สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife

ตอนที่ 11 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 9


     อัพเดท 12 ก.พ. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: hunhan, sehun, luhan
ผู้แต่ง : chiffon_cake ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chiffon_cake Email : chif_cake(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/chiffon-cakez
< Review/Vote > Rating : 99% [ 270 mem(s) ]
This month views : 40,232 Overall : 816,028
34,008 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 17550 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife ตอนที่ 11 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 9 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 23394 , โพส : 389 , Rating : 276 / 56 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Prince Sehun and Princess Lulu Chapter 9

 

 

 

 

 

 

            เซฮุนพ่นควันฉุยออกมา . .

 

            เขาสูบบุหรี่เป็นเวลาและเขาไม่ได้ติดมากอะไร . . ชานยอลมักบอกเขาเสมอว่าเขาจะชอบสูบบุหรี่เวลาที่เขามีความสุข ไม่เหมือนคนอื่นที่ชอบสูบบุหรี่เวลาเครียด เซฮุนหัวเราะในลำคอเมื่อนึกถึงคำพูดของชานยอล ณ เวลานี้เขามีความสุขอย่างนั้นเหรอ . .

 

ร่างเปลือยเปล่าของเซฮุนมีเพียงผ้าห่มมาปิดส่วนลึกลับและเขาก็กำลังจ้องมองร่างบางอีกร่างที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง . .

 

            ร่างนั้นก็ไม่ได้สวมใส่อาภรณ์ใดๆเลยเช่นกัน . .

 

           

            เซฮุนนึกถึงคำว่า . . ความ สุข

 

 

          มาร์ลโบโร่ไอซ์บลาสต์ถูกขยี้ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ . . ก่อนที่ร่างสูงจะหันเหลือบมามองร่างบางที่อยู่บนเตียงอีกครั้ง . .

 

            นึกในใจเล่นๆ . . ที่ผ่านมา . . เขาได้ทะนุถนอมใครอย่างนี้มั้ย . .

 

            เพราะมีทั้งเครื่องราชบรรณาการและพวกที่สมัครใจพร้อมถวายตัว . . เซฮุนเลยไม่ได้คิดจะได้ความสุขกับคนเหล่านั้นมากมายเท่าไหร่ . . มันตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำ แม้จะเป็นการเห็นแก่ตัวแต่เขายอมรับว่าเขานั้นรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ความสุข เป็นการระบายฮอร์โมนอย่างหนึ่งของเขา การแสดงออกถึงความเป็นชายชาตรีโดยสมบูรณ์ . .

 

            แต่เมื่อคืนวาน . . ความรู้สึกมันช่างแตกต่าง . .

 

            ฝ่ามือเรียวเอื้อมมือไปลูบศีรษะคนที่กำลังนอนหลับไม่รู้ตัว . . อีกไม่นานก็เช้าแล้ว . . และคนที่เป็นองค์ชายอย่างเขามีภารกิจ . . 

 

            ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ร่างบางที่อยู่บนเตียง  เพราะเมื่อตะกี้ร่างบางนอนอย่างไม่ห่วงร่างเปลือยของตัวเองเลยแม้แต่นิดว่าส่วนไหนจะโผล่มาท้าแสงจันทร์เบาบางยามใกล้รุ่ง . .

 

            เซฮุนมองใบหน้าสวยหวานยามหลับแล้วทอดถอนใจ .  .

 

          ถ้าเลือกได้ . . เขาอยากอยู่เล่นกับแมวน้อยต่อมากกว่า . .

 

 

 

           

 

 

            ลู่หานเดินออกมาจากมาร์เก็ทด้วยใบหน้าง่วงเกินบรรยาย

 

            เขาหาวแล้วหาวอีก . . และเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาก็เอาหน้าของตัวเองมุดลงไปในปกเสื้อสีเทาของตัวเองโดยอัตโนมัติ . . เมื่อคิดถึงมันแล้วเขารู้สึกแปลกๆ . . มันทั้งเขินทั้งอายผสมปนเปกัน . . และมีอย่างหนึ่งที่เขารู้สึกประทับใจแม้จะไม่ค่อยอยากยอมรับออกมาตรงๆเท่าไหร่

 

          องค์ชายรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเขา . .

 

            แก้มแดงๆมุดลงไปใต้ปกเสื้อสีเทาอีกครั้ง . . ขณะที่เดินข้ามตรอกซอกซอยในเอ็กโซแพลเน็ตเพื่อไปยังตึกเรียนของตัวเอง . .

 

            ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอองค์ชายเซฮุน ลู่หานจำหน้าตัวเองได้หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบเสื้อผ้าชิ้นใดๆห่อหุ้มร่างกาย . . ก็ดีแล้วล่ะ . . แค่เมื่อคืนเขาก็อายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว และนี่ถ้าต้องไปเผชิญหน้าต่อองค์ชายเซฮุน เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะกล้าสู้หน้ามั้ย . .

 

            มันเขิน . . มันเหมือนเพิ่งผ่านอะไรกันมา . . ลู่หานก็เลยคิดไปต่างๆนานาว่าเขาไม่กล้าเจอองค์ชาย

 

            “คุณนางกำนัล . .” ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเขียวเข้มวิ่งมาหาลู่หานพร้อมทหารของเขาอีกสองสามคน ทั้งคู่พากันหอบกันหมด . .

            ลู่หานยืนนิ่ง . . และหลังจากนั้นเขาเพิ่งทบทวนได้ว่าชานยอลเป็นลอร์ด เขาจึงจะโค้งให้ . . แต่ว่า . .

            “อุ้ย อย่าครับ อย่าทำแบบนั้น” ชานยอลพูดไปหอบไป ยกมือห้ามลู่หานส่ายไปมา “องค์ชายมีรับสั่งให้คุณไปหาเขาน่ะครับ”

            ลู่หานชะงัก . . “หา . . ผมเหรอ”

            “ครับ”

            “แต่ . . ผมกำลังจะมีเรียนนะ” ลู่หานกระพริบตาปริบๆ ไม่กล้าสบตาชานยอล . . ไม่ต้องการให้เขารู้ว่าลู่หานนั้นไม่กล้าสู้หน้าองค์ชาย “ผมตื่นสาย ผมกลัวว่าผมจะเข้าเรียนไม่ทัน”

            “ไม่มีปัญหาครับ ผมได้โดดเรียนเพราะองค์ชายเป็นประจำ” ชานยอลพยักหน้าขึงขัง

            “แต่ผม . .

            “ไปกับพวกเราเถอะนะครับ . . ก่อนที่องค์ชายมันจะสั่งฆ่าพวกผมอ่ะ”

            ลู่หานเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองชานยอลอย่างไม่อยากจะเชื่อ ชานยอลพยักหน้าอีกครั้งให้ลู่หานมั่นใจว่าที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ลู่หานเลยปฏิเสธไม่ได้ . . เขาจึงเดินตามหลังชานยอลไปอย่างเงียบๆ โดยมีทหารสองสามคนตามประกบหลังเขามา ให้ตายสิ ลู่หานรู้สึกว่าพวกเขาเหมือนพวกหนังมาเฟียอะไรสักอย่าง มีคนมาประกบซ้ายประกบขวาแบบนี้ . .

            ขณะเดียวกันในห้องเรียนขององค์ชาย . . ผู้ที่เพิ่งเซ็นแฟ้มนับแสนจากราชเลขาจงแดเสร็จไปก็นั่งเคาะนิ้วรัวบนโต๊ะไม้สักสุดหรู . . เขาอยู่ในชุดนักเรียนสีน้ำเงินของตัวเองเต็มยศมีแถบทองคำบ่งบอกสถานะพร้อมกับผมที่เซ็ทอย่างเรียบๆแต่ทว่าดูดี . . แม้จะอยู่ในสภาพที่ควรมั่นใจแบบสุดๆ แต่เซฮุนก็รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ . .

 

            .  . อันที่จริงเขาก็แอบประหม่านิดๆนั่นแหละ . .  

 

            ไอ้ชานยอลมันโคตรช้า และไม่ทันใจคนใจร้อนอย่างองค์ชายรัชทายาท . . เซฮุนหันไปหยิบโทรศัพท์พร้อมโทรออกเป็นเบอร์ของชานยอล

 

            “. . เรียกหาผมเหรอครับ”

 

            เซฮุนสะดุ้งจนหมดมาด . . ดีที่ตามเก็บมาดพวกนั้นกลับมาได้ทันท่วงทีก่อนที่ลู่หานจะผิดสังเกต

 

            “แมวน้อย . . เป็นผีเหรอ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง . .” เซฮุนกระแอม เขาอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้

 

            ลู่หานพยายามทำใจให้ชินกับคำว่า แมวน้อย เขาเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน “. . มีอะไรกับผมรึเปล่า” ถามอย่างหวาดระแวง เห็นหน้าเซฮุนทีไรเขานึกถึงเรื่องแบบนั้นตลอด . .

 

            “ก็แค่  . .” ชิบหาย . . เซฮุนไม่ได้เตรียมการที่จะบอกว่าเขามีเรื่องอะไรถึงได้เรียกลู่หานมา อันที่จริงที่เขาเรียกมาเพียงเพราะเขา . .

 

 

 

          . . แค่อยากเห็นหน้า . .

 

 

 

          “นายไม่สบายมั้ย นายโอเครึเปล่า”

 

 

            ลู่หานนึกถึงเมื่อไม่กี่วันก่อน . . กับวันนี้ . . ความรู้สึกช่างแตกต่าง “ไม่ได้เป็นไรครับ”

 

            “แน่นะ”

 

            “แน่สิครับ . .” ลู่หานมองดูนาฬิกา ท่าทางเขาอยากรีบออกไปจากห้องมาก “. . ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว”

            “เดี๋ยว นายจะรีบไปไหน” แน่นอนว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของโอเซฮุน

            “ไปเรียนไงครับ”

            “ไม่อยากอยู่กับฉันขนาดนั้น?” เซฮุนชักสีหน้า

            “บ้าเหรอครับ” ลู่หานร้องออกมาทันที “คุณมีเรียน ผมก็มีเรียน คนมีเรียนเหมือนกันก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียนสิ”

 

            เซฮุนรู้สึกเหมือนแม่มาบ่นให้เขาฟัง ทั้งๆที่นี่ไม่ใช่แม่ของเขา นี่คือลู่หาน . .

 

            “ฉันจะเรียนเมื่อไหร่ก็ได้”

            “แต่ผมมีเรียนเป็นเวลาครับ ผมขอตัว” ลู่หานหันตัวกลับไป . . ไม่ทันขายาวๆของเซฮุนที่ย่างสามขุมเดินไปหาเขาแล้วดึงคอเสื้อให้หลังของเขามากระทบกับอกแกร่ง “นี่คุณ!

 

            “นายดูรีบแปลกๆ”

 

            ลู่หานเบิกตาโพลง . . ตกใจรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับได้

 

            “รีบแปลกๆจนดูตลก”

 

            “

 

 

          “เขินฉันรึไง . .ไม่กล้าสู้หน้างั้นสิ”

 

 

            “ปล่อยผมนะ” ลู่หานสะบัดตัวเอาตัวรอด

 

 

            “เฮ้” เซฮุนใช้สองแขนโอบกอดนางกำนัลของตัวเองจากทางด้านหลัง . . “ไม่ต้องเขินหรอก”

 

 

 

            “ผม . .ไม่ได้เขิน”

 

 

 

          “ยังไงก็เห็นกันมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

 

 

            “คุณ!

 

 

            “ยังไม่ทานข้าวเช้าใช่มั้ย แป๊บนะ เดี๋ยวโทรสั่งให้”

 

            “ผมจะไปเรียน!

 

            “มาเรียนในห้องฉันสิ”

 

          “ย๊า! โอเซฮุน!ร้องออกมาอย่างเหลืออดในความแต่ใจขององค์ชาย .  .

 

            อีกฝ่ายสตั๊นนิ่งไปอยู่ชั่วครู่ “ว่าไงนะ!” และเมื่อตั้งสติได้ องค์ชายผู้สูงศักดิ์ก็ร้องออกมาทันที

 

            ลู่หานอ้าปากค้าง . . เพิ่งรู้ตัวว่าเขาพูดอะไรที่ผิดชิบหายออกไป . . เวรแล้ว . . องค์ชายมันจะสั่งลงโทษอะไรเขามั้ย . .

 

            การเรียกชื่อที่แท้จริงเป็นการดูหมิ่นเบื้องสูงอย่างหนึ่ง . .

 

            เซฮุนปล่อยตัวลู่หานแล้วมายืนกอดอก . . ในขณะที่ร่างบางตัวเล็กลีบลงไปในถนัดตา เหมือนลูกไก่ในกำมือของเซฮุนที่เขาจะสามารถบีบหรือคลายได้ในทันทีแค่เพียงเขาเอ่ยปาก . .

 

            ทว่า . . องค์ชายผู้สูงศักดิ์ทำได้เพียงเลิกคิ้วขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น . .

 

 

          “แมวน้อยมีอิทธิฤทธิ์ . .

 

 

            เหมือนเขาจะรำพึงกับตัวเองมากกว่า

 

 

            . . แมวน้อยทำผิด . . แต่ฉันไม่กล้าสั่งลงโทษ”

 

 

            “

 

 

          “ทำไม”

 

 

          ลู่หานหลับตาอย่างรู้ว่าตัวเองทำผิดพลาด “ลงโทษผมก็ได้” พูดไปจะร้องไห้ไป “ผมทำผิด”

 

 

            เซฮุนพ่นลมหายใจออกมา “ก็บอกแล้วไงว่าไม่กล้าลงโทษ”

 

            “

 

            “แต่ถึงแม้จะไม่กล้า . . แต่ฉันก็ต้องลงโทษนาย . . นายจะได้ไม่คิดว่าสำหรับฉันแล้วนายจะทำอะไรก็ได้”

 

            ลู่หานพร้อมรับชะตากรรมที่เขากำลังจะเจอจากปากขององค์ชาย . . จะเป็นเครื่องประหารหัวสุนัขมั้ย? หรือเนรเทศไปไกลถึงดินแดนชมพูทวีป? . .

 

 

 

 

            “สิบเอ็ดโมงที่ดาดฟ้าหอตะวันตก . . ถ้าสายแม้แต่วินาทีเดียว . . ฉันจะทำนายสองที”

 

 

 

            เหมือนมีปืนมายิงกบาล . .

 

 

          ลู่หานได้ยินแค่ว่าเซฮุนจะทำเขาสองหน

 

 

 

            “ทีนี้นายไปเรียนได้แล้ว”

 

            เอ่อ  .. อะไรนะ ..

 

            “คุณบอกผมว่า . .

           

            “ฉันไม่ชอบพูดย้ำนะ”

 

            “ดาดฟ้าเหรอ กี่โมงนะครับ”

 

            “สิบเอ็ดโมง!

 

            พอเซฮุนพูดจบลู่หานก็รีบบึ่งออกมาจากห้องทันที เพราะกลัวว่าเซฮุนจะสั่งอะไรเขาอีก

 

 

 

ดาดฟ้าสิบเอ็ดโมง ดาดฟ้าสิบเอ็ดโมง ดาดฟ้าสิบเอ็ดโมง . .

 

 

 

          ถ้าไม่อยากโดนทำสองที . . เขาต้องห้ามมาสายโดยเด็ดขาด . .











“ลู่หาน . . นายมาสายนะ” แบคฮยอนเอ่ยทัก เมื่อเห็นนางกำนัลเพื่อนของเขาวิ่งมาเข้าห้องเรียนด้วยท่าทางหอบตัวโยน

            “กี่โมงแล้วเนี่ย”

            “เก้าโมงสี่สิบ” แบคฮยอนบอก

            ต้องโทษที่ตึกเรียนองค์ชายอยู่ไกลจากตึกเขามาก ต้องโทษที่ตรงตึกอำนวยการมีการต้อนรับอาคันตุกะที่มาศึกษาดูงานโรงเรียนเอ็กโซแพลเน็ตจากประเทศไทย ทำให้ปีเตอร์แพนพาเขามาถึงตึกเรียนได้ช้าชิบหายเนื่องจากจราจรติดขัด

            อาจารย์มองดูนักเรียนที่มาสาย . . เขาหรี่ตามอง . . อ้อ เขาจำได้แล้ว . . ของเล่นชิ้นใหม่ขององค์ชายรัชทายาทที่ดังว่อนเว็บโรงเรียนในขณะนี้

            ไม่กล้าสั่งลงโทษเรื่องที่ลู่หานมาสาย…………

            เขาจึงกระแอมและก็สอนต่อไป ในขณะที่ลู่หานเริ่มหยิบหนังสือออกมาเรียน . . เขาเรียนไปมองดูนาฬิกาไปอย่างหวั่นวิตก ซึ่งท่าทางแปลกๆของเขาอยู่ในสายตาของแบคฮยอนและก็คยองซูตลอดเวลา

 

            สิบโมงสิบห้า .. สิบโมงยี่สิบ ..สิบโมงสามสิบ..

 

            เขากังวลมาก . . และระยะทางจากตึกเรียนไปหอตะวันตกก็ไม่ใช่ใกล้ๆ

 

            “ผมขออนุญาตครับ” ลู่หานชูมือขึ้นสูง . . เมื่อในที่สุดเขาก็ค้นพบว่าตัวเองไม่มีสมาธิอีกต่อไป

            “ว่าไงนักเรียนลู่หาน”

            “ผม” เขาไม่รู้จะพูดว่ายังไงออกไปดี

            “ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ คุณไปเถอะ” อาจารย์กระแอมเล็กน้อย ในขณะที่เพื่อนร่วมห้องต่างก็มองตากันอย่างรู้ๆกันอยู่ว่าลู่หานจะไปไหน . .

 

            เขาสงสัยในใจตัวเองว่าที่หน้าผากของเขามีเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของขององค์ชายรัชทายาทแปะอยู่รึเปล่า .  . ทำไมทุกคนดูเปิดทางให้เขาแทบจะทุกอย่างเหมือนว่าเขาเองนี่แหละที่เป็นองค์ชายรัชทายาท ทั้งๆที่ไม่ใช่ . .

 

            ลู่หานทำหน้าไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่เขาก็ก้าวเดินออกไปจากห้อง พอพ้นขอบประตูห้อง เขาก็แทบวิ่งเป็นนักกีฬากรีฑาลมกรด

 

            คิดว่าน่าจะทัน . . ถ้าไม่มีอุปสรรคมาขวางทาง . .

 

 

 

 

            หอตะวันตก

            เขาหอบเพราะต้องขึ้นบันไดทั้งหมดเจ็ดชั้น . . ไม่เหมือนกับใครบางคนที่กดลิฟต์ครั้งสองครั้งก็ถึงแล้ว . . ลู่หานเดินเหนื่อยมายังสถานที่ต้องห้ามของขุนนางและสามัญชน ดาดฟ้าขององค์ชายเซฮุนหรือสวนดอกไม้ในเรือนกระจก กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ไม้ประดับนานาพันธุ์โชยเข้าจมูกลู่หานทำให้ลู่หานรู้สึกผ่อนคลาย เสียงน้ำตกขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมเรือนกระจกแห่งนี้ทำให้ลู่หานรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือนดาดฟ้าแต่เหมือนสวนนั่งเล่นสำหรับพักผ่อนมากกว่า . .

            “ไม่สายแฮะ” อสูรเอาแต่ใจที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งแสนสบายมองดูนาฬิกา “ก่อนเวลาตั้งหนึ่งนาที”

            ลู่หานไม่ตอบอะไร เพราะยังคงหอบอยู่ . .

          พลางคิดไปถึงบทลงโทษที่เขาสมควรได้รับ เพราะเขาพูดจาล่วงเกินองค์ชายไป . .

            “มานั่งนี่สิ” เซฮุนเขยิบที่นั่งข้างๆให้ลู่หานไปนั่ง . . ลู่หานมองอย่างฉงน “มานั่ง . . ได้ข่าวว่ายังไม่ได้กินข้าวไม่ใช่หรือไง”

            ลู่หานทำหน้าไม่เข้าใจ . . ไม่กล้าเดินเข้าไป

            “นี่ . . ก่อนที่ฉันจะอารมณ์ไม่ปกติ นายทำตามที่ฉันสั่งดีกว่า  . .

            ในมือองค์ชายมีแฮมเบอร์เกอร์จากแมคโดนัลด์ . . และข้างๆเขาก็มีถุงจากร้านแมคโดนัลด์วางอยู่

            ลู่หานมอง สักพักจึงตัดสินใจเดินไปนั่งข้างๆองค์ชาย . . ที่ท่าทางดูชิวๆไม่ได้ดูโหดร้ายอะไรเท่าที่ลู่หานเคยเห็นมา เซฮุนนั่งท่าทางสบายพร้อมกับเปิดห่อแฮมเบอร์เกอร์เตรียมจะหม่ำ .  . เขาเหลือบมามองคนข้างตัวเมื่อเห็นว่าลู่หานกำลังจ้องมองเขาอยู่

            “มองอะไรล่ะ . . ทานซะสิ” มือของเซฮุนส่งถุงแมคให้ลู่หาน

            ลู่หานมองห่อแฮมเบอร์เกอร์ในถุง แล้วค่อยๆถาม “ไม่มีอะไรจะลงโทษผมเหรอ . .

            เซฮุนที่งับไปแล้วหนึ่งคำหันมามองลู่หาน เขารีบเคี้ยวให้หมดก่อนพูด ซึ่งนั่นทำให้เขาดูทุลักทุเลมาก

            “คนอะไรอยากโดนลงโทษ”

            “ก็คนอย่างคุณน่าจะชอบลงโทษคนอื่น”

            “นี่แมวน้อย . . อยากโดนนักใช่มั้ย” เซฮุนเริ่มเสียงดังขึ้น “ทานๆไปเถอะน่ะ แม่บ้านฮันบกไปซื้อมาให้เองจากเซนเตอร์เลยนะ เดี๋ยวพวกเธอจะเสียน้ำใจ”

            ลู่หานทานก็ได้ . . แต่ก็ยังมองเซฮุนด้วยความหวาดระแวงอยู่

 

            เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย . . น่าจะเป็นคำนิยามสำหรับเซฮุน . .

 

          พวกเขานั่งทานแฮมเบอร์เกอร์ข้างกันเงียบๆ ท่ามกลางธรรมชาติเรียบง่ายในเรือนกระจกบนดาดฟ้า

 

            “ผมอิ่มแล้ว” ลู่หานบอกเมื่อเขาทานหมด . .

            “อืม นายไปเรียนได้แล้ว” เซฮุนลุกขึ้นยืน

            ลู่หานงงมาก “คุณไม่ลงโทษอะไรผมเหรอ”

 

            เซฮุนมองหน้าลู่หานอย่างเฉยเมยและมีใบหน้าขวางโลก . .

 

            “บ่ายสามที่เซนเตอร์ . . ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว ถ้านายสาย . . คราวนี้ฉันจะทำนายสามครั้ง”

 

            เดี๋ยว . .อีกแล้วเหรอ . .

           

            “คือผม . .ยังไม่เลิกเรียนเลยนะ”

            “ตามนั้น . .

 

            ลู่หานเริ่มจะเข้าใจบทลงโทษของเซฮุนแล้ว . .

            เซฮุนให้ลู่หานมาหาเขาทั้งวี่ทั้งวันแบบนี้นี่เอง . .

 

            มันไม่ได้ทำยากอะไรเลย . . แต่ลู่หานต้องห้ามมาสายเด็ดขาด

            เพราะถ้าสาย . . องค์ชายคงทำจริงอย่างที่มันขู่แน่ๆ

 

 

 

 

 

 

            บ่ายสองกว่า . . ณ เซนเตอร์

            ทั้งห้างที่มีนักเรียนประปรายรวมทั้งพนักงานห้างต่างก็แตกตื่นเมื่อเห็นเซฮุนยืนล้วงกระเป๋าอยู่กลางห้าง เขายืนคุยอยู่กับลอร์ดชานยอลท่ามกลางทหารหลายคนที่ยืนอยู่ห่างๆ

            “ได้ข่าวว่านายพาลู่หานไปที่ดาดฟ้า” ชานยอลทำตาโตอย่างล้อเลียน . . กี่ยกวะ”

          “ไม่ได้ทำ” เซฮุนทำหน้าเหมือนรำคาญชานยอล เขามองไปที่อื่นตลอดราวกับรอคอยใครอยู่

            “เห้ย!

            “อะไร”

            “นายพาเขาไปดาดฟ้าเฉยๆแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเนี่ยนะ ใช่นายแน่เหรอวะ”

            “. . “ เซฮุนกระแอม “ก็ . . นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์กันเฉยๆ”

            “หา . .” ชานยอลร้องเสียงหลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

            “ทำไมวะไอ้ลอร์ด . . ฉันแค่หาคนมาทานของว่างด้วย”

            ชานยอลเขย่าหัวราวกับต้องการที่จะทดสอบว่าหูของเขายังใช้การได้ดีเหมือนเดิมหรือไม่ สรุปก็คือองค์ชายทำอย่างที่มันพูดจริง และไม่ใช่นิสัยขององค์ชายคนเดิมอย่างแน่นอน

 

            เกิดอะไรขึ้นกับไอ้คนหื่นคนนี้กันนะ . . มีการยับยั้งชั่งใจตัวเองด้วยงั้นเหรอ . .

 

            จะว่าไป . . ชานยอลก็ยังไม่เคยเห็นเซฮุนใจดีกับใครขนาดนี้มาก่อน

 

            อาจเป็นเพราะ . . คนนี้เป็นนางกำนัลอย่างเป็นทางการคนแรกกระมัง . .

           

            “นางกำนัลมาแล้วพะย่ะค่ะ” ทหารเดินเข้ามากระซิบบอก

 

            เซฮุนหันไปตามทางที่ทหารชี้ . . ลู่หานมาแล้วจริงๆและสภาพเขาก็ไม่ต่างอะไรจากที่อยู่บนดาดฟ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนคือทั้งรีบและก็วิ่งหอบ

            ชานยอลแอบเห็นว่าองค์ชายของเขาทำสีหน้าพึงพอใจ . . โคตรจะน่าหมั่นไส้

            “ไม่สาย . .” เซฮุนมองดูนาฬิกา ในขณะที่ลู่หานหอบตัวโยนต่อหน้าเขา ชานยอลขยับถอยหลังให้โดยอัตโนมัติ ให้ลู่หานกับเซฮุนได้คุยกันสองคนอย่างเป็นส่วนตัว “ . . กะจะให้มาสายสักหน่อย”

            “ผม . . ไม่สายหรอก” ลู่หานยังคงหอบอยู่

            “อืม งั้นตามมา” เซฮุนเดินนำลู่หานไป

            “ไปไหนครับ”

            “ช้อปปิ้งไง”

            “ผมต้องช้อปด้วยเหรอ” ลู่หานไปห้างแทบจะนับครั้งได้ในชั่วชีวิตของเขา


            “ใช่สิ ฉันจะซื้อของให้”

 

            “

 

            “นายจะได้รู้ว่าโชคดีแค่ไหนที่ได้เป็นนางกำนัลของฉัน”

           

            เซฮุนเดินนำไป . . โดยมีลู่หานวิ่งตาม . . เซฮุนคว้ากระเป๋าเป้ของลู่หานมาแล้วก็โยนไปให้ทหารคนหนึ่งถือให้ . . พวกเขาเดินกันเหมือนเป็นแก๊งอะไรไม่รู้ขนาดใหญ่ที่น่าเกรงขาม โดยมีคนที่ไม่น่าเกรงขามอยู่คนหนึ่งวิ่งตามหัวหน้าแก๊ง . .

            “ไม่เป็นไร . . ผมไม่เอา”

            “แมวน้อยวิ่งตามฉันดุ๊กดิ๊กๆ”

            “ฮะ . .

            “อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า”

            “ผมไม่ได้อยากได้อะไร”

            “เข้าไปข้างใน” เซฮุนผลักลู่หานให้เข้าไปข้างในร้านเสื้อแบรนด์ดังที่ราคาแพงหูดับตับไหม้ พนักงานเดินออกมาต้อนรับเซฮุนทุกคนรวมถึงผู้จัดการ องค์ชายไม่สนใจว่าใครจะโค้งอะไรให้เขา เขาผลักแมวน้อยของเขาให้เดินไปข้างหน้าอย่างเดียว

            เซฮุนหยิบเสื้อจากราวมาเทียบกับลู่หานที่ยืนตัวแข็งทื่อ . .

            “ตัวนี้” โยนเสื้อให้พนักงานรับ

            หยิบมาอีกตัว เทียบกับลู่หาน . . และก็โยนเสื้อให้พนักงานรับ

            “ตัวนี้ด้วย”

            “

            “ตัวนี้”

            “

 

            “ตัวนี้”

            ทำเช่นนี้วนลูปไปจนพนักงานต้องเปลี่ยนคนมาถือ . . ลู่หานจะเถียงหรือพูดอะไรก็ไม่ได้ด้วยซ้ำ เนื่องจากเซฮุนสั่งไม่ให้เขาพูดให้เขาเป็นหุ่นให้เซฮุนเทียบเสื้อนิ่งๆ

            ทหารหอบถุงช็อปปิ้งคนละสองสามใบตามหลังเซฮุนและก็ลู่หาน . .

            “อยากได้อะไรอีกรึเปล่า”

            ร่างสูงถามร่างเล็กที่คิดในใจว่า . . ยังจะถามอีกเหรอ ในเมื่อยังไงก็ทำตามใจตัวเองอยู่แล้ว . .

          “เข้าร้านนี้ละกัน”

            มันเป็นร้านตัดชุดเครื่องแบบของโรงเรียนเอ็กโซแพลเน็ต . . ในร้านส่วนใหญ่มีแต่ชุดสีแดงเลือดหมูที่น่าจะเป็นลูกค้าหลักของที่นี่ . .

            “เป็นสามัญชนแต่มีเนื้อผ้าดีหน่อยก็น่าจะโอเค”

            เหมือนเซฮุนพูดเองเออเองคนเดียว . . เขาเดินไปนั่งที่ที่นั่ง . . ขณะปล่อยให้ลู่หานยืนงงอยู่กลางร้าน

            เซฮุนพยักเพยิดให้พนักงานเข้ามาวัดตัวลู่หาน . . เขานึกตะขิดตะขวงในใจนิดหน่อยว่าทำไมร้านนี้ต้องใช้พนักงานผู้ชาย?

                       

            “ยกแขนหน่อยนะครับ” พนักงานชายหน้าตาดีเอ่ยกับลู่หาน . .

            ตอนแรกลู่หานก็จะไม่ทำหรอก แต่เมื่อเห็นสายตาองค์ชายที่ฉากหลังเป็นพวกลอร์ดกับทหารนี่มันเหมือนกับบังคับกลายๆให้เขาทำ . . ไอ้พวกนี้ท่าทางโหดมากจนคนตัวเล็กๆอย่างเขานึกกลัว . .

            “เท่าไหร่เหรอครับ” ลู่หานถามสัดส่วนของตัวเองอย่างสนใจ

            “ไม่ต้องห่วงครับ . . รูปร่างดี”

            “ผมว่าผมเตี้ยไป” ลู่หานบ่นออกมา

            “กำลังดีครับ” พนักงานตอบย้ำอย่างยิ้มๆ . . เขานึกในใจเล่นๆว่าถ้าลู่หานไม่ใช่ขององค์ชายป่านนี้เขาคงจะเข้าไปจีบสามัญชนคนนี้นานแล้ว . . คนอะไรทั้งสวยและก็ใส . . “โอ๊ะ!” จู่ๆเขาก็พลาดเมื่อของบางอย่างจากชั้นที่อยู่ข้างหลังเขาตกกระเด็น ทำให้เขาเซไปหาลู่หาน แต่เขายังมีสติดีมากพอที่จะฉวยรับร่างลู่หานเอาไว้ก่อนที่เขาจะล้มลงไป . . “ผมขอโทษนะครับ”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เป็นไร” ยิ้มเล็กๆเป็นกำลังใจให้กับพนักงาน . . เรื่องแค่นี้สำหรับลู่หานน่ะไม่เป็นไรหรอก . .

 

            แต่สำหรับบางคนแล้ว . .

 

            ลู่หานโดนหิ้วออกไปข้างนอกร้านได้ง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก . . ถูกจับโยนเข้าไปในห้องน้ำที่ตรอกข้างๆร้านตัดเครื่องแบบ . .

            เซฮุนล็อคประตูลงกลอนเสร็จสรรพ มีทหารคอยเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู . .

 

            “อะไร” ลู่หานร้องเสียงหลง . .

 

            ถ้าองค์ชายจะอารมณ์ดีมาทั้งวันล่ะก็ . . คราวนี้องค์ชายถึงคราวอารมณ์เสียแล้วล่ะ

 

            “นายอ่อยมัน”

            “หา”

            “อ่อยมันทำไม . .

            “ผมไม่ได้ . . อ่อย” ลู่หานไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าความหมายของอ่อยคืออะไร

            “นายรู้ว่ามันสนใจนายใช่มั้ย นายเลย . . อ่อย” เซฮุนเดินเข้าไปหาลู่หานที่เริ่มก้าวถอยหลัง . .

            “คุณจะบ้าเหรอ บ้าไปแล้วเหรอ  ..

 

            “ใจดีกับนายมาทั้งวันไม่ชอบใช่มั้ย”

           

            ตึง! หลังลู่หานชนชิดติดกับขอบผนัง . .

 

            “ชอบให้ใจร้ายใช่มั้ย”

 

            จู่ๆเซฮุนก็โน้มเข้ามากัดหูลู่หาน . .

           

            “อะไรของคุณ!” ลู่หานขัดขืนด้วยความงงงวยเป็นที่สุด “ผมทำผิดอะไร!

            “นายมันอ่อย” ก้มหน้าก้มตามาซุกไซร้ซอกคอพร้อมๆกับพูดด้วยน้ำเสียงมีโทสะไปด้วย “ดูไม่รู้รึไงว่าหมอนั่นมันชอบหน้านาย”

            “จะบ้าเหรอ . . คุณมันบ้าไปแล้ว โอ้ย!” ลู่หานร้องเมื่อถูกเซฮุนจับแขนให้ตรึงขาผนังห้องน้ำ

 

            “แต่ถึงยังไง . . ที่ฉันโกรธ  . .

 

            “

 

            “ก็คือการที่นายยิ้มตอบหมอนั่น”

 

            “

 

            “มันอ่อยชัดๆ”

 

            “ผมไม่ได้ . . โอ้ย นี่คุณ หยุดซักทีเถอะ!” ลู่หานพยายามดิ้นขัดขืนเซฮุนที่รุกล้ำเข้ามาหาเขา . .ทั้งซุกไซร้ที่คออย่างรุนแรงและก็มือที่ไม่ได้ใช้จับแขนลู่หานเอาไว้ก็ไวเป็นปลาหมึก

 

            เซฮุนจับลู่หานพลิก . . เขาโอบลู่หานจากทางด้านหลังในขณะที่ร่างเล็กไม่สามารถสู้อะไรเขาได้ . . มือเรียวใหญ่ปลดเข็มขัดของลู่หานอย่างรวดเร็ว ลู่หานพยายามขัดขืน ทว่า . . ไม่ทันมือของเซฮุน . .

 

            “ถ้าทนมือฉันได้ . . งั้นก็แสดงว่านายไม่ได้อ่อย”

 

            “คุณมันบ้าไปแล้ว ใครจะไปทนได้วะ!

 

            “ไม่ลองอ่อยฉันดูล่ะ”

 

 

            “ผมไม่อ่อยคุณหรอก ผมไม่อ่อยใครทั้งนั้นนั่นแหละ!

 

           

            “งั้นทีหลังก็อย่ามายิ้มให้ใครแบบนั้นต่อหน้าฉันอีก! เข้าใจมั้ย!

 

 

 

 

            ลู่หานไม่สามารถทนมือของเซฮุนได้ . .

 

            อสูรร้ายก็ยังคงเป็นอสูรร้ายอยู่วันยังค่ำ ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งไร้เหตุผล . .

 

 

 

 

            “องค์ชาย . .

 

            “ปาร์คชานยอล จับตาดูแมวน้อยไว้ทุกฝีก้าว”

 

            “หือออ? แมวน้อย?”

 

 

 

          “แมวน้อยยังไม่เชื่อง . . ใจดีด้วยแล้วไม่เชื่อง บางทีอาจจะต้องใจร้ายบ้าง . .




























CRY .q





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
{ HUNHAN ft. exo } . Prince and His Wife ตอนที่ 11 : Prince Sehun and Princess Lulu chapter 9 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 23394 , โพส : 389 , Rating : 276 / 56 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16

#389 : ความคิดเห็นที่ 33408
ใช้คำพูดเรียกกันน่ารักจริงๆ
Name : minsong10< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ minsong10 [ IP : 114.109.108.116 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ตุลาคม 2557 / 20:50

#388 : ความคิดเห็นที่ 33194
ตลกอ่ะคู่นี้
แมวน้อยวิ่งตามฉันดุ๊กดิ๊กๆ5555555555555555
PS.  ป๋าชยอลเมียเซฮุนอืมดี.
Name : THE.JUNG SOORI♔< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ THE.JUNG SOORI♔ [ IP : 171.4.250.105 ]
Email / Msn: fern19431(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2557 / 15:11


#387 : ความคิดเห็นที่ 33184
คำก็แมวน้อยสองคำก็แมวน้อย >//
Name : Mamori< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mamori [ IP : 1.10.207.89 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2557 / 13:48

#386 : ความคิดเห็นที่ 33174
แมวน้อยมีอิทธิฤทธิ์.....
แมวน้อยวิ่งตามฉันดุ๊กดิ๊กๆ......

PS.  เกลียดนัก คนที่เธอแอบรัก ทำไมต้องเป้นเขา ทำไม ไม่เป็นฉัน...แทนล่ะ
Name : นมเย็นสีฟ้า< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นมเย็นสีฟ้า [ IP : 113.53.198.175 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2557 / 12:23

#385 : ความคิดเห็นที่ 33011
ฮุนแกล้งแมวน้อยอ้าาาา งือๆๆๆๆ 555 แล้วก็แมวน้อยไม่ได้อ่อยนะ มันเปงเอง 555
Name : U-RiaYeonjin< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ U-RiaYeonjin [ IP : 223.205.248.215 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2557 / 20:21

#384 : ความคิดเห็นที่ 31575
ตายละโหดหื่นใช่อ่ะ
Name : choopp< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ choopp [ IP : 49.230.119.13 ]
Email / Msn: aoom_18355(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กันยายน 2557 / 21:57

#383 : ความคิดเห็นที่ 31521
พี่เค้กก พวกหนูไม่รู้หรอกนะ ว่าพี่เค้กมีปัญหาอะไร แต่ขอไห้พี่เค้กรู้ไว้นะว่า ถึงพวกหนูจะยังไม่รู้จักกับพี่เค้กดีแต่ก้อจะขออยู่ข้างๆพี่เค้ก ให้กำลังใจพี่เค้ก ให้ผ่านเรื่องร้ายๆไปได้เร็วๆนะ :) สู้ๆนะคะ พวกเราทุกคนเป็นกำลังใจให้เสมอ #ปัญหาทุกอย่างมีทางออก แต่เราจะเจอช้าหรือเร็ว จะเจอด้วยวิธีไหนก้อเท่านั้นแหละค่ะ ผ่านมันไปไห้ได้เน้อออ ^^
Name : I believe you< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I believe you [ IP : 49.230.128.171 ]
Email / Msn: benz.pfbp(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 กันยายน 2557 / 17:07

#382 : ความคิดเห็นที่ 31137
ฮิฮิ อสูรเด็กกะแมวน้อย
PS.  #กรรมอะรัยของกัมจง
Name : Kim Jong In ✖< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kim Jong In ✖ [ IP : 49.230.132.126 ]
Email / Msn: wolf.98.afd(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กันยายน 2557 / 02:45

#381 : ความคิดเห็นที่ 30964
เหย เขินอ้าาาา แมวน้อยไม่กลัวอสูรเลยน้า
PS.  ติดฟิค
Name : KeyLuhan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KeyLuhan [ IP : 49.230.143.125 ]
Email / Msn: kimkeylove(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กันยายน 2557 / 17:44

#380 : ความคิดเห็นที่ 30856
รักพี่เค้ก สู้ๆนะคะ งุ้ยยย พระชายาเขินขุนนางเซฮุนง่ะ -/-
Name : LeeTaemBeer< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LeeTaemBeer [ IP : 125.26.85.170 ]
Email / Msn: beer_lovetaemin(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2557 / 01:44

#379 : ความคิดเห็นที่ 30818
ห่อย ไคโด้ทำอะไรทำไมตื่นสาย 45555555555 อยู่ข้างๆพี่เค้กนะคะ สู้นะ
Name : Medusagirl< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Medusagirl [ IP : 118.173.172.45 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กันยายน 2557 / 23:13

#378 : ความคิดเห็นที่ 30445
องค์ชายหึงแมวน้อย >//<
PS.  나는 사랑합니다.
Name : Rainyloveyou< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Rainyloveyou [ IP : 1.47.73.216 ]
Email / Msn: saifon_zajang(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2557 / 12:55

#377 : ความคิดเห็นที่ 30320
หึง หน้ากลัวจังเลยงะองค์ชาย
Name : Twins Stars< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Twins Stars [ IP : 110.78.174.83 ]
Email / Msn: reborn20061(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 สิงหาคม 2557 / 12:21

#376 : ความคิดเห็นที่ 30241
แนะนำให้สวใหน้ากากนะแมวน้อยจะได้หน้าเดียวไปตลอด แหมะ หวงจริ๊งงงองค์ชายย
Name : NaMo_K [ IP : 121.140.166.92 ]
Email / Msn: -
วันที่: 30 สิงหาคม 2557 / 03:06

#375 : ความคิดเห็นที่ 30124
แอร๊ยยยย เขินนน
Name : littlebigthings< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ littlebigthings [ IP : 110.171.10.114 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 สิงหาคม 2557 / 17:49

#374 : ความคิดเห็นที่ 30014
วู้ว! O.o ช่วงนี้ลอร์ดมาแรง... ^^
Name : mijimiji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mijimiji [ IP : 1.46.14.32 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2557 / 21:29

#373 : ความคิดเห็นที่ 29825
สามคำให้องค์ชายเซฮุน เด็ก-ผี-บ้า
Name : $WeeT_PuMPK!N~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ $WeeT_PuMPK!N~ [ IP : 49.230.164.31 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2557 / 02:04

#372 : ความคิดเห็นที่ 29527
วุ้ว!!! ศึกเริ่มแล้ว..... ลอร์ดกับเลดี้คนใหม่หวานไม่แพ้พระชายากับองค์ชาย ^/////^ ใส่เสื้อคู่น่าย้าก
Name : mijimiji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mijimiji [ IP : 1.47.165.215 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2557 / 23:33

#371 : ความคิดเห็นที่ 28978
ไรท์ คือมันจะน่ารักไปแล้ว ฉ้านนนนนจะไม่ทนกับแมวน้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ่าเา่หสเสหเหกเ
Name : NDWD [ IP : 124.120.45.42 ]
Email / Msn: -
วันที่: 15 สิงหาคม 2557 / 22:54

#370 : ความคิดเห็นที่ 28656
น่ารักอะ จีบกันได้น่ารักมากๆ แอร้ย!
Name : Gameng< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gameng [ IP : 49.230.224.10 ]
Email / Msn: belle.trois(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2557 / 10:58

#369 : ความคิดเห็นที่ 28620
หึงโหด น่าร๊ากกกก เขิน>///<
Name : Niracha Phonyiam< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Niracha Phonyiam [ IP : 110.77.245.208 ]
Email / Msn: niracha25280(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2557 / 06:56

#368 : ความคิดเห็นที่ 28535
กรี๊ดดดดดดด องค์ชายหึงงงง -/////-
PS.  'กาลเวลา'ที่แปรผันไปก็เหมือนกับ'หัวใจ'ที่ย่อมแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
Name : Blue berry cheese Pie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Blue berry cheese Pie [ IP : 171.4.250.140 ]
Email / Msn: viper-mira(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2557 / 20:27

#367 : ความคิดเห็นที่ 28176
แอร๊กฟินคุณลอร์ดกับว่าที่เลดี้ รอองค์ชายกับพระชายา > <
PS.  hh
Name : meilu9690< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ meilu9690 [ IP : 49.230.154.244 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2557 / 23:20

#366 : ความคิดเห็นที่ 28100
น่ารักจังค่ะ..ชอบๆๆๆ น่ารักมากทั้ง 2 คู่
PS.  Love Korea
Name : Kim-kibom< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kim-kibom [ IP : 125.27.173.4 ]
Email / Msn: chutiwan318(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 สิงหาคม 2557 / 21:21

#365 : ความคิดเห็นที่ 27953
ลอร์ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! ไมน่ารักงี้ล่ะวรั้ยยยยเขินแทนแบคฮยอนอะ
PS.  I see you in my head.
Name : peacelove< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ peacelove [ IP : 101.109.228.246 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 สิงหาคม 2557 / 10:59

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android