สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิถีเซียน

ตอนที่ 7 : หมอน้อย


     อัพเดท 19 มิ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/กำลังภายใน
Tags: กำลังภายใน, ลมปราณ, อลังการเหนือคำบรรยาย
ผู้แต่ง : DEEPSEA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DEEPSEA
My.iD: http://my.dek-d.com/bluesea25
< Review/Vote > Rating : 95% [ 32 mem(s) ]
This month views : 1,525 Overall : 215,233
2,738 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 541 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิถีเซียน ตอนที่ 7 : หมอน้อย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9777 , โพส : 36 , Rating : 600 / 125 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ติ๊ง ... ต่อง

    เนื่องจากเข้าทำเนียบ Top Ten ไม่รู้เนื้อรู้ตัวตั้งแต่เมื่อคืน
ที่แล้ว   ทำให้โตะจาย  ... ทำรายม่ายถูก   เลยติ๊บให้ Reader ที่น่ารักทุกคนอีกตอนแล้วกันนะ ...

... และ ... อะแฮ้ม!  ขอ Break  2 วันค้าบ !

                                  .......................................


ภาค 1 ......
วิถีเซียน
ตอนที่ 7 .... หมอน้อย
 
            เวลาเช้ามาเยือน    เมื่อตื่นขึ้นและออกมาหน้าถ้ำก็เจอเข้ากับผลไม้กองใหญ่หลากหลายชนิด เง็กโฮ้วสงสัยว่ามาจากไหนกันแน่   พลันมีเสียงดัง “เจี๊ยก”ที่ชะง่อนหินด้านข้าง   เมื่อหันไปมองก็เจอเจ้าจ๋อตัวใหญ่เมื่อวานที่ทำแผลให้ยกมือโบกมา   ข้างๆมีพรรคพวกอีก 3 ตัวโบกมือมาด้วย   จึงโบกมือตอบ พวกมันเห็นว่าเด็กน้อยรับรู้แล้วว่าใครเอามาให้ก็จากไป   ทำให้เจ้าของถ้ำยิ้มด้วยความยินดีและเลือกผลไม้กินอย่างสนุกสนาน
 
            เมื่ออิ่มแล้วก็ไม่ได้ไปไหน   นึกถึงลิงขึ้นมาได้ก็เลยเอาผ้าสีเหลือง ออกมาและร่างภาพฝูงลิงกำลังกินผลไม้บนต้นไม้ในป่า    ภาพที่ร่างมีเจ้าจ๋อที่นำผลไม้มาให้เป็นตัวชูโรง   ร่างเสร็จก็ถือโอกาสทบทวนวิชาปักไหมที่ฝึกสำเร็จเมื่อคืนทันที     คราวนี้มันนำเข็มมาร้อยไหมแต่ละสีที่จะใช้มาวางไว้ด้านข้าง   แล้วเริ่มใช้พลังบังคับเข็มให้ลอยและพุ่งทะลุผ้าไปมาเมื่อหมดสีก็เปลี่ยนเข็มใหม่   ทำให้เกิดภาพที่น่าพิศวงคือเด็กน้อยนั่งถือผ้ามีเข็มลอยพุ่งทะลุไปมาอยู่ตลอดเวลา    ภาพนี้เสร็จเมื่อก่อนเที่ยงหนึ่งชั่วยาม   เง็กโฮ้วนำของไปไว้ในถ้ำรวมทั้งผลไม้ด้วย    ลงจากเขามุ่งหน้าไปยังน้ำตกที่ฝึกว่ายน้ำเมื่อวาน
 
            ระหว่างทางเจอเสือกำลังตะครุบกวางอยู่แต่ไกล    เมื่อเข้าไปใกล้ก็เกิดความคิดขอแบ่งขึ้นในใจ จึงหักท่อนไม้วิ่งเข้าหาเสือที่กำลังตั้งท่าจะแทะกวางอยู่   เอาไม้ตีก้นเสือด้วยพลังพอเหมาะทำให้เสือร้องด้วยความเจ็บปวดกระโจนหนีไป   มันจึงเอามีดตัดขากวางหนึ่งขาและจากมา   ถึงน้ำตกก็หาไม้ก่อไฟและแล่เนื้อกวางออกย่างกินอย่างมีความสุข    นับว่าได้วิธีหากินโดยไม่ต้องล่าเหยื่อแล้ว ต่อไปภายหน้าความหิวโหยจะถูกขจัดด้วยความสามารถใหม่นี้
 
            เง็กโฮ้วฝึกว่ายน้ำอีกครึ่งวันจนคล่องแคล่วจึงเลิก   เมื่อขึ้นจากน้ำผ้าก็แห้งทันทีด้วยพลังที่แผ่ออกมาจากร่าง   ขยับตัวนิดเดียวก็ไปปรากฏอยู่บนยอดไม้ไกลตา   เห็นเลือนหายและปรากฏอีกไม่กี่ครั้งก็กลับที่พักแล้ว   หน้าถ้ำมีกองผลไม้สดๆวางอยู่แสดงว่าเจ้าจ๋อนำมาทิ้งไว้ให้ได้แต่นึกขอบคุณพวกมัน  คราวนี้อาหารไม่ต้องหาเองแล้ว   ตั้งหน้าฝึกวิชาอย่างเดียวเป็นดีที่สุด   เด็กน้อยล้วงเอาเนื้อกวางที่ย่างเผื่อไว้เมื่อตอนเที่ยงออกมากินจนอิ่มตามด้วยผลไม้    นั่งพักให้หายอึดอัดอยู่ครู่ใหญ่ก็เริ่มลงมือฝึกวิชา
 
            เวลาผ่านไปพร้อมกับความก้าวหน้า   การปักผ้าของเง็กโฮ้วใช้เข็มได้ครั้งละ 2 เล่ม    ขณะปักมีเข็มลอยว่อนอยู่ตรงหน้าสองเล่มมุดผ้าสวนกันไปมาน่าสนุกสนานอย่างยิ่ง    ผ้าผืนนี้เป็นผืนที่ 6 แล้วและกำลังจะเสร็จ   เป็นภาพอาทิตย์กำลังขึ้นเหนือขอบฟ้า มีหมู่นกโบยบินออกหากิน   ตัวที่บินบนฟ้าอย่างโดดเดี่ยวคือนกหงส์สวรรค์   มีการใช้ขนจริงเข้าแซมด้วยเลยดูโดดเด่นสวยงามหาที่เปรียบไม่ได้   นกอื่นๆเป็นภาพประกอบทำให้ภาพมีคุณค่ามหาศาล    ผู้ที่เสนอราคาสู้ไม่ได้คงต้องเสียใจกินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายคืน   เด็กน้อยกะว่าพรุ่งนี้จะกลับบ้าน   แต่ต้องรอบอกเจ้าจ๋อก่อนไม่รู้ว่ามันจะเข้าใจหรือเปล่า
 
          ยามเช้า เมื่อตื่นขึ้นมาก็รีบออกมาหน้าถ้ำ เห็นพวกเจ้าจ๋อกำลังจะลงจากเขาไปพอดี   จึงส่งเสียงเรียกไว้    พวกนั้นหันกลับมา    จึงเข้าไปหาเจ้าจ๋อและบอกว่า “จะกลับบ้านแล้ว  ไม่ต้องเอาผลไม้มาอีก” โดยทำมือประกอบตามแต่จะ  คิดได้    เห็นเจ้าจ๋อทำท่างงจึงทำท่าว่าจะไปพร้อมกับชี้มือไปที่ท้องฟ้าไกลๆ  แล้วชี้ที่ผลไม้พร้อมกับทำมือบ๊ายบายเหมือนตอนลากัน   มีเสียง”เจี๊ยก” จากคู่สนทนาแล้วพวกมันก็หันกลับปีนลงเขาไป เสียงเด็กน้อยบ่นกับตัวเองเบาๆ “ไม่รู้ว่ามันจะรู้เรื่องหรือเปล่า” และเพื่อไม่ให้มันเสียใจจึงเก็บผลไม้ที่พวกมันหามาใส่ถุงแบกกลับบ้าน
 
            ออกจากป่าเที่ยวนี้   เง็กโฮ้วไม่ได้หนังสัตว์มาเลย   แต่ได้ผ้าปักสำเร็จมา 6 ผืน หากตีค่าเป็นเงินแล้วมากมายกว่าหนังสัตว์เป็น 100 ผืนเสียอีก   มันใช้ความเร็วผ่านบ้านฟากงกงไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครมองเห็น   ครั้นเข้าบ้านและเอาของเก็บแล้วก็เดินช้าๆย้อนกลับมาตามที่ตกลงกันไว้
 
            เจ้าเสือน้อยนั่งคิดทบทวนวิชาอยู่หน้าบ้านตอนเช้า   มีคนเดินมาที่ประตูหน้าบ้าน 3 คน เป็นการประคองกันมา   เสียงพูดดังมาให้ได้ยินว่า
 
            “นั่นไง อยู่พอดี   เข้าไปเถอะ   เง็กโฮ้ว   พวกข้าพาบิดามาให้ช่วยรักษาหน่อย”
 
            เจ้าของบ้านลุกขึ้นยืนรอ    ผู้มาเป็นสองพี่น้องตงฟา   ตงเฉียบ และ  ตงกุ่ยซึ่งเป็นบิดาของทั้งสอง  มีอยู่บ้านห่างไปห้าหลัง    เมื่อแขกมาถึงแคร่ก็ทักทายและเชิญนั่ง  
 
            “มีอะไรกันเหรอตั่วเจ่ก    กุ่ยกงกงเป็นอะไรไป” เด็กน้อยสอบถามตงฟาที่เป็นพี่ใหญ่
 
            “บิดาเดินไม่ถนัด   เห็นฟากงกงบอกว่าเจ้านวดให้แล้วเดินได้   พวกเราเลยพาให้ช่วยนวดให้หน่อย” ตงฟาบอกกับเด็กน้อย   ทำให้เจ้าตัวพยักหน้าและบอกว่า
 
            “งั้นให้เง็กโฮ้วลองดูก่อนนะเผื่อจะหายและเดินได้เหมือนฟากงกง”
 
            เจ้าของบ้านตัวน้อยนั่งข้างๆผู้ป่วย   ลงสำรวจอาการเหมือนทำกับฟากงกงก็ทราบสาเหตุว่าเส้นตีบตันเหมือนกัน    แต่เป็นมากกว่าเลยเดินลำบาก   จึงนวดให้พร้อมกับใช้ลมปราณช่วยกรุยจุด   ผ่านไปพักใหญ่ก็หยุด   ให้กุ่ยกงกงลองขยับขาก็ขยับได้    และเมื่อลองเดินดูก็เดินได้เหมือนคนปกติ  ทั้งคนป่วยและคนพามาต่างส่งเสียงชมเชยลูบหน้าลูบหลังหมอตัวเล็กเป็นการใหญ่
 
            หลังจากนั้น   ข่าวคราวก็ไปเกินคาดจากนวดหายกลายเป็นรักษาได้ทุกโรคเพราะผลการพูดแบบปากต่อปาก    เจ้าตัวต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นคนเจ็บทยอยกันมาบ้านอยู่เรื่อยๆ   ดีที่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของผู้ชราที่เดินไม่ค่อยถนัด   สาเหตุจากเส้นตีบตัน   ทำให้มันมีความชำนาญในการรักษามากขึ้น บางคนเป็นโรคแปลกๆเช่นซูบซีด เล่นเอาหมอเหงื่อตก   จะบอกว่ารักษาไม่ได้ก็สงสาร   ต้องใช้ปราณตรวจหาสาเหตุอุตลุดจึงรู้ว่าเป็นโรคเกี่ยวกับอวัยวะภายใน    ใช้เวลาทบทวนหาเรื่องที่ได้เรียนไปพักใหญ่จนเจอสมุนไพรที่น่าจะเข้ากับโรคนี้   จึงมอบให้นำไปต้มกิน   ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์คนไข้ก็เดินมารายงานตัวด้วยหน้าตาสดใสสมบูรณ์แข็งแรงผิดไปเป็นคนละคน   ทีนี้ช้างฉุดก็ไม่อยู่แล้ว   เง็กโฮ้วกลายเป็น”หมอน้อย”ของคนในย่านนี้ไปเป็นที่เรียบร้อย
 
            การเป็นหมอทำให้หมดโอกาสที่จะเข้าป่าไปนาน   แต่มีผลดีคือเริ่มรู้วิธีการรักษาโรค   เดิมทีมีแต่ตำราสมุนไพร   ตำราต้มยา   ตำราฝังเข็ม ไม่มีตำราทางการแพทย์เลย   ด้วยไหวพริบชั้นเลิศสามารถประยุกต์ความรู้มารักษาโดยใช้ปราณเป็นพื้นฐาน   เกิดเป็นการรักษาแนวใหม่ขึ้นมา   ผู้มาหาที่เจ็บป่วยกลับหายเป็นปกติสุขภาพแข็งแรง   ทำให้ชื่อเสียงขจรขจาย    ชั่วเวลาเพียงเดือนเศษมีผู้ป่วยจากเมืองอื่นเดินทางมาให้รักษาอยู่เรื่อยๆ   ไม่เพียงแต่คนชราเท่านั้นมีคนหนุ่มคนสาวเพิ่มขึ้นด้วย   เรื่องกระดูกหักไม่ว่าจะเป็นแขน ขา  มันก็รักษาได้โดยใช้ความรู้ที่รักษาเจ้าจ๋อมาปรับปรุงให้เข้ากับคน กลางคืนต้องแวบไปหาตัวยาในป่าเขามาตุนไว้    ผลได้เหล่านี้นับว่ามีคุณค่าต่อเจ้าตัวอย่างมหาศาล
 
            หยูเหวินนำผ้าปัก 6 ผืนของมันไปขาย แต่ละผืนได้เงินไม่ต่ำกว่าผืนละ 5,000 ตำลึง หักค่าหนังสือยังเหลือเงิน 33,000 ตำลึง ทำให้กลัวถูกปล้นกลางทาง ต้องว่าจ้างคนให้มาส่งกลับบ้านเป็นเงิน 500 ตำลึง เง็กโฮ้วนำไปแจกให้ลุงป้าทั้งหลายบ้านละ 100 ตำลึง มันมอบให้ผู้นำสินค้าไปขาย 1,500 ตำลึง โดยบอกว่าเป็นค่าเสี่ยงชีวิตและบังคับให้รับเอาไว้ คราวนี้มันมีเงินเก็บรวมกับของเก่าเป็นเงินถึง 21,400 ตำลึง มากเกินจะเก็บในบ้านได้จึงใช้เวลายามค่ำคืนแบกวิ่งไปเก็บยังภูเขาที่พัก โดยซ่อนไว้ในโพรงลับตาและเอาหินก้อนใหญ่ปิดทับ
 
สภาพของเด็กน้อยที่พยายามช่วยรักษาคนป่วย ทำให้หยูเหวินที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่คิดหาทางช่วยเหลือ  ตอนเอาของไปขายก็ให้ลูกน้องเที่ยวหาตำราของหมอที่มีอยู่ไม่ว่าลูกหลานจะเก็บไว้หรือมีขายในร้านขายหนังสือ  ซื้อหามาได้หลายเล่ม   เง็กโฮ้วอ่านและศึกษาบางเล่มให้ความรู้เพิ่มจากที่ตัวมีอยู่   บางเล่มช่วยให้มีการประยุกต์การรักษา  นับว่าเป็นประโยชน์ต่อทั้งหมอมือใหม่และคนไข้  
 
            วันนี้เจ้าตัวน้อยว่างงาน เพราะคนเจ็บทั้งหลายถูกฝีมือที่เฉียบขาดกำจัดโรคให้อย่างรวดเร็ว   เลยไม่มีใครเจ็บป่วยอีก เรียกอีกอย่างว่าป่วยไม่ทันการรักษา หมอน้อยนั่งหน้าบ้านมีเวลาทบทวนวิชาต่างๆที่ร่ำเรียนมาเต็มที่   ใช้เวลา 2 ชั่วยามในการลำดับวิชาและคิดค้นเพิ่ม   เนื่องจากมันเรียนจนชำนาญและสามารถหาจุดอ่อนของวิชาที่เรียนพบจึงพยายามคิดเสริมในส่วนที่ขาด    เป็นการเสริมส่งให้มันย่างเข้าสู่ระดับปรมาจารย์อย่างไม่รู้ตัว   เมื่อคืนนี้คิดการปักผ้าด้วยเข็มสามเล่มสำเร็จและเมื่อลองทำดูก็ได้ผล   งานปักผ้าแต่ละภาพเสร็จภายในไม่ถึงสองชั่วยาม   มันนั่งคิดว่าถ้าทำวันละสามผืนต้องขายได้เงินมหาศาล   ลุงป้าทั้งหลายคงสบายกว่านี้    เลยตั้งใจทำผ้าปักด้วยความคิดอยากช่วยเหลือเป็นแรงหนุน
 
            ความดีของเง็กโฮ้วสร้างความไม่พอใจให้กับเด็กเกเรหลายคนในหมู่บ้าน บิดามารดาของเด็กพวกนี้ไปทำงานต่างเมือง พวกมัน 5 คน อายุมากกว่าคนละประมาณ 1-2 ปี   เด็กเกเรเหล่านี้ถูกผู้อาวุโสในบ้านดุด่าที่ไม่ช่วยงานบ้านทำตัวไม่เป็นประโยชน์   โดยยกเด็กน้อยเป็นตัวอย่าง   เมื่อถูกดุด่าหลายๆครั้ง ทำให้พวกนี้รวมตัวและปรึกษากันหาทางกลั่นแกล้ง   วันนี้เห็นว่าไม่มีคนมารักษาและตัวต้นเหตุที่ทำให้พวกมันถูกด่ากำลังอยู่ตามลำพัง    จึงพากันมาที่บ้านตรงเข้าหาเด็กน้อยที่นั่งปักผ้าอยู่บนแคร่  
 
            เจ้าของบ้านหยุดทำงานตั้งแต่มีคนมาหน้าบ้านแล้ว   มองดูท่าทางก็รู้ว่าพวกนี้มาอย่างไม่เป็นมิตร    จึงเก็บของไว้และนั่งดูผู้บุกรุกที่เข้ามาใกล้พลางถามออกไป
 
            “เซี่ยวงู้ตั่วกอและพวกไปไหนมาเหรอ”
 
            “ข้ากับพวกมาหาเจ้า   มีเรื่องที่ต้องสะสาง   เจ้าเป็นต้นเหตุให้พวกเราถูกดุด่า   จะว่าพวกข้าไม่ดีไม่ได้นะ   เฮ้ย! พวกเราสั่งสอนมัน” เซี่ยวงู้ที่ตัวโต กว่าและสูงกว่าเจ้าของบ้านประมาณหนึ่งฝ่ามือ พูดขึ้นและบอกเพื่อนๆให้ทำร้ายเป้าหมาย    พวกมันทั้งหมดเข้ารายล้อมแคร่และลงมือทุบตีทันที
 
            เง็กโฮ้วระวังตัวก่อนแล้ว เมื่อถูกรุมตีก็ปล่อยปราณออกคุ้มครองตัวโดยไม่กระแทกเหมือนที่ทำกับเสือใหญ่   มันไม่ต้องการทำร้ายพวกเดียวกัน   จึงเอามือปิดป้องทำให้อันธพาลทั้งหลายทุบตีโดนมือที่ป้องกัน   แม้จะไม่มีพลังกระแทกแต่ความเข้มแข็งของพลังทำให้มือไม้ของเจ้าเด็กเกเรเหมือนกับทุบโดนก้อนหิน   พวกมันต่างร้องโอดโอยสะบัดมือเร่าๆและถอยห่าง    ตามองดูผู้ที่มันตีอย่างตกใจ
 
            เด็กน้อยเห็นพวกมันหยุดก็เอามือลงและพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า
 
            “พวกเจ้ามาทุบตีข้าทำไม”
 
            เซี่ยวงู้เอามือถูกันไปมาเพื่อคลายความเจ็บปวดและตอบว่า
 
            “ข้าไม่พอใจเจ้า   จะทำไม    เดี๋ยวพวกข้าจะทุบตีเจ้าอีก”
 
            “ถ้างั้นข้าไม่เกรงใจอีกแล้วนะ” เด็กน้อยตอบกลับไปทำให้พวกนี้โกรธและลืมความเจ็บปวด  ตรงรี่เข้ารุมทำร้ายอีกครั้ง           

             คราวนี้เจ้าของบ้านคิดสั่งสอนให้หลาบจำจึงปล่อยพลังปราณให้มาก กว่าเดิม เมื่อกำปั้นกระทบกับแขนที่ยกขึ้นป้องกัน พวกเด็กเกเรก็พากันส่งเสียงร้องลั่น   ถอยกลับอย่างลนลานเอามือทั้งสองข้างลูบกันไปมา   บางคนที่ทุบ แรงมือก็เริ่มเขียวและบวม   ต่างมีสีหน้าเจ็บปวด   พวกมันเริ่มถอยไปหาประตูเตรียมจากไป
 
            “พวกท่านทำตัวไม่ดีแล้วยังมาทำร้ายข้า   วันนี้เห็นแก่ที่เรารู้จักกันมานาน   ข้าจะไม่ทำอะไรมาก   แต่ถ้ายังทำร้ายข้าอีกข้าจะโต้ตอบ   แล้วอย่ามาว่าข้าใจร้ายนะ กลับไปซะ” เซี่ยวโฮ้วพูดพร้อมกับโบกมือไล่   พวกอันธพาลทั้งหลายแม้ใจไม่ยินยอมแต่ทำอะไรไม่ได้ก็เลยพากันจากไป   เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เด็กน้อยไม่ไว้วางใจที่จะทิ้งของมีค่าทั้งหลายไว้ในบ้าน    เมื่อมันออกจากบ้านจะนำสิ่งของติดตัวโดยใส่ถุงสะพายไว้ข้างหลังตลอดเวลา
 
      วันรุ่งขึ้นมีผู้มาขอรับการรักษาจากต่างเมืองอีกหลายราย   มีทั้งเดินไม่ได้   ขาหัก แขนหัก อ่อนเพลียและโรคต่างๆอีกหลายโรค   ทำให้มันต้องวุ่นวายกับคนไข้    พวกเจ็บป่วยธรรมดาตอนนี้ไม่เหลือบ่ากว่าแรงของมัน    ที่ยุ่งยากก็คือโรคที่ไม่รู้สาเหตุที่ทำให้ต้องพิจารณาหาสมุนไพรมารักษาให้ตรงกับโรคหรือใกล้เคียง   โชคดีที่มีพลังปราณกล้าแข็งจนใช้ตรวจสอบจุดในร่างได้อย่างง่ายดาย เลยทำให้วินิจฉัยโรคได้ใกล้เคียงความจริงจนสมุนไพรที่ใช้ตรงกับโรค
 
            เวลาที่ใช้รักษาผ่านไปหลายวัน   เมื่อคนไข้หมดมันก็คิดที่จะไปเที่ยวเล่นในป่าบ้างเพราะไม่ได้เข้าไปเป็นเดือนแล้ว   จึงฝากลุงข้างบ้านให้บอกกับคนอื่นๆว่ามันจะเข้าป่าครึ่งเดือนเพื่อหาสมุนไพร   และเก็บของพกติดตัวเดินทางเพื่อเข้าป่า   ผ่านบ้านใดก็มีคนทักทายตลอดทาง   ตอนนี้มันเป็นที่รักและเอ็นดูของทุกๆคนในเมืองไปแล้ว
 
            ป่าทำให้เด็กน้อยมีความสุข    ความสงบร่มรื่นสร้างความสงบให้กับจิตใจ   อันตรายในป่าสำหรับคนอื่นนั้นไม่มีความหมายใดๆสำหรับมัน    มันนับตัวเองว่าเป็นส่วนหนึ่งของป่า   ความดีใจทำให้มันส่งเสียงร้อง “วู้”ออกมาดังสะท้านยาวไกลเนื่องจากเป็นการเปล่งด้วยพลังภายใน    เสียงนี้ดังไปทั่วป่าและก้องขึ้นท้องฟ้ากระทบโสตของนกอินทรีสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่กำลังบินร่อนหาเหยื่อ    ทำให้คิดว่ามีสัตว์อื่นท้าทาย    ด้วยความโกรธมันจึงร่อนถลาจากความสูงนับ10 ลี้ลงมาหาผู้ท้าทาย  
 
            จ้าวเวหาร่อนลงมาสอดส่ายสายตามองหาสัตว์ที่มันคิดว่าเป็นศัตรู เห็นมีบางอย่างเคลื่อนที่อยู่บนยอดไม้ไกลตาจึงร่อนไปหาอย่างรวดเร็ว    สิ่งที่พบเป็นสัตว์ที่ตัวไม่เล็กนักมีความว่องไวในการเคลื่อนที่จึงโฉบเข้าโจมตีทันที
 
            เจ้าเสือน้อยหลังจากกู่ร้องด้วยความดีใจ ก็พลิ้วกายขึ้นไปบนยอดไม้และวิ่งเล่นไปทั่วอย่างมีความสุข    มันวิ่งไปๆโดยไม่สนใจว่าจะไปที่ใดเพราะมันกลับภูเขาที่พักได้ถูกต้อง    ขณะกำลังวิ่งอย่างเพลิดเพลินก็มีสัตว์ใหญ่จู่โจมลงมาจากกลางอากาศ   ทำให้ต้องดีดตัวหลบอย่างว่องไว   เมื่อออกห่างไป 5 วาก็พบว่าที่ทำร้ายมันเป็นนกอินทรียักษ์     มันก็ไม่ได้หวาดกลัวเพราะแม้แต่เสือตัวใหญ่ยังเอาไม้ตีวิ่งหนีมาแล้ว   
 
            นกยักษ์โจมตีพลาดมันก็เหินขึ้นฟ้าและวกกลับมาหาศัตรูอีกครั้งหนึ่ง    จากนั้นก็พุ่งดิ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว    ข้างเง็กโฮ้วนั้นหักกิ่งไม้ยาวเหมาะมือมาถือไว้เป็นอาวุธรออยู่แล้ว    นกอินทรีย์ที่ว่าไวแต่มันไวกว่า   ครั้นฉากหลบอย่างฉิวเฉียดได้ก็ฟาดกิ่งไม้ใส่ลำตัวนกทันทีได้ยินเสียงดัง “ผัวะ” หลังจากนั้นก็มีเสียงร้องดัง “แกว๊ก”ลั่นท้องฟ้า   เนื่องจากการตีครั้งนี้ไม่ได้เบาเลย    เจ้าเด็กน้อยใส่พลังปราณที่มีความร้อนเข้าไปถึง 5 ส่วน ทำให้ด้านข้างลำตัวของนกอินทรีย์มีรอยไหม้เป็นแนวยาว   การบินของมันดูขัดๆไม่คล่องแคล่วเหมือนตอนแรก
 
            เจ้าเสือน้อยยืนนิ่งมองดูนกยักษ์ที่บินกลับไปตั้งหลัก    มือถือกิ่งไม้ห้อยอยู่ข้างลำตัวด้วยท่าทางเหมือนจอมยุทธ์ที่กำลังจะพิชิตศัตรู     เมื่อรออยู่ชั่วครู่เจ้านกยักษ์ที่เริ่มหายจากการบาดเจ็บก็บินพุ่งมาเพื่อจิกอีกครั้ง   ดูเหมือนคราวนี้มันจะจู่โจมเร็วกว่าครั้งก่อนๆ    เมื่อเข้ามาเกือบถึงตัว   เง็กโฮ้วก็ลอยตัวขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว   สองมือเงื้อไม้ขึ้นเหนือหัวแล้วฟาดลงมาอย่างรุนแรงและรวดเร็ว    เจ้านกยักษ์เห็นศัตรูหลบหายไปไม่ทันนึกอะไรก็โดนของแข็งฟาดเข้ากลางหัวอย่างแรงจนมันมึนและร่วงลงบนยอดไม้เสียงดังสนั่น
 
            ด้วยความที่ตัวของมันใหญ่   ยอดไม้ที่อยู่กันหนาแน่นก็ไม่อาจทานน้ำหนักได้จึงหักเสียงเกรียวกราว   ตัวของมันจึงหล่นร่วงหายลับตาไป    เด็กน้อยมองตามและร่อนตัวตามลงไปเบื้องล่าง   เห็นที่โคนต้นไม้มีนกยักษ์นอนสลบอยู่   มีเสียงรำพึงว่า
 
            “พลังตั้งแปดส่วนทำได้แค่สลบไม่ถึงตาย     เจ้านี่แข็งแรงจริงๆ   พวกเสือนั่นโดนแรงไม่ถึงครึ่งก็ไปไม่รอดแล้ว”
 
            เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆก็ต้องตกใจกับความใหญ่โตมโหฬารของมัน    ตอนสู้กันก็ไม่ได้สังเกตมากเพราะฉุกละหุก   ขนาดของนกยักษ์ใหญ่กว่าตัวมันเกือบ 5 เท่า   เดินดูรอบตัวแล้วก็สั่นหัวทำท่าจะจากไป   แต่คิดได้ว่าถ้าเจ้านี่สลบอยู่เจอพวกเสือก็ตายแน่   ต้องทำให้มันฟื้นก่อนแล้วค่อยไปดีกว่า
 
            เด็กน้อยค้นหาสมุนไพรแก้บอบช้ำจากถุงที่อยู่กลางหลัง    เอามาขยี้แล้วโปะไปที่รอยถูกตีตรงข้างลำตัวและหัวของมัน    เอากระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำออกมา   หาใบไม้ใหญ่ๆมาทำเป็นกรวยและค่อยเทน้ำใส่แล้วนำไปกรอกที่ปากของนกยักษ์หมดไปหนึ่งกรวย   แล้วก็ถอยไปหักกิ่งไม้มาถือไว้และยืนดูพร้อมกับดื่มน้ำไปด้วย   เพียงครู่เดียวเจ้านกยักษ์ก็เริ่มกระพริบตาจากนั้นก็ลืมตาขึ้นมา    มันแปลกใจว่าอยู่ที่ไหน   พักใหญ่ก็ขยับตัวค่อยๆลุกขึ้น    เง็กโฮ้วก็มองดูมันเฉยอยู่     เมื่อมันเห็นเข้าก็จำได้ว่าเป็นศัตรูแต่เมื่อเห็นกิ่งไม้เข้าก็เกิดความเกรงกลัว  มันรู้ว่าเจ้ากิ่งไม้นี้เองที่ทำให้มันลงมาอยู่ที่นี่
 
            เจ้าเสือน้อยยกกิ่งไม้ขึ้นชี้มันและพูดว่า “ยังจะสู้อีกเหรอ   ทีนี้จะตีให้ขาลากเลยนะ”
 
            เจ้านกยักษ์ไม่รู้หรอกว่าไอ้ตัวที่พูดเบื้องหน้าน่ะเป็นอะไร   แต่มันกลัวไม้ในมือมากกว่าเลยส่งเสียง “แกร๊กๆ”และถอยหลังออกห่าง     เด็กน้อยเห็นเช่นนั้นก็นึกสนุกและรู้ว่ามันกลัวกิ่งไม้ในมือจึงยกไม้ขึ้นกวักเรียก “มานี่”   แต่ไม่ได้ผล    เจ้านกยักษ์กลับถอยไปอีกก็ชักขัดใจพุ่งตัวเข้าใกล้พร้อมกับเงื้อไม้จะตีซ้ำ   เจ้าตัวใหญ่กลัวจนลนลานหมอบลงกับพื้นทันทีเพราะถอยไม่ทัน
 
            เง็กโฮ้วเห็นมันกลัวมากก็สงสารเอากิ่งไม้ซ่อนไว้ข้างหลังเดินเข้าไปหามันแล้วเอามือน้อยๆลูบหัวมันเบาๆพร้อมกับพูดว่า 
 
“โอ๋! นกน้อยๆ   ไม่ต้องกลัวนะ   ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก   ไปเถอะ ข้าก็จะไปเที่ยวแล้ว” ว่าแล้วก็เดินหลีกตัวนกอินทรีย์มุ่งหน้าไปในป่า    พอไปได้ระยะหนึ่งก็ขึ้นสู่ยอดไม้และวิ่งต่อไปอย่างร่าเริง   ขณะเดินทางได้พักใหญ่รู้สึกว่าถูกติดตามจากเบื้องบน เหลียวกลับไปดูก็เห็นนกอินทรีย์ยักษ์บินตามมาแต่ดูแล้วไม่ดุร้ายเหมือนก่อนจึงหยุดยืนดู   เมื่อมันบินเข้ามาใกล้ก็ส่งเสียง “แกร๊ก”เบาๆ   แล้วร่อนลงมาหากิ่งไม้ที่แข็งแรงเกาะและมองตอบ
 
“ตามมาทำไมล่ะ   ข้าจะไปเที่ยว   เจ้าก็ไปตามทางของเจ้าสิ   ไปเถอะ ชิ่ว ชิ่ว” พูดบอกและไล่แล้วก็หันหลังกลับวิ่งต่อไป   ครู่เดียวก็มีเสียงบินตามอีกจึงเงยหน้ามองดูก็เห็นนกยักษ์บินอยู่ข้างบน เลยนึกสนุกว่าเป็นไงเป็นกันขี่นกเล่นดีกว่า    นึกแล้วก็ใช้พลังส่งตัวเหินขึ้นไปอยู่บนตัวนกและบอกมันเล่นๆว่า “เอ้า! จะไปไหนก็ไป   ขอนั่งบนนี้นะ”
 
เจ้านกยักษ์เมื่อเด็กน้อยขึ้นมาบนหลังแล้วก็ส่งเสียงร้องดังยาวนานและบินขึ้นฟ้าทันที

หมายเหตุ  พิมพ์ Word มาดีแล้ว  พอ Up มันเพี้ยนไป๋  ประหลาดบ้างบางวรรค  บางตอนก็แล้วแต่ดิน  ฟ้า  อากาศนะครับท่านผู้ชม ...อิ...อิ...(ข้อยจนปัญญา)


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิถีเซียน ตอนที่ 7 : หมอน้อย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 9777 , โพส : 36 , Rating : 600 / 125 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#36 : ความคิดเห็นที่ 2637
ทีนี้ก็ได้บินสมใจล่ะ ;))  ฮ่าๆๆๆๆ
PS.  ที่นี่!! ไม่มีอะไรมาก เป็นเพียงสถานที่ๆเก็บคลังนิยาย ที่ชอบ=,.=;; หลงเข้ามาแล้ว!! ไงๆก็ช่วยดูๆหน่อยนะ รัก Writer ทุกๆคนเลยจ้าา า^___^
Name : Pearendless< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pearendless [ IP : 125.26.90.46 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ตุลาคม 2556 / 16:56

#35 : ความคิดเห็นที่ 2601
สนุกมากครับ
Name : ใบสนลู่ลม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ใบสนลู่ลม [ IP : 171.4.82.126 ]
Email / Msn: sompob552(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2556 / 23:47


#34 : ความคิดเห็นที่ 2566
สนุกมากเลยค่ะ^^
Name : นักอ่าน...lnwcool< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 49.48.179.204 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2556 / 00:14

#33 : ความคิดเห็นที่ 2538
สนุกมาก ขอบคุณ คุณนักเขียนครับ  ^_^  >_< 
Name : สร้อย กำไลข้อมือ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สร้อย กำไลข้อมือ [ IP : 14.207.112.244 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2556 / 11:03

#32 : ความคิดเห็นที่ 2471
สนุกๆๆๆ มากๆๆๆๆๆๆ เลยครับบ สู้ๆๆนะครับ
Name : Phanuphut< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Phanuphut [ IP : 115.67.4.116 ]
Email / Msn: toplovemom05511(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 ธันวาคม 2555 / 13:14

#31 : ความคิดเห็นที่ 2352
ขอบคุณคับ
Name : Yufale< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yufale [ IP : 124.121.149.116 ]
Email / Msn: yukio-omine(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2555 / 01:53

#30 : ความคิดเห็นที่ 2048
สนุกดีจ้า
Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 183.88.248.39 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 18:55

#29 : ความคิดเห็นที่ 2007
สนุกมากกกกกกก ชอบมากเลยครับ อ่านยาว เพิ่งมาลองอ่านแนว ภายในด้วย
Name : l2eV< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ l2eV [ IP : 27.130.91.146 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2554 / 00:59

#28 : ความคิดเห็นที่ 1779
น่ารักดีอ่ะ อยากได้บ้างนกอินทรีย์แบบนี้ ^^
Name : ศกุนิชญ์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ศกุนิชญ์ [ IP : 183.89.152.241 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ตุลาคม 2554 / 12:25

#27 : ความคิดเห็นที่ 1664
สนุกมากมายเลยครับท่านไรเตอร์
Name : ฝนลมกรด< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนลมกรด [ IP : 125.24.231.43 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2554 / 15:42

#26 : ความคิดเห็นที่ 1334

สนุกมากมายครับ

Name : Mr.BlackList< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mr.BlackList [ IP : 223.204.120.24 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 สิงหาคม 2554 / 16:37

#25 : ความคิดเห็นที่ 1124
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.185.111 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2554 / 12:33

#24 : ความคิดเห็นที่ 940
ตอนนี้พระเอกขอ
เราอายุเท่าไหร่แล้วคะเนี่ย ครบสิบขวบรึยัง 
PS.  คนทุกคน ควรมีความรับผิดชอบต่อความสัมพันธ์ที่ตนเป็นผู้พัฒนาร่วมกันกับบุคคลอื่น
Name : MasterJollyBears< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MasterJollyBears [ IP : 61.90.45.0 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 สิงหาคม 2554 / 02:35

#23 : ความคิดเห็นที่ 497

หุหุ ได้เพื่อนใหม่แล้วแหล่มเลย


PS.  ดีดีชอบอ่านิยายมากเลย ฝากเรื่องนี้ด้วนะครับ Freedom Fantasy World Online http://writer.dek-d.com/godwinggj/story/view.php?id=533054
Name : Godwing< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Godwing [ IP : 122.154.16.246 ]
Email / Msn: god_t.a.cheer(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2554 / 09:04

#22 : ความคิดเห็นที่ 324
เมื่อยตาจิงๆคับ เอ้า อ่านต่อ สู้ๆๆๆๆ
Name : ok man [ IP : 210.86.182.238 ]
Email / Msn: -
วันที่: 2 กรกฎาคม 2554 / 18:50

#21 : ความคิดเห็นที่ 297
บินๆๆๆๆๆๆ
Name : อ่านการ์ตูน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อ่านการ์ตูน [ IP : 58.8.247.168 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กรกฎาคม 2554 / 17:30

#20 : ความคิดเห็นที่ 288
ตามมาอ่าน
PS.  กอดสายลมไว้อย่าให้เหงา
Name : crankky< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ crankky [ IP : 125.27.247.21 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กรกฎาคม 2554 / 11:19

#19 : ความคิดเห็นที่ 282
ใส ใส มีชีตชีวามีสีสันงดงาม. อ่านแล้วผ่อนคลายสบายใจ
Name : Red table [ IP : 124.122.252.95 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 กรกฎาคม 2554 / 09:27

#18 : ความคิดเห็นที่ 242
เม้นบ้าง ไม่เม้นบ้างขออภัย
แต่  อ่านแล้วสนุกดี
Name : kumikojang< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kumikojang [ IP : 223.204.38.99 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มิถุนายน 2554 / 20:08

#17 : ความคิดเห็นที่ 172
หูย เง็กโฮ้ว ตอนนี้ก็บินได้แลเวอ่ะดิ จะเก่งไปถึงไหนเนี่ย
สนุกมากๆ ค่ะ
Name : happymorning [ IP : 202.91.18.206 ]
Email / Msn: happymorning(แอท)gmail.com
วันที่: 23 มิถุนายน 2554 / 12:06

#16 : ความคิดเห็นที่ 80

สนุกมากค่ะ  รออ่านตอนต่อไปอยู่น๊า

Name : HonGZa< My.iD > [ IP : 183.89.213.219 ]
Email / Msn: hong_nd1111(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2554 / 19:19

#15 : ความคิดเห็นที่ 79
สนุกมากกก  รีบๆอัพนะคะ
Name : sandsind ^_^//< My.iD > [ IP : 101.109.42.21 ]
Email / Msn: wt_sandsind(แอท)hotmaol.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2554 / 17:13

#14 : ความคิดเห็นที่ 77
โอ๊ยยยย เจ๋งชะมัดเลยอ่ะ

ชอบมากเลยอ่ะเรื่องนี้ แปลกใหม่ สะใจ หนุกด้วย

แล้วมาอัพต่อเร็วน้า จะรอ
Name : darksaynas [ IP : 223.205.201.229 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 มิถุนายน 2554 / 20:43

#13 : ความคิดเห็นที่ 75
thank u
Name : ToT [ IP : 203.151.118.70 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 มิถุนายน 2554 / 13:00

#12 : ความคิดเห็นที่ 74

กรี๊ดดๆๆๆๆ หมอน้อย น่ารักจังเลย~

เด็กแบบนี้ในนิยายหรือการ์ตูนเราช๊อบชอบนะ

แต่ถ้ามีในความจริงโคตรเกลียดเลย แก่แดดปาย

กร๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


Name : undernetwork< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ undernetwork [ IP : 125.26.101.200 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2554 / 10:38

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Dek-D ชวนน้องๆ ส่งเรื่องสั้นวันแม่หัวข้อ "เรื่องสั้นเรื่องนี้...ไม่มีแม่"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android