สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

วิถีเซียน

ตอนที่ 2 : เง็กซิมเก็ง(ตำราใจหยก)


     อัพเดท 19 มิ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/กำลังภายใน
Tags: กำลังภายใน, ลมปราณ, อลังการเหนือคำบรรยาย
ผู้แต่ง : DEEPSEA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DEEPSEA
My.iD: http://my.dek-d.com/bluesea25
< Review/Vote > Rating : 95% [ 32 mem(s) ]
This month views : 109 Overall : 215,535
2,741 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 550 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
วิถีเซียน ตอนที่ 2 : เง็กซิมเก็ง(ตำราใจหยก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11004 , โพส : 29 , Rating : 507 / 107 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ภาค 1 ...... วิถีเซียน
ตอนที่ 2 .... เง็กซิมเก็ง(ตำราใจหยก)
 
            เวลาผ่านไปอีกอาทิตย์กว่า เง็กโฮ้วไม่ได้ไปที่ป่านั้นอีกเพราะต้องการให้ฝูงลิงจากไปก่อน ถ้าไปเจอต้องรบกัน ไม่อยากทำร้ายพวกมันโดยไม่จำเป็น   เวลาที่ผ่านไปนี้เด็กน้อยฝึกทบทวนวิชาต่อสู้ด้วยอาวุธต่างๆตามตำราที่มารดาให้ไว้ ตำราเหล่านี้เป็นตำราของพวกทหาร อยู่ในระดับกลาง หากฝึกจบมีฝีมือเข้มแข็งและไปทดสอบเพื่อเข้าเป็นทหารก็จะได้สูงสุดถึงระดับนายกอง  เจ้าเสือน้อยตัวนี้ฝึกฝนจนจบ เสียดายที่ตัวเล็กเกินไปเรี่ยวแรงก็เป็นแรงเด็ก   การจะต่อสู้กับผู้ใหญ่จึงเป็นเรื่องที่คาดถึงผลลัพธ์ได้
 
            หลังกินข้าวเช้าที่เพื่อนบ้านเอามาให้เสร็จ มันก็ฝึกฝนทบทวนการใช้อาวุธทั้ง กระบี่ ดาบ พลอง ง้าวและหอก ราวๆครึ่งวัน แล้วมานั่งพักคิดถึงอาวุธต่างๆที่เคยอ่านเจอนอกจากที่ฝึก ไปสะดุดใจในอาวุธที่ใช้ในระยะไกลอย่างหนึ่งนั่นคือ ธนู มันทบทวนถึงรูปร่างในตำราของบิดาที่กล่าวถึงอาวุธชนิดนี้   และคิดที่จะลองสร้างดูแบบง่ายๆสำหรับฝึกใช้ จึงลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไปหยิบมีดสั้นที่วางไว้ที่หัวเตียงออกมา ปิดประตูบ้านแล้วเดินไปยังป่าที่เคยไปเที่ยวเล่น
 
            เซี่ยวโฮ้วกลับถึงบ้านตอนบ่ายแก่ๆ อาวุธชิ้นใหม่สร้างความลำบากแก่มันมากพอสมควรทีเดียว ต้องไปหาไม้ที่เหนียวๆสร้างเป็นคันธนูและหาเถาวัลย์เส้นที่เหนียวๆและขนาดพอเหมาะกับแรงเด็กอย่างมัน         กว่าจะหาได้ก็ใช้เวลานาน เจ้าพวกลิงทั้งหลายหายไปหมดแล้ว พวกมันหากินอยู่หลายวันจนผลไม้หมดจึงจากไป   ทำให้ไม่ต้องมีกรณีพิพาทเกิดขึ้นอีก
 
            ตอนนี้เด็กน้อยนั่งเหลาไม้ทำคันธนูอย่างสบายใจอยู่หน้าบ้าน มันเหลาไปพักหนึ่งหยุดคิดถึงภาพครู่หนึ่งสลับกันไป    อย่าได้ประมาทว่ามันเป็นเด็กแล้วไร้ฝีมือ   คันธนูที่ปรากฏที่เป็นรูปร่างอยู่ในมือนั้นแม้ผู้ใหญ่บางคนมาทำก็ต้องอาย เพราะมีรูปร่างที่ดูท่าแข็งแรงสวยงามเกินจะเชื่อว่าเป็นเด็กทำ ท่าทางการเหลาและเล็งประหนึ่งผู้เชี่ยวชาญนั้น อยู่ในสายตาของชายวัยกลางคนที่เดินมาหยุดดูที่หน้าบ้านพักใหญ่แล้ว เขายิ้มให้กับท่าทางน่าเอ็นดูที่เห็น   และนึกนับถือในความแข็งแกร่งของเด็กน้อยผู้นี้ที่อยู่ได้เพียงลำพัง   ในขณะที่เด็กอื่นๆในวัยเดียวกันยังอ้อนบิดาและมารดาอยู่เลย
 
            “เง็กโฮ้ว! เหวินแปะแป๋เข้าไปได้มั้ย” หลังจากชื่นชมเงียบๆอยู่นาน  เขาก็ส่งเสียงเรียก ทำให้เจ้าตัวน้อยที่กำลังง่วนอยู่กับงานเงยหน้ามองมาที่ประตูบ้าน  วางสิ่งของลงและวิ่งตรงมาเปิดประตูพร้อมกับพูดขึ้นว่า
 
            “แปะแป๋กลับมาแล้ว  ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่ จากไปตั้งหลายวันเลย”
 
            หยูเหวินเดินเข้ามาข้างในบ้าน พร้อมกับถุงหนังใบใหญ่ เขามองไปรอบๆก็เห็นความเป็นระเบียบเรียบร้อย แสดงว่าเจ้าของบ้านทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ จึงชื่นชมเจ้าของบ้านตัวน้อยว่าช่างเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ และนึกชมเชยบิดามารดาที่อบรมสั่งสอนบุตรให้เป็นคนที่มีระเบียบ
 
            “เหวินแปะแป๋ขายหนังเสือขาวของเจ้าได้ถึง 3,200 ตำลึง เป็นไงมากไหม ถึงขนาดแย่งกันประมูลเลยนะ เพราะหนังเสือขาวเป็นสิ่งที่หายากมาก  นี่ขนาดไม่ได้ฟอกและยังไม่แห้งสนิทยังราคาดีขนาดนี้  ถ้าสำเร็จรูปแล้วราคาต้องถึง 6,000 ตำลึงแน่นอน”
 
            “อู้ฮู! มากจริงๆเลย คราวนี้พวกแปะแป๋และแปะบ้อจะได้สบายกันไปหลายเดือนทีเดียว”
 
            “เจ้าจะแบ่งให้กับใครบ้างล่ะ” หยูเหวินลองถามดู เพราะอยากรู้ว่าใครบ้างที่เป็นที่สนิทชิดเชื้อของเด็กน้อย 
 
            เซี่ยวโฮ้วส่งเสียงออกชื่อบรรดาแปะแป๋แปะบ้อออกมาไม่ขาดสาย จนต้องบอกให้หยุด หลังจากให้นับจำนวนดูก็รวม 120 หลังซึ่งเป็นจำนวนที่มีอยู่   หยูเหวินจ้องหน้าเด็กน้อยและถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่า 
 
            “เจ้าจะแบ่งให้คนทั้งหมดนี้”
 
            “ใช่แล้วเหวินแปะแป๋ เง็กโฮ้วไม่มีคนอื่นอีก ทุกคนดีกับเง็กโฮ้วมาก  จะให้หลังละ 20 ตำลึง ให้เหวินแปะแป๋ 300 ตำลึง เพราะเป็นคนหามาและมีคนที่ต้องดูแลหลายคน  ที่เหลือเก็บไว้  ดีหรือไม่”
 
            หยูเหวินดึงตัวเด็กน้อยเข้าไปกอด    มือลูบหลังด้วยความรักและกล่าวว่า
 
            “แปะแป๋ไม่เคยเห็นเด็กที่เหมือนเจ้า    เจ้าช่างเป็นเด็กดีจริงๆ” เมื่อคลายการกอดแล้ว   ก็หันไปหยิบถุงหนังขึ้นมา เปิดปากถุงหยิบถุงหนังขนาดย่อมที่ท่าทางหนักออก   นำเอาเงินขนาดต่างๆออกมาให้ดู และพูดขึ้นว่า
 
            “ดูเงินแล้ว   คราวนี้มาดูว่าแปะแป๋ซื้ออะไรมาให้บ้าง”
 
            เด็กน้อยตาโตเมื่อรู้ว่าในถุงมีของที่ฝากซื้อไป   รีบเข้ามาใกล้   ผู้อาวุโสค่อยๆหยิบของออกมาทีละอย่าง เป็นหนังสือ 12 เล่ม เป็นผ้าสีหลายผืน ไหมสีหลายกลุ่ม เครื่องมือเย็บปักถักร้อยหลายแบบหลายขนาด ทำเอาเจ้าตัวเล็กกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ส่งเสียงหัวเราะดังลั่นบ้าน
 
            “ตอนไปที่ร้านขายหนังสือ เถ้าแก่แนะนำหนังสือให้มาหลายเล่ม  บอกว่าเป็นหนังสือดี มีเรื่องวิธีรบของแม่ทัพในอดีต 2 เล่ม หนังสือฝึกอาวุธ 3 เล่ม หนังสือโคลง กลอน 2 เล่ม ตำราดนตรี 3 เล่ม หนังสือเกี่ยวกับสัตว์ต่างๆอีก 2 เล่ม แล้วเถ้าแก่แถมมาให้โดยเฉพาะอีก 2 เล่ม เจ้าดูเอาเองแล้วกัน”
 
            เง็กโฮ้วรับหนังสืออีก 2 เล่มมาดู เล่มหนึ่งหน้าปกเป็นภาพร่างมนุษย์ที่มีจุดต่างๆในร่างกายพร้อมตัวอักษรกำกับ     อีกเล่มหนึ่งหน้าปกมีตัวอักษรว่า ‘เง็กซิมเก็ง(ตำราใจหยก)’
 
            “มันเป็นหนังสือที่เก็บไว้ในร้านนานแล้ว ไม่มีใครสนใจเลยแถมมาให้อ่านเล่น เถ้าแก่ว่ายังงั้น”
 
            เซี่ยวโฮ้วลูบคลำหนังสือทุกเล่มอย่างทะนุถนอม นอกจากตำราของบิดาและมารดาแล้ว มันยังไม่เคยได้เป็นเจ้าของหนังสือที่มากมายขนาดนี้มาก่อน จึงมีความยินดีอย่างยิ่ง ตั้งใจที่อ่านในตอนกลางคืน จากนั้นทั้งคู่ก็พากันออกไปแจกจ่ายเงินตามบ้านที่ตั้งใจไว้ ทุกบ้านที่ได้รับเงินต่างขอบคุณเจ้าตัวน้อยและหยูเหวินกันทั่ว เงินที่ได้นั้นเป็นจำนวนมากสำหรับครอบครัวที่ยากจนในเมืองนี้ ต่างซึ้งในน้ำใจของเจ้าตัวน้อยอย่างยิ่ง กว่าจะเสร็จการแจกเงินก็บ่ายคล้อย เหวินแปะแป๊ะเลยชวนให้ไปกินข้าวที่บ้านด้วย    ทำให้คนใจดีตัวเล็กกลับถึงบ้านในเวลาพลบค่ำพอดี
 
            หลังจากหาสถานที่ลึกลับขุดฝังเงิน 400 ตำลึงแล้ว มีเศษติดตัวอยู่  20 ตำลึงอันเป็นเศษเหลือจากการจ่ายเป็นค่าหนังสือ 80 ตำลึง เด็กน้อยก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จุดตะเกียงนำหนังสือออกมาดู เล่มที่สนใจมากคือเล่มที่มีหน้าปกเป็นภาพร่างมนุษย์ที่มีจุดต่างๆในร่างกาย หนังสือหนาราว 20 หน้าเมื่อพลิกดูด้านในแผ่นแรกเห็นเป็นรูปคนยืน พลิกดูไปเรื่อยจนหมดทุกหน้า พบว่ามีภาพเกี่ยวกับร่างกายทั้งสิ้น แบ่งเป็นรูปยืน นั่ง และรูปที่ขยายใหญ่เช่น แขน ขา หัว  ลำตัว ฝ่ามือ ฝ่าเท้า มีทั้งด้านหน้าและด้านหลังทุกส่วน และทุกหน้ามีคำอธิบายคุณสมบัติของจุดต่างๆอย่างละเอียด
 
            เซี่ยวโฮ้วอ่านอย่างสนใจและจดจำจุดต่างของร่างกาย   บางครั้งก็ปิดหนังสือ ยกมือตัวเองขึ้นดู ลูบคลำหาที่ตั้งจุดตามที่หนังสือบอก จากนั้นก็เปิดดูต่อแล้วปิดมาคลำร่างอีก เป็นอย่างนี้ไปค่อนคืนจึงหยุดเพื่อพักผ่อน
 
            หลังจากได้หนังสือมา ไม่มีชาวบ้านเห็นเด็กน้อยออกจากบ้านไปไหนเลยทั้งอาทิตย์ เห็นแต่ออกไปตักน้ำมาใส่ตุ่ม การฝึกอาวุธหน้าบ้านก็ไม่มี ที่เห็นอยู่มีแต่ภาพการนั่งอ่านหนังสือบนแคร่ใต้ต้นไม้หน้าบ้านทุกวัน    กลางคืนก็มีแสงตะเกียงสว่างอยู่จนดึกดื่นเที่ยงคืน
 
            เซี่ยวโฮ้วยิ่งอ่านยิ่งสนุก มันอ่านหนังสือเรื่องจุดต่างๆบนร่างกายจนขึ้นใจ จำได้หมดว่าจุดไหนเป็นจุดไหน มีคุณสมบัติอย่างไร   เมื่อจบแล้วก็เลือกอ่านหนังสือวิธีรบของแม่ทัพในอดีต   ต่อด้วยหนังสือฝึกอาวุธ หนังสือโคลง  กลอน ตำราดนตรี หนังสือเกี่ยวกับสัตว์ต่างๆ   กะไว้ว่าจะจำให้ได้ก่อนแล้วค่อยฝึกปฏิบัติทีหลัง เมื่อเวลาผ่านไปการอ่านก็เริ่มช้าลงเพราะต้องจำให้มากไว้  ผ่านไป 7 วันก็เริ่มรู้สึกล้า
 
            วันนี้เป็นวันที่ 8 ที่อ่านหนังสือ อ่านได้ครึ่งวันก็รู้สึกเบื่อหน่ายเลยล้มตัวนอนเล่นคิดเรื่องต่างๆ  แล้วเซี่ยวโฮ้วก็ผวาลุกขึ้นนั่ง มันจำได้ว่ายังมีหนังสือที่ไม่ได้อ่านอีก 1 เล่ม มัวแต่อ่านเล่มอื่นๆเลยลืมเลือนไป หันไปค้นหนังสือจากโต๊ะข้างเตียงที่นอนอยู่   เมื่อได้เล่มที่ต้องการมา ก็ดูที่หน้าปกมีชื่อว่า “เง็กซิมเก็ง” ไม่มีชื่อผู้แต่ง เป็นตำราที่เก่าคร่ำคร่าแต่เหนียวทนทาน ไม่รู้ทำจาก กระดาษชนิดใด หมึกที่ใช้เขียนก็ยังชัดเจน    ลายมือสวยงามเป็นระเบียบเรียบร้อย
 
ตำรานี้มีเนื้อหาที่ลึกซึ้งอยู่ 5 บท   บทที่หนึ่งว่าด้วยการสร้างปราณและโคจรลมปราณ    บทที่สองว่าด้วยการเพิ่มพลังปราณ   บทที่สามว่าด้วยการใช้พลัง     บทที่สี่ว่าด้วยการรวมพลังกับจิต    และบทที่ห้าสุดท้ายว่าด้วย วิถีแห่งเซียน หากทำได้ถึงขั้นสูงสุดก็จะกลายเป็นเซียนเดินดิน   นี่จึงเป็นจุดประสงค์อันลึกซึ้งที่ตำราระบุไว้ หากอ่านและทำความเข้าใจได้จะทำให้เกิดจินตนาการจนกำหนดแนวทางของตนเอง   เพียงแต่การเข้าใจถึงแก่นแท้ของตำรานั้นเป็นเรื่องลำบากอย่างยิ่ง   เปลือกนอกของตำราเขียนเป็นคำกล่าวเหมือนการสอนในทางธรรม  จึงไม่มีคนสนใจ    คิดว่าเป็นเพียงตำราสงบใจเล่มหนึ่งเท่านั้น ทำให้เปลี่ยนมือมานับไม่ถ้วน    จนไร้ผู้สนใจอ่านและจบลงที่ร้านหนังสือ
 
            “อ้อ! เป็นเรื่องการฝึกใจ ยังไงหว่า” เสียงพึมพำบอกถึงความไม่เข้าใจ ครั้นเริ่มอ่านหน้าแรกก็ถูกดึงดูดความสนใจไปจนหมด มันอ่านหนังสือไปพักหนึ่งก็ลดลงและหยุดคิด แล้วก็ยกหนังสือขึ้นมาอ่านอีกสลับกับหยุดคิดอีกไปเรื่อยๆ  เมื่อจบบทแรกก็กินเวลาไปครึ่งวัน   ค่ำพอดี คืนนี้ไม่ทำอย่างอื่นอีกแล้วเพราะเพลียกับการอ่านเลยนอนหลับสนิท
 
            รุ่งขึ้น หลังอาหารเช้า มันนั่งริมหน้าต่างเหม่อมองออกไปข้างนอก   ในใจครุ่นคิดถึงข้อความในหนังสือที่อ่าน เพียงบทแรกก็ทำให้เซี่ยวโฮ้วต้องพิจารณาอย่างหนัก   เช้าถึงเย็นมันไม่ลุกไปไหน ยังคงอยู่ที่เดิม   ไม่รับรู้ถึงกาลเวลาที่เปลี่ยนไป มารู้สึกตัวเมื่อยามต้นล่วงพ้น สีหน้างงๆว่าตัวเองนั่งที่นี่ตอนเช้า แล้วทำไมพอรู้ตัวถึงค่ำได้   นับเวลาดูก็ต้องตกใจที่นั่งได้นานขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อน
 
            “จ๊อกๆ” เสียงท้องร้องคร่ำครวญเพราะไม่ได้กินข้าวกลางวัน จึงรีบไปที่ประตูบ้านเห็นมีห่อแขวนไว้ถึงสองห่อ เป็นเพื่อนบ้านที่เอามาให้แต่ประตูบ้านปิด คิดว่าเจ้าของบ้านไปข้างนอกเนื่องจากหน้าต่างที่นั่งอยู่ทางหลังบ้าน   ลองเรียกก็ไม่ได้ยิน    เลยแขวนไว้ให้ทั้งกลางวันและตอนเย็น   เซี่ยวโฮ้วฉลองศรัทธาจนอิ่มแปล้   ก่อนจะไปอาบน้ำและเข้านอน
 
            วันต่อมาและอีกหลายวันก็ยังคงเหมือนเดิม เง็กโฮ้วรู้สึกตัวยามค่ำทุกครั้งจนเลิกสงสัยตัวเอง มันเฝ้าคิดให้เข้าใจแต่ก็ไม่สำเร็จ   ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปเที่ยวเล่นบ้างเพราะไม่ได้ไปที่ป่านั้นตั้งสองอาทิตย์แล้ว   ก่อนเข้านอนได้หยิบเอาตำรามาอ่านบทที่สอง คราวนี้ไม่ได้คิดไปด้วยเป็นเพียงอ่านให้จำเท่านั้น
 
            บนก้อนหินริมลำธารก้อนเดิม   มีเด็กน้อยนั่งเล่นโยนเม็ดข้าวให้กับปลาหลากสีสัน  มีเสียงพูดกับปลาตลอดเวลา  ทั้งถามทั้งบ่นทั้งสอนสลับไปมา    แล้วก็เปลี่ยนท่าทางเป็นท่านั่งชันเข่าเอาคางเกย  ตามองสายน้ำเบื้องหน้า  
 
          ตามปกติ   จิตของคนจะวุ่นวายกับเรื่องต่างๆตลอดเวลา   จะมีบางช่วงที่ปลอดเรื่องราวทำให้มีความสว่างไสวในการนึกคิดในสิ่งที่ดีงามและเป็นสมาธิ    เง็กโฮ้วก็อยู่ในช่วงขณะจิตนั้น   ใจย้อนไปนึกถึงถ้อยคำสำคัญในบทที่หนึ่งที่ว่า
 
“ซับซ้อนแทรกซึมผสมผสาน  ผ่านการมองลึกแยกแยะจึงมองเห็น  หากตั้งใจมุ่งจับยากลำเค็ญ   แม้นสงบเห็นได้ในพริบตา”
 
เด็กน้อยชมชอบความท้าทาย เนื้อหาตอนนี้มันสรุปได้ว่าเป็นการสร้างปราณให้ไหลเวียนในร่าง    สายตามองสายน้ำเห็นปลาแหวกว่ายอยู่ภายใน   ความคิดก็เกิดประกายเข้าใจในทันที   มันรู้วิธีสร้างปราณในกายแล้ว   โดยไม่รอช้าเด็กน้อยนึกถึงคำสอนที่บอกให้สงบจิตให้เป็นสมาธิ  ใช้สมาธิสร้างปราณ   ให้ปราณก่อกำเนิดในกระแสโลหิตและไหลเวียนไปด้วยกันเหมือนปลาว่ายอยู่ในกระแสน้ำ
 
            เง็กโฮ้วเรียนรู้ด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าหลักวิทยายุทธ์ทั่วไปนั้นจะต้องสร้างปราณที่จุดตั้งชั้งบริเวณท้องน้อย แล้วเดินพลังให้ไปทั่วร่างแล้วกลับมารวมตัวเก็บไว้ที่นี่   มันเรียนรู้จุดเส้นจากหนังสือที่ฝากซื้อมา เห็นว่าจุดสิ้นฮุ่ยเป็นจุดที่อยู่สูงสุดคือกลางกระหม่อม   เลยสร้างปราณที่จุดนี้เป็นจุดแรก จากนั้นค่อยๆโคจรให้พลังปราณเล็กๆที่ก่อเกิดเดินทางไปยังสันจมูก ขมับซ้าย ขมับขวา คอหอย และจุดใหญ่ๆในร่างรวม 50 จุด และกลับมาพักที่กลางกระหม่อมดังเดิม  ปราณที่เดิมทีมีเพียงเล็กน้อย ครั้นผ่านความพยายามให้ค่อยๆไหลเวียนไปยังจุดต่างๆ ก็เพิ่มขนาดและความแข็งแรงขึ้น การโคจรพลังรอบแรกนี้กินเวลานานถึงสามชั่วโมงเต็มๆ และต้องนั่งนิ่งๆบนหินก้อนนี้
 
            นับเป็นปรากฏการณ์ประหลาดที่เด็กน้อยคิดวิธีโคจรพลังได้ด้วยตัวเอง และยังทำในสิ่งที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อนเนื่องจากความไม่รู้   ลมปราณของมันจึงเป็นลมปราณที่แปลกประหลาด   เส้นทางโคจรก็ไม่เหมือนชาวยุทธจักรทั่วไป   ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่รู้เรื่อง   รู้แต่ว่าเมื่อทำเช่นนี้ในรอบที่สองจบลง   รู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงกว่าการฝึกซ้อมอาวุธเสียอีก ตอนนี้บ่ายคล้อยแล้ว จึงลุกจากที่นั่งและเดินช้าๆกลับบ้านด้วยความรู้สึกคึกคัก จิตใจแจ่มใส
 
            สองอาทิตย์ผ่านไป   เด็กน้อยเทียวไปเทียวมาระหว่างบ้านกับป่า ก้อนหินก้อนนั้นเป็นที่สำหรับฝึกวิชาเป็นอย่างดี   ตอนนี้ความชำนาญในการโคจรลมปราณเริ่มมีมากขึ้นตามลำดับ   จุดที่เดินพลังผ่านก็เพิ่มเป็น 70 จุดแล้ว    เวลาของแต่ละรอบที่โคจรก็ลดลงทีละน้อย     รู้สึกถึงความแข็งแรง   ว่องไว   ปราดเปรียว   มันสามารถปีนต้นไม้โดยใช้เถาวัลย์ขึ้นสู่ยอดได้อย่างรวดเร็วในชั่วอึดใจ   ต่างกับตอนหนีเสืออย่างเทียบกันไม่ติด  
 
            เง็กโฮ้วในช่วงเวลานี้กำลังอ่านและทำความเข้าใจความหมายในตำรา”เง็กซิมเก็ง”บทที่หนึ่งที่เหลืออยู่   ส่วนบทอื่นๆนั้นอ่านและจำไว้แต่ไม่เข้าใจ ต้องรอให้เวลาและสติปัญญาเป็นตัวช่วยสร้างความสำเร็จ
 
            กลับถึงบ้านตอนเย็น     รู้สึกว่าทำอะไรไปมากแล้วต้องการพัก    เลยนอนนิ่งเฉยๆและงีบหลับไป    ครั้นตื่นขึ้นมาเริ่มเข้าไต้เข้าไฟพอดี    ได้เวลาอาบน้ำและหาข้าวกิน   เสร็จแล้วก็รื้อของที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเพื่อดูของฝากซื้อที่ยังไม่ได้ดูให้ชัด    เจอถุงใส่ผ้าหลากสีเข้า   เอามือล้วงเข้าไปหยิบผ้าออกมากางบนโต๊ะ ผืนผ้ายาวและกว้างพอทำเป็นผ้าม่านได้   มีสีขาว  สีแดง   สีเหลือง    สีชมพูและสีฟ้า   รวม 5 ผืน
 
            เด็กน้อยยืนมองดูผืนผ้า    ในใจคิดว่าจะทำอย่างไรกับผ้าเหล่านี้ดี     ใจคิดถึงเสือขาวที่ทำให้เกิดผ้าเหล่านี้ขึ้นมาได้    จึงค้นหาไหมและเครื่องมือปักผ้าที่ฝากซื้อ     เมื่อพบแล้วก็เริ่มร่างภาพและการปักก็เริ่มขึ้น    เวลาผ่านไปสามชั่วโมงก็หยุดพักนอนเอาแรง   ก่อนหลับเซี่ยวโฮ้วนึกวางแผนการดำเนินชีวิตในวันรุ่งขึ้นให้เป็นระเบียบกว่าที่ผ่านมา    เพราะตอนนี้มีเรื่องให้ทำอยู่มากมายหลายเรื่อง
 
            เจ้าของบ้านตัวน้อยตื่นแต่เช้าก่อนตะวันขึ้น     อาบน้ำเสร็จก็มานั่งทบทวนการโคจรลมปราณบนเตียงโดยโคจรลมปราณห้ารอบ    เสร็จแล้วออกไปนั่งทบทวนความรู้เรื่องวิธีรบของแม่ทัพ    มีการขีดเขียนบนพื้นดิน   หาก้อนหินขนาดต่างๆมาวางเรียงรายในหลายรูปแบบ    หากผู้ที่มีภูมิรู้ด้านการจัดกระบวนทัพมาเห็นเข้า    จะต้องทึ่งกับวิธีการรบที่มีอยู่บนพื้นดินอย่างแน่นอน
 
            การฝึกอาวุธมีขึ้นในตอนสาย    วันนี้ตงฟานเพื่อนวัยเดียวกันเอาข้าวที่แม่ทำมาให้   เง็กโฮ้วรับไว้และกล่าวขอบใจ    มีการพูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่แล้วเพื่อนก็กลับ เจ้าของบ้านก็กินข้าวและปฏิบัติภารกิจตามที่ตั้งใจไว้ การฝึกอาวุธจบลงเมื่อใกล้เที่ยง ประเภทสุดท้ายที่ฝึกคือธนูที่ทำขึ้นเอง มีขนาดพอเหมาะกับรูปร่าง   เง็กโฮ้วยิงลูกธนูใส่เป้าในระยะไกล 10 เมตรได้อย่างแม่นยำ  เข้าตรงกลางเป้าทุกลูก 
 
            ตอนนี้เด็กน้อยนั่งอยู่ที่แคร่หน้าบ้าน   กำลังปักภาพเสือขาวส่วนหัว  มองดูใกล้เคียงกับตัวจริงมาก   เมื่อลงไหมบนผ้าสีน้ำเงินทำให้เด่นชัดขึ้น   การทำงานเป็นไปเรื่อยๆอย่างใจเย็น   ฝีมือการปักแต่ละเข็มแน่นอนและมั่นใจสมกับที่มารดาเฝ้าเคี่ยวเข็ญเกือบปี    ยิ่งได้ฝึกการทำสมาธิในตำราจนเข้าใจยิ่งไม่วอกแวก   แม้จะเป็นการปักไปแบบช้าๆแต่เมื่อไม่มีการแก้ไขเลยก็กลับเป็นการกระทำที่เร็ว    ถึงตอนเย็นหัวเสือขาวก็เสร็จ   หน้าตาท่าทางแยกเขี้ยวน่ากลัวดังที่คนปักเคยเจอมา   มันลุกขึ้นบิดขี้เกียจ   เดินไปที่โอ่งน้ำตักดื่มแล้วมีเสียง “อา” อย่างสมใจ     นับว่าวันนี้ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
 
            เวลากลางคืน   เง็กโฮ้วรู้สึกไม่อยากทำสิ่งใด     ล้มตัวลงนอนหงายตามองหลังคาบ้าน   ใจนึกถึงบิดาและมารดา   น้ำตาก็เริ่มเอ่อขอบตา   มันเสียใจที่ช่วยทั้งคู่ไม่ได้เลยแม้สักน้อยนิด   ต้องมองดูผู้เป็นที่รักต้องตายไปต่อหน้าต่อตา   แค้นชะตาชีวิตที่กำหนดให้มันต้องว้าเหว่อยู่ตามลำพังตั้งแต่เล็ก 
 
            มือข้างซ้ายยกมาก่ายหน้าผาก   ตาเหม่อมองหลังคาอย่างไร้จุดหมาย   จากการฝึกฝนการสร้างสมาธิในบทที่หนึ่งมาหลายวัน   ทำให้จิตใจที่เศร้าหมองคลายลงอย่างรวดเร็ว   จิตที่ได้รับการฝึกเริ่มปรับสภาพสู่สภาวะนิ่งเป็นสมาธิ    น้ำตาเริ่มแห้งกระแสพลังจากจุด สิ้นฮุ่ยกลางกระหม่อมเริ่มก่อตัวและเคลื่อนไหวตามแนวทางที่เคยปฏิบัติ   จากหนึ่งรอบเป็นสองรอบและมากขึ้นเรื่อยๆ   จากช้าเป็นเร็วขึ้นๆ   เซี่ยวโฮ้วเข้าสู่ภวังค์ลืมตนไม่รับรู้กาลเวลา     เมื่อหยุดโคจรพลังลืมตาขึ้นมาก็เป็นเวลาเช้า
 
            ‘ไฮ้ ! ฝึกสมาธิทำให้ลืมเวลาได้อย่างนี้เลยเหรอ’มันได้แต่ถามตัวเอง อย่างไม่แน่ใจ   ไม่มีใครที่จะมาให้คำตอบได้   เด็กน้อยต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง   และที่ผ่านมาก็ทำได้ดีอย่างยิ่ง
           
 
 
 
 
 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
วิถีเซียน ตอนที่ 2 : เง็กซิมเก็ง(ตำราใจหยก) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 11004 , โพส : 29 , Rating : 507 / 107 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#29 : ความคิดเห็นที่ 2718
อ่านกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ
PS.  สถานะ : อารมณ์ดีมากกกก 5555555 ขอบคุณนักเขียนทุกท่าน ที่แต่งนิยายมาให้อ่าน
Name : yukai< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yukai [ IP : 103.5.27.16 ]
Email / Msn: yuka_cutie(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2557 / 19:10

#28 : ความคิดเห็นที่ 2612
น่ารักและสนุกมากเลยครับ
Name : กัน [ IP : 113.53.205.109 ]
Email / Msn: gun0123.3(แอท)hotmail.co.th
วันที่: 10 กันยายน 2556 / 13:01


#27 : ความคิดเห็นที่ 2579
หนุกๆๆๆ
PS.  ทุกอย่างเกิดขึ้นมามันก็มีดับสูญ อย่ายึดติดกับ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตให้มากเกินเหตุ ทุกสิ่งทุกอย่างมี2ด้าน
Name : by tam< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ by tam [ IP : 118.174.113.180 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 มิถุนายน 2556 / 22:46

#26 : ความคิดเห็นที่ 2533
สนุกครับ.  
Name : สร้อย กำไลข้อมือ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สร้อย กำไลข้อมือ [ IP : 14.207.155.89 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มีนาคม 2556 / 20:58

#25 : ความคิดเห็นที่ 2528
ไม่เคยอ่านแนวนี้มาก่อน แต่เกิดอะไรไม่รู้ พิมพ์คำว่า วิถีเซียน แล้วเจอเรื่องนี้ ลองเปิดอ่านดู ถือว่าได้เปิดโลกใหม่จริงๆ

ไม่คิดว่านิยายแนวนี้ ตนเองอ่านแล้วจะรู้สึกสนุก ขอบคุณมากครับไรท์เตอร์
PS.  นับถือไรท์เตอร์ทุกท่าน ^^ แนะนำนิยายแนวแฟนตาซีเข้ามาโพสได้ที่ My.iD จะตามไปอ่านทุกเรื่องเลย
Name : (_- -)// {NTR} L(- -_)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ (_- -)// {NTR} L(- -_) [ IP : 101.108.1.6 ]
Email / Msn: s_poowadol_s(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2556 / 02:19

#24 : ความคิดเห็นที่ 2517
มา  รี-รีด  คอยพี่ยันต์คร๊า
PS.  สถานะ : อารมณ์ดีมากกกก 5555555 5.
Name : yukai< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yukai [ IP : 49.48.107.196 ]
Email / Msn: yuka_cutie(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:30

#23 : ความคิดเห็นที่ 2487
เรี่องสนุกชวนให้ติดตามอ่าน ขอบคุณครับ
Name : คุกคู [ IP : 58.8.44.20 ]
Email / Msn: sk0856(แอท)gmail.com
วันที่: 13 มกราคม 2556 / 13:16

#22 : ความคิดเห็นที่ 2479
ชอบความพยายามของเด็กมากแม้จะไม่มีพ่อแม่ก็ดำรงตนได้ด้วยดี เก่งจริงๆ
Name : ไจแอนท์คุง [ IP : 113.53.44.196 ]
Email / Msn: -
วันที่: 7 มกราคม 2556 / 12:34

#21 : ความคิดเห็นที่ 2347
ขอบคุณคับ
Name : Yufale< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yufale [ IP : 124.121.149.116 ]
Email / Msn: yukio-omine(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2555 / 01:14

#20 : ความคิดเห็นที่ 2304
เดินเรื่องสมกับ นิยาย กำลังภายใน เกริน ตอนเด็กก่อน อืม ใช่ได้เลยครับ

ไม่มีใคร สมบูรณ์ แบบ ไม่ว่าทางร่างกายหรือจิตใจ รวมทั้ง สภาพแวดล้อม
Name : คนรักนิยายมหัศจรรย์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คนรักนิยายมหัศจรรย์ [ IP : 101.51.83.193 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มกราคม 2555 / 19:50

#19 : ความคิดเห็นที่ 2044
สนุกดีจ้า  เป็นเด็กที่อัจฉริยะมากๆเลยจ๊ะ
Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 183.88.248.39 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 17:18

#18 : ความคิดเห็นที่ 2005
ผมว่าเวิ้งจักรวาลสนุกแล้วนะ มาอ่านเรื่องนี้สนุกมาก เหมือนกัน อ่านเพลินเลยอ่ะครับ

ยาวดีด้วย
Name : l2eV< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ l2eV [ IP : 27.130.91.146 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 ตุลาคม 2554 / 00:14

#17 : ความคิดเห็นที่ 1776
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.173.210 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2554 / 20:53

#16 : ความคิดเห็นที่ 1660
สนุกมากมายเลยครับท่านไรเตอร์
Name : ฝนลมกรด< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนลมกรด [ IP : 125.24.231.43 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2554 / 14:43

#15 : ความคิดเห็นที่ 1215
 เวลาง่วนอยู่กับบางสิ่งบางอย่าง  เวลามันเร็วเหมือนติดปีก
PS.  ผากนิยายของกระผ๊มด้วยนะ http://writer.dek-d.com/knock-up/writer/view.php?id=702924
Name : knock-up< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ knock-up [ IP : 1.46.61.82 ]
Email / Msn: thananonmeprachsom(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 สิงหาคม 2554 / 04:03

#14 : ความคิดเห็นที่ 1143
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.206.25.63 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2554 / 19:38

#13 : ความคิดเห็นที่ 1119
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.185.111 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 สิงหาคม 2554 / 12:03

#12 : ความคิดเห็นที่ 938
 สนุกมากค่ะ เวลาอ่านพัฒนาการของตัวละครที่ดำเนินไปได้อย่างสมเหตุสมผล ไม่ช้ไม่เร็วเกินไปแบบนี้แล้วรู้สึกอินตามค่ะ 
PS.  คนทุกคน ควรมีความรับผิดชอบต่อความสัมพันธ์ที่ตนเป็นผู้พัฒนาร่วมกันกับบุคคลอื่น
Name : MasterJollyBears< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MasterJollyBears [ IP : 61.90.45.0 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 สิงหาคม 2554 / 01:40

#11 : ความคิดเห็นที่ 937
 สนุกมากๆคับ
Name : VriGo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ VriGo [ IP : 125.27.142.112 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 สิงหาคม 2554 / 23:58

#10 : ความคิดเห็นที่ 394
สนุกดีนะ
Name : เจ้าชายแห่งรัติการณ์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าชายแห่งรัติการณ์ [ IP : 183.89.190.219 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กรกฎาคม 2554 / 20:22

#9 : ความคิดเห็นที่ 370
ชอบมาก เนื้อเรื่องมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ลื่นไหลอ่านแล้วเพลินดีสนุก และได้ความรู้ด้วย ชอบมาก มาก
Name : หยกเย็นพันปี [ IP : 203.146.36.67 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 กรกฎาคม 2554 / 18:23

#8 : ความคิดเห็นที่ 322
ลำดับเรื่องราวเป็นขั้นเป็นตอน มีพัฒนาการของตัวละครอย่างต่อเนื่อง ค่อนข้างรวดเร็วดี ชอบครับ
Name : ok man [ IP : 210.86.182.238 ]
Email / Msn: -
วันที่: 2 กรกฎาคม 2554 / 16:19

#7 : ความคิดเห็นที่ 239
สนุกจริงๆ ไม่เทพจนเกินไป
แต่ทำไมไม่มีเพื่อนเลยล่ะ 
น่าจะมีเพื่อนมาเบรกความเครียดบ้าง 
เป็นคนพาสนุกเงี้ย
Name : kumikojang< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kumikojang [ IP : 223.204.38.99 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มิถุนายน 2554 / 18:56

#6 : ความคิดเห็นที่ 76
เดินเรื่องได้สนุกมากค่ะ รู้สึกว่าเรื่องไหลลื่น อ่านเพลิน  ชอบเจ้าหนูเซี่ยวโฮ้วมากๆเลยค่ะ
PS.  เปรียบดังสายฝนซึ่งจะชำระล้างทุกสรรพสิ่ง Pioggia!!
Name : tOeY- Yamamoto< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tOeY- Yamamoto [ IP : 125.26.54.146 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มิถุนายน 2554 / 18:50

#5 : ความคิดเห็นที่ 42
มันส์มากเลยขอบอก อ่านเพลินจนจบตอนแบบนึกเสียดายว่าจบตอยเสียแล้ว แถมเรื่องนี้แต่ละตอนยาวด้วย ไม่เหมือนเรื่องอื่นแต่งสั้นจู่เดียว อ่านต่อละ

PS.  ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เข้าชม My.iD ของผม กันบ้างนะครับ
Name : manima< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ manima [ IP : 58.11.34.67 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2554 / 14:05

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android