สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic EXO] สายตายาว {KaiDo ft.HunHan} - The End

ตอนที่ 34 : KaiDo Special :: 2 :: คิมจงอิน ลูกเขยคนนี้แม่ไม่ปลื้ม


     อัพเดท 11 พ.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: exo, exo-k, exo-m, kaido, kai, do, do kyungsoo, kim jongin
ผู้แต่ง : ErrorPOP ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ErrorPOP
My.iD: http://my.dek-d.com/chanthachak
< Review/Vote > Rating : 96% [ 90 mem(s) ]
This month views : 2,057 Overall : 171,087
7,235 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4145 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic EXO] สายตายาว {KaiDo ft.HunHan} - The End ตอนที่ 34 : KaiDo Special :: 2 :: คิมจงอิน ลูกเขยคนนี้แม่ไม่ปลื้ม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 378 , โพส : 3 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


KaiDo Special 2

คิมจงอิน ลูกเขยคนนี้แม่ไม่ปลื้ม

 

ประเทศไทยสนามบินสุวรรณภูมิ

เซ็ง...เซ็งๆๆๆ เซ็งโว้ยยยยยยยยย

ให้ตายเถอะ! ตอนนี้ไคแทบไม่ต้องเดาสีหน้าของตัวเองเลยด้วยซ้ำว่ามันจะบูดเป็นตูดลิงสักแค่ไหน ร่างสูงจิ๊ปากขัดใจเป็นครั้งที่ร้อยในรอบวัน ไม่รู้ว่าชีวิตนี้เคยไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ผลกรรมพวกนั้นถึงได้สนองให้เขาหงุดหงิดจนแทบไม่เป็นอันใช้ชีวิตขนาดนี้

“ไม่คิดว่าพี่มินโฮจะมาเมืองไทยเหมือนกันนะฮะ ^O^

แหงสิ -*- ใครจะไปคิด ถ้าคิดได้ตั้งแต่เมื่อคืนป่านนี้คงไม่มาเดินร่อนเร่อยู่ในสนามบินต่างประเทศอย่างนี้หรอกมั้ง โดคยองซู

ไคเหล่ตามองคยองซูที่สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กของตัวเองโดยที่ใบใหญ่อยู่ในมือเขา ทั้งที่เจ้าตัวเล็กเดินอยู่ข้างกายเขา แต่รอยยิ้มและสายตากลับมุ่งความสนใจไปยังใครอีกคนอีกที่เดินอยู่ในตำแหน่งถัดไปมากกว่า

“พอดีพี่มาทำธุระให้พ่อน่ะครับ ไม่คิดว่าจะเจอคยองซูเหมือนกัน”

“เหรอ!

“ไค! ทำไมพูดจาแบบนี้” คยองซูหันมาส่งเสียงเป็นเชิงดุให้คนตัวโตที่จู่ๆ ก็แทรกขึ้นระหว่างบทสนทนา ทว่าอีกคนกลับยักไหล่เป็นคำตอบ ซ้ำยังทำหน้าตากวนประสาทไม่สนใจโลก

“ขอโทษแทนไคด้วยนะฮะพี่มินโฮ” เมื่ออีกคนไม่สนใจ คยองซูจึงหันกลับมาแล้วก้มหัวขอโทษรุ่นพี่ของตนแทน มินโฮยิ้มรับก่อนจะยกยิ้มบางเบา

“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ถือ พี่เข้าใจว่าไคยังเด็ก”

“กูไม่เด็ก! มึงไม่มีสิทธิ์มาว่ากู”

“ไค~ อย่าทำตัวนักเลงแบบนี้สิ” ร่างเล็กแทบอยากจะร้องไห้ขึ้นมาแล้วจริงๆ ทำไมถึงเกิดสงครามขนาดย่อมระหว่างรุ่นพี่และคนรักกันนะ คยองซูไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้สักนิดว่าสองคนนี้มีเรื่องผิดใจอะไรกัน ทำไมถึงได้จ้องจะพุ่งเข้าหากันตลอดเวลาที่เจอหน้าแบบนี้

“นายก็อย่าเอาแต่ปกป้องมันอย่างนี้สิคยองซู ฉันไม่ชอบ”

“ฉันไม่ได้ปกป้องใคร แต่พี่มินโฮเป็นรุ่นพี่ นายควรให้ความเคารพ”

“ทำไมฉันต้องเคารพมัน”

“ก็พี่มินโฮเป็นรุ่นพี่ จะให้ฉันย้ำอีกกี่รอบ”

“เหอะ รุ่นพี่ของใคร? ของนายคนเดียวสิไม่ว่า ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”

“ยังไงพี่มินโฮก็เป็นรุ่นพี่ เราควรให้ความ...”

“ฉันบอกว่าไม่เคารพ นายไม่เข้าใจรึไง”

ให้ตายเถอะ! ความเครียดก่อตัวขึ้นทีละนิดจนอยากจะระเบิดตัวเองให้สองหนุ่มเขาเคลียร์กันเอง ร่างเล็กพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ กับความอื้อรั้นเป็นเด็กสามขวบของผู้ชายตัวโตตรงหน้าเขา

เป็นอะไรของเขานะ เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลย พอตกเย็นทำไมถึงกลายเป็นแบบเดิมอีก

“ถ้าไคงี่เง่า คราวนี้ฉันจะโกรธไม่หายจริงๆ แล้วนะ”

“...” ไคเหล่ตามองคยองซูที่ทำหน้าบึ้งอีกครั้ง ก่อนจะเลยขึ้นไปมองไอ้คนตัวสูงที่ยืนยิ้มกับสถานการณ์ตอนนี้อยู่

ยิ้ม? มึงบ้าไปแล้วไอ้มินโฮ คนทะเลาะกันมึงยิ้มเหรอวะ!

“ยิ้มอะไร!

“เปล่า” มินโฮยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“เปล่าอะไร ก็เห็นอยู่ว่ามึงยิ้ม”

“ก็พี่บอกว่าเปล่า ทำไมนายถึงหยาบคายนักล่ะไค”

“ว่าไงนะ!

หยาบคายเหรอ!? เหอะ! ไอ้รุ่นพี่กวนประสาทมันไม่ตายดีแน่

ไคตั้งท่าจะพุ่งเข้าใส่มินโฮที่ดูไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่นัก แต่ถูกคยองซูรั้งตัวไว้ซะก่อน มือเล็กดันอกร่างสูงไว้ก่อนจะออกแรงผลักแรงๆ จนอีกคนที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงพื้น

ตุ้บ!

“เป็นบ้าไปแล้วรึไงคิมจงอิน ฉันไม่ชอบคนงี่เง่า! นายเข้าใจบ้างมั้ย!” ร่างเล็กตวาดออกไปอย่างเหลืออดในขณะที่อีกคนจ้องมองด้วยความไม่เข้าใจ คยองซูกำหมัดแน่น เดินเข้าไปใกล้ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันจะอยู่ห่างนายสักพัก อย่าอาละวาดใส่ใครอีกล่ะ ฉันอายคนอื่น”

“คยองซู...”

“ไปกันเถอะฮะ พี่มินโฮ” คยองซูไม่สนใจเสียงเรียกของคนรักเลยด้วยซ้ำ ร่างเล็กเดินเข้าไปหารุ่นพี่ กระชับกระเป๋าตัวเองพร้อมระบายยิ้มหวานราวกับเมื่อครู่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยสักอย่าง ไคกำหมัดแน่นก่อนลุกขึ้นในขณะที่คนตัวเล็กเดินออกไปกับไอ้รุ่นพี่นั่นแล้ว

ไม่รู้หรอกว่าคยองซูจะไปที่ไหน ไม่ต้องการจะรู้ ในเมื่อไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเขา และถ้าอยากอยู่ห่างมากนัก ไคคนนี้จะจัดให้ หึ...

เสียงทุ้มแค่นหัวเราะในลำคอ คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องง้อใคร ใช่ เมื่อก่อนมันอาจจะเป็นอย่างนั้น แต่กับคยองซูมันไม่ใช่ เขาแคร์...แคร์ความรู้สึกคยองซูทุกอย่าง แต่กับไอ้รุ่นพี่คนนั้น...มันไม่ไหวจริงๆ อยากจะซัดหมัดลงบนใบหน้าหล่อๆ นั่นสักเปรี้ยง

ถ้าเมื่อครู่คยองซูไม่ห้ามเขา คงได้เกิดสงครามนอกเกาหลีขึ้นแน่ๆ ไคจัดการสัมภาระของตัวเองที่กระจัดกระจายหลังจากถูกผลักให้เข้าที่ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป อีกไม่นานคยองซูต้องกลับมา เจ้าตัวเล็กโกรธเขาไม่นานหรอกน่า

 พลั่ก!!!

“เฮ้ยป้า!! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือรึไงวะ!!

แม่งเอ๊ย!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมถึงได้มีเรื่องขัดใจให้หงุดหงิดตลอดเวลาขนาดนี้

อยากจะบ้า ไคอยากจะบ้าตายแล้วจริงๆ เมื่อกี้เขาเดินอยู่ดีๆ ก็มีใครบางคนเดินถอยหลังมาชนในขณะที่ร่างสูงกำลังจะเลี้ยวตัวไปอีกทางเช่นกัน เท่ากับว่าตอนนี้ไคต้องล้มลงพื้นอีกรอบ แน่นอนว่าสัมภาระทั้งหมดกระจัดกระจายไปคนละทางจนต้องขบกรามระงับอารมณ์

หงุดหงิดฉิบหาย!

ร่างสุงลุกขึ้นยืน เขาไม่แม้แต่จะสนเจ้ากระเป๋าพวกนั้นเลยสักนิด ขายาวก้าวไปใกล้ผู้หญิงที่แม้แต่คำขอโทษสักคำก็ไม่มี

เห...ทำไมเจ้าหล่อนดูหน้าคุ้นๆ ยังไงชอบกล

“มองอะไร”

พูดเกาหลีได้ด้วยงั้นเหรอ?

นัยน์ตาสวยจ้องมองเด็กวัยรุ่นตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นกันแดดแบรนด์ดัง ก่อนจะยกมือขึ้นกระชับมันเบาๆ แล้วถามซ้ำอีกครั้ง “ฉันถามว่ามองอะไร”

“ก็มองป้านั่นแหละครับ ทำไมเดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่เห็นรึไงว่าผมกำลังเดินอยู่”

“ถ้าเห็นแล้วฉันจะชนเธอไม่มั้ยล่ะ เจ้าเด็กน้อย”

“เด็กเหรอ? ผมไม่ใช่เด็ก ป้าเอาอะไรมาพูด”

“หืม?” เธอส่งเสียงในลำคอเล็กน้อย ย่นระยะเข้าไปใกล้เจ้าเด็กตัวสูงที่กำลังทำหน้าบูดบึ้งใส่เธอ เว้นระยะไว้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะไล่มองไปทั่วใบหน้า

ไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้นะเนี่ย...เธอคิด ตามด้วยเสียงเย็นเยือก

“เธอบอกว่าเธอไม่ใช่เด็ก แล้วทำไมถึงยืนเถียงฉันขนาดนี้ล่ะ คิมจงอิน”

“อะ...อะไรนะ?” เสียงทุ้มติดขัดทันตาเห็น เมื่อถูกอีกฝ่ายเรียกชื่อจริงโดยที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอคือใคร ริมฝีปากเปื้อนลิปสติกวาดยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น มือเรียวยกขึ้นจับแว่นกันแดดของตนไว้ ก่อนจะถอดมันออก...

และนั่นก็ทำให้ไคเบิกตากว้าง!

“ว่าไง จำฉันไม่ได้เหรอ”

“...!!

“ฉันคือคยองอา คนที่เธอโทรมาสู่ขอคยองซูเมื่อหลายเดือนก่อนไงล่ะจ๊ะ...คุณลูกเขย”

 

เมื่อเช้า...ความเซ็งครอบคลุมไปทั่วพื้นที่ความรู้สึก

ส่วนตอนนี้...คงมีแต่คำว่าซวย ซวย และซวยใช่มั้ย

ก็ใครมันจะไปรู้ว่าผู้หญิงแสนสวยคนนั้นจะเป็นคุณแม่สุดที่รักของคุณเมียสุดที่เลิฟล่ะวะ

เฮ้อ...ดูเหมือนว่าการมาเที่ยวครั้งนี้จะกลายเป็นทริปแสนน่าเบื่อซะแล้วสิ ทั้งที่ไคตั้งใจไว้แล้วว่านี่จะเป็นทริปเที่ยวที่เหมือนกับการฮันนีมูนขนาดย่อมของเขากับคยองซู แต่ทุกอย่างดันเละไม่เป็นท่า เพราะความงี่เง่าเอาแต่ใจแถมยังขี้โวยวายใจร้อนของเขาใช่มั้ย

โอเค ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่ามันใช่ เรื่องนี้ไคจะไม่โทษใคร นอกจากความงี่เง่าของตัวเองร่างสูงมองบรรยากาศโดยรอบด้วยอาการเซ็งจิตสุดขีด นี่เขากำลังยืนอยู่ที่ไหน...ใช่บ้านของพ่อแม่แฟนที่ดูจะเป็นครอบครัวอบอุ่นอย่างที่เคยคิดไว้หรือเปล่า

จริงสิ จะว่าไปมันก็อบอุ่นนั่นแหละ แต่คงเฉพาะกับแค่คยองซู เพราะหลังจากปะทะคารมกันเสร็จเรียบร้อยโดยที่ไคอ้าปากค้างไปหลายวินาทีแล้ว เจ้าตัวก็ไม่มีใครพูดด้วยอีกเลย ทั้งคุณยูชอน เจ้าบ้านที่ดูจะเพ่งเล็งเขาเป็นพิเศษ ไหนจะคุณคยองอา แม่ภรรยาที่ตั้งแง่หาว่าเขาเป็นพวกหยาบคายไปเป็นที่เรียบร้อย รวมไปถึงคยองซู รายนั้นน่ะเหรอ...ไม่รู้อะไรกับเขานักหรอก เพียงแค่ได้ฟังคุณคยองอาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ร่างเล็กก็ขำไม่หยุดจนน้ำตาเล็ด ไม่สนใจคนโดนเล่นงานอย่างเขาสักนิด

“ไค~ ไปกินข้าวเร็ว แม่ฉันจัดโต๊ะใกล้เสร็จแล้ว”

เสียงหวานแสนคุ้นเคยดังขึ้น นั่นทำให้ไครู้ว่าคนทั้งบ้านกำลังตั้งโต๊ะเตรียมทานอาหารเย็นกันอยู่ ร่างสูงหันไปมองคยองซูที่ยิ้มบางๆ ให้เขา เห็นแล้วมันอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้จริงๆคิดว่ารอยยิ้มพวกนี้มันจะช่วยอะไรได้สินะ คิดผิดแล้วล่ะคยองซู

“ง่า~ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ โกรธเหรอ?”

“เปล่า ใครโกรธใคร ไม่มีซะหน่อย”

“ก็เนี่ย เห็นอยู่ว่าไคโกรธ คิ้วขมวดเป็นปมเชียว” พูดกลั้วหัวเราะก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นจิ้มเบาๆ ระหว่างคิ้ว ไคเบี่ยงตัวหลบพร้อมการทำหน้าบึ้งมากกว่าเดิม

“ไม่โกรธ! แต่จะงอนจริงๆ แล้ว -*-!

“จงอินอ่า~

อย่ามาทำน้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้นะ...บอกแล้วไงว่ามันไม่ได้ผล

“จงอินอ่า~ โกรธคยองซูจริงๆ เหรอ? อย่าโกรธเลยน้า” คยองซูว่า ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คนตัวสูงกว่าแล้วระบายยิ้มน่ารักๆ ให้ใจอีกคนเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ถึงกระนั้นคนขี้งอนก็ยังคงวางมาดแบบเดิมซ้ำๆ อยู่ดี เล่นเอาคยองซูไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“ไม่ต้องมาง้อซะให้ยาก ท่าทางน่ารักๆ มันไม่มีผลเวลาฉันหงุดหงิดหรอกนะ”

“ใจร้ายจังเลย หายงอนนะ คราวหลังจะไม่ขำแล้ว คิก!

“คยองซู!

“อ๊ะ! ขอโทษๆ ก็พอนึกถึงแล้วมันขำนี่นา ป่ะๆ ไปกินข้าวดีกว่าเนาะ ฮ่าๆ”

“คยองซู!!!

“อะแฮ่ม! ตะคอกใส่คยองซูตัวน้อยของฉันแบบนี้ไม่ดีเลยนะจ๊ะจงอิน”

=_=!!

ความเมียไม่ทันหาย ความแม่ยายดันเข้ามาแทรก สรุปมันวันซวยอะไรวะเนี่ย!

“แม่ครับ ไปว่าไคทำไมเนี่ย” คยองซูส่ายหน้ากับความขี้แกล้งของผู้เป็นแม่ ถึงจะพอเข้าใจว่าเหตุการณ์ที่สนามบินมันน่าหงุดหงิดก็เถอะนะ แต่ถ้าจะแกล้งกันจนป่านนี้มันสมควรแล้วหรือไง ร่างเล็กเดินเข้าไปใกล้ผู้เป็นแม่ ในขณะที่ความหงุดหงิดของไคเพิ่มระดับไปอีกขั้น

“แม่ไม่ได้ว่าซะหน่อย ก็จงอินของลูกพูดจากรรโชกโฮกฮากขนาดนั้น แม่ไม่ปลื้มเท่าไหร่น่ะนะ”

“ครับ ผมทราบดี”

คราวนี้กลับเป็นร่างสูงที่ตอบอออกไปอย่างเหลืออด เขาไม่มีความอดทนมากนักหรอก ถ้าเพราะคนตรงหน้าไม่ใช่มารดาของคนรัก ป่านนี้หมัดหนักๆ คงได้ประทับอยู่บนใบหน้าแสนสวยนั่นเป็นแน่

“โอ๊ะ! พูดเพราะเป็นด้วยล่ะ น่าภูมิใจจริงๆ เลย” คยองอาฉีกยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุด หากแต่มันเสแสร้งแบบสุดๆ เช่นกัน เธอไม่ได้ต้องการจะกวนประสาทใคร แต่เพราะอยากแกล้งอะไรในตัวลูกเขยสุดหล่อนิดหน่อยเท่านั้นแหละ

แค่นั้นเองจริงๆ คิกคิก :)

“อย่าทำหน้าบึ้งอย่างนั้นซี่ หน้าปกติของเธอก็ไม่หล่ออยู่แล้วนะ พอทำหน้าบึ้งนี่แบบ...ฉันอยากจะรับประทานจุด”

“เอ้า! คุณแม่ไม่รับประทานข้าวเหรอครับ มารับประทานจุดทำไม”

“นี่!!

ไคหัวเราะในลำคอทันทีที่ตอกหน้าสาวสวยตรงหน้าได้สำเร็จ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากจะแกล้งคยองอาเท่าไหร่หรอกนะ แต่แกล้งมาเลยแกล้งกลับ

เสมอกันนะครับ :)

แต่ว่า...จัดไปอีกดอกก็คงจะดี เพราะคุณแม่ยายทำเขาไว้เยอะเลยล่ะ

“อ้าว ทำไมทำหน้าเหวอล่ะครับ ไม่เห็นสวยเลย หึๆ”

“ไค!!

ไคอยากจะบ้า =_= เมียรักแผลงฤทธิ์อีกแล้วครับพี่น้อง เจ้าตัวเล็กกำลังดิ้นเร่าๆ ราวกับนี่คือเรื่องใหญ่โตซะอย่างนั้น แถมยังจ้องเขม็งทำเหมือนว่าตัวเองน่ากลัวอีก

“ไปกินข้าวกันได้แล้ว ทั้งแม่ ทั้งไคเลย คยองซูจะทนไม่ไหวแล้วนะ”

“ไม่อยากทนก็ไม่ต้องทน!!

ทั้งลูกเขยทั้งแม่ยายหันขวับภายในหนึ่งวินาที ประโยคเมื่อกี้ไม่ใช่แค่ตนที่พูด  ทว่า...

“แล้วจะพูดพร้อมกันทำไมเนี่ย”

นั่นสิคยองซู...คุณแม่กับคุณแฟนจะพูดพร้อมกันทำไม เฮ้อ~ คยองซูเพลีย =_=^^

 

มื้อเย็นเสร็จสิ้นลงแล้ว เป็นคืนแรกที่คยองซูจะได้ค้างคืนในต่างประเทศอย่างที่ใจเฝ้าหวังมาตั้งแต่เด็ก ร่างเล็กดูมีความสุขไม่น้อยกับทริปครั้งนี้ เพราะอย่างน้อยตอนนี้ก็ได้อยู่กันพร้อมหน้าทั้งครอบครัว และคนรัก

แต่...คงมีเพียงแค่คยองซูล่ะมั้งที่มีความสุขอยู่คนเดียว ไอ้คนตัวโตที่เพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำนั่นน่ะ ไม่ได้มีความสุขอะไรด้วยเลย

“สดชื่นมั้ย ^^” ร่างเล็กเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มหวานๆ ที่บรรจงด้วยความจริงใจ ทว่าอีกคนกลับทำตัวเย็นชา ไม่ตอบโต้อะไรทั้งนั้น แถมยังเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อแขวนผ้าขนหนูให้เข้าที่โดยไม่สนใจคนตัวเล็กซึ่งอยู่ในชุดนอนสีหวานเลยสักนิด

“อย่าเงียบสิ” คยองซูยู่หน้าด้วยท่าทางน่ารัก “ไคอ่า~ อย่าเงียบแบบนี้สิ อาหารไทยไม่อร่อยเหรอ”

ไคหยุดนิ่ง ก่อนจะจัดแจงผ้าขนหนูให้เข้าที่แล้วเดินกลับมานั่งบนเตียงซึ่งมีเจ้าตัวเล็กนั่งอยู่ก่อนแล้ว ร่างสูงผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ เป็นการปฏิเสธในคำถามนั้น อาหารไทยไม่ใช่ว่าไม่อร่อย แต่ความอร่อยของมันน่ะโดนแย่งชิงด้วยบรรยากาศแสนน่าอึดอัดพวกนั้นน่ะสิ

ตลอดเวลาที่ไคร่วมรับประทานอาหาร...เขาแทบจะกลายเป็นฝุ่นผงที่ลอยล่องอยู่ในอากาศแล้วด้วยซ้ำ

ไม่มีค่า...ไม่มีตัวตนข้อนี้คยองซูเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือไง?

คยองซูสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผ่อนออกมาเป็นลมหายใจ ร่างเล็กเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างคนตัวโตที่นอนอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหวานซบลงบนแผงอกกว้างหอมกรุ่นด้วยกลิ่นสบู่ ตามด้วยสองแขนเล็กที่โอบกอดคนรักไว้หลวมๆ

“ไคอย่าเครียดเลยนะ แม่ฉันก็เป็นแบบนั้นแหละ ท่านใจดี แต่ก็ขี้แกล้งในเวลาเดียวกัน ถ้าท่านไม่ชอบไค ท่านจะยอมยกฉันให้ไคเหรอ”

“...”

“อีกอย่าง ท่านไม่ชอบให้ใครมาทำตัวก้าวร้าวใส่...พอเจอแบบที่สนามบินเข้าไปเลยเกิดอาการนิดหน่อยไง ไคเข้าใจใช่มั้ย?”

“อืม”

“แค่อืมเหรอ?”

“ก็อืม”

“เฮ้อ...” คยองซูพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ท่าทางคนรักของเขาจะคิดมากจริงๆ ด้วยแฮะ...แล้วคยองซูควรทำยังไงดี...

ถ้าอยากให้หายอารมณ์เสีย ก็ต้องทำให้อารมณ์ดีใช่มั้ยนะ

นึกออกแล้ว! ถ้าคิดจะง้อคนอย่างคิมจงอิน ก็ต้องง้อด้วยโดคยองซูนี่ล่ะ!



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic EXO] สายตายาว {KaiDo ft.HunHan} - The End ตอนที่ 34 : KaiDo Special :: 2 :: คิมจงอิน ลูกเขยคนนี้แม่ไม่ปลื้ม , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 378 , โพส : 3 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#3 : ความคิดเห็นที่ 7201
ปะจึกกะฮึย ตัวเล็กคิดดีๆนะ ง้อให้ถูกวิธี เกิดกัมจงมันติดใจขึ้นมา แกล้งงอนบ่อยๆ นิงายงอกเลยนะ ฮะฮ่าาา
Name : MainKaiDO< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MainKaiDO [ IP : 49.230.173.90 ]
Email / Msn: miurachun(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2557 / 23:42

#2 : ความคิดเห็นที่ 7187
ทำไมเเม่โด้ขี้เเกล้งจัง โดนไคใส่กลับ โครตมันส์
Name : เมนคริสกิ๊กโด้< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมนคริสกิ๊กโด้ [ IP : 1.10.216.101 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2557 / 21:51


#1 : ความคิดเห็นที่ 7182
จงอินขี้หึงไม่พอยังขี้งอลอีกนะ คยองซูจะทำอาร๊ายยยยย
PS.  พี่อี้ฟานผู้ชายคนเดียวในใจ เป็นความรัก เป็นลมหายใจ เป็นโลกทั้งใบ รักพี่อี้ฟาน และ EXO ทุกคนมากๆเลย
Name : GalaxyOnlyYou< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GalaxyOnlyYou [ IP : 49.48.134.92 ]
Email / Msn: noonpond123(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2557 / 21:24

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ธันวาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android