้าลู่หานไม่ใช่ขององค์ชายป่านนี้เขาคงจะเข้าไปจีบสามัญชนคนนี้นานแล้ว . . คนอะไรทั้งสวยและก็ใส . . “โอ๊ะ!” จู่ๆเขาก็พลาดเมื่อของบางอย่างจากชั้นที่อยู่ข้างหลังเขาตกกระเด็น ทำให้เขาเซไปหาลู่หาน แต่เขายังมีสติดีมากพอที่จะฉวยรับร่างลู่หานเอาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงไป . . “ผมขอโทษนะครับ”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร” ยิ้มเล็กๆเป็นกำลังใจให้กับพนักงาน . . เรื่องแค่นี้สำหรับลู่หานน่ะไม่เป็นไรหรอก . .

 

            แต่สำหรับบางคนแล้ว . .

 

            ลู่หานโดนหิ้วออกไปข้างนอกร้านได้ง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก . . ถูกจับโยนเข้าไปในห้องน้ำที่ตรอกข้างๆร้านตัดเครื่องแบบ . .

            เซฮุนล็อคประตูลงกลอนเสร็จสรรพ มีทหารคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู . .

 

            “อะไร” ลู่หานร้องเสียงหลง . .

 

            ถ้าองค์ชายจะอารมณ์ดีมาทั้งวันล่ะก็ . . คราวนี้องค์ชายถึงคราวอารมณ์เสียแล้วล่ะ

 

            “นายอ่อยมัน”

            “หา”

            “อ่อยมันทำไม . .

            “ผมไม่ได้ . . อ่อย” ลู่หานไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าความหมายของอ่อยคืออะไร

            “นายรู้ว่ามันสนใจนายใช่มั้ย นายเลย . . อ่อย” เซฮุนเดินเข้าไปหาลู่หานที่เริ่มก้าวถอยหลัง . .

            “คุณจะบ้าเหรอ บ้าไปแล้วเหรอ  ..

 

            “ใจดีกับนายมาทั้งวันไม่ชอบใช่มั้ย”

           

            ตึง! หลังลู่หานชนชิดติดกับขอบผนัง . .

 

            “ชอบให้ใจร้ายใช่มั้ย”

 

            จู่ๆเซฮุนก็โน้มเข้ามากัดหูลู่หาน . .

           

            “อะไรของคุณ!” ลู่หานขัดขืนด้วยความงงงวยเป็นที่สุด “ผมทำผิดอะไร!

            “นายมันอ่อย” ก้มหน้าก้มตามาซุกไซร้ซอกคอพร้อมๆกับพูดด้วยน้ำเสียงมีโทสะไปด้วย “ดูไม่รู้รึไงว่าหมอนั่นมันชอบหน้านาย”

            “จะบ้าเหรอ . . คุณมันบ้าไปแล้ว โอ้ย!” ลู่หานร้องเมื่อถูกเซฮุนจับแขนให้ตรึงขาผนังห้องน้ำ

 

            “แต่ถึงยังไง . . ที่ฉันโกรธ  . .

 

            “

 

            “ก็คือการที่นายยิ้มตอบหมอนั่น”

 

            “

 

            “มันอ่อยชัดๆ”

 

            “ผมไม่ได้ . . โอ้ย นี่คุณ หยุดซักทีเถอะ!” ลู่หานพยายามดิ้นขัดขืนเซฮุนที่รุกล้ำเข้ามาหาเขา . .ทั้งซุกไซร้ที่คออย่างรุนแรงและก็มือที่ไม่ได้ใช้จับแขนลู่หานเอาไว้ก็ไวเป็นปลาหมึก

 

            เซฮุนจับลู่หานพลิก . . เขาโอบลู่หานจากทางด้านหลังในขณะที่ร่างเล็กไม่สามารถสู้อะไรเขาได้ . . มือเรียวใหญ่ปลดเข็มขัดของลู่หานอย่างรวดเร็ว ลู่หานพยายามขัดขืน ทว่า . . ไม่ทันมือของเซฮุน . .

 

            “ถ้าทนมือฉันได้ . . งั้นก็แสดงว่านายไม่ได้อ่อย”

 

            “คุณมันบ้าไปแล้ว ใครจะไปทนได้วะ!

 

            “ไม่ลองอ่อยฉันดูล่ะ”

 

 

            “ผมไม่อ่อยคุณหรอก ผมไม่อ่อยใครทั้งนั้นนั่นแหละ!

 

           

            “งั้นทีหลังก็อย่ามายิ้มให้ใครแบบนั้นต่อหน้าฉันอีก! เข้าใจมั้ย!

 

 

 

 

            ลู่หานไม่สามารถทนมือของเซฮุนได้ . .

 

            อสูรร้ายก็ยังคงเป็นอสูรร้ายอยู่วันยังค่ำ ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งไร้เหตุผล . .

 

 

 

 

            “องค์ชาย . .

 

            “ปาร์คชานยอล จับตาดูแมวน้อยไว้ทุกฝีก้าว”

 

            “หือออ? แมวน้อย?”

 

 

 

          “แมวน้อยยังไม่เชื่อง . . ใจดีด้วยแล้วไม่เชื่อง บางทีอาจจะต้องใจร้ายบ้าง . .




























CRY .q





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife ตอนที่ 11 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 9 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 18741 , โพส : 363 , Rating : 261 / 53 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15

#363 : ความคิดเห็นที่ 27506
แบคแบบหืมขัดใจฟูจริงๆ ฟหดเสงงลยนรพฟษนยษษโฎฎรบงใใมทโโธ๊ฯญญซซ฿ฐฐ๙๗๖๓๒
PS.  #ถ้าร้อนต้องกินลูกอมฮอลล์แต่ถ้าจะกินชานยอลต้องผ่านกูก่อน #ฮุนฮานเนเวอร์ดาย
Name : 9299< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 9299 [ IP : 182.53.169.247 ]
Email / Msn: n_ning_tingtong(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กรกฎาคม 2557 / 22:52

#362 : ความคิดเห็นที่ 27092
องค์ชายขี้หึงเว้ย
PS.  รักเปาหมิน ชอบชรงแด ปลื้มม๊าเลย์ หลงศรีริโด้ ชิปคู่หลักทุกคู่อาฮ๊าาาาาาาาคริสเลย์คือชีวิตเฉินหมินคือหัวใจไคโด้คือสายเลือดเทาโฮคือวิญญาณชานแบคคือร่างกายฮุนฮานคือความคิด//ฟิน!-.,-[-emo
Name : Biwthen< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Biwthen [ IP : 180.183.233.246 ]
Email / Msn: billten1994(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2557 / 03:19


#361 : ความคิดเห็นที่ 26655
โอ้ยยยย องค์ชายขี้หึง ยิ้มเฉยๆนิดๆหน่อยๆก็หวง ^^!
Name : Be_goong< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Be_goong [ IP : 27.55.37.125 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 กรกฎาคม 2557 / 14:43

#360 : ความคิดเห็นที่ 26590
มันเป็นอะไรที่มุ้งมิ้งมากอะไรท
Name : want wish dream< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ want wish dream [ IP : 49.230.67.126 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2557 / 22:55

#359 : ความคิดเห็นที่ 26257
หื้มน่ารักมาก โอเซฮุนอสูรเด็ก แบบง๊องแง๊งด้วยเหอะ 5555
Name : akapee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ akapee [ IP : 1.47.7.1 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กรกฎาคม 2557 / 23:20

#358 : ความคิดเห็นที่ 26005
 องค์ชายขี้หึง ขี้หื่นจริงๆ

PS.  EXO & EXOFANS คือครอบครัว <3
Name : Amittarin< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Amittarin [ IP : 114.109.123.0 ]
Email / Msn: apple_mb51331(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2557 / 21:18

#357 : ความคิดเห็นที่ 25933
นอกจากจะหื่นมากแล้วยังหึงมากด้วยนะองค์ชายเนี่ย
ผิดที่พี่ลู่แกน่ารักเกินไปนะจริง ๆ
PS.  รัก พี่ เรืองฤทธิ์ ! และพี่ กัน นภัทร 
Name :  ฮาวทู๊ว'กัน ริท'❀< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ  ฮาวทู๊ว'กัน ริท'❀ [ IP : 49.230.156.45 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2557 / 04:04

#356 : ความคิดเห็นที่ 25700
องค์ชายนอกจากจะขี้หื่นแล้วยังขี้หึงมากด้วย
Name : wrsehun [ IP : 223.204.233.146 ]
Email / Msn: loveyou291036(แอท)hotmail.com
วันที่: 16 กรกฎาคม 2557 / 03:28

#355 : ความคิดเห็นที่ 25370
น่าร้ากกกกกกกกกก โอ้ยยยยย เขินเว้ยยยยยยย
PS.  อันยองงงง เราเป็นอิสปิริทที่รักอินฟินิทมากๆ เมนซองยอล ชิพมยองยอล แอดมาคุยกับเราได้นะ เราไม่ยิ่ง
Name : TIGGERz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TIGGERz [ IP : 110.168.31.21 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กรกฎาคม 2557 / 01:54

#354 : ความคิดเห็นที่ 25302
องค์ชายรุนแรงไปไหม จะหึงอะไรขนาดนี้ น่ารักอ๊ะ >///
Name : บยอน กีรึม [ IP : 1.10.214.43 ]
Email / Msn: thipkeson.1999(แอท)gmail.com
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 09:51

#353 : ความคิดเห็นที่ 25288
แห๋ม ม มาว่าเค้าอ่อยที่แท้ตัวเองก็หึงเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอกน่า ชริ!!! 
PS.  You r my everything saranghaeyo~~~
Name : JJ_Hikari< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JJ_Hikari [ IP : 110.78.173.198 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2557 / 02:02

#352 : ความคิดเห็นที่ 25012
ลอร์ดปาร์คคิดอะไรอยู่ห้ะ -0-
PS.  #이특영원히서랑해요 #KRISLAY #HANCHUL #JUNSEUNG #MYUNGJONG
Name : AeJeaNNy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AeJeaNNy [ IP : 118.175.171.18 ]
Email / Msn: aejeanny-2n(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2557 / 07:43

#351 : ความคิดเห็นที่ 24928
ค้างมั้ยให้ทาย? บอกเลยว่า ที่สุดอ่ะ -3-! อ๊ากกกกกกกกลอร์ดจะถูกตบมั้ย ชะนีนางนั้นคือใคร โอยย
Name : Tz-KiSs< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Tz-KiSs [ IP : 223.205.249.133 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2557 / 00:26

#350 : ความคิดเห็นที่ 24653
องค์ชายยย ทำไมทำกับแมวน้อยแบบนั้น

มีนางกำนัลสวยต้องทำใจหน่อยองค์ชาย ฮ่าาาาา

สงสารพี่ลู่วเลย ยิ้มให้ก็ผิด ฮ่าา
PS.  ชีวิตเรายังไงก็ต้องพบอุปสรรค์สักอย่างสองอย่างนั่นแหละ...แม้หนทางข้างหน้าไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงจะร้องไห้หรือเสียใจอีกแค่ไหนแต่ยังไงหลังจากนั้นเราคงยิ้มได้แน่นอน...
Name : Artemis~AE< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Artemis~AE [ IP : 49.230.145.225 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กรกฎาคม 2557 / 13:39

#349 : ความคิดเห็นที่ 24532
แหมองค์ชายหึงแมวน้อยก็บอกมาเถอะ 555555555555
Name : tenly0627< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tenly0627 [ IP : 1.1.139.135 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2557 / 19:22

#348 : ความคิดเห็นที่ 24512
ฟินแบบไม่ไหวละตัวจะแตกอะไรจะมุ้งมิ้งกันขนาดนี้ กรี๊สสสส >_____< ลอร์ดปาร์คหึงชิปร๊ะ กรั่กๆ
PS.  แล้วจ๊ะใด? ..
Name : '` เป๋วว. (◕〝◕)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '` เป๋วว. (◕〝◕) [ IP : 1.46.231.151 ]
Email / Msn: just-common.fear.piink-pt(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กรกฎาคม 2557 / 18:33

#347 : ความคิดเห็นที่ 24306
หึงล่ะสิองค์ชายยยยยย
PS.  ❤ | E | X | O | ❤  ❤ | A | P | I | N | K | ❤  ❤ | F | X | ❤  ❤ | S | N | S | D | ❤ ❤ 优等的心,不õ
Name : ZBㅣ8_®2< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZBㅣ8_®2 [ IP : 171.6.154.49 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 16:39

#346 : ความคิดเห็นที่ 22499
หึงโหดดดดด น่ารักเวอร์ๆๆๆ >< :)
Name : Hunnie ~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunnie ~ [ IP : 49.48.249.157 ]
Email / Msn: infinity.beeby(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2557 / 06:20

#345 : ความคิดเห็นที่ 22480
โอยอ่าาา เซฮุนน่าย้ากกกกก
PS.  I love Luhan kangsomm
Name : I-mongmong< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I-mongmong [ IP : 101.108.196.177 ]
Email / Msn: namousetomo(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 22:33

#344 : ความคิดเห็นที่ 22475
อ๊ายยยยย น่ารักเป็นบ้าาาาา
Name : Hunnie ~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hunnie ~ [ IP : 49.48.249.157 ]
Email / Msn: infinity.beeby(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 22:08

#343 : ความคิดเห็นที่ 22467
โหยยยย อิเน่หวงแมวน้อยก็บอกไปตรงๆเดะ อย่าทำให้ฟินไปมากกว่านี้จะไม่ไหวแล้ว
PS.  I love you~ 슈퍼주니어
Name : namnamm*DH< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ namnamm*DH [ IP : 101.51.214.187 ]
Email / Msn: namm-eins(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2557 / 21:35

#342 : ความคิดเห็นที่ 22100
หายไปนานมากอ่ะพี่เค้ก เค้ารอเรื่องนี้มานานอ่ะอต่ขณะที่รอเค้าก็อ่านเรื่องอื่นของพี่ไปพลางๆ มาต่อเร็วๆน้า
Name : miririn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ miririn [ IP : 27.55.166.133 ]
Email / Msn: papatsorn20586(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มิถุนายน 2557 / 23:25

#341 : ความคิดเห็นที่ 21907
องค์ชายจะน่ารักไปไหนเพค่ะ งื้อออออออออออออ หึงโหดหรอค่ะ ??? 5555555 น่ารักกกกกกกกกกกก >o<
Name : yurimylove< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yurimylove [ IP : 110.169.214.221 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 มิถุนายน 2557 / 12:57

#340 : ความคิดเห็นที่ 21822
น่ารักมากกก -/////- องค์ชายทั้งหวงทั้งหึงเลย 55555
Name : Kim_muen< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kim_muen [ IP : 49.230.121.101 ]
Email / Msn: funsa_1992(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2557 / 11:06

#339 : ความคิดเห็นที่ 21744
ห๊ะ !!!!!!!!!! นี่แค่ยิ้มนะ องชายขี้หึงอ่าา สงสารแมวน้อยยยย 55555
PS.  HUNHAN ไม่ใช่เกย์ แค่ ชายรักชาย นะย๊ะ จำไว้ 555
Name : Smile_tn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Smile_tn [ IP : 223.205.135.31 ]
Email / Msn: mildtanaporn(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2557 / 13:11

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Blood Incident ทีมผมไม่ (วุ่น) วายนะครับ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android