Supreme

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

บทที่ 2 …

20… บีบบังคับ

          กิจการของเมืองใต้น้ำเป็นไปด้วยดี    แค่ 3 เดือนแรกก็แทบเห็นหน้าเห็นหลัง   ห้องพักคัดคนรวยและดีมาอยู่อาศัย   เริ่มต้นที่ห้องละ 50 ล้านบาท   สูงสุดเป็นระดับ Premium  ห้องละ 80 ล้านบาท   มีคนจองแน่นเอียด   ทำให้ต้องค้นหาข้อมูลส่วนบุคคลและการพยากรณ์โดย GAC เพื่อเอาคนที่ไม่สร้างปัญหาจริงๆมาอยู่   แน่นอนเรื่องนี้ต้องทำให้ใครหลายคนขัดใจโดยเฉพาะผู้มีอำนาจบนโลกที่ไม่ได้รับคัดเลือก   ซึ่งนอกจากจะเสียหน้าแล้วยังทำให้คิดว่าตนเองไม่อยู่ในสายตาของผู้สร้างเมือง   ทำให้หาทางลบรอยแค้น

          โครงการแรกมีห้องพักสำหรับผู้อยู่อาศัย 5,000 ห้อง เป็นห้องปกติ 4,000 ห้อง ห้อง Premium 1,000 ห้อง  โครงการต่อไปจะสร้างให้มีขนาดใหญ่ขึ้น  นั่นคือ 10,000 ห้อง   สร้างบนพื้นที่ใหม่ที่อยู่ห่างออกไปราว 30 กิโลเมตร  เป็นที่ราบที่ปลอดภัย   ทำเลคล้ายที่แห่งแรกแต่กว้างใหญ่กว่า   ยันนำเงินที่ได้มาลงทุนโดยไม่คิดอะไร   ทีมงานก็ช่วยกันอย่างเต็มที่เพราะเห็นว่าสนุกและมีประโยชน์

          “โครงการแรกน่าจะคุ้มทุนใน 1 ปี   ส่วนโครงการที่สองก็ราวๆ 2 ปี  เร็วกว่าที่เคยทำธุรกิจอื่นๆบนโลก   ที่อย่างน้อยต้อง 5 ปี” พ่อของAliceบอกเมื่อมีการพูดคุยพบปะกันเป็นส่วนตัวในห้องอาหาร

          “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ครีมถามด้วยความสงสัย   โครงการเป็นแสนล้านคืนทุนอย่างรวดเร็วมันเกินคาดจริงๆ

          “ใช่! เพราะนอกจากคนจะสนใจจองห้องจนเต็ม   ต้องเสียเวลากลั่นกรองผู้ที่เหมาะสมแล้ว   ยังมีกิจการท่องเที่ยวและร้านค้าอีกด้วย”

          “แหม! พูดถึงเรื่องร้านค้า   ต้องขอบคุณพวกพี่ๆจากดาว Uharo  ที่เอาสินค้ามาขายให้   ทำให้คนมาเที่ยวซื้อของกันเต็มทุกทัวร์เลย” Alice อดพูดออกมาไม่ได้

          พวก Qualex  ได้มาเที่ยวหาเพื่อนและถูกนำมายังเมืองแห่งนี้   ทุกคนตื่นเต้นมากเนื่องจากในดาวของเขาก็มีทะเล   แต่ไม่มีใครคิดลงไปอยู่ใต้ทะเล   เนื่องจากไม่คิดว่าอยู่แล้วสบาย    พอได้มาอยู่หลายๆวันชักติดใจ    ก่อนจากก็ซื้อข้าวของบนโลกติดไม้ติดมือไปฝากพ่อแม่พี่น้อง  ญาติๆและแฟน   ครั้นกลับมาอีกครั้งก็นำของมาขายให้กับยันต์เป็นการฝึกค้าขายเพราะเห็นว่าสนุกดี   เงินที่ได้ไม่เอาแต่เปลี่ยนเป็นธาตุ Quadium ที่เป็นธาตุพลังงานแทนเพื่อเอาไปขายเปลี่ยนเป็นเงินคืนที่ดาวของตน

          สินค้าต่างดาวเป็นที่น่าสนใจในโลกมาก   เพราะไม่มีใครเคยเห็น   อย่างเสื้อหนังสัตว์ที่มีสีสวย  ใส่แล้วนุ่มสบายคลายร้อนเป็นหนึ่งในสินค้าขายดี   พวกเครื่องประดับที่เป็นอัญมณีก็มีสีสวยแปลกตา  ส่องแสงเรืองรองกว่าอัญมณีในโลก   ยังไม่นับพวกสิ่งประดิษฐ์ที่ทำด้วยเทคโนโลยีล้ำยุค เช่น ของเล่นเด็ก หุ่นยนตร์ตัวเล็ก อุปการณ์อำนวยความสะดวกภายในห้องพักฯลฯ   การค้าของที่นี่จึงแทบไม่มีวันหยุดเอาเลย

          ยันต์หมกตัวอยู่ที่เมืองใต้น้ำแห่งนี้หลายเดือนโดยไม่ได้ขึ้นไปปรากฎตัวบนพื้นโลกให้ผู้ใดเห็น  ทำให้กระแสของเขาค่อยๆจางหายไป   แต่งานที่เคยทำก็ไม่หมด   ยังมีคนติดต่อจ้างงานอยู่ตลอดเวลา   เดือนหนึ่งเขาจะขึ้นไปทำลายตึกสัก4-5 ตึก   ส่วนงานสำรวจใต้น้ำนานๆสัก 2 เดือนจึงจะได้ซักงาน  ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่เดือดร้อนถือเป็นงานอดิเรก

          แล้วก็ถึงเวลาแห่งการเอาคืนของ Mubator  Zula ผู้มีอำนาจแห่งประเทศ Vikaria ทวีปเวลัน ที่คิดหาหนทางแก้มือจากการที่เขาไม่ได้รับการคัดเลือกให้ซื้อห้องพักในเมืองใต้น้ำ   การจะเก็บภาษีก็ทำไม่ได้เพราะเมืองอยู่ในเขตน่านน้ำสากล   ไม่มีประเทศใดเป็นเจ้าของ  มานึกได้ว่าจะต้องเก็บภาษีคนไปเที่ยวและยานที่รับคนไปเมืองใต้น้ำให้แพง   จึงสั่งการให้คณะรัฐมนตรีในอาณัติดำเนินการทันที

          ผู้แทนของเมือง Aqualancia  ที่ถูกเจ้าหน้าที่ของประเทศเรียกให้เข้าประชุมรับทราบข้อกำหนดในการเก็บภาษี    กลับมารายงานผลให้กับผู้บริหารเมืองใต้น้ำได้รับรู้

          “พวกเขาคิดภาษีเรา 35% ต่อการเดินทางหนึ่งเที่ยว  และทราบว่าเก็บค่าออกนอกประเทศกับคนที่จะเดินทางมาคนละ  2,000 บาทครับ”

          “ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะครับพ่อ” อัลถามผู้เป็นพ่อด้วยความงุนงง  หลังจากรู้เรื่องตอนรับประทานอาหารกลางวันร่วมกัน

          “น่าจะเป็นเรื่องที่ GAC ไม่อนุญาตให้รับประธานาธิบดีเป็นพลเมืองของเราน่ะแหละ” Steward ตอบ

          “แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะคะ   รายได้หายไปเยอะแน่ๆ” Aliceบ่น

          “ผมว่าเราไม่เดือดร้อนอะไรนะครับตอนนี้   พวกนั้นแค่นักท่องเที่ยว   เราหยุดการให้บริการประเทศเดียวก็ไม่กระทบกระเทือน   คิดเสียว่าไม่เคยมีเมืองของเราเกิดขึ้นพลเมืองเขาก็เพียงขาดที่เที่ยวไปแห่งเดียวเท่านั้น” ยันต์ให้ความเห็น  ทุกคนคิดแล้วก็เห็นด้วย   ดังนั้นการรับนักท่องเที่ยวจากประเทศ Vikaria จึงถูกงดไปโดยปริยาย

ห้องประธานาธิบดี

          “พวกนั้นยกเลิกจัดการท่องเที่ยวจากประเทศเราไปเมืองใต้น้ำครับท่าน” รัฐมนตรีการท่องเที่ยวรายงานในที่ประชุมสามัญประจำเดือน

          “หือ! ไม่ยอมให้เราเก็บภาษีเลยเรอะ   มากไปมั้ง   ทำมาหากินได้ก็ควรแบ่งให้ประเทศเจ้าของพลเมืองบ้างสิ” ประธานกล่าวด้วยความไม่พอใจ

          “แต่ภาษีของเราสูงมากนะครับ   เมือง Ratonia เก็บเพียง 5% เท่านั้น  ค่าคนที่เดินทางไปเที่ยวก็ไม่เก็บ พวกผู้แทนการค้าของเอกชนฝากให้ทบทวนเรื่องนี้ด้วย” รัฐมนตรีการค้ากล่าวท้วงขึ้น   ทำให้ใบหน้าของผู้นำเคร่งเครียด

          “เรื่องของประเทศอื่นก็แล้วแต่เขาสิ   ประเทศเราต้องการมีส่วนแบ่งให้มากขึ้นไม่ได้รึไง   รึคุณไม่อยากทำตามนโยบายของผม”  เสียงอ้างนโยบายของผู้นำที่สร้างความเจ็บปวดให้กับเอกชนและเจ้าหน้าที่ของรัฐมาทุกยุคทุกสมัยดังขึ้น   ทำให้ผู้ค้านเงียบไปในทันที   คนอื่นๆที่เริ่มเห็นด้วยกับผู้ค้านก็ยกเลิกคำกล่าวสนับสนุน   การประชุมจึงกลายเป็นการรับฟังคำสั่งไปโดยปริยาย

          Mubator Zula  สั่งการให้ประกาศห้ามรุกล้ำน่านน้ำของประเทศทันที   ให้มีผลเพียงยานบินของเมือง Aqualancia เพียงเมืองเดียว   คนอื่นๆไม่กล้าโต้เถียงคัดค้านเพราะเขามีอำนาจ  มีอิทธิพล  มีเงินและจ่ายเงินเดือนนอกระบบให้กับรัฐมนตรีทุกคน   ทั้งหมดจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับทราบอย่างเดียวเท่านั้น  มิฉะนั้นจะกลายเป็นเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานหมากรุกที่ถูกปลดออกจากกระดานไปอย่างไร้ค่า    ซึ่งไม่มีใครอยากเป็น

          ข่าวนี้ทำให้หลายประเทศไม่เข้าใจ   ว่าเหตุใดประเทศ Vikaria จึงต้องใช้อำนาจบีบบังคับเมืองใต้น้ำขนาดนั้น   เนื่องจากไม่รู้ความนัยลึกๆ    แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้   ทำได้เพียงส่งเรื่องท้วงติงการกระทำที่ไม่ชอบพากลไปยังผู้มีอำนาจ   ซึ่งไม่ได้รับการสนใจ

          “หมอนั่นฟาดหัวฟาดหางใหญ่แล้ว   เราจะทำยังไงดีเพราะการออกจากทะเลต้องผ่านน่านน้ำของประเทศนี้” อัลถามยันต์ด้วยความกังวล

          ยันต์นิ่ง เขาไม่อยากทำใครแต่ก็มีเหตุให้ต้องเล่นบทโหดอยู่เรื่อย   ประธานาธิบดีผู้ทรนงไม่ศึกษาข้อมูลบ้างเลย   ไม่เฉลียวใจว่ากำลังจะเล่นกับอะไร  มันน่าเหนื่อยใจจริงๆ   ไม่รู้เขาแล้วลุยลูกเดียวก็มีแต่เสียวและเจ็บปวดเท่านั้น

          “อ้อมเอาสักหน่อยแล้วกัน   เปลี่ยนทิศทางการเดินทางให้ไกลกว่าเดิมเล็กน้อยคงไม่เป็นไร   ชั้นไม่อยากปะทะ  เบื่อ!”

          คำพูดของเพื่อนทำเอาอัลอึ้ง  คิดในใจว่า ‘อะไรวะ  แค่แผลงฤทธิ์หน่อยเดียวขี้คร้านเจ้า Mubator จะไม่มีรูอยู่   ไหงมันไม่ทำ’   โดยไม่ได้เข้าใจถึงจิตใจที่ใฝ่สันติ   ไม่อยากรังแกผู้อ่อนแอกว่า   พยายามหลีกเลี่ยงจนถึงที่สุด   เมื่อเพื่อนว่าอย่างไรเขาก็ทำตาม   และคอยดูว่าถ้ามันหนักกว่านี้ยันต์จะทำอย่างไร   แต่คาดเอาไว้ว่าคงสนุกมาก

          เมื่อหาเรื่องไม่ได้อย่างใจนึก  ผู้นำประเทศ Vikaria ก็หาแนวร่วมเพื่อบีบให้เมืองใต้น้ำจนตรอก เขาติดต่อไปยังเพื่อนที่เป็นผู้นำประเทศที่มีอาณาเขตทางทะเลต่อเนื่องกันให้ออกกฎเช่นเดียวกับประเทศของเขา   เพื่อนๆไม่อยากทำแต่เลี่ยงไม่ได้เพราะประเทศตนต้องพึ่งพาอาศัยประเทศ Vikaria อยู่มาก   จึงจำใจต้องออกกฎขึ้นมา

          เมื่อประเทศที่มีอาณาเขตทางน้ำออกกฎห้ามการรุกล้ำน่านน้ำ   หนทางออกจากทะเลก็หมด   คราวนี้ยันต์ไม่นิ่งแล้ว   เริ่มมีอารมณ์โกรธขึ้นมา   คิดว่าโลกติดอยู่ในคำว่า ‘อำนาจ’  ผู้มีอำนาจแต่ไร้คุณธรรมจะรังแกคนที่ไม่มีทางสู้อยู่เสมอมา ในอดีตนั้นบางประเทศที่รุ่งเรืองด้วยแสนยานุภาพจะพยายามจำกัดการสร้างอาวุธของประเทศอื่น  เพราะไม่ต้องการให้เกิดการคานอำนาจ  ต้องการเป็นใหญ่เพียงผู้เดียว  การที่เขาหลบเลี่ยงไม่ใช่อ่อนแอ   เพียงแค่ไม่อยากรังแกผู้ด้อยกว่าเท่านั้น  เมื่อต้องการมีเรื่องก็ย่อมได้

น่านน้ำประเทศ Vikaria

          ยานขนาดใหญ่สีเทาดำบินผ่านน่านฟ้าของประเทศ Vikaria  มุ่งหน้าเข้าหาเมืองหลวงของประเทศนี้   พวกยานรบที่รักษาการณ์ตามคำสั่งพากันบินเข้าหาและสั่งการให้ยอมจำนน  แต่ยานลำนี้ไม่ยอมยังคงบินพุ่งหน้าตรงเข้ามาหาเรื่อยๆ   ทำให้ผู้บังคับบัญชาสั่งให้ยิงทันที

          แสงสีขาวซึ่งเป็นพลังสูงสุดจากปืนของยานจำนวนกว่า 10 ลำพุ่งเข้าหายานที่ขัดขืนโดยหวังทำลายทิ้ง   แต่ยานลำนั้นกลับบินหลบหลีกได้เกือบหมดมี 3-4 สายที่พุ่งโดนตัวยานแต่ไม่เป็นอะไร   นั่นถือเป็นชนวนแห่งการวิวาทบนท้องฟ้าเหนือผืนน้ำได้แล้ว

          ยานสีเทาดำบินหลบไปมา   โดนลำแสงบ้างแต่ไม่เป็นอะไรเพราะมีบาเรียบางๆคุ้มกันอยู่   ปืนต่อสู้ที่ติดไว้เปิดใช้พลังงานแสงระดับต่ำสุด   เป้าหมายเป็นจุดที่ไม่สำคัญ   ยันต์สั่ง GAC ล็อคเป้าแล้วยิงเข้าใส่อย่างไม่กลัวเกรง  ยานฝ่ายตรงข้ามเริ่มโดนยิงบ้างแล้ว  ทำให้ต้องบินหนีไปเพื่อกลับฐาน  เพราะได้รับความเสียหายหนักหากรบต่อต้องร่วงลงน้ำแน่

          เจ้าของเมืองใต้น้ำรบอย่างใจเย็น   โดนยิงบ้างก็ช่างมันไม่เป็นอะไร   แต่ยามที่ยิงกลับสามารถทำอันตรายยานฝ่ายตรงข้ามได้จนต้องบินหนี  จำนวนยานรบที่ฝ่ายตรงข้ามมีน้อยลงเรื่อยๆจนหมด

          ชายฝั่งทะเลของเมือง Berad ประเทศ  Vikaria  มียานไร้สัญชาติปรากฎตัวขึ้นหนึ่งลำ  ยานนี้บินตรงเข้ามาในเมืองอย่างรวดเร็ว   ไม่สนใจคำเตือนจากยานที่บินมาสกัดกั้นจำนวนมาก   เมื่อมีแสงยิงเข้ามายานลำนี้ก็โต้ตอบ  ทำให้ยานเจ้าบ้านเสียหายควันโขมงขึ้นจากหนึ่งเป็นสองและบินหนีออกไป   ผู้บุกรุกบินบุกลึกเข้าด้านในเมืองเพื่อผ่านไปยังเมือง Oka  ที่เป็นเมืองหลวง

          พรมแดนเมืองหลวงของประเทศ Vikaria  มีปืนต่อสู้อากาศยานคอยต้อนรับศัตรูผู้แกล้วกล้าอยู่   รวมถึงยานรบจำนวนมากมายหลายร้อยลำที่ดูแล้วน่าขำในการรุมยานบินเพียงลำเดียว   แต่จากเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา   เพียงชั่วโมงกว่าๆยานลำนี้ทำลายยานรบของประเทศไปมากมายนับร้อยลำแล้ว

          “จัดการมันให้ได้  อะไรวะ   อีแค่ยานลำเดียวถึงกับปล่อยให้มันบุกเข้ามาเมืองหลวง  รีบเก็บมัน” เสียงประธานาธิบดีสั่งการให้รัฐมนตรีป้องกันประเทศผ่านจอภาพสื่อสาร  หน้าตาถมึงทึง  ทำให้ผู้รับคำสั่งต้องหลบตา  รับคำและรีบสั่งการให้ลูกน้องรีบๆลุยด่วนที่สุด

          ยันต์ขับยานผ่านไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจสิ่งใด   ต้องการไปสั่งสอนเจ้าประธานาธิบดีผู้บ้าอำนาจเพียงอย่างเดียว   เขาไม่ได้ชวนใครมาเป็นเพื่อนเนื่องจากคิดว่ามีอันตรายได้ทุกเมื่อ   ตัวเองไม่เป็นอะไรเพราะป้องกันตัวได้    การมาครั้งนี้เขาหลบออกมาโดยไม่ได้บอกกล่าวผู้ใด

          ภาพจากสื่อทั่วโลกแสดงให้เห็นยานสีเทาดำบินจากทะเล  ต่อกรกับยานรบที่ป้องกันประเทศ Vikaria ลำแล้วลำเล่า   แล้วบุกคืบหน้าเรื่อยๆเข้าหาเมืองชายฝั่ง   จัดการยานรบที่มาขัดขวางอย่างใจเย็น   สร้างกระแสแห่งความมันให้กับผู้ชมยิ่งนัก   ตอนนี้เรทติ้งของการถ่ายทอดสดติดลมบนทะลุทะลวงเรทอื่นๆไปจนหมดแล้ว

          มีผู้ชมมากมายทั่วโลกสอบถามไปยังผู้สื่อข่าว   ได้รับการอธิบายว่าเป็นยานจากเมือง Aqualancia ออกมาโดนยานรบของเมืองสะกัดเลยต่อสู้กัน   และรบกันเรื่อยจนมาเข้าเขตเมืองหลวง   ไม่ทราบจุดหมายของการมาของยานลำนี้เพราะไม่ตอบคำถามใดๆ

          ข่าวนี้เป็นข่าวใหญ่  คนทั้งประเทศ Vikaria ให้ความสนใจ   รวมถึงตัวต้นเหตุที่พอรู้ว่ามียานบุกรุกเข้ามาก็ให้จัดการขั้นเด็ดขาดทันที   เพียงแต่การจัดการไม่สำเร็จกลับโดนจัดการเสียหายมากมาย   ในเมืองหลวงตอนนี้ยานรบบินป้องกันอันตรายเต็มน่านฟ้ามีจำนวนเป็นพันลำ   ส่วนที่ออกไปยับยั้งการบุกก็มากมายหลายร้อยลำ

          ข้าศึกผู้โดดเดี่ยวยังคงบุกเรื่อยมา   สอยยานรบไปเรื่อยๆจนคนดูสงสัยไม่ได้ว่าทำไมยานลำนี้สร้างขึ้นจากอะไรจึงแข็งแกร่งนัก   ผู้นำประเทศอื่นๆที่ดูสถานการณ์อยู่ให้ความสนใจกับยานลำนี้มาก   หากบุกประเทศตนก็คงต้านทานไว้ไม่ได้เช่นกัน

          ยานหลายร้อยลำที่ต้องแจวอ้าวกลับฐานทัพด้วยควันโขมง   นี่ถ้าโหดจริงคงระเบิดเป็นจุลไปหมดแล้ว   นักการทหารที่ดูอยู่มีความเข้าใจเจตนาของผู้บุกรุกว่าไม่ได้เอาจริงเพียงแต่ไม่รู้จุดประสงค์   ตอนนี้ยานมาถึงเมืองหลวงแล้ว   พวกที่คุ้มกันเมืองพากันเข้าโจมตีอย่างดุเดือด   ฝ่ายตัวคนเดียวก็ตอบโต้   การรบเป็นไปอย่างดุเดือด  ยานบินฉวัดเฉวียนทำให้ชาวเมืองพากันวิตก กลัวว่าจะได้รับอันตรายหากยานตกใส่บ้านเรือนของตน

          ฝ่ายป้องกันที่มีมากมายนับพันกลายเป็นแมงเม่าบินเข้ากองไฟ  พากันทะยอยติดไฟปล่อยควันดำคละคลุ้งและบินจากไปเรื่อยๆ  การรบติดพันอยู่นานเป็นชั่วโมงยานรบของเมืองหลวงก็หมด

          ผู้บุกรุกบินเข้าหาทำเนียบประธานาธิบดี   เมื่อถึงหน้าทำเนียบก็หยุดลอยนิ่งบนท้องฟ้า   มีเสียงประกาศดังกึกก้องท้องฟ้าได้ยินทั่วกันว่า

          “ข้ามาเพราะเจ้าหาเรื่องก่อน  หากมีความกล้าให้ขึ้นยานมารบกัน  เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกล้านักหรืออย่างไร   ข้าไม่อยากมีเรื่อง    แต่เมื่อต้องการข้าก็จะให้   บอกมาว่าจะยกเลิกกฎบ้าบอของเจ้าในเรื่องน่านน้ำหรือไม่   ถ้าเจ้าไม่เลิกข้าจะถล่มเมืองนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง เริ่มจากทำเนียบของเจ้าก่อน  ออกมาตอบวาจาข้า   อย่าหลบอยู่แต่ในอาคาร    Mubator  Zula  จงทำให้คนในประเทศของเจ้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนกล้า   ไม่ใช่หดหัวอยู่ในกระดองเหมือนเต่า”

          คำท้าทายนี้ไม่ได้ดังเพียงแค่ในประเทศ Vikaria  แต่กึกก้องไปทั่วโลก  เข้าสู่จิตใจผู้ฟัง  ทำให้เข้าใจความหมายของคำว่าผู้กล้าเป็นอย่างไร  หนึ่งต่อพันก็กล้าต่อกร   แค่จิตใจก็น่าประหวั่นแล้วไม่นับอาวุธที่ทรงอานุภาพอีกต่างหาก

          ความเงียบเกิดขึ้น    พักใหญ่มีกลุ่มคน 10 คน ออกมาจากประตูทำเนียบ  ผู้เดินหน้าเป็นชายร่างใหญ่  แข็งแรง  ผิวสีดำ  หน้าตาเคร่งเครียดเต็มไปด้วยโทสะ  ที่ตามหลังเป็นบรรดาองครักษ์ที่ตัวใหญ่โตพอๆกับผู้นำ  มีที่ใหญ่กว่าอีก 3 คน

          ทั้งหมดเดินออกมาอยู่ที่ลานหน้าทำเนียบห่างจากยาน 20 เมตร   ขณะนั้นสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตะลึงก็เกิดขึ้นเมื่อประตูยานเปิดออก  มีร่างหนึ่งลอยลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วจากความสูง 20 เมตร

          ร่างนั้นตกลงมายืนหยัดบนพื้น   เสียงกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว

          “ตึง”

          พื้นที่ยืนถึงกับปริแตกเป็นรอยร้าวไปทั่ว  มีรัศมี 30 เมตรโดยรอบ   ทุกคนตกใจและนิ่งเงียบ

          “เฮอะ! ยังดีที่มีใจกล้าอยู่บ้าง   มาพูดกันให้รู้เรื่องจะได้จบๆไป”

          ประธานาธิบดีมองดูผู้ที่อยู่ห่างออกไปอย่างพรั่นพรึง  โดดลงจากยานบินสูง 20 เมตรตกลงมาบนพื้นดินทำให้พื้นแตกร้าว   คนที่ไหนจะทำได้   ใครจะไปสู้ไหว   พวกองครักษ์ที่ตัวใหญ่ทั้งหลายก็คิดเช่นเดียวกัน    แถมคนผู้นี้ยังตัวใหญ่และสูงกว่าคนที่สูงที่สุดของพวกตนเสียอีก

          “ข้ามาเพื่อให้เจ้ายกเลิกกฏของการห้ามรุกล้ำน่านน้ำ   จะว่าอย่างไร”  เสียงถามจากร่างใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า   ครั้งนี้ยันต์ใช้ใบหน้าปกติของตนเองในการทำสงคราม

          “ถ้าข้าไม่ยกเลิกล่ะ  เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะมาสั่งข้า” Mubator  ถามขึ้นกวนๆ  ตอนนี้เริ่มลดความหวั่นไหวลงได้แล้ว เพราะเห็นพวกสไนเปอร์เข้าประจำที่ในจุดต่างๆรอบๆทำเนียบ   สร้างความอุ่นใจให้เกิดขึ้น

          “ถ้าไม่ยกเลิกก็คงจะเป็นอย่างวันนี้ไปเรื่อยๆ  แต่คราวหน้าคงจะไม่มียานให้ซ่อมอีกแล้ว” เป็นคำตอบสบายๆไม่ดุเดือดเหมือนตอนแรก  

          “งั้นให้จบวันนี้เลยดีกว่า   ยิง”  เสียงประธานาธิบดีสั่งการและฉากหลบกลับเข้าทำเนียบโดยมีพวกองครักษ์เข้ารายล้อมคุ้มกันภัย

          “สิ้นเสียงสั่งการ   กระสุนปืนแสงที่มีความเร็วและร้อนแรงสีขาวพุ่งเข้าหาเป้าที่ยืนเด่นอยู่หน้าลานทันที

          ทุกคนเห็นเกราะแสงสีฟ้าอ่อนใสบางๆเกิดขึ้นเคลือบร่างที่ยืนนิ่งอยู่   กระสุนทุกนัดถูกเป้าหมายอย่างแม่นยำเป็นหัว  อก  ท้อง  ลำคอ  แต่ไม่สามารถทะลุเกราะใสเข้าไปในร่างได้    ชุดที่สองและสามก็เป็นเช่นเดียวกัน

          ผู้บุกรุกยืนอย่างใจเย็น  ปล่อยให้ศัตรูหายเข้าไปในตึกพักใหญ่  เมื่อรับลูกกระสุนจนเบื่อแล้วก็ชักปืนออกมาจากเอวขวา   เล็งยิงไปยังทำเนียบโดยไม่สนใจกระสุนปืนชุดถัดมาที่กำลังพุ่งเข้าหา   แสงสีฟ้าใสจากปืนพุ่งวาบเข้าหาตัวอาคารที่สูงเพียง 2 ชั้น

          ตัวอาคารเรืองแสงสีฟ้าอยู่ชั่วครู่แล้วสลายไป  ทำให้เห็นตัวประธานาธิบดี   เหล่าองครักษ์และทหารหลายสิบคนที่ล้มคลานอยู่บนพื้นเพราะตกจากชั้นสองที่สาบสูญ  บ้างแขนหัก  บ้างขาหัก  ร้องโอดโอยอยู่   ตัวผู้ยิ่งใหญ่เองนั้นร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด  เพราะขาหักทั้งสองข้าง

          ยันต์เดินช้าเข้าหาพวกที่นอนอยู่   บรรดาสไนเปอร์ทั้งหมดแม้จะยิงไม่เข้า   แต่หน้าที่คือหน้าที่   พวกเขาตั้งหน้าตั้งตายิงไม่หยุดยั้ง   จึงเกิดภาพที่แปลกประหลาดออกสู่สายตาชาวโลก   ชายที่เดินไปท่ามกลางแสงกระสุนปืนอย่างไม่ยี่หระใดๆ   แต่เมื่อโดนยิงไม่เลิกคล้ายจะเกิดความรำคาญ   ทุกคนเห็นเขากวาดปืนไปมาอย่างรวดเร็ว   สาดกระสุนแสงออกไปเป็นสายสีขาวรอบตัว

          จุดที่ยิงเป็นจุดที่เหล่าสไนเปอร์ซุ่มอยู่   พวกนี้มีจำนวน 60 คน   แสงสีขาวยิงใส่จุดละครั้ง   ทุกคนเห็นเขาวาดปืนสลับไปมา   แสงของลูกกระสุนที่ตัดกันของทั้งสองฝ่ายทำให้เกิดภาพที่สวยงาม   ครั้นชายเดี่ยวเลิกยิง  แสงจากกระสุนปืนทุกกระบอกก็หยุด

          กล้องทีวีซูมไปที่จุดต่างๆซึ่งมีคนซุ่มยิงหลบอยู่  พบว่าแต่ละคนนอนกุมแผลที่โดนยิง  บ้างที่ไหล่  บ้างที่ขา  บ้างที่มือ  หมดสภาพที่จะต่อสู้   ผู้บรรยายก็พูดไม่ออก   ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน   คิดว่าจะเป็นสิ่งที่ประทับใจของเขาไปชั่วชีวิต