สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic EXO] พิษรัก {KaiDo ft. Sehun Baekhyun}

ตอนที่ 13 : พิษรัก • 11 • ตาโตกับตัวสูง


     อัพเดท 18 พ.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: exo, exo-k, exo-m, kaido, kai, do, do kyungsoo, kim jongin
ผู้แต่ง : ErrorPOP ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ErrorPOP
My.iD: http://my.dek-d.com/chanthachak
< Review/Vote > Rating : 97% [ 344 mem(s) ]
This month views : 5,880 Overall : 355,397
18,982 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 6827 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic EXO] พิษรัก {KaiDo ft. Sehun Baekhyun} ตอนที่ 13 : พิษรัก • 11 • ตาโตกับตัวสูง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 17604 , โพส : 579 , Rating : 172 / 35 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



 

11

ตาโตกับตัวสูง

 

ความเย็นระดับพอเหมาะจากเครื่องปรับอากาศส่งผลให้คนตัวสูงที่จมอยู่ในห้วงนิทรารู้สึกตัวตื่น คิ้วเรียวขมวดมุ่นในฉับพลันเมื่อรู้สึกได้ถึงความวิงเวียน มือกร้านยกขึ้นหมายจะนวดศีรษะตัวเอง ด้วยความยังไม่สร่างเมาทำให้เขาขยับตัวได้ยากลำบาก แต่ยังไม่ทันจะได้ทำในสิ่งที่ต้องการ เสื้อเชิ้ตตัวยาวก็ทำให้ความสงสัยโผล่พรวดเข้ามา

เสื้อนี่...คือเสื้อตัวเมื่อคืน เขาใส่มันไปหาแบคฮยอน แล้วอยู่ๆ กลับมาที่ห้องตัวเองได้ยังไง

ร่างสูงพยุงตัวลุกขึ้นนั่งเมื่อบรรยากาศรอบกายไม่ใช่ห้องของแบคฮยอน ทั้งที่เขาควรอยู่ที่นั่น และตอนนี้อาจได้เวลาแต่งตัวไปทำงานที่บริษัทเหมือนคราวก่อนๆ ตาคมตวัดมองนาฬิกาบนผนัง เมื่อพบว่านี่มันยังไม่ถึงเวลาที่เขาต้องลุกจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง หากแต่ความเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นผ้าห่มผืนนุ่มออกมากลับทำให้คิมจงอินหยุดนิ่งซ้ำสอง

“ใครถอด” พึมพำกับแผ่วเบาก่อนจะพาตัวเองไปยังปลายเตียง ความสงสัยยิ่งเด่นชัดเมื่อเห็นว่าถุงเท้าของเขาถูกวางบนพื้นด้านล่างอย่างเป็นระเบียบ ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเดินไปยังตะกร้าผ้าซึ่งถูกจัดไว้หน้าห้องน้ำ ถัดมาประตูบานเล็กที่ถูกแง้มออกเล็กน้อย ทำให้เขาเห็นภาพด้านในนิดหน่อยแต่ก็พอจะรู้ว่านั่นคือผ้าเช็ดตัว

จงอินสาวเท้าไปยังราวตากผ้าก่อนหยิบผ้าผืนเล็กนั่นขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนกลายเป็นปม ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ สิ่งนี้ควรจะอยู่ในตู้เสื้อผ้าอย่างที่เขาสั่งนักสั่งหนาว่าให้เก็บไว้ตรงจุดนั้น คนที่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนมีเพียงไม่กี่คน นอกจากแม่บ้านและเหล่าคนรับใช้ที่มีหน้าที่เอาเสื้อผ้าของเขาไปซัก ก็มีไอ้เด็กสกปรกที่เคยเข้ามาวุ่นวายในห้อง

หรือว่า...

ไม่จริง! มันจะเข้ามาได้ยังไง ในเมื่อสั่งมันไว้แล้วว่าห้ามเข้ามา

เหอะ! สงสัยจะคนรับใช้ล่ะมั้ง

จงอินละความสนใจจากผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก เปลี่ยนจุดหมายของปลายทางเป็นเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาต้องหัวเราะเยาะตัวเองออกมาเล็กน้อย ไรหนวดที่แม้จะยังไม่มากนักถูกแต้มอยู่เหนือริมฝีปาก ไล่ลงจนถึงปลายคางขึ้นไปยังสันกราม สภาพที่ดูไม่ได้ราวกับโจรป่าแบบนั้นส่งผลให้มือหยาบกร้านต้องเอื้อมไปหยิบมีดโกนหนวดซึ่งถูกจัดอยู่ไม่ไกล โดยไม่ลืมหยิบครีมโกนหนวดออกมาด้วย

เนื้อครีมถูกบีบใส่มือและป้ายบนหน้าอย่างไม่พิถีพิถันอะไรมากนัก เพราะเขาไม่ใช่คนละเอียดอ่อนอะไรขนาดนั้น เมื่อจัดการป้ายบนหน้าตัวเองเสร็จแล้ว ร่างสูงจึงใช้ใบมีดจัดการมัน

บรรยากาศเงียบสงัดหวนกลับเข้ามาอีกครั้ง เสียงน้ำจากก๊อกไม่ได้ช่วยทำให้ความเงียบดังขึ้นเลยสักนิด จงอินอยากจะบ้าตายกับตัวเอง อยู่คนเดียวทีไรเสียงของไอ้เด็กนั่นก็ตามเข้ามาหลอกหลอนเขาไม่ต่างอะไรจากพวกวิญญาณในภาพยนตร์ มือที่คอยโกนหนวดของตัวเองค่อยๆ ช้าลงพร้อมกับนัยน์ตาคามที่กำลังฉายแวววาวสงสัยขึ้นมา สิ่งหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว และนั่นก็ทำให้คิมจงอินตกอยู่ในห้วงภวังค์ของตัวเองอีกครั้ง

เมื่อคืน...ใครเป็นคนดูแลเขา แล้วทำไมเขาถึงกลับมา หากจำไม่ผิด เวลานี้เขาควรอยู่ที่คอนโดแบคฮยอนไม่ใช่เหรอ

มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง...เขาจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง นอกเสียจาก...กลิ่นสบู่เด็กที่ติดอยู่ปลายจมูก

ว่าไงนะ! สบู่เด็กงั้นเหรอ!?

 

คยองซูเก็บสมุด ปากกา และอุปกรณ์อื่นๆ ลงกระเป๋าหลังจากตื่นมาตอนตีสี่เพื่อนั่งท่องไวยากรณ์ภาษาอังกฤษที่คิดว่าน่าจะปรากฏอยู่ในการสอบซ่อมวันนี้ แต่ก็คงจะมีเพียงโดคยองซูที่นั่งท่องจำเป็นบ้าเป็นหลังคนเดียว ในขณะที่เพื่อนคนอื่นใช้ชีวิตในช่วงวัยรุ่นไปกับการเที่ยวเตร่ ร่างเล็กปิดกระเป๋าใหญ่ด้วยการรูดซิป จากนั้นจึงหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเล็ก เมื่อเสร็จสิ้นแล้ว ขาเรียวจึงพาตัวเองไปยังประตูบานใหญ่ โดยไม่ลืมเอื้อมมือไปปิดแอร์และไฟในห้องอย่างที่เคยทำ

“เปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้คยองซู!

กึก...

เท้าเล็กชะงักค้างเมื่อเสียงทุ้มเข้มดังผ่านประตูเข้ามา เพียงได้ฟังโทนเสียงก็พอจะรู้ว่าใครอีกคนกำลังหงุดหงิด มือเล็กสัมผัสลูกบิดค้างไว้อย่างนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ควรเปิดมันออกและไปโรงเรียนพร้อมคนขับรถที่รับหน้าที่เป็นสารถีประจำวัน

พี่จงอินมีอะไร...ยังต้องการอะไรอีก

ปัง! ปัง!

“เปิดดิวะ หูมึงหนวกรึไงไอ้เด็กสกปรก”

คยองซูถอนหายใจเฮือกใหญ่กับสรรพนามที่คนตัวสูงใช้เรียกเขาแล้วตะโกนเข้ามา การเคาะประตูไม่ต่างอะไรจากทุบดังขึ้นอีกระลอกใหญ่คล้ายกับใครอีกคนมีเรื่องใหญ่โตนักหนาทำให้ร่างเล็กต้องตัดสินใจหมุนลูกบิดเพื่อเปิดมันออก

“มีอะไรเหรอฮะ”

“เมื่อคืนกูกลับมาได้ยังไง”

ถามทำไมกัน...จะตอกย้ำเรื่องความอ่อนโยนเมื่อคืนรึไง

“คยองซูไม่รู้”

“ใครมาส่ง”

“ไม่รู้ฮะ” ใบหน้าหวานส่ายพลันอีกครั้ง

“แล้วเมื่อคืนใครดูแลกู”

“...”

คำพูดนั้น...ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่มันก็คล้ายกับมีดเล่มใหญ่กำลังคืบคลานเข้ามา คยองซูกระชับกระเป๋าเป้ที่ถูกสะพายไว้ด้านหลังให้มั่นมือ ตั้งใจจะเดินหลบไปอีกทางเพื่อเดินลงไปด้านล่างเพราะอยากหลบเลี่ยงการตอบคำถามบาดใจพวกนี้ คยองซูไม่ต้องการ คยองซูไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

“จะไปไหน ตอบคำถามกูมาก่อน” คนตัวสูงกลับขวางทางร่างเล็กเอาไว้จนเดินไปไหนไม่ได้ ตากลมจ้องมองแผงอกกว้างที่อยู่ในระดับสายตาพอดี ก่อนช้อนมองคนตัวสูงแล้วเอ่ยตอบไป

“คยองซูจะไปโรงเรียน พี่จงอินหลบเถอะฮะ”

“กูไม่หลบ ตอบคำถามกูมาก่อน”

คยองซูถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง เงยหน้าขึ้นตอบอีกฝ่ายชัดเจน

“ใครจะดูแลพี่จงอินเมื่อคืน คยองซูคิดว่ามันไม่สำคัญเลยนี่ฮะ ในเมื่อพี่จงอินจำอะไรไม่ได้...”

“หมายความว่าไง”

“...”

“กูถามว่าหมายความว่ายังไง! อย่ามัวแต่ทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ได้มั้ยวะ!

คยองซูกัดฟันระงับความเจ็บจากการถูกมือใหญ่คว้าหมับแล้วกระชากเข้าไปใกล้เมื่อครู่ จงอินบีบแขนเล็กแน่นทว่าอีกคนกลับเงียบและหลบสายตาของเขาเช่นเคย คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อเห็นว่าใบหน้าหวานแสดงออกถึงความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกนั่น...มันหมายความว่ายังไง

ไม่อยากคุย น้อยใจ

หรือคยองซูเป็นทั้งสองอย่าง

“เป็นอะไร”

คำถามนั่น...ดูเหมือนจะทำให้ความน้อยใจเลือนหายไปได้เล็กน้อย ใช่...มันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นหากเทียบกับความอัดอั้นที่คนตัวเล็กสั่งสมไว้ คยองซูเสมองไปทางอื่น ไม่แม้แต่มองใบหน้าหล่อคมที่คอยจับจ้องใบหน้าของตนอยู่ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พลางเอ่ยออกไปเสียงพร่า

“ไม่ต้องมายุ่งกับคยองซู ถ้าอยากหาคำตอบเรื่องเมื่อคืน พี่จงอินก็ลองไปถามพี่แบคฮยอนเอาสิฮะ”

“พูดบ้าอะไรคยองซู! แบคฮยอนเกี่ยวอะไร!

“เปล่าฮะ...” ส่ายหน้าปฏิเสธเชื่องช้า ก่อนบิดท่อนแขนที่ถูกจับไว้ให้อีกคนยอมปล่อยแต่โดยดี ท่าทีแปลกไปลอยวนอยู่ในสายตาของคนตัวสูง ใบหน้าน่ารักที่แม้ไม่มองเขาแต่ก็พอจะรู้ว่าความน้อยใจกำลังเกาะกินภายในจิตใจ น้ำเสียงแหบพร่าระคนเสียใจจากประโยคพวกนั้น บวกกับการร้องขอให้เขาปล่อยผ่านแรงบิดน้อยๆ นั่น ส่งผลให้มือหยาบร้านต้องยอมผละมือให้อีกคนเป็นอิสระ

คยองซูก้มหน้านิ่ง มือเล็กกำแน่นระงับอารมณ์ของตัวเอง และในจังหวะที่อีกคนจะก้าวเข้ามา ใบหน้าหวานก็เงยขึ้นแล้วเอ่ยเสียงดัง

“อย่าเข้ามานะ!

“มึง!...”

“ถ้าพี่จงอินเข้ามา คยองซูจะโกรธตลอดชีวิต”

“เป็นบ้าอะไรของมึง มึงไม่มีสิทธิ์มาโกรธกู”

“อึก...คยองซูมีสิทธิ์ทุกอย่าง” ...เพราะพี่จงอินเป็นของคยองซู ไม่ใช่ของพี่แบคอยอน ไม่ใช่ของคุณแม่ ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น คยองซูอยากพูดประโยคพวกนี้ แต่เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีประโยชน์อะไร ถึงได้ยอมกลืนคำพวกนั้นลงคอแล้วคอยระวังไม่ให้อีกคนขยับเท้าเข้ามาใกล้กว่านี้

“บอกว่าอย่าเข้ามาไง คยองซูไม่อยากอยู่ใกล้พี่จงอิน” ร่างเล็กเอ่ยบอกเสียงดังอีกครั้งทว่าเสียงนั้นกลับแหบพร่าด้วยความสั่นกลัว คนตัวสูงขยับเท้าก้าวเข้ามาหมายจะจับตัวเขา ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แม้ว่าคยองซูจะย้ำคำเดิมและถอยหนี จงอินก็ไม่ฟัง จนในที่สุดร่างเล็กก็พาตัวเองวิ่งหนีในจังหวะที่คนตัวโตกำลังพุ่งกายเข้ามา

พรึ่บ!

“อย่ามายุ่งกับคยองซู! ถอยออกไป! ไม่อย่างนั้นคยองซูจะฟาดด้วยแจกัน!

“...” จงอินชะงักค้าง มองสิ่งที่อยู่ในมือร่างเล็กแววตาเรียบนิ่ง คยองซูวิ่งหนีเขาที่กำลังจะคว้ากายเล็กเข้ามาเล่นงาน จนเจอเข้ากับแจลายมังกรที่นายใหญ่ของบ้านสั่งซื้อมาจากเมืองจีน สิ่งนั้นถูกคว้าไว้ในมืออย่างทันท่วงที มือบางสั่นเทาด้วยความเกรงกลัว แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ก็กลายเป็นแรงผลักดันให้คยองซูปกป้องตัวเอง

“ถ้ารักพี่แบคฮยอนมากนัก ก็อย่ามายุ่งกับเด็กคนนี้ คนที่มีแต่ความสกปรก คนที่พี่จงอินไม่เคยเห็นค่า อย่า อึก...อย่ามาใกล้คยองซูนะ” เท้าเล็กถอยหลังในขณะที่ริมฝีปากเปล่งเสียงไล่อีกคนที่กำลังเดินต้อนเข้ามาช้าๆ ราวกับไม่เกรงกลัวสิ่งใด จงอินขมวดคิ้วมุ่นไม่เข้าใจกับสิ่งที่ไอ้เด็กนี่พูด เขาตั้งใจจะถาม แต่เด็กตัวเล็กเอาแต่ขู่เขาด้วยแจกันท่าเดียว

“อย่าอวดเก่งนักเลยคยองซู มันน่ารำคาญ”

“น่ารำคาญก็ไปสิฮะ อย่า...อย่าเข้ามา!

“ทำไม! ทำไมกูจะเข้าใกล้มึงไม่ได้ นับวันยิ่งน่ารำคาญ ถามอะไรก็ไม่ตอบ ยังสะเหล่องี่เง่าใส่กูอีก” เสียงเข้มสบถด้วยความหงุดหงิด เขาแทบทนไม่ได้กับความไร้สาระของเด็กตรงหน้า ขู่เขาด้วยแจกันงั้นเหรอ? เหอะ...จะขู่ได้ไกลถึงไหนกันเชียว

“ถอย...ถอยไปนะ”

“กูไม่ถอย มึงจะทำไม”

“คยองซู...จะฟาดด้วยแจกัน”

“คิดว่ากูกลัว? หึ คิดผิดแล้ว...”

ปั่ก!

“โอ๊ย!! คยองซู! มึง!!” เสียงทุ้มร้องลั่นเมื่อถูกแจกันใบเล็กฟาดเข้าที่ศีรษะเต็มแรงจนเซถลาแล้วล้มลงไป คยองซูอ้าปากค้างนิ่งอึ้งกับการกระทำของตัวเอง มือเล็กสั่นเทาแต่ก็ยังถือแจกันไว้แน่น คยองซูไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ตั้งท่าจะหนี ทว่ามือหนากลับคว้าข้อเท้าเขาไว้ซะก่อน

“ปล่อยคยองซูนะ ปล่อย!!

จงอินใช้มือเพียงข้างเดียวบีบข้อเท้าเล็กให้เจ็บจนเดินต่อไปไม่ได้ ส่วนมืออีกข้างใช้ปิดปากแผลที่เหมือนจะมีของเหลวสีสดไหลย้อยลงมา มือสากอ่อนลงเพราะความเจ็บปวดที่ทำให้คนตัวเล็กเวียนหัวไปชั่วขณะ จงอินจิ๊ปากขัดใจ ตั้งท่าจะดึงคยองซูให้ล้มลงมา

“อ๊ะ! พี่จงอิน ปล่อยคยองซูนะ ปล่อย!” ร่างเล็กพยายามสะบัดเท้าออกจากการจับกุมจากมือหยาบกร้าน ทว่าอีกคนยังจับไว้แน่น

“ไม่! มึงต้องชดใช้ กล้าดียังไงเอาแจกันฟาดใส่หัวกู”

“คยองซูบอกให้ปล่อย”

“กูไม่ปล่อย!

เพล้ง!!

...!!

การกระทำทุกอย่างหยุดนิ่งทันทีที่แจกันใบเล็กถูกเขวี้ยงลงพื้นอย่างแรงจนแตกกระจาย จงอินมองเศษกระเบื้องที่ถูกปาลงข้างเขาก่อนหันไปมองร่างเล็กที่ดึงข้อเท้าตัวเองออกไปได้แล้ว ร่างสูงรีบลุกขึ้นยืน หมายจะพุ่งเข้าไปเล่นงาน

“ทำอะไรกัน!

โอ๊ยแม่ง! พ่อมาจะทำไมตอนนี้วะ

ร่างสูงหอบหายใจกัดฟันทนความเจ็บปวดของตัวเอง คยองซูเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อยืนนิ่งอยู่หน้าห้องจึงรีบพาตัวไปยังจุดนั้นเพราะเห็นว่าปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ คังอินภาพตรงหน้า เขากำลังจะลงไปด้านล่างเพื่อทานอาหารเช้า แต่เสียงโหวกเหวกในห้องลูกชายคนเล็กก็ดังขึ้นขัดซะก่อน ทำให้เป้าหมายของเขาเป็นไปทันที และสิ่งที่เขามองเห็นก็ทำให้คิ้วเรียวถูกย่นเข้าหากัน

“ว่ายังไง แกทำอะไรน้อง ทำไมน้องถึงสั่นขนาดนี้”

“ผมทำอะไรมัน? พ่อน่าจะถามใหม่นะครับ ว่ามันทำอะไรผม”

“ถ้าแกไม่ทำอะไรน้องก่อน น้องจะเล่นงานแกอย่างนี้มั้ยล่ะ”

“เหอะ! ผมแค่ถามว่าใครดูแลผมเมื่อคืน แค่นั้นแหละ”

ประโยคนั้น ทำให้คยองซูกำมือแน่น ร่างเล็กไม่คิดจะรอให้คนเป็นพ่อได้เอ่ยตอบ รีบพาตัวเองลงไปด้านล่างด้วยความรวดเร็ว คังอินมองตามเล็กน้อย ก่อนหันกลับมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ฉันให้คยองซูดูแลแกเอง มีอะไรรึเปล่า”

“...”

“ว่าไง แกมีอะไร ถ้าไม่มีก็เก็บกวาดด้วย”

“ไม่มีครับ พ่อลงไปเถอะ เดี๋ยวผมจะไปทำแผล”

คังอินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจในคำพูดนั้น ร่างใหญ่เดินออกจากห้องไปหลังสิ้นคำพูดของลูกชายคนโต จงอินมองไปรอบๆ ก่อนตัดสินใจก้าวเท้าเพื่อออกจากจุดนี้ ทว่าภาพความทรงจำบางอย่างกลับทำให้ขาของเขาหยุดชะงัก ร่างสูงหลับตาแน่น รู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

...ทำไม...ใช้ครีมอาบน้ำของเด็กล่ะแบคฮยอน...

...นี่คยองซู ไม่ใช่แบคฮยอนนะพี่จงอิน...

เข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้เด็กสกปรกถึงพูดอะไรแบบนั้น ไร้สาระฉิบหาย หึ! น้อยใจให้ตายยังไงกูก็ไม่มีวันรู้สึกอะไรกับมึงหรอก

 

30%


ภาพลิงค์ที่แปะไว้

(เพิ่มภาพประกอบจากน้องสาวคนเดิมจ้า)
 

ห้องเรียนว่างเปล่าผิดแปลกไปจากทุกวันส่งผลให้ความสงสัยฉายชัดบนใบหน้าหวาน คยองซูยกนาฬิกาที่ถูกใส่ไว้หลวมๆ บนข้อมือขึ้นมองเพื่อดูเวลา แปดโมงครึ่งจัดอยู่ในคาบแรก ตากลมเสมองไปป้ายสี่เหลี่ยมด้านบนที่มีชื่อห้องเขียนติดอยู่ ปีหนึ่งห้องคิงเด่นหราจนมั่นใจแน่ชัดแล้วว่ามาถูกห้องไม่ผิดแน่ หรือคาบนี้มีเรียนที่อื่น เพื่อนในห้องถึงพากันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ แล้วทำไมไม่ใครบอกคยองซูสักคน

 

บอกหรอ? ใครจะมาสนใจไยดีนายล่ะคยองซู เมื่อวานเขายังแกล้งจนอยากจะฆ่าตัวตายอยู่เลย

ร่างเล็กละความคิดแย่ๆ ออกไปจากหัว เรื่องราวเมื่อวานมันยังคงฝังรากลึกจนยากจะลบเลือน คงต้องใช้เวลาสักนิดกว่าภาพร้ายๆ พวกนั้นจะหายไป นัยน์ตากลมกวาดมองไปทั่วห้องเรียนอีกครั้ง ความว่างเปล่าทำให้รู้สึกแปลกใจอย่างเสียไม่ได้ ขาเรียวพาตัวเองก้าวเท้าเข้าไปด้านใน

หากแต่เสียงทุ้มเข้มที่ดังขึ้นขัดก็ทำให้คนตัวเล็กสะดุดกึก

“ทำไมวันนี้มาสายล่ะคยองซู”

เอ๋?...

“ผู้อำนวยการ?” เสียงหวานเอ่ยสูงด้วยความแปลกใจ ทำไมเมื่อครู่เขาถึงไม่เห็นว่าผู้อำนวยการโรงเรียนยืนอยู่ในนี้ หรือเพราะจุดโฟกัสของเขาไม่ได้วางตำแหน่งเอาไว้ยังกระดานไวท์บอร์ด ซึ่งเป็นจุดที่ชายวัย 35 ยืนเอามือล้วงเข้าไปในกางเกงพลางพิงแผ่นหลังกว้างไปกับผนัง

“ใช่ ฉันเอง ว่าไง ตอบคำถามฉันมาสิ ทำไมนายถึงมาสาย”

“เอ่อ...พอดีมีเรื่องนิดหน่อย ก็เลยมาสาย แต่มันก็ทันเข้าเรียนคาบแรกพอดีนะฮะ”

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายเลยนี่” คริสพูดเสียงกลั้ว เด็กตัวเล็กตรงหน้าที่สูงเพียงอกของเขาทำหน้าเหมือนกำลังจะถูกต่อว่าเสียอย่างนั้น ตากลมหม่นลงเมื่อถูกป้อนคำถามที่เด็กดีไม่ควรได้รับ นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าเอ็นดูกว่าใครๆ

ยิ้มมุมปากถูกแต้มบนใบหน้าสมบูรณ์แบบ คริสยืดตัวเต็มความสูง ก่อนก้าวเท้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่ยืนมองเขาตาใส คยองซูผงะไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าความสูงของตนกับคนตรงหน้ามีส่วนต่างกันอยู่มาก ตากลมโตกะพริบปริบสองสามครั้งก่อนเอ่ยถามออกไป

“มีอะไรเหรอฮะ?”

“หืม? ก็...ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากมาหานายน่ะ”

“หาคยองซู? ถ้าไม่มีแล้วจะมาหาคยองซูทำไม”

“ฉันเอาข้อสอบมาให้ วิชาภาษาอังกฤษที่นายต้องสอบซ่อมวันนี้ไง”

คยองซูมองกระดาษเอสี่สองแผ่นกับกระดาษคำตอบที่อยู่ในมือร่างสูงชะลูดด้วยความแปลกใจ คริสดูไม่สะทกสะท้านอะไรกับแววตาสงสัยคู่นั้น หากเขากลับมองเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่น่าทะนุถนอมมากกว่า ริมฝีปากอิ่มเม้มบางๆ ก่อนขยับเรียวปากแล้วเอ่ยเป็นคำพูด

“ผอ.รู้ได้ไงว่าคยองซูมีสอบซ่อมวันนี้”

“...”

คำถามนั่น ทำให้คริสเงียบไป นั่นสินะ เขารู้ได้ยังไงว่าคยองซูมีสอบซ่อมวันนี้ คำตอบของคำถามมันไม่มีอะไรมากมาย แต่เขาไม่จำเป็นต้องบอกใคร

“รับไปเถอะน่า เดี๋ยวเพื่อนในห้องก็รุมแกล้งอีกหรอก”

คยองซูเบิกตากว้างกับคำพูดนั้น คำพูดที่กำลังจะเอ่ยต่อจากนี้ติดขัดทันทีทันใด ร่างเล็กมองคนที่ยังยืนนิ่งไม่แสดงอาการใดๆ นอกจากความเป็นมิตรที่สื่อออกมาจากน้ำเสียงและการกระทำ คริสเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจเบาๆ กับความขี้สงสัยของเจ้าตัวเล็ก มือใหญ่ทางแนบลงบนลาดไหล่แคบ ก่อนผลักให้เดินหน้าเพื่อพาไปยังโต๊ะเรียนที่อยู่ถัดไปจากนี้ไม่ไกลนัก

“เอ่อ...ผอ.ฮะ นี่ไม่ใช่ที่ของคยองซู ที่คยองซูอยู่ตรงนั้น...” คยองซูทักท้วงพลางชี้นิ้วไปยังด้านหลัง “ถ้าคยองซูนั่งตรงนี้ แล้วเพื่อนมาเห็น คยองซูกลัวว่า...”

“ว่าอะไร?”

“...”

ร่างเล็กเงียบไปอีกครั้ง คริสยิ้มมุมปากบางเบากับท่าทีน่าเอ็นดู เขาวางข้อสอบที่ลงทุนเดินไปเอาจากห้องวิชาการด้วยตัวเองลงบนโต๊ะ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“ทำข้อสอบซะสิ ถ้าทำไม่ได้ก็บอก ฉันจะอธิบายให้นายฟังเอง ส่วนเพื่อนในห้อง ไม่ต้องกังวล ตต่อจากนี้พวกนั้นจะทำอะไรนายไม่ได้อีก”

“หมายความว่าไงฮะ”

“ก็หมายความว่า...” มือใหญ่ที่แนบอยู่ข้างกายยกขึ้นวางบนศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนลูบเรือนผมนุ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิ่นของแชมพูยี่ห้อดัง แววตาเรียบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่าง...ที่น้อยคนนักจะได้เห็น

ความรู้สึกเหล่านั้น...มันคือความรู้สึกของใครคนหนึ่งที่อยากปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเอง

ร่างสูงวกกลับมายังคำถามและคำตอบที่ยังค้างคาอีกครั้ง ยกยิ้มและเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่น

หากแต่...นั่นก็ทำให้ตากลมโตเบิกกว้าง

“ฉันพักการเรียนนักเรียนที่เอาแต่แกล้งคยองซูไปแล้ว”

“วะ...ว่าไงนะฮะ”

“พวกนั้นจะไม่ได้เรียนหนึ่งเทอม โทษฐานแกล้งคนไม่มีทางสู้”

“ผอ.รู้?”

“ก็รู้ตอนเห็นนายกำลังจะฆ่าตัวตายบนดาดฟ้านั่นแหละ”

คยองซูตกอยู่ในความตะลึงกับประโยคเมื่อครู่ที่เอ่ยออกมาราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ตากลมหลุบต่ำประมวลผลเรื่องราวที่ตนได้รับ ถ้าผู้อำนวยการพูดแบบนี้ แสดงว่าคริสรู้เรื่องเมื่อวานทั้งหมดงั้นเหรอ? เรื่องที่เขาระบายกับเซฮุน คริสก็ต้องรู้ และที่น่ากลัวไปยิ่งกว่านั้น...คริสเป็นลูกน้องของคังอิน

ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคุณพ่อ...

“ไม่ต้องกลัวเด็กน้อย ฉันไม่บอกนายท่านหรอกนะ” คริสเอ่ยปลอบโยนเมื่อเห็นว่าเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นประปรายบนผิวเนื้อนวล อยากจะเอื้อมมือขึ้นแล้วเช็ดเม็ดเหงื่อพวกนั้น แต่เสียงหวานพร่ากลับเอ่ยขึ้นขัดซะก่อน

“ผอ.ได้ยินเรื่องที่คยองซูพูดกับเซฮุนใช่มั้ยฮะ?”

จะตอบไงดีล่ะคริส ถ้าตอบออกไปว่าใช่...จะเกิดเรื่องหรือเปล่า

“เซฮุนคือใครเหรอ? พอดีว่าฉันมองนายอยู่ที่ชั้นล่าง พอกำลังจะขึ้นไปห้าม ก็มีใครไม่รู้วิ่งตัดหน้าไปซะแล้ว คนๆ นั้นคือเซฮุนที่พูดถึงใช่มั้ย?”

คยองซูครุ่นคิดกับคำพูดนั้น ก่อนพยักหน้ารับเบาๆ

“หมอนั่นน่ะ...รู้จักกันนานแล้วเหรอ?”

“ฮะ เซฮุนเป็นเพื่อนคนเดียวของคยองซู แต่เซฮุนอายุเยอะกว่า เรียนจบจากเมืองนอกและทำงานแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น...แสดงว่ามันเป็นคนดี”

“ใช่แล้ว~ เซฮุนคนดีมากๆ เลย” ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มเล็กๆ กับคำชื่นชมของตัวเอง คริสมองภาพที่เขาไม่เห็นมันบ่อยมากนักพลางจมดิ่งในความคิดของตัวเอง...ถ้าคยองซูมีความสุขในยามพูดถึงไอ้หมอนั่น ก็แปลว่าคงจะผูกพันกันไม่ใช่เล่นเลยสินะ

“มัน เอ่อ...เซฮุนดูแลนายดีรึเปล่า”

คยองซูพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง ทำเอาคนมองอดยิ้มตามไม่ได้ คริสไม่พูดอะไรหลังจากนั้น หากแต่สั่งให้คนตัวเล็กสนใจกับข้อสอบที่เขาจัดหามาให้มากกว่า วินาทีที่คยองซูก้มหน้าลงไปสนใจข้อสอบและความรู้ที่ตัวเองพยายามท่องจำมาเมื่อคืน คนเฝ้ามองก็ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองทันที

ถ้าเซฮุนกับคยองซูรู้จักกันมานาน และไอ้หมอนั่นเรียนจบจากเมืองนอก มันก็หมายความว่า...ช่วงที่เขาทิ้งใครอีกคนไว้ที่เกาะนั่นแล้วกลับมารับหน้าที่มือขวาของคุณคังอิน คือช่วงเวลาที่มันไม่ได้อยู่เกาหลี เขาถึงไม่รู้จักมัน

จริงอยู่ที่เขาเฝ้ามองคยองซูตั้งแต่เกิด แต่หลังจากนั้นไม่นั้น...คยองซูก็โตขึ้นจนเขาไม่อาจล้ำเส้นเหล่านั้นเข้าไปได้ บวกกับความหลังครั้งเก่ามันทำให้เขาไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ จึงหลบไปอยู่ในที่ที่หนึ่งสักพัก ทำให้คอยตามเรื่องของคยองซูได้ไม่มากพอ เพราะงั้นเขาถึงไม่รู้ว่าคยองซูต้องเจออะไรมาบ้าง

และแม้ว่าเวลานี้เขาจะอยู่ใกล้ชิดคยองซู ใกล้จนอาจช่วยเหลือได้ทุกอย่าง แต่มันก็คงไม่ง่ายขนาดนั้น ยุ่งมากไปก็ใช่เรื่อง...

“ผอ.ฮะ ข้อนี้คยองซูไม่เข้าใจ อธิบายให้ฟังหน่อยได้มั้ย?”

ร่างสูงหลุดจากภวังค์ทันทีที่เสียงของคนตัวเล็กดังขึ้น คริสรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนมองข้อสอบที่ถูกนิ้วเล็กๆ วางทาบในข้อที่ตนไม่เข้าใจ

...ถึงเวลาที่เขาจะต้องทำหน้าที่ของคนแอบมองแล้วสินะ

“ข้อนี้เหรอ ไหนขอดูหน่อยนะ”

 

ตาคมดุจซาตานร้ายฉายแวววาววับเมื่อภาพตรงหน้าคือภาพของคนสองคนที่อายุน้อยกว่าอยู่มากโข คนหนึ่งคือโอเซฮุน นักออกแบบเครื่องประดับชื่อดังที่ธุรกิจของครอบครัวกำลังไปได้สวยอยู่ในตอนนี้ กับอีกคน...ไอ้เด็กสกปรกที่เขาเกลียดมันจนเข้ากระดูกดำ

จงอินมั่นใจว่าเขาไม่ได้มาผิดเวลาเมื่อมองนาฬิกาบนข้อมือจนแน่ชัดแล้ว คราวหน้าคราวหลังคงต้องเช็คดีๆ ว่าไอ้เด็กนั่นมันคอยให้ใครมารับหรือเปล่า จะได้ไม่ต้องเจียดเวลางานเพื่อลดตัวลงมาทำอะไรแบบนี้ เหอะ! ประคบประหงมกันดีเหลือเกินนะ ไม่มีปัญญาเปิดประตูเองรึไงไอ้เด็กโง่ ถึงต้องให้ผู้ชายเปิดให้

น่าหมั่นไส้สิ้นดี!

มือสากสัมผัสบางเบาที่แผลบนหน้าผากของตัวเอง ความเจ็บแปลบบริเวณเนื้อแผลยังคงไม่จางหาย หากมันก็ลดลงไปบ้างแล้ว มือหยาบกร้านจะเลื่อนลงต่ำแล้วสตาร์ทรถเพื่อเคลื่อนออกไป

เขาไม่ควรเสียเวลามาทำอะไรแบบนี้เลยจริงๆ คราวหลังจะจำไว้ว่ามันมีสารถีประจำตัวแล้ว เหอะ!

 

รถคันหรูหยุดนิ่งยังลานจอดรถในสวนสนุกที่ใครหลายคนรู้จักกันดี เซฮุนเอื้อมมือไปยังกุญแจรถเพื่อดับเครื่องแล้วเอี้ยวตัวไปหาร่างเล็กข้างกายที่ตอนนี้ดูจะตื่นเต้นกับการมาเที่ยวหลังเลิกเรียนซะเหลือเกิน คยองซูนั่งนิ่งเมื่อใครอีกคนขยับกายเข้ามาใกล้แล้วปลดเข็มขัดนิรภัยให้เขา เซฮุนทำเพียงแค่นั้นทั้งที่อยากทำอะไรต่อมิอะไรให้คนตัวเล็กรู้สึกดี เพราะดูจากการนั่งเงียบตลอดทาง...คาดว่าภายในหัวคงมีเรื่องอะไรมากมายให้คิดจนเกินกว่าเด็กอายุสิบหกคนหนึ่งจะรับไหว

ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็เลือกที่จะเงียบและคอยดูแลอยู่ห่างๆ ด้วยการเปิดเพลงสไตล์ที่คยองซูชอบ นั่นทำให้คิ้วเรียวสวยคลายออกจากกันและในที่สุดรอยยิ้มหวานๆ ที่เขาเคยเห็นก็ปรากฏ คยองซูคงจะคิดไม่ตกกับการโกหกคุณพ่อแล้วออกมาเที่ยวกับเขาในวันนี้

ก็เด็กคนนี้เคยโกหกใครที่ไหนหากไม่จำเป็นจริงๆ แล้วการเอ่ยปากบอกพ่อว่าขอมาทำรายงานบ้านเพื่อน หากแต่แท้จริงแล้วมาขลุกตัวอยู่กับเขา คงจะเป็นเรื่องใหญ่มหันต์หากคังอินรู้เลยล่ะ หึ...ก็ยิ่งไม่ชอบหน้าโอเซฮุนคนนี้อยู่นี่นะ

“เซฮุนเร็วๆ คยองซูอยากเที่ยวแล้ว” เสียงใสร่าเริงทุกครั้งที่อยู่กับพี่ชายตัวสูง มือเล็กยกขึ้นกลางอากาศก่อนกวักมือเรียกอีกคนที่เอาแต่ยืนนิ่งหลังลงจากรถ ท่าทีกระตือรือร้นแบบนั้นมันทำให้คนโตกว่าอดส่ายหน้าไปมากับความเป็นเด็กของอีกคนไม่ได้ เซฮุนพยักหน้ารับก่อนเดินเข้าไปหา มือหนาคว้าหมับเข้าที่มือเล็ก ตั้งใจจะดึงเพื่อพาเจ้าตัวเล็กเข้าไปด้านในแล้วเลือกสรรเครื่องเล่นที่ตนต้องการ ทว่ามือบางกลับรั้งเขาไว้เสียก่อน “หืม? มีอะไรหรือเปล่าคยองซู”

“มีสิฮะ มาใกล้ๆ คยองซูเร็ว”

เซฮุนไม่ค่อยเข้าใจกับความต้องของคนตัวเล็กเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ยอมขยับกายไปใกล้แต่โดยดี

“มีอะไรเหรอ?” เซฮุนถามย้ำอีกรอบ

“เซฮุนจะใส่ชุดนี้เข้าไปเที่ยวสวนสนุกเหรอ?”

“หือ? ชุดนี้แล้วทำไมล่ะครับ มันไม่โอเคเหรอ”

คยองซูไม่ตอบ ทว่าส่ายหน้ารัวๆ แทนคำพูด ปลายเท้าขยับเข้าไปเพียงไม่ถึงคืบก็แทบจะแนบชิดกับแผงอกกว้างอยู่แล้ว ตากลมใสมองการแต่งตัวที่ยังคงอยู่ในสูทครบองค์จากชุดทำงานพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น อุตส่าห์พาเขามาเที่ยวตามที่เคยสัญญากันไว้ก่อนหน้านั้นทั้งที ใจคอจะให้คยองซูรู้สึกเหมือนมากับคุณพ่อรึไงนะ

คิก...แบบนี้ต้องแปลงโฉมคุณพ่อซะหน่อย

“คยองซู! ทำอะไร” เซฮุนถามเสียงลั่น ทว่าอีกคนกลับหัวเราะคิกคัก คยองซูใช้มือสัมผัสกับบสูทตัวใหญ่นั่นเบาๆ ก่อนปลดกระดุมท่ามกลางเสียงทักท้วงที่ดังขึ้นอีกระลอกใหญ่

“เซฮุนอย่าโวยวายสิ เดี๋ยวคนอื่นมองว่าเราเป็นตัวประหลาดนะ” เอ่ยดุไปอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วมีแต่ความสุขใจเมื่อได้อยู่ใกล้พี่ชายแสนดี คยองซูจัดการกับสูทตัวใหญ่เสร็จสิ้นแล้ว มือเล็กก็ไล้ไปตามเนคไทลายสวยสีเข้มซึ่งถูกผูกมัดเอาไว้อย่างดี

ใบหน้าหวานที่ตนเฝ้ามองมาตลอดอยู่ห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร ยิ่งในเวลาที่โดคยองซูตกอยู่ในห้วงของการกระทำของตัวเอง ไม่สนใจอีกฝ่ายที่คิดไม่ซื่ออย่างโอเซฮุนด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ความรู้สึกอยากเอารัดเอาเปรียบลอยเด่นขึ้นมาจนอยากต่อยหน้าตัวเองแรงๆ เซฮุนใจสั่นไหวราวกับเพลงคลาสสิกจังหวะเต้นรำบรรเลงอยู่ภายในใจ แววตาเรียบนิ่งฉายแวววาววับเมื่อคนตัวเล็กพยายามถอดเนคไทให้เขา

และเพราะเรื่องบังเอิญหรือเพราะความสูงที่ต่างกันก็ไม่อาจแน่ใจ ที่ทำคนตัวเล็กต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นสูงเพื่อง่ายต่อการดึงเนคไทนั่นออก มือหนาสั่นไหวค่อยๆ เคลื่อนจากการวางแนบไว้ข้างลำตัวเชื่องช้า ชั่งใจในการกระทำของตัวเอง อยากจะดึงมือลงแล้วยืนนิ่งดังเดิม ทว่า...

“อ๊ะ!

เซฮุนห้ามใจตัวเองไม่ได้ซะแล้ว มือของเขาคว้าเข้าที่เอวคอดเล็กก่อนฉุดรั้งเข้ามาใกล้ขณะที่คนอายุน้อยกว่าตั้งตัวไม่ทัน คยองซูนิ่งงันไปเล็กน้อยกับความใกล้ชิดที่ห่างอยู่เพียงแค่ปลายจมูก

“ถอดเนคไทให้พี่สิครับ”

“ปล่อยคยองซูก่อนสิฮะ” ว่าพลางใช้มือดันไหล่กว้างเบาๆ

“พี่จับไว้ไม่ได้เหรอ? คยองซูจะได้ไม่ต้องลำบาก ว่าไง จะถอดเนคไทให้พี่ไม่ใช่เหรอ”

คยองซูเงียบไปหลังจากนั้น ครุ่นคิดในบทสนทนาเมื่อครู่...ไม่ใช่ว่าเขาหวงตัวแล้วให้เซฮุนจับไว้แบบนี้ไม่ได้ แต่มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่หรอกใช่มั้ย ก็คยองซู...คิดกับเซฮุนแค่พี่ชาย แต่สิ่งที่เซฮุนกำลังทำ เหมือนกำลังแสดงออกเป็นความต้องการในแบบอื่น

แบบที่คยองซูไม่ต้องการ...

“มัน...ช่างเถอะฮะ เดี๋ยวคยองซูถอดเนคไทให้นะ” เอ่ยบอกพร้อมสะบัดความคิดไล่สิ่งไม่ดีออกไปจากหัว ไม่แน่คยองซูอาจคิดไปเองเรื่องที่เซฮุนรู้สึกกับตนมากกว่าน้องชาย ใช่...มันอาจจะเป็นอย่างนั้น คยองซูไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะรังแต่จะรบกวนสุขภาพจิตเปล่าๆ

มือเล็กจัดการกับเจ้าเนคไทตัวปัญหา ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของคนเฝ้ามองตลอดเวลา เซฮุนนึกอยากจะต่อยตัวเองขึ้นมาแล้วจริงๆ ถึงคยองซูจะยังคงทำสีหน้าปกติราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่ภายในใจมันกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เขาดูออกทุกอย่าง ดูออกทุกความรู้สึกที่คนตัวเล็กกำลังเป็น

คยองซูคงลำบากใจ แต่หากเขาพูดอะไรออกไปสักหน่อย คงไม่เป็นไรหรอกใช่มั้ย

“คยองซู เปิดใจให้พี่หน่อยได้มั้ย? พี่ชอบ...”

“คยองซูอยากเที่ยวแล้ว เซฮุนปล่อยคยองซูสิฮะ เราจะได้ไปเที่ยวกัน เดี๋ยวสวนสนุกปิดนะ”

อึก...เป็นสิ เป็นมากๆ เลยไอ้เซฮุน หาเรื่องเข้าตัวทำไมกัน

คล้ายกับชนวนแห่งความเจ็บปวดกำลังก่อตัวอยู่ภายในใจ นัยน์ตาคมหม่นลงเมื่อคนตัวเล็กไม่สนใจคำพูดขอเขา ซ้ำยังพูดเรื่องอื่นได้หน้าตาเฉย แบบนี้มันเจ็บกว่าการปฏิเสธเป็นไหนๆ มือสากอ่อนแรงเมื่อคนในอ้อมกอดใช้มือผลักไหล่ของเขาเบาๆ คล้ายการตอกย้ำท่าทีปฏิเสธ คยองซูแสร้งระบายยิ้มหวาน ปลดกระดุมเม็ดแรกของเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ให้คลายความร้อน จากนั้นจึงนำเนคไทและสูทตัวเดิมไปเก็บที่ตัวรถ

“...”

ทันทีที่หันหลังกลับ...รอยยิ้มเสแสร้างเมื่อครู่ก็จางหายไป คยองซูไม่ได้หูหนวกตาบอดจนไม่ได้ยินในสิ่งที่เซฮุนพูด แต่จะให้ทำยังไง คยองซูไม่ใช่คนใจง่ายที่จะเปลี่ยนมารักใครต่อใครได้ทันควัน และคยองซู...ก็อยากรักษาสถานะความเป็นพี่น้องที่ไม่ว่ายังไงก็ยั่งยืนกว่าการคบหากันด้วยสถานะอื่น และหากจะให้แปลแบบตรงตัว...คยองซูไม่อยากเสียพี่ชายแสนดีอย่างเซฮุนไป

ถ้าไม่มีเซฮุน คยองซูก็ไม่รู้จะมอบตำแหน่งที่พึ่งทางใจให้ใครแล้ว

เพราะฉะนั้นช่วยรักษาความสัมพันธ์ดีๆ แบบนี้เอาไว้เถอะนะ

เซฮุนจ้องมองร่างเล็กที่นำเสื้อผ้าของเขาไปเก็บและยังยืนนิ่งหลังปิดประตูรถ อยากจะเอ่ยคำขอโทษในสิ่งที่ตนทำพลาดลงไปทว่ามันคงจะคล้ายกับการแก้ตัวของคนฉวยโอกาส ร่างสูงจึงทำเพียงแค่ขยับปลายเท้าเข้าไปใกล้ แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นในระดับหัวไหล่ของตน และวางทาบบนเรือนผมนุ่มด้วยสัมผัสอ่อนโยน

“ไปเที่ยวกันครับตัวเล็ก”

คำพูดนั่น...ราวกับน้ำเย็นๆ ที่สาดเข้ามาดับความร้อนรุ่มในใจของทั้งสอง เรียวปากชมพูระเรื่อระบายยิ้มบางเบาจากความรู้สึกแท้จริง ก่อนหันกลับมาแล้วฉีกยิ้มกว้าง

“ฮะ ไปเที่ยวกัน”

 

60%

 

(เปิดเพลงฟังระหว่างอ่าน รับรองว่าฟินแน่ๆ จ้า)



( ไม่ใกล้ไม่ไกล - Jetset'er )

 

“โอเซฮุน คยองซูจะเอาอันนั้น!” ร่างเล็กว่า พลางชี้นิ้วไปยังตุ๊กตาตัวขาวที่ถอดแบบมาจากสติ๊กเกอร์ไลน์ไม่มีผิดเพี้ยน เจ้านั่นวางอยู่ในตู้กระจกพร้อมป้ายราคาสำหรับนักท่องเที่ยว แน่นอนว่าสูงพอควร ถึงอย่างนั้นก็ยังเอ่ยบอกพร้อมชี้นิ้วยืนยันว่าอยากได้เจ้านี่ไม่เปลี่ยนแปลง เท่านั้นไม่พอ กายเล็กยังกระโดดดึ๋งราวกับเด็กเมื่อคนโตกว่ามองเจ้าตุ๊กตาสุดน่ารักด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“จะเอาอันนี้เหรอ?” เซฮุนหันไปถามคนตัวเล็กที่พอเขาบอกว่าจะซื้อของขวัญไถ่โทษเรื่องไม่ดีก่อนหน้านั้น ก็กระวีกระวาดจูงมือพาเขาเข้ามายังร้ายขายของที่ระลึกโดยไม่ถามสุขภาพบัตรเครดิตของเขาสักคำ

ใช่ว่าคนอย่างโอเซฮุนจะไม่มีเงินจ่าย แต่ของที่จะซื้อควรเหมาะกับเม็ดเงินไม่ใช่รึไง ไอ้ตุ๊กตาหน้าตาประหลาดที่ละม้ายคล้ายคลึงกับสติ๊กเกอร์ไลน์เวลาคยองซูส่งมาให้เขาทางโทรศัพท์น่ะคืออะไร

“อื้อ! ก็จะเอาอันนี้ ทำไมอ่า จะไม่ซื้อให้แล้วเหรอ”

ให้ตายเถอะ! คยองซูจะทำหน้าตาน่ารักแบบนั้นไปเพื่อใคร ไอ้ตากลมๆ แสนเงอะงอนพร้อมปากเชิดรั้นพวกนั้นน่ะเก็บให้ไกลหน่อยได้มั้ย เพราะอย่างนี้เขาถึงห้ามใจตัวเองไม่ไหวไงล่ะ

“เอาอย่างอื่นเถอะคยองซู ไอ้นี่มันตลก”

“ไม่เห็นตลกเลย น่ารักออก คยองซูชอบ”

“พี่บอกว่ามันตลก”

“ก็คยองซูบอกว่าไม่ตลกไง โตแล้วห้ามเถียง ให้เด็กเถียงคนเดียวพอ”

เดี๋ยวนะ...นี่มันอะไรกัน ที่คยองซูพูดนี่ตรรกะไหน ช่วยตอบเซฮุนที

ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่นกับความดื้อรั้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเดินเข้าไปใกล้เจ้าตัวเล็กที่ยืนมองอยู่ มือกร้านยกขึ้นในระดับใบหน้าหวาน คยองซูมองการกระทำแปลกประหลาดนั่นด้วยความงุนงง ดวงตากลมใสราวกับพลอยล้ำค่า กะพริบถี่เล็กน้อยเมื่อมือสากเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ และหลังจากนั้น...

“งื้อ...ปล่อยคยองซูนะ”

“ไม่ปล่อย หมั่นเขี้ยวเด็กดื้อ”

คราวนี้กลับเป็นคยองซูที่ขมวดคิ้วจนแทบพันกันซะเอง เซฮุนใช้มือบีบแก้มนุ่มๆ คล้ายซาลาเปาทั้งสองเบาๆ และเพิ่มความแรงในวินาทีถัดมา ใบหน้าหวานยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิด หากแต่ภาพเหล่านั้นก็ทำให้คนทั้งคู่ระบายยิ้ม คยองซูยังคงขืนตัวออกจากการดึงแก้ม ทว่าอีกคนกลับยังคงเล่นสนุกไม่เลิก

“ปล่อยน้า~

“ไม่ปล่อย~

“นี่! อย่ามาเลียนแบบเสียงของคนอื่นนะ”

“ทำไมเหรอ เลียนแบบแล้วทำไม ปล่อยน้า~ เนี่ย เสียงคยองซูแบ๊วละเกิน คนฟังจั๊กจี้”

“เซฮุน!

“ครับ” คนกวนประสาทฉีกยิ้มกว้าง

“คนที่เลียนแบบเสียงของคนอื่น คือคนนิสัยไม่ดี”

“แล้วคนนิสัยดี เขาดื้อกับคนอายุมากกว่าเหรอ”

“ยอกย้อนเหรอ”

“เปล่าซะหน่อย” แก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับบีบแก้มนุ่มด้วยความหมั่นเขี้ยวไปอีกหนึ่งที คยองซูใบหน้าหงิกงอแต่มันก็ช่างน่ารักในแบบของคนตัวเล็กเอง มือบางลูบแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อคล้ายผลแอปเปิลนั่นเบาๆ มันไม่เจ็บมากมายอะไรมากมาย แถมยังทำให้ความอึดอัดก่อนหน้านี้หายไปจนแทบไม่เหลือด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่คยองซูไม่เข้าใจ...คือโอเซฮุนขี้เล่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

หรือเพราะเก็บกดเรื่องงาน สงสัยจะใช่ ก็ Jewelry Designer คนนี้ดูจะเนื้อหอมเป็นพิเศษ บริษัทห้างร้านรุมตอมกันให้กวักจนแทบออกแบบไม่ทัน

คยองซูคิดแบบนี้ถูกแล้วใช่มั้ยล่ะ

“มัวคิดอะไรอยู่”

“เอ๋? ก็...เปล่าฮะ” ร่างเล็กระบายยิ้มแห้ง “เซฮุนจะซื้อตุ๊กตาตัวนั้นให้คยองซูมั้ย?”

ร่างสูงหันกลับไปมองเจ้าตุ๊กตาตัวขาวนั่นอีกครั้ง ก่อนหันกลับมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ไปบอกพนักงานให้หยิบออกมาสิ”

“แสดงว่า...”

“เดี๋ยวพี่ซื้อให้ ไปบอกพนักงานสิครับ”

สิ้นคำพูดนั้น เจ้าตัวเล็กก็ดีใจราวกับเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบ ใบหน้าหวานถูกแต้มไปด้วยรอยยิ้มสดใสที่ทำเอาคนมองแอบมีความสุขไปด้วย คยองซูรีบพาตัวเองกระโดดโลดเต้นไปหาพนักงานที่ยืนอยู่ไม่ไกลทันที จากนั้นไม่นานเจ้าตุ๊กตาสติ๊กเกอร์ไลน์ก็ตกเป็นของเด็กดื้อโดยที่ไม่เสียเงินสักแดงเดียว แขนเรียวโอบกอดของเล่นชิ้นใหม่ที่โชยกลิ่นหอมมาตามเนื้อผ้า ตากลมเหลือบไปเห็นคนตัวโตที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก บัตรเครดิตวงเงินไม่ต่ำกว่าสิบล้านถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วตามด้วยการโค้งรับของพนักงาน

“เสร็จแล้ว ไปกันเถอะคยองซู”

ร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ กับเสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างกาย คยองซูกะพริบตาปริบมองคนกระเป๋าหนักที่จ่ายเงินให้เขา เอ๋?...เสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ไปดูร้านอื่นกันเถอะฮะ”

เซฮุนพยักหน้ารับคนตัวเล็กที่ใช้มือข้างที่ว่างจากการกอดรัดตุ๊กตาจับมือเขาไว้ แล้วพาเดินออกจากจุดเดิมของร้านขายของที่ระลึก ความเนียนนุ่มจากมือบอบบางมันทำให้เขาตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งรักโดยที่สั่งห้ามใจตัวเองไม่ได้

มือนี่...ถ้าเป็นไปได้ จับเอาไว้ให้เนิ่นนานกว่านี้ได้หรือเปล่า

ถ้าได้ ก็คงจะดี แต่ถ้าไม่ ก็ขอเก็บช่วงเวลาแบบนี้ให้นานที่สุดก็แล้วกัน

คยองซูก้าวเท้าในจังหวะช้าลงเมื่อมือที่ตนจับกุมเอาไว้แปรเปลี่ยนเป็นการสอดประสาน ทำเอาแทบก้าวเท้าไม่ออก ร่างเล็กไม่รู้หรอกว่าเซฮุนกำลังรู้สึกอะไร และมีอะไรซ่อนอยู่ในการกระทำ แต่คำร้องขอที่แม้จะไม่มีถ้อยคำใดถูกเปล่งออกมาก็ทำให้ไร้ซึ่งการขัดขืน คยองซูเงยหน้ามองคนที่วางสายตาไว้ยังเส้นทางด้านหน้า เซฮุนไม่ได้หันกลับมามอง แต่คยองซูก็สัมผัสได้...ว่าเซฮุนกำลังมีความสุข

ใบหน้าน่ารักก้มลงพร้อมกับทอดสายตายังมือที่จับประสานกันอยู่ คยองซูบีบมือเบาๆ ต้องการย้ำชัดใครอีกคนได้รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราจะยังอยู่ตรงนี้

และมันก็คงมาไกลได้เพียงแค่นี้...เข้าใจใช่มั้ยเซฮุน

 

เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมง คยองซูรู้สึกสนุกสนานกับการมาเที่ยวครั้งนี้จนความเก็บกดภายในใจนั้นแทบเลือนหาย ร่างเล็กเข้านู่นออกนี่ตามประสาเด็กตัวเล็กที่ไม่เคยมีใครพามาในที่แบบนี้ บ้างก็ตื่นเต้นกับเครื่องเล่นที่ลอยผ่านไปผ่านมา คยองซูอยากจะลองเครื่องเล่นผาดโผนดูบ้าง หากแต่มันคงเป็นเรื่องยากของคนที่สุขภาพไม่ค่อยดี เพราะงั้นถึงได้ใช้เวลาไปกับการมองดูคนอื่นสนุกสนาน

แค่นั้นคยองซูก็มีความสุขสุดๆ ไปเลยล่ะ

ท้องฟ้าสีครามกำลังแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้มจากแสงของดวงอาทิตย์ในยามเย็น สวนสนุกคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มักจะพาครอบครัวมาพักผ่อนหลังเลิกงาน เซฮุนและคยองซูยังคงใช้มือจับกุมกันไว้แน่น ไม่มีใครคิดจะปล่อยหรือคลายแรงบีบ คนหนึ่งต้องการย้ำชัดในความสัมพันธ์ ส่วนอีกคน...เขาเพียงอยากเก็บช่วงเวลาดีๆ แบบนี้ให้มากที่สุด

เซฮุนเปลี่ยนเป็นผู้นำในการจับมือ แน่นอนว่าคยองซูทำได้แค่เพียงผู้ตามเท่านั้น แววตาหวานกวาดมองไปทั่วบริเวณก็พบว่าแถบนี้เป็นร้านอาหารซึ่งส่วนมากจะเป็นรูปแบบฟาสฟู้ดและร้านไอศกรีมซะส่วนใหญ่

“อยากกินไอศกรีมรึเปล่าคยองซู”

เหมือนคนตัวโตจะรู้ทัน เซฮุนหันกลับมาหาร่างเล็กที่ลดจังหวะฝีเท้าตัวเองลง แขนเล็กยังคงตระกองกอดเจ้าตุ๊กตานั่นไม่ปล่อย หันไปมองอีกคนแล้วพยักหน้ารับเบาๆ

“ไอศกรีมก็อยากกินฮะ แต่คยองซูอยากได้แหวนมากกว่า” คยองซูพยักหน้าไปทางโปสเตอร์ที่จัดแสดงโปรโมชั่นต่างๆ ของร้าน “แต่ว่าต้องสั่งไอศกรีมสองถ้วย ถึงจะได้แหวนหนึ่งวง”

“งั้นไปกินกันมั้ย?”

“ได้เหรอฮะ”

เซฮุนไม่ตอบ ทว่าเขากลับออกแรงดึงเพื่อพาเจ้าตัวเล็กเข้าไปด้านใน ดูแค่นี้ก็รู้ว่าคยองซูสนใจไอ้แหวนในโปสเตอร์มากแค่ไหน ถึงมันจะเป็นของเล่นราคาไม่กี่บาท แต่เขาไม่มีวันลืมว่าสิ่งที่คยองซูชอบมาตั้งแต่เด็ก...คือแหวนสักวงจากคนที่รัก

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที...ไอศกรีมสองถ้วยถูกวางด้วยฝีมือของพนักงาน ลูกค้าในร้านมีน้อยกว่าที่คิด ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็เลือกที่จะพาคยองซูมานั่งในอีกมุมหนึ่งของร้านที่แอร์เย็นฉ่ำไร้ผู้คนเพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวายเท่าไหร่นัก

“เซฮุน~

“หือ?” ร่างสูงตอบรับเสียงหวานที่เอ่ยเรียกเขาในขณะที่มือยังสาละวนกับไอศกรีมในถ้วยอยู่ เงยขึ้นมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน ตากลมสุกใสพร้อมริมฝีปากสีชมพูอ่อนระบายยิ้มกว้างมันทำให้เขาใจเต้นขึ้นมาอีกครั้ง

บ้าจริง...ทำไมความรู้สึกอยากเอารัดเอาเปรียบมันกลับมาอีกแล้ว

ห้ามใจตัวเองให้ได้สิวะไอ้เซฮุน! เขาไม่ยอมให้แกแสดงออกว่ารัก แกก็ต้องทำให้ได้

“มีอะไรเหรอ?” เซฮุนถามซ้ำ คยองซูไม่ตอบ ทว่ามือเล็กกลับหยิบผลเชอรี่เคลือบช็อคโกแลตจากถ้วยไอศกรีมของตัวเองมาวางบนถ้วยของเขาแทน

“คยองซูไม่อยากกินเชอรี่ กินให้หน่อยได้มั้ยฮะ”

“ถ้าหยิบวางขนาดนี้ก็ไม่ต้องถามแล้วมั้งครับ” พูดติดตลกก่อนก้มลงมองสิ่งที่คยองซูนำมาให้ก่อนหน้านี้

จะว่าไป เซฮุนก็ไม่ได้พิศวาสไอ้ผลเชอรี่นี่เท่าไหร่หรอก

“กินสิฮะ คยองซูรออยู่นะ”

เซฮุนมองคนตัวเล็กที่ส่งเสียงเชียร์ราวกับดูกีฬา แววตาสุกใสดูตั้งความหวังยังไงชอบกล เห็นแบบนั้นก็อดทอดถอนหายใจออกมาเล็กน้อยไม่ได้จริงๆ นี่สรุปว่าเขาต้องกินไอ้ผลไม้รสชาติเปรี้ยวหวานอะไรนี่จริงๆ เหรอ เหอะ...ไม่เห็นต้องถามอะไรให้มากความ ยังไงๆ เซฮุนก็ยอมคยองซูทุกอย่างอยู่แล้ว มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะยกขึ้นก่อนจะใช้นิ้วเรียวจับกิ่งของเจ้าเชอรี่นั่นเบาๆ ยกขึ้นมองเล็กน้อยก่อนนำมันเข้าปาก

“อึ่ก!

ให้ตายเถอะ...เหมือนโอเซฮุนจะเจอแจ็คพ็อต จากที่คิดไว้ว่ามันคงจะหวานจนเลี่ยน กลับกลายเป็นรสชาติเปรี้ยวจี๊ดถึงใจซะอย่างนั้น เปลือกตาสีเนื้อปิดแน่นเมื่อผลเชอรี่แผลงฤทธิ์ในปากของเขา เซฮุนอยากจะคายมันทิ้ง แต่พอได้ยินหัวเราะจากคนตัวเล็กก็ทำให้เขาจำเป็นต้องกลืนมันลงไป

เสียงหัวเราะจากโดคยองซู ไม่มีใครได้ยินมันบ่อยนักหรอก แล้วยิ่งในเวลาที่คนตัวเล็กมีความสุขแบบนี้ ก็คงต้องรักษาสิ่งนั้นเอาไว้

“เซฮุนนี่ตลกจัง มันไม่เปรี้ยวขนาดนั้นซะหน่อย”

“ไม่เปรี้ยวเหรอ ลองกินดูมั้ยล่ะ” เซฮุนว่า พลางเอามือเช็ดปากตัวเอง ก่อนจะหยิบน้ำเปล่าข้างกายขึ้นมาดื่ม

“บ้าเหรอ ไม่เอาหรอก โอ๊ะ! ดื่มดีๆ สิฮะ”

“อ่ะ...”

บ้าจริง...

เซฮุนรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นรัวจนกลายเป็นการปิดทางให้เขาไปต่อไม่ถูก ดวงตาเรียมคมเหลือบมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจกับการกระทำของตัวเอง ก่อนย้อนกลับมาเหลือบมองทิชชู่ที่ถูกมือเล็กจับไว้แล้วซับเบาๆ ให้น้ำจางหายจากมุมปากของเขา ความอ่อนโยนจากความใส่ใจมันทำให้เขารู้สึกถึงด้านปีศาจของตัวเอง คล้ายไฟแห่งมารกำลังก่อตัวและปะทุขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้เทวดาในตัวกำลังเลือนหายไป

เซฮุนไม่เคยรู้สึกอยากฉวยโอกาสคยองซูมากมายดังเช่นวันนี้ เขาไม่ใช่คนดีอะไร แต่เขาก็พยายามจะเป็นพี่ชายที่ดีที่สุดของคนตัวเล็ก ไม่ล่วงเกิน ไม่เอาเปรียบ ไม่คิดทำการสิ่งใดที่เหนือกว่าคนเป็นพี่เขาทำกัน แต่นี่...

คยองซูกำลังทำให้เขาต้องการแหกกฎทุกข้อที่กล่าวมา

“เสร็จแล้วฮะ” เอ่ยบอกเสียงใสก่อนวางทิชชู่เปื้อนน้ำนั่นลงแล้วผละตัวออกไป “งั้นคยองซูจัดการกับไอศกรีมก่อนนะ เดี๋ยวละลายหมด”

“ครับ” เซฮุนตอบเพียงแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ ที่เขาสามารถสื่อสารกับคนรอบข้างได้ เพราะในตอนนี้มันช่างลำบากเหลือเกินหากให้เขาพูดประโยคยาวๆ อวัยวะภายใต้หน้าอกด้านซ้ายเต้นรัวและแรงอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ยิ่งวินาทีที่มือบอบบางคว้าช้อนคันยาวขึ้นมาตักเนื้อไอศกรีมแล้วละเมียดละไมนำของอร่อยเข้าปากด้วยแล้ว มันช่างน่า...

“ทำไมไม่กินล่ะฮะเซฮุน”

“...!!

“หือ? เซฮุนตกใจทำไม”

“ปะ เปล่า กินครับกิน” เซฮุนเกาแก้มตัวเองแก้เก้อ ความคิดอกุศลผุดเข้ามาในความคิดของเขาจนได้ ถ้าไม่มีเสียงทักท้วงของเจ้าตัวเล็ก ป่านนี้เขาอาจดึงคนข้างกายเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากเพราะความยั่วยวนอย่างไร้เดียงสานั่นแล้ว

คยองซูไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เซฮุนกำลังรู้สึกเท่าไหร่นัก ถึงอย่างนั้นร่างเล็กก็ไม่ติดใจอะไรให้มากความ ไอศกรีมรสอร่อยกำลังจดจ่ออยู่ตรงหน้าเขา และต่อจากนี้...คยองซูจะจัดการมันให้หมดภายในสิบนาที!

เซฮุนตักไอศกรีมเข้าปากหลังจากตั้งสติได้ ไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการหักห้ามใจตัวเอง ต้องคอยบังคับตัวเองมากสักแค่ไหนในการหยุดยั้งไม่ให้เงยหน้าขึ้นสบกับริมฝีปากกลีบสวย หากแต่เสียงหัวเราะคิกคักของคนตัวเล็กก็ทำให้เขาแทบอยากจะทึ้งหัวตัวเองแรงๆ และในที่สุดเซฮุนก็เบนสายตาขึ้นมองกิริยาไร้เดียงสาจนได้

กลีบปากสีหวานฉ่ำเยิ้มจากการละลายของเนื้อไอศกรีมสีครีมอ่อน...

ลิ้นเรียวแลบเลียกลีบปากล่างเพื่อทำความสะอาด แต่มันก็จางหายไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ไหนจะไอศกรีมก้อนใหม่ที่ถูกตักแล้วนำเข้าปากเชื่องช้าราวกับต้องการซึมซับรสชาติแห่งความอร่อยให้นุ่มลิ้นไปนานเท่านาน ราวกับนี่คือโฆษณาที่เต็มไปด้วยความงดงาม และด้วยความไม่ทันระวัง...ไอศกรีมเจ้ากรรมก็ทิ้งคราบเนื้อของตัวเองไว้บนมุมปากด้านซ้าย

“อ๊ะ!

หมดสิ้นความอดทนของเทวดา มารร้ายในตัวร่างสูงแผ่ซ่านจนความอดกลั้นแตกละเอียด ร่างเล็กร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อคนข้างกายใช้มือดึงรั้งเข้าไปใกล้ คยองซูผงะนิ่งเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนคลอเคลียอยู่บนพวงแก้มนวลนุ่ม ตาคมหลบต่ำมองความยั่วยวนบนกลีบปากอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยไอศกรีมรสหวาน

“ซะ...!!

กายเล็กสะดุ้งเฮือก เมื่อปลายลิ้นเรียวตวัดเลียความอร่อยจากมุมปากพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะปลายคางมนแล้วจับให้นิ่ง เซฮุนห้ามใจไม่ตัวเองไว้ไม่อยู่ ร่างสูงแลบเลียความอร่อยอีกเพียงครั้ง...เนื้อไอศกรีมก็หายไปจนหมด

แล้วหลังจากนั้น เทวดาสุดหล่อก็แหกกฎของตัวเอง

“อย่า...อื้อ!!

 

 

เสียงหวานร้องท้วงทันทีเมื่อสิ่งที่ตนไม่เคยคาดฝันเกิดขึ้นรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน คยองซูพยายามส่งเสียงประท้วงออกไปซ้ำสองทว่ากลับถูกมือหนาที่ก่อนหน้านี้สัมผัสแผ่วเบาอยู่บนปลายคางเปลี่ยนเป็นโอบรอบเอวคอดเล็กแล้วดึงรั้งเข้าไปแนบชิด ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับแล้วกดย้ำจนไร้ช่องทางหายใจ ตากลมเบิกกว้างกับการกระทำจู่โจมของคนที่เขาไม่เคยนึกคิดว่าจะทำสิ่งนี้

มือเล็กวางทาบอยู่บนแผงอกกว้าง ขยุ้มเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่แล้วออกแรงผลักเพื่อหนีจากการรุกล้ำที่กำลังคืบคลานเข้ามา หากแต่คนตัวโตไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้น ในเมื่อห้ามใจตัวเองไม่อยู่ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์หยุดยั้ง เซฮุนปิดเปลือกตาก่อนบดเบียดริมฝีปากลงไปด้วยสัมผัสหนักหน่วง ขณะที่คนในอ้อมกอดยังคงขัดขืนสัมผัสจากเขา เห็นดังนั้นมือหนาอีกข้างจึงเอื้อมขึ้นคว้าลำคอระหงแล้วดึงกายเล็กเข้ามากอดแน่น

“อื้อ...” คยองซูแทบคลั่งกับจูบร้อนแรงที่แม้จะไม่มีการรุกล้ำก็ทำให้เขาแทบสิ้นลมหายใจ ไม่ต้องการ...ร่างเล็กไม่ต้องการจูบจากคนๆ นี้ คนที่เขานั้นรักเสมือนพี่ชาย รักเหมือนคนในครอบครัว และคนตัวเล็กก็มั่นใจเกินร้อย...ว่าก่อนหน้านี้ย้ำชัดในความสัมพันธ์ของเราไปแล้ว

แต่ทำแบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน!

เซฮุนไม่สนใจการขัดขืนที่หากจะพูดจริงๆ ยังเทียบเรี่ยวแรงของเขาไม่ได้เลยสักนิด คยองซูอ่อนหัดเกินไปหากจะต่อต้านคนอย่างเขา เรียวปากสีส้มอ่อนกดจูบลงไปมากขึ้นจนในที่สุดปากอิ่มก็เผยอออกจากกันตามความต้องการของมารร้าย ไม่รอช้า ลิ้นเรียวสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานที่ตนปรารถนาครอบครองมาตลอดสิบปี เซฮุนไม่อาจห้ามใจของเขาไว้ได้ ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดด้วยความช่ำชองจนคนตัวเล็กที่หมายพยศหมดสิ้นเรี่ยวแรงในทันที

และนั่นก็ทำให้มารในตัวของโอเซฮุนคำรามขึ้นมาอีกครั้ง

คยองซูหลับตาลง...ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์แสนอึดอัดนี่ดี เซฮุนอาจมีความสุขที่ได้ล่วงเกินเขา แต่เด็กตัวเล็กคนนี้...กลับไม่ต้องการสิ่งนั้น

...ไม่เลยสักนิด

แต่จะให้คยองซูทำยังไง...ในเมื่อพี่ชายแสนดียังคงรุกล้ำอยู่แบบนี้

“ฮึก...” น้ำหยดใสไหลรินออกมาจากตาคู่สวยพร้อมเสียงสะอื้นหลังความอดทนสิ้นสุดลง คนเอาแต่ใจหยุดนิ่งในทันทีเมื่อน้ำอุ่นๆ ไหลลงกระทบแก้มสากของเขา เซฮุนผละจูบจากริมฝีปากที่บวมช้ำจากการถูกเขาบดเบียดก่อนหน้านี้ คยองซูกายสั่นไหวด้วยแรงสะอื้น เลื่อนมือที่วางอยู่บนแผงอกกว้างของอีกคนขึ้นช้าๆ

ตั้งใจจะเช็ดน้ำตาแห่งความเสียใจบนแก้มตัวเองทิ้ง ทว่ากลับเปลี่ยนการฟาดลงแรงๆ ที่แก้มกร้าน

เพียะ!!

ใบหน้าหล่อหันขวับไปตามแรงตบจากฝ่ามือเล็ก ความชาแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บ ไม่ใช่เจ็บที่กาย หากมัน...กลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่หัวใจ

ฝ่ามือนั่น...ราวกับเครื่องเตือนสติให้เขาหยุดการกระทำบ้าๆ นี่สักที และมันก็ได้ผลชะงักงัน

“ทำไมทำแบบนี้ ฮึก...ทำไมถึงเอาเปรียบคยองซู”

“...”

จะตอบยังไงไอ้เซฮุน แกจะตอบยังไง

“ขอโทษ...”

“อย่าทำแบบนี้อีก”

“...”

คยองซูพูดเพียงแค่นั้นก็ทำให้สิ่งที่คนตัวสูงอยากจะพูดเลือนหายไปในทันที เซฮุนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ตั้งใจจะเอ่ยอะไรออกไปบ้าง แต่เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นขัดซะก่อน

“พาคยองซูไปที่รถ คยองซูจะเอากระเป๋านักเรียน วันนี้ไม่ต้องไปส่ง คยองซูจะกลับเอง”

 

(แฟนอาร์ตประกอบฉากจากน้องพิมพ์ รวบรวมเหตุการณ์ฉากจูบจ้า ขอบคุณมากๆ น้า ชอบสุดๆ ><)

 

 

ครั้งแรก...นี่คงเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่คยองซูกลับบ้านด้วยตัวเอง ร่างเล็กไม่รู้หรอกว่ารถโดยสารประจำทางที่วิ่งขึ้นมาจะจอดบริเวณหน้าบ้านของตนหรือเปล่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตนอยู่ส่วนใดของประเทศ นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เพราะเรื่องที่ยังวนเวียนอยู่ในหัวใจดวงนี้ คือเรื่องจูบนั่น...

ทำไมกัน...ทำไมสุดท้ายแล้วคนเขาที่ไว้ใจไม่ต่างอะไรจากคนในครอบครัว ถึงทำให้เขาเสียใจเหมือนคนอื่นๆ

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้...

ใบหน้าหวานที่มองเพียงเสี้ยวก็รู้แล้วว่าก่อนหน้านี้เสียน้ำตากับความรู้สึกของตัวเองมามากแค่ไหน สองแขนเรียวโอบกอดกระเป๋าแน่น โชคดีที่ตุ๊กตาตัวขาวไม่ใหญ่มากนักจึงเก็บไว้ในกระเป๋าของตนได้ คยองซูกำลังโหยหาคนปลอบใจ ทว่าตอนนี้มันกลับไม่มี...คนสุดท้ายซึ่งเป็นที่พึ่งทางใจก็ทำให้ความไว้ใจของเขาพังทลายลงแล้ว

พังทลาย...เพราะจูบนั่น

การสั่นครืนของเครื่องมือสื่อสารเป็นตัวฉุดรั้งให้คนตัวเล็กหลุดจากภวังค์ของตัวเอง มือเล็กรูดซิปกระเป๋าหน้าหมายจะหยิบโทรศัพท์มือถือ ทว่าบางสิ่งกลับทำให้การกระทำหยุดนิ่งซะก่อน

เครื่องช็อตไฟฟ้าที่เซฮุนให้มา...

คยองซูถอนหายใจกับความอึดอัดของตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นด้วยเสียงเรียกเข้าจากคนโทรมา ริมฝีปากสีหวานเม้มแน่นเมื่อเห็นชื่อจริงของคนปลายสาย เซฮุนโทรมา โทรหาเขางั้นเหรอ?...เพื่ออะไรกัน

ร่างเล็กปล่อยให้โทรศัพท์มือถือสั่นครืนอยู่แบบนั้น ไม่คิดจะรับสาย ไม่คิดตอบกลับ ไม่แม้แต่จะกดตัดสายอย่างที่ควรจะเป็น จนเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งนาทีปลายสายก็ถูกตัดไป แม้จะมีการโทรมาใหม่อีกสองสามครั้ง แต่ผลสุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม คยองซูปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั้น จนในที่สุดก็เงียบไปจริงๆ ร่างเล็กตั้งใจจะเก็บมันลงกระเป๋าเป้ดังเดิม แต่การแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นไลน์ก็ทำให้การกระทำชะงักค้าง

คยองซู

คยองซู เห็นข้อความจากพี่มั้ย?

ตัวเล็ก...อ่านแล้วช่วยตอบหน่อยได้มั้ย...

คยองซูชั่งใจอยู่หลายวินาทีกับข้อความนั่น อยากจะปิดเครื่องหนีแต่ก็กลัวว่าใจตัวเองจะสั่งให้หยิบมันขึ้นมาเปิดแล้วกดดูใหม่ เพราะอย่างนั้นมือเล็กถึงพิมพ์ตอบไป

คยองซูจะกลับบ้าน

ร่างเล็กกดตอบเพียงแค่นั้น ก่อนนั่งนิ่งเพื่อดูว่าคนตัวโตจะตอบกลับมายังไง

โกรธพี่เหรอ...

โกรธเหรอ...คยองซูไม่ได้โกรธเซฮุนสักหน่อย

แค่มัน...เสียความรู้สึกเท่านั้นเอง

ขอโทษนะ โกรธได้...แต่อย่าเกลียดเลยนะครับ

คยองซู...

หายโกรธพี่แล้วใช่มั้ย? พี่มีนิทานอะไรจะเล่าด้วยล่ะ อันที่จริงจะเล่าให้ฟังก่อนกลับ แต่ว่าเราอยากกลับบ้านเอง ก็เลยจะเล่าตอนนี้

นิทานเรื่องนั้น...มีชื่อว่า ตาโตกับตัวสูง

คยองซูย่นระยะหว่างคิ้วเข้าหากันกับข้อความที่ถูกส่งมาจากเซฮุน นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความบนหน้าจอระบบสัมผัส แต่ท้ายที่สุดก็กดลบมันออกไปเมื่อมีข้อความยาวเหยียดถูกส่งมาอีกครั้ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...มีคนสองอยู่ใกล้กันมาโดยตลอด คนหนึ่งคือเด็กชายตัวเล็กๆ ชื่อองค์ชายตาโต ส่วนอีกคน คือเจ้าชายตัวสูงที่คอยแอบมององค์ชายตาโตมาตั้งแต่ตัวเท่าเอว ตาโตเป็นเด็กน่ารัก ใช่...เขาน่ารักมากจริงๆ จนตัวสูงนั้นคิดไปไกลกว่าคนที่ใกล้ชิดกัน

มือเล็กกำแน่นเมื่ออ่านข้อความยาวเหยียดนั่นจบ คยองซูรู้...ว่าเซฮุนต้องการจะสื่ออะไร และหากยินยอมให้คนตัวโตพิมพ์นิทานแทนความรู้สึกต่อไปจนจบ...ก็คงไม่ทำให้ความรู้สึกของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งดีขึ้นหรอกใช่มั้ย?

ร่างเล็กคลายมือที่กำลังบีบโทรศัพท์ของตนแน่น กัดริมฝีปากครุ่นคิดในข้อความที่ตนต้องการจะพิมพ์ แบบไหนกัน...แบบไหนจะทำร้ายอีกฝ่ายได้น้อยที่สุด ความรู้สึกของคนตัวเล็กก็คงไม่ต่างจากใครอีกคนเท่าไหร่นัก

โดนปฏิเสธความรัก...ไม่ว่าใครก็เจ็บด้วยกันทั้งนั้น

นิทานสนุกมากเลยฮะ แล้วเจ้าชายตัวสูง...หมายถึงพี่จงอินใช่มั้ย?

 

อึก...จงอินงั้นเหรอ?

อะไรทำให้คยองซูคิดแบบนั้น เจ้าชายตัวสูงมันหมายถึงเขาต่างหาก

หมายถึงโอเซฮุนคนนี้...

ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งราวกับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ หากแต่ตาเรียวคมดันเอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำตาที่กำลังก่อตัวบดบังทุกสิ่งอย่าง...บดบังแม้กระทั่งทางออกในความสัมพันธ์ที่เขาเป็นคนพังทลายด้วยมือของเขาเอง ต่อจากนี้จะเป็นยังไง... คยองซูจะโกรธ หรือเกลียดพี่ชายแสนดีคนนี้หรือเปล่า

แค่โกรธ...โอเซฮุนก็คงไม่เป็นไร

แต่ถ้าเกลียด...คนที่อยู่เคียงข้างมาโดยตลอดคงรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

ก้านนิ้วยาวสัมผัสหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความเดิมปรากฏชัดเจนจนเขาต้องโยนเครื่องมือสื่อสารลงไปยังเบาะด้านข้าง กะพริบตาเพียงครั้ง...ความอ่อนแอที่ไม่เคยคิดว่าวันวันนึงจะเจอกับมันก็ไหลลงมา ทำให้เซฮุนต้องเอนหน้าซบกับพวงมาลัยเพื่อปิดบังน้ำตาที่หลั่นรินเพราะความเสียใจ

เขาเจ็บ...ไม่ใช่เจ็บเพราะคยองซูขีดเส้นตายความสัมพันธ์ไว้แค่ พี่น้อง

แต่เจ็บเพราะองค์ชายตาโตมองเห็นเจ้าชายตัวสูงเป็นคนอื่น

คนที่มันไม่ใช่เซฮุน

“พลาดไปแล้ว แกพลาดไปแล้วจริงๆ เซฮุน...”

มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้เหือดแห้งไป แหวนของเล่นที่คยองซูอยากได้เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ เขาหยิบมันออกก่อนกำไว้แน่น...ถ้าเลือกได้ เซฮุนจะไม่ขอทำอะไรแบบนั้นอีก จะไม่ล้ำเส้นความสัมพันธ์ของเขากับเจ้าตัวเล็กซ้ำสอง เพราะผลที่ตามมา...มันทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนห่างไกลออกไปทุกที

“ขอโทษ...พี่ขอโทษคยองซู”

 

...100%...

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

อัพครบแล้ววววว ช่วงนี้กำลังฟิตจัดแบบสุดๆ เมื่อวานเพิ่งอัพไปวันนี้มาต่อให้ครบ ที่เคยบอกไว้ในตอนที่ 10 ว่าในตอนนี้มีเจ็บ คือตัวละครเจ็บปวดกับความสัมพันธ์ของตัวเอง ไม่ใช่เจ็บเพราะทำอย่างอื่นนะที่รัก 5555555 ทำไมถึงคิดลึกกันล่ะ นี่ไม่เคยสปอยล์อะไรให้คนคิดลึกเลย #หราาาา

อะฮิ~~ มีฟิคให้อ่าน มีภาพแฟนอาร์ตประกอบ มีเพลงประกอบในตอน คือตั้งแต่แต่งพิษรักมาฮุนโด้สมบูรณ์แบบสุดแล้วค่ะ #นี่ฟิคไคโด้ 555555

ใครที่คิดถึงแบคฮยอน ตอนหน้า...พี่แบคจะกลับมา ฝากติดตามด้วยน้า

ฝากเม้นท์ ฝากแท็ก #ฟิคพิษรัก ด้วยจ้า

 

CRY

.q
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic EXO] พิษรัก {KaiDo ft. Sehun Baekhyun} ตอนที่ 13 : พิษรัก • 11 • ตาโตกับตัวสูง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 17604 , โพส : 579 , Rating : 172 / 35 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>

#579 : ความคิดเห็นที่ 18978
เซฮุนไม่น่าทำกับน้องแบบนี้เลย ต่อไปน้องจะพึ่งใคร

ทำไมไม่ให้ฮุนโด้ไปเลยจบๆ TT
PS.  รัก พี่ เรืองฤทธิ์ ! และพี่ กัน นภัทร 
Name : maimes' ❀< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maimes' ❀ [ IP : 49.230.145.171 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2557 / 21:11

#578 : ความคิดเห็นที่ 18964
ไม่ดีเลยนะฮะน้องดโย รักคนอื่น แล้วมาทำแบบนี้กับอีกคนนึง มันเอาเปรียบกันไปหน่อยนะฮะ ให้ความหวังโอเซแบบนี้ทำไมมมมมมมมมมมมม โธ่ ฮุนฮุน
Name : p o n n a [ IP : 31.205.91.205 ]
Email / Msn: -
วันที่: 22 กรกฎาคม 2557 / 08:34


#577 : ความคิดเห็นที่ 18929
ทำไมคยองทำแบบเน้กับเพ่ !!!! อันดเววววว T___T
PS.  ผู้เสพความวาย สายดาร์ก กำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งทวิต ฟิคคือนิพพาน
Name : แพะบยอน❤️< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แพะบยอน❤️ [ IP : 101.109.162.170 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มิถุนายน 2557 / 20:50

#576 : ความคิดเห็นที่ 18908
สงสารเอิน่ กลับไปหาพี่ลู่ซะนะ ><
Name : TruthEternal< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TruthEternal [ IP : 171.5.133.93 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 23:35

#575 : ความคิดเห็นที่ 18900
แงง สงสารติ๋มม
Name : partoohom< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ partoohom [ IP : 49.230.147.91 ]
Email / Msn: kimchonsai(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2557 / 10:13

#574 : ความคิดเห็นที่ 18878
ฮุนแม่งโคตรน่าสงสารรรรรรรร แง๊ๆๆๆ Y^Y เลือกฮุนดีไหมลูก
Name : B2UTYMINK< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B2UTYMINK [ IP : 125.26.208.210 ]
Email / Msn: lovebeast11(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2557 / 09:25

#573 : ความคิดเห็นที่ 18836
#ตายแน่จงอิน. #สมน้ำหน้าแบคฮยอนฯ
PS.  เป็น exo fan ใครมีฟิคไรมันๆบอกกันบ้างน้าา ♥
Name : primhuhu< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ primhuhu [ IP : 49.230.180.218 ]
Email / Msn: primpoppy55(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 มิถุนายน 2557 / 23:30

#572 : ความคิดเห็นที่ 18826
สงสารฮุนง่ะ งื้ออออออ
Name : dek_tapat [ IP : 49.230.147.12 ]
Email / Msn: or_na_ran(แอท)hotmail.com
วันที่: 8 มิถุนายน 2557 / 18:32

#571 : ความคิดเห็นที่ 18808
เซฮุนนี่อ่าาา ;__; ฉันร้องไห้รอบที่สองเพราะเธอนะรู้มั้ย?
สงสารฮุนนี่จริงๆ ;^;
Name : นางสาวมุ้งมิ้ง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นางสาวมุ้งมิ้ง [ IP : 223.204.249.222 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มิถุนายน 2557 / 16:43

#570 : ความคิดเห็นที่ 18777
สงสารทั้งคู่เลยอ่ะ คือถ้าฮุนโด้คู่กันมันจะดีมากจริงๆ ;______;
Name : bibleht< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bibleht [ IP : 171.96.244.122 ]
Email / Msn: bible.bamboo(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2557 / 20:41

#569 : ความคิดเห็นที่ 18738
ฮุน สุดท้ายก็ยั้งหัวใจตัวเองไม่ได้ คงต้องยอมรับผลที่ตามมาสินะ TT
Name : AuiGalaxy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AuiGalaxy [ IP : 1.47.17.2 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2557 / 09:39

#568 : ความคิดเห็นที่ 18720
ให้ไคแบคได้กันไปเลย เอาไปเลย
PS.  เรา NJ21 น้า! (^w^)
Name : Bean_6< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bean_6 [ IP : 223.205.249.3 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2557 / 14:10

#567 : ความคิดเห็นที่ 18619
เซฮุนไม่น่าหาเรื่องเข้าตัวเลย TT
Name : Bag'money< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bag'money [ IP : 101.51.189.139 ]
Email / Msn: too96(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2557 / 12:26

#566 : ความคิดเห็นที่ 18602
สงสารเซฮุน T_T 
Name : ;viewweiv< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ;viewweiv [ IP : 223.204.194.104 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2557 / 13:59

#565 : ความคิดเห็นที่ 18583
สงสารเซฮุนจังTT ไม่น่าเป็นเเบบนี้เลย. 
เเล้วทำไมโด้ต้องคิดว่าเป็นจงอินด้วยยยย อ๊ากกกกจะบ้าตาย
Name : P_yeolly< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ P_yeolly [ IP : 49.49.96.212 ]
Email / Msn: zanapa.pz(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2557 / 13:08

#564 : ความคิดเห็นที่ 18532
เจ็บแทน โอเซ โอ้ยย TT
Name : kris00< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kris00 [ IP : 171.5.78.139 ]
Email / Msn: beauty_1.0(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2557 / 11:56

#563 : ความคิดเห็นที่ 18470
เซฮุนของบ่าวววววว มาหาบ่าวม้ะ บ่าวพร้อมเสมออออออออออ ><
Name : aomammmy16< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aomammmy16 [ IP : 183.88.204.95 ]
Email / Msn: aom_tanapak(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2557 / 17:09

#562 : ความคิดเห็นที่ 18419
สงสารเซฮุนอ่า รู้ว่าเขาไม่รักแต่ก็ยังรัก!!!
Name : PSR_DDO< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PSR_DDO [ IP : 118.172.167.3 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2557 / 20:46

#561 : ความคิดเห็นที่ 18413
โอยยยย ทำไมหนูไม่ชอบเซฮุนนะ ป้าใจจะขาด TT

คนที่ใช่ก็ไม่รักคนที่รักก็ไม่ใช่ เห้อ ปวดใจจริงๆ สงสารเซฮุน เห็นใจน้องคยอง

ตั้งแต่อ่านมามีโมเม้นท์ฮุนโด้ตอนนี้ที่ทำให้ยิ้มได้อ่ะ โฮรรร
PS.  จะรักแบคฮยอนจนครบ20ปี
Name : EXO'MakemeCrazy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ EXO'MakemeCrazy [ IP : 27.55.228.92 ]
Email / Msn: nanr_romd(แอท)msn.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2557 / 18:08

#560 : ความคิดเห็นที่ 18358
สงสารฮุนอะT^T ยังไงก็ยังมีลู่นะแกรไม่ต้องเสียใจแต่ติดอยู่อย่างเดียวอิพี่คริสมันค้ำคอออT0T
Name : คนรักคริสเลย์ [ IP : 125.26.123.71 ]
Email / Msn: palm.napath(แอท)gmail.com
วันที่: 18 เมษายน 2557 / 17:20

#559 : ความคิดเห็นที่ 18344
คยองซูรักเซฮุนไม่ได้หรอ
เปิดเพลงฟังเเล้วได้อารมณ์เศร้าเเปลกๆอ่ะ T T
Name : DP'aun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DP'aun [ IP : 125.27.174.27 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2557 / 03:36

#558 : ความคิดเห็นที่ 18316
คยองซูเป็นเซฮุนไม่ได้หรอ..
Name : MainKaiDO< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MainKaiDO [ IP : 27.55.161.49 ]
Email / Msn: miurachun(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 เมษายน 2557 / 00:44

#557 : ความคิดเห็นที่ 18299
สงสารเซฮุนอ่า

แหวนนั่น...เป็นไปได้ ฉันขอมันได้มั้ยแก?

555555 อยากได้แหวนจากเซฮุน
Name : PunJoonma< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PunJoonma [ IP : 49.48.160.162 ]
Email / Msn: Dorophun_2541(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2557 / 08:21

#556 : ความคิดเห็นที่ 18294
เซฮุนน่า ~ !! น่าสงสารง่าา ไม่เป็นไรๆเสี่ยวลู่ยังอยู่นะ
Name : Peterpun< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Peterpun [ IP : 182.53.222.97 ]
Email / Msn: khawpun1645(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 เมษายน 2557 / 02:04

#555 : ความคิดเห็นที่ 18283
เกือบจะหวานและ -0-
Name : Akimoto Kaori< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Akimoto Kaori [ IP : 14.207.145.180 ]
Email / Msn: Akimoto_Kaori(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2557 / 16:12

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 >>
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Blood Incident ทีมผมไม่ (วุ่น) วายนะครับ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android