▼ เจ็บนี้ฉันแคร์▲

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

ตั้งแต่ฉันยังเด็กพ่อแท้ๆของฉันได้เอาฉันไปทิ้งที่ข้างถนนเนื่องจากฉันเป็นเด็กที่เกิดจากความ

ผิดพลาดระหว่างพ่อกับแม่จะว่าเป็นเด็กที่เกิดมาเป็นตัวปัญหาก็คงถูกแต่พอแม่ของฉันรู้ว่าพ่อเอาฉันมาทิ้งก็

ตามมาหาถึงแม้ว่าฉันจะเกิดมาโดยแม่ไม่ได้ตั้งใจแต่แม่ก็ไม่ได้ทิ้งฉันเหมือนที่พ่อทำแม่ของฉันพาฉันหนีมาอยู่

กับยายที่กรุงเทพแล้วเวลาก็ผ่านไปแม่ได้แต่งงานใหม่และย้ายมาอยู่กับพ่อเลี้ยงที่ต่างจังหวัดพ่อเลี้ยงก็ดีกับ

ฉันอยู่เหมือนกัน

                  จนวันหนึ่งชีวิตของฉันก็เริ่มเปลี่ยนไปแม่มีน้องมาให้ฉันซึ่งเกิดจากพ่อเลี้ยงและแม่และแล้ว

เหมือนฉันถูกแย่งความรักจากแม่ไปทั้งหมดน้องของฉันโชคดีจังที่เกิดมาตอนที่แม่ตั้งใจจะให้เกิดฉันถูกแม่ก็

ส่งฉันให้กลับไปอยู่กับยายสักพัก ใช่แล้วแหละฉันเสียใจแต่ก็คงไม่อาจจะทำอะไรได้ฉันมันก็แค่คนที่เกิดจาก

ความผิดพลาดระหว่างพ่อกับแม่นิ
 
  พอฉันย้ายมาอยู่กับยายที่กรุงเทพ ตอนนั้นฉันอยู่ ม.1  ใช่ฉันมีเพื่อนๆมากมายอาจเพราะฉันหน้า

ตาน่ารักพอดูทีเดียว แต่ก็ใช่เมื่อมีคนรักก็ต้องมีคนเกลียด แล้วไม่นานนักฉันก็มีแฟน แฟนของฉันชื่อปาร์ค

เค้าน่าตาหล่อทีเดียว   นั้นแหละเพราะเค้าเป็นคนที่สาวๆชอบนั้นฉันถึงมีคนเกลียดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่ที่ฉันมี

แฟนนั้นเพราะฉันรู้สึกเหมือนไม่มีใคร เหงา เหนื่อย ท้อแท้ แม่หรอแม่ไม่เคยรักฉันแม้แต่นิดเดียวฉันเกิดจาก

ความผิดพลาดนิจะทำยังไงได้ ส่วนพ่อเลี้ยง ฉันไม่ใช่ลูกของเค้าซะหน่อยไม่มีทางที่เค้าจะรักฉันจริงๆหรอก นี้

แหละนะความคิดของเด็กที่มีปัญหาอย่างฉัน
                   
  จนเวลาผ่านไปฉันได้ขึ้น ม.2 แล้วเรื่องมันก็เกิดขึ้นมือถือของเพื่อนของฉันที่ชื่อไอซ์หายแแล้ว

พวกเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ชอบหน้าฉันก็มาค้นกระเป๋าของฉันและใช่ฉันถูกใส่ร้ายป้ายสีว่าขโมยมือถือของ

เพื่อนไปตอนนั้นมีคนเชื่อฉันว่าฉันไม่ได้ทำแค่ แฟนของฉันปาร์ค กับเพื่อนสนิทที่ชื่อเบียร์ของฉันอีกคน พวก

เพื่อนกลุ่มที่ค้นกระเป๋าฉันพาฉันไปพบอาจารย์แล้วบังคับให้ฉันสารภาพทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอาจารย์ด่าฉันแล้วพูดว่า

   "หลักฐานก็ฉันกันอยู่เต็มตาเธอน่าจะมีความรักผิดชอบนะ วิน ทำผิดก้อต้องสารภาพทีหลังอย่า

ทำแบบนี้อีกครูไม่อยากให้เรื่องมันถึงตำรวจนะสารภาพครูมาดีๆ"แล้วฉันก็ต้องบอกว่าฉันเป็นคนขโมยมือถือ

ไปทั้งที่ฉันไม่ได้ขโมยแต่ก็อยากให้เรื่องมันจบไปพวกที่ใส่ร้ายฉันหัวเราะ พูดใส่ฉันว่า "สารภาพตั้งแต่แรกก็

จบ"แล้วพวกนั้นก็ปารองเท้าใส่ฉันตอนนั้นฉันร้องไห้และบอกกับแฟนของฉันและเบียร์ว่าฉันจะลาออก พอฉัน

ลาออกแม่ของฉันก็มารับกลับไปต่างจังหวัดแล้วแม่ก็พูดกับฉันว่า

  "แกนี้เกิดมาเป็นตัวปัญหาจริงๆมีเรื่องให้วุ่นตลอดทุกวันแล้วนี้แกคิดว่าฉันไม่มีปัญญาหาเงินให้
แกหรอถึงต้องไปขโมยมือถือคนอื่นเค้า"

  "แม่ไม่คิดจะถามหนูก่อนหรอว่าหนูทำจริงๆไหมแม่ล่ะเคยแคร์ความรู้สึกของหนูไหมหนูแคร์นะแม่"ฉันกล่าวทั้งน้ำตา

  "หรือแกจะเถียงว่าแกไม่ได้ขโมยหลักฐานก็เห็นกันเต็มตาจะแก้ตัวว่าอะไรล่ะเกิดมาเป็นภาระจริง จะเกิดมาทำไหมฮ่ะ"

  "ทำไมแม่ต้องพูดอย่างนี้ล่ะใครกันแน่ที่ทำให้หนูเกิดมาถ้าเลือกเกิดได้หนูคงไม่มาเกิดกับแม่หรอกแม่ที่ไม่เคยรักหนู"ฉันกล่าวทั้งน้ำตาพร้อมวิ่งปิดประตูห้องนอนล็อกฉันร้องไห้ลงกับที่นอนแล้วก้อได้ยินเสียงของแม่ตะโกนไล่หลังมาว่า

  "ใช่ฉันไม่ได้รักแก รู้ตัวก็ดีแล้วแล้วก็ไม่ต้องมาทำตัวเป็นปัญหาอย่างนี้อีก"

                    ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้วฉันหยิบ mp3 ขึ้นมาฟังเสียงดัง mp3 สีดำชมพูน่ารักที่

ปาร์คซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดตอนนี้ฉันคิดถึงปาร์คจังคืนนั้นฉันร้องไห้จนแทบไม่เหลือน้ำตาให้ร้องอีก

ตอนเช้าฉันเดินลงมาชั้นล่างแล้วถามน้องของฉันว่า

  "แม่ล่ะ"

  "ไปทำงาน"

  "อืม..พี่จะออกไปซื้อของข้างนอกแปปนะ"

  "อืม"

                    แล้วฉันก็ออกจากบ้านออกมาหาซื้อของส่วนตัวที่ฉันยังไม่มี ก่อนมาต่างจังหวัดยายได้ให้เงิน

ฉันไว้ก้อนหนึ่งก็มีแต่ยายนี้แหละที่ฉันรักมากๆและยายก็รักฉันและแล้วพอฉันกลับมาที่บ้าน

  "แกไปไหนมา ไปหาเรื่องมาให้ฉันเดือดร้อนอีกแล้วหรือไง"แม่พูด

  "ไปซื้อของ หนูก็บอกน้องไว้แล้วนิแม่"

  "น้องบอกว่าแกไม่ได้บอกอะไร อยู่ดีๆก็ออกจากบ้านไปแถมพอน้องถามว่าแกจะไปไหนแกก็บอกว่าอย่าแกพูดกับน้องอย่างนี้งั้นหรอ วิน"แม่ถามฉันอยากตะโกนใส่แม่จริงๆว่าฉันอยากฆ่าไอ้เด็กนรกนี้ แล้วพอฉันหันหน้าไปหามันมันก็ร้องไห้วิ่งไปซบแม่

  "แกอย่ามาขู่น้องนะ แล้วนิ้แกบอกว่าออกไปซื้อของงั้นหรอเอาเงินมาจากไหนไม่ใช่ไปขโมยของใครเค้ามาอีกหรือไงฮ่ะ"

  "ตามใจแม่ แม่จะคิดยังไงหนูไม่สนใจหรอกนะ หนูเบื่อ หนูเบื่อ ได้ยินไหม หนูเบื่อ รำคาญเต็มทนแล้ว"

 
                    แล้วชีวิตของฉันก็ผ่านไปโดยที่ฉันต้องทะเลาะกับแม่ในทุกๆวันโดยที่พ่อเลี้ยงและแม่ก็จะเข้าไป

เข้าข้างน้องนรกที่แต่งเรื่องได้ทุกวันหาว่าฉันพาผู้ชายมาอยู่บ้าน และอื่นๆอีกมากมาย แต่ก็มีปาร์คที่โทรมาหา

ให้กำลังใจเป็นที่ปรึษาของฉันเสมอๆจนถึงวันนี้ หลังจากที่ฉันเถียงกับแม่ด้วยเรื่องเดิมๆฉันก็เดินเข้าห้อง

ล็อกประตูไม่อยากได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้นแต่ก็ยังได้ยินเสียงของแม่ดังไล่หลังมา

  "แกไอ้เด็กเหลือขอ แกไม่ต้องมาเถียงฉันเลยนะ"คืนนั้นฉันก็ต้องน้องร้องไห้อีกตามเคยแล้วฉันก็โทรไปหาเบียร์เพื่อนของฉัน

 วันต่อมาแม่พาฉันไปสมัครเค้าเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งโรงเรียนนี้มีนักเรียนหลายมุมหลายรูป

แบบแล้วแต่จะได้เพื่อนดีหรือเลวแล้วครูที่คาดว่าจะเป็นครูใหญ่ก็ให้ย้ายมาเรียนที่นี้ในวันพรุ่งนี้เลยฉันได้อยู่

ห้อง 7 อ่าจะเป็นยังไงบ้างนะพอฉันกลับมาบ้านแม่กับพ่อออกไปทำธุระข้างนอกฉันเลยต้องอยู่กับไอ้เด็กนรก

สองคนสัก 1ชั่วโมงกว่าอยู่ดีๆมันก็เดินไปเอาไดร์มาเป่าหน้าตัวเองฉันเลยถามมันว่า

 "ทำบ้าอะไรเอาออกมาเดี๋ยวนี้นะ"แล้วมันก็ตอบกับมาว่า

 "ยุ่ง"แค่นั้นฉันเลยปล่อยให้มันทำต่อไป ช่างมันสิจะตายก็เรื่องของมันไม่สนใจแหละฉันก็เดินมาเตรียมของจะไปเรียนในวันพรุ่งนี้โครตดีใจเลยจะได้มีเพื่อนใหม่สาธุขอให้ได้เพื่อนดีๆนะโอมเพี้ยงแต่แล้วอยุ่ดีๆมันก็เลยเดินมาปัดของที่ฉันเตรียมไว้แตกกระจายฉันเลยตะโกนใส่มันว่า

 "ทำอะไรอ่ะ ไอ้เด็กบ้า"แล้วเก็บของที่มันทำตก

 แต่แล้วมันอยุ่ดีๆดันไม่ว่าดีก็ตบหน้าตัวเองหยิกตัวเองตอนนั้นฉันทำอะไรไม่ถูกบอกได้คำเดียว'อึ้ง'

 "แกเป็นบ้าไปแล้วหรอ"ฉันอึ้งมากกว่าเดิมกับสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นไอ้เด็กนรกนั้นมันเดินไปฉีกสมุดกับหนังสือมันเองฉันเลยรีบไปแย่งแล้วพูดว่า

 "แกทำอะไรนะ นั้นเงินแม่นะมันแพงทำอะไรหยุดเดี๋ยวนี้นะ"สักพักมันก็ปล่อยจากมือที่แย่งกันกับฉันแล้วทำถ้าเหมือนล้มอยู่

 "กลับมาแล้วจ้า เพลแม่ซื้อของมาฝากลูกด้วยนะ"แม่กับพ่อเลี้ยงกลับมาแล้วพอแม่เดินมาถึงแม่

ก็กริ๊ดปล่อยของในมือลงแล้วฉันก็หันมาดูตัวเองตอนนี้ฉันอยู่ในภาพที่ฉันเองยังอึ้ง ฉันถือสมุดของ ไอ้เด็ก

นรกอยู่และสมุดมันก็ขาด ข้าวของฉันกระจักกระจาย ไอ้เด้กนรกนั้นอยู่ในภาพที่มีรอยหยิก ข่วน ตี ตบ ไป

ทางยาว หน้ามันแดงแล้วมันก็ร้องไห้สะอึกแล้วยังล้มอยู่

 "นี้มันอะไรกันนี้ เธอทำอะไรกันวินฉันก็รักเธอเหมือนลูกแท้ๆนะเธอมาทำยังงี้กับลูกฉันได้ไงฮ่ะ"พ่อเลี้ยงพูดแล้วเดินมาจับตัวไอ้เด็กนรกขึ้น

 "เสียแรงที่ฉันรักเธอเหมือนลูกแท้ๆนะ เป็นเด็กที่มีปัญหา ยุ่งยากจริงๆ"พ่อเลี้ยงพูดพร้อมมองฉันแบบรังเกลียดตอนนั้นฉันส่ายหน้าพร้อมพูดว่าไม่ได้ทำ

 "หนูไม่ได้ทำนะค่ะ ไอ้เด็กบ้านั้นมันทำตัวเอง หนูไม่ได้ทำอะไรเลยนะค่ะ"ฉันพูดพร้อมทำท่าจะหันไปด่าไอ้เด็กนรกนั้นแต่แล้วมันก็ทำท่าร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

 "จะทำอะไรนะ ยังไม่พอหรอแกทำน้องทำไมฮ่ะ"แม่พูดแล้วไอ็เด็กบ้ามันก็ยิ้มเยาะใส่ฉัน

 "หนูเปล่านะแม่หนูไม่ได้ทำ มันทำของมันเองจริงๆนะแม่"ฉันกล่าวแล้วไอ็เด็กนรกมันก็พูดขึ้น

 "หนูๆ ก็แค่วิ่งเล่น (สะอึก) แล้วดันไปวิ่งชนของของพี่สาว(สะอึก) แล้วพี่สาวก็ผลักหนู (สะอึก)

แล้วพี่สาวก็เดินมาฉีกสมุดของหนูแล้วมาหยิกมาตบ ตี หนู หนูไม่ได้ตั้งใจนะค่ะพี่สาวหนูขอโทษ ฮือๆ

ฮือๆ"แล้วมันก้อร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆแล้วแม่ก็เดินออกไปพร้อมกับมาพร้อมไม้เรียว

 "แกทำน้องทำไมฮ่ะ"แล้วฟาดไปด่าไป

 "หนูไม่ได้ทำนะแม่"ฉันพูดพร้อมร้องไห้ไปพร้อมๆกัน

 "อย่ามาเถียงฉันนะ อย่ามาทำน้องอีกไม่งั้นฉันจะส่งแกไปบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า"แม่กล่าวต่อ

 "แต่หนูไม่ได้ทำนะแม่ เพลมันทำมันเองจริง"

 "แกคิดว่าฉันจะเชื่อแกหรอ มือถือแกยังขโมยมาแล้วเลยประสาอะไรกับน้องตัวเล็กแกก็ยังไม่เว้น"

 "แม่เชื่อใจหนูหน่อยได้ไหม แม่ แม่เป็นแม่หนูนะทำไมไม่เคยเชื่อใจหนูเลยล่ะ"

 "ทำไมฉันจะต้องเชื่อแกฮ่ะ แกไม่มีค่าพอให้ฉันเชื่อใจแกหรอกแกมัน้เหมือนพ่อของแกนั้นแหละ"
แล้วแม่ก็ตบหน้าฉันแล้วพูดต่อ

 "หน้าแกก็เหมือนพ่อนิสัยก็เลวเหมือนกันเลวสิ้นดี แกเกิดมาทำซากอะไรฮ่ะ"น้ำตาฉันไหลหลงสู่พื้นเบื้องล่าง

 "ถ้ามันหนักหนามากขนาดนั้นทำไมแม่ไม่ฆ่าหนูให้ตายไปเลยล่ะ แม่จะทำให้หนุเกิดมาทำไม"

 "แกหยุดเถียงฉันเดี๋ยวนี้ ฉันเป็นแม่แกนะ"

 "หนูใช่ลูกของแม่ด้วยหรอ แล้วแม่เคยเห็นหนูเป็นลูกไหม"

 "หุบปากของแกไปซะ ใช่แกมันก้อแค่เด็กที่ฉันทำให้แกเกิดมาเพราะความผิดพลาด ฉันไม่ได้รักแก

 รู้ตัวก็ดีแล้วอย่ามาทำตัวแบบนี้อีก คราวนี้ฉันจะไม่เอาแกไปทิ้งหรอกนะอย่ามาทำอย่างงี้อีก ได้ยินขัดไหม"สิ้น

คำน้ำตามากมายก็ไหลเหมือนไม่สามารถที่จะหยุดได้หญิงสาววิ่งไปในห้องปิดประตูลงกลอนซบลงกับที่นอนคู่

ใจ
คำๆนั้นที่บาดลึกถึงจิตใจ ความรู้สึกที่เก็บฝังมานานก็ถึงขีดสุดฉันหยิบมีดใบหนึ่งขึ้นมามันเป็นมีดที่เบียร์ให้ฉันไว้ปกกันตัวเองแต่ตอนนี้ฉันกำลังจะนำมันมาทำร้ายตัวเอง
 "ลาก่อนนะโลกที่ไม่มีที่ว่างสำหรับฉัน "สิ้นคำโลหิตสีแดงฉานไหลลงจากแขนหญิงสาวสู่เสื้อผ้าหน้าผมและแล้วหญิงสาวก็หลับไหลตลอดกาล

เช้าวันต่อมาแม่ของหญิงสาวก้อเรียกหญิงสาวให้ตื่น
 "นี้ยังไม่ตื่นอีกหรอฮ่ะ"และแล้วแม่ของหญิงสาวก้อไปเอากุญแจมาเปิดประตูพร้อมไม้เรียวที่พร้อมจะตีหญิงสาวทุกเมื่อแต่เมื่อเปิดไขประตูเข้าไปหญิงสาวที่นอนจมกองเลือดอยู่นั้นทำให้แม่ของเธอกรี๊ดแล้วสลบลงไปจนทำให้พ่อเลี้ยงต้องวิ่งลงมาดู
 แล้วพ่อเลี้ยงก็ได้จักงานศพให้ เธอในวันต่อมาแม่ของหญิงสาวร้องไห้ตลอดทั้งงานจนเมื่อแม่ของหญิงสาวได้กลับบ้านและได้เข้าไปในห้องนอนของเด็กหญิงก็เห็นสมุดเล่มหนึ่มเขียนข้างหน้าไว้ว่า "เจ็บนี้ฉันแคร์" มีนคือไดอารี่ของหญิงสาวนั้นเอง

10/7/06(วันที่ลาออกจากโรงเรียนเรื่องมือถือ)

พรุ่งฉันจะได้กลับมาอยุ่กลับแม่ที่มหาสารคามแล้วนะโครตดีใจเลยอ่ะคิดถึงแม่ที่สุดในโลกาเลย อิอิ

11/7/06
วันนี้ฉันมาที่สารคามแล้วล่ะแต่แม่ด่าฉัน ฉันนอนร้องไห้ทั้งคืนเลย

16/7/06
วันนี้ฉันทะเลาะกะน้องมันใส่ร้ายฉันอีกแล้วแต่แม่ก็เชื่อมันอีกตามเคยและปาร์คก็โทรมาหาเค้าด้วยนะ

18/07/06
แม่น่าจะแคร์ความรู้สึกของฉันบ้างนะ ตอนนี้ฉันเหนื่อยท้อแท้หมดหวังในทุกๆเรื่องและไม่มีใครรักฉันเลย

20/07/06
ไอ้เด็กนรกฉันเกลียดแก ทำไมแม่แค่เชื่อใจหนูมันยากมากเลยหรอแม่

25/07/06
วันนี้แม่ด่าฉันว่า แกออกไปจากบ้านฉันเลยไอ้เด็ก...... แต่ฉันก็ไม่ได้ไปหรอกฉันไม่มีที่ไปเลย

26/07/06
หนูแคร์นะในทุกๆคำพูดที่แม่พูด หนูเจ็บนะทุกๆคำพูดที่บาดลึก กดดันนะแม่

29/07/06(วันก่อนตาย)
เหนื่อยนะ แม่เหนื่อย เหนื่อยใจมากแล้วน้ำตาน้ำมีมากจนไม่สามารถที่จะร้องได้อีกแล้ว

30/07/06(วันตาย)
วันนี้แม่จะพาฉันไปสมัครเรียนล่ะดีใจโครตๆเลยไปแล้วนะแม่เรียกแล้ว

ในวันนั้นวันที่หญิงสาว เสียชีวิตลงเธอคิดอยากบอกให้กับทุกๆคนว่าอยากให้แคร์ความรู้สึกกับบุคคลรอบ

ข้างที่เหมือนจะไม่สำคัญและไม่สนใจ แต่ทุกๆคำพูด คนรอบข้างของคุญเค้าแคร์นะ

หลังจากที่อ่านไดอารี่ของลูกสาวผู้เป็นแม่ก็ได้แต่ร้องไห้ถึงเวลาที่ผ่านมาอยากไปแก้ไขเร่องระหว่างเธอและลูกแต่มันก็สายไปซะแล้ว แล้วคุณล่ะแคร์ความรู้สึกใครสักคนรึยัง