สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

น้ำผึ้งระเริงไฟ ตีพิมพ์กับ สนพ ทวีสาส์น วางแผงแล้วนะคะ

ตอนที่ 2 : หน้าที่เมียเก็บ


     อัพเดท 1 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักเศร้าๆ
Tags: เศร้า โหด อีโร
ผู้แต่ง : แรกอรุณ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แรกอรุณ
My.iD: http://my.dek-d.com/berryrow
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 45 Overall : 9,078
48 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 18 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
น้ำผึ้งระเริงไฟ ตีพิมพ์กับ สนพ ทวีสาส์น วางแผงแล้วนะคะ ตอนที่ 2 : หน้าที่เมียเก็บ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2001 , โพส : 4 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 ตอนที่ 2 หน้าที่เมียลับ     

ร่างสูงก้าวเดินไปรอบๆ ห้อง เมื่ออาบน้ำทำความสะอาดร่างกายแล้ว ร่างกายของเขาได้รับความสบายแสนอภิรมย์แต่ว่าจิตใจนั้นเล่ามันช่างหดหู่ คำรามด่าทอตัวเองในอกที่ไม่สามารถแสดงความแช่มชื่นออกมาได้เพียงเพราะว่าเรื่องที่เขาได้รับความสุขนั่นเพราะว่าเขาหักหาญมาจากคนอื่น เสียงร้องไห้สะอื้นเสียใจนั้นดังเสียดแทงหัวใจเขาอยู่ไม่รู้หยุด

“กุดั่นหยุดร้องก่อนได้ไหม”

เดินเข้ามาทิ้งกายลงที่เตียง วางทาบฝ่ามือลงที่หลังเนียนที่โผล่พ้นผ้าห่มขึ้นมา กายสาวแสนเรียบลื่นดุจแพรไหม นุ่มนิ่มอุ่นละไมมีเสน่ห์ สงกรานต์ยังจำรสสัมผัสนั้นได้ดีทีเดียวว่ามันช่างแสนตราตรึงใจเขามากมายขนาดไหน ยิ่งความสาว ความสด ที่เขาได้รับ ที่สำคัญเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้ครอบครองเธอ สงกรานต์สบถด่าไปหมดยามเมื่อปลายนิ้วของเขาเฟ้นคลึงไปตามด้านหลังไต่ตามไปที่ไหล่มน ความกระหายต่างลุกพือขึ้นมา ให้ตายเขาต้องการสาวน้อยคนนี้อีกครั้ง อีกครั้ง ไม่รู้เบื่อ

“กุดั่นไปอาบน้ำก่อนเถอะ แล้วออกมาคุยกับฉันข้างนอก”

คำสั่งที่ไม่เชิงคำสั่ง มันราวกับเสียงกระซิบแสนหวานพร้อมจมูกโด่งที่กดลงที่ไหล่มนของคนสะอื้น เธอเช็ดหยาดน้ำตาออกจากดวงหน้า ความเสียใจนั้นเกาะกินใจไปหมดในทุกอณู ความสาวถูกทำลายลงแล้วเพราะฤทธิ์น้ำเมาของเขา กายเจ็บแปลบเพราะรสสัมผัสแสนสนิทที่เขาก่อเอาไว้ ตรงไหนที่เขาเคลื่อนผ่านตรงนั้นเป็นเจ็บ ราวกับถูกเผาด้วยไฟพิศวาสที่โหมแรง

กุดั่นค่อยประคองกายที่เจ็บแปลบขึ้นจากเตียง ช้อนดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและหยาดน้ำตาขึ้นมองเขา ทุกอณูในกายร้องเตือนว่าตอนนี้เธอเป็นของสงกรานต์ไปแล้วแหงนเงยนิดๆ เพราะใบหน้าคมอยู่สูงกว้าเธอ พวงผมยาวสลวยยามนี้หลุดจากมวยรุ่ยร่ายตามดวงหน้า และด้านหลัง 

“กุดั่นกลับไปอาบที่ห้องได้ไหมค่ะ คุณต้น”

เธอไม่อาจทนอยู่ที่นี่ได้อีก เธอจะโทษสงกรานต์ก็ไม่ได้เพราะว่าเขาเมา ไม่มีสติมากพอจะบังคับ หรือควบคุมตัวเองได้ เธอเจ็บใจตัวเองมากกว่าที่ไม่รู้จักรักษาตัวดีๆ ไม่ระวังกายจากเขา

สงกรานต์ ส่ายหน้าแรงๆ ไม่ยอมท่าเดียวลูบไล้อยู่ที่ไหลบาง ก่อนที่จะอดจุมพิตลงกับผิวลงไหล่เนียนอีกครั้งไม่ได้ ร่างเธอนั้นสั่นผวา เสียงสะอื้นฟังดูหอบนั้นหนักขึ้นเท่านั้นแต่ว่าเธอไม่ได้ดิ้นหนีไปไหน ยังบังคับกายที่เหนื่อยล้าให้นั่งนิ่งอยู่ที่กลางเตียง รับสัมผัสแผ่วๆ ที่ปาดไล้ตามหยาดน้ำตาสีสวยอันคลอตามดวงหน้า

“ไปอาบน้ำแล้วออกมาคุยกับฉันที่นี่ตอนนี้เลย เข้าใจไหม” สงกรานต์เค้นเสียงเอ่ยกับเธออีกครา สายตากวาดมองความงามของสาวน้อยกุดั่น หลานแม่นมที่เขาอาจถือได้ว่าเป็นผู้ปกครองของเธอ เขาตั้งใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอีกแล้วแท้ๆ เพราะว่าสาวคนรักที่หอบเงินหนีจากเขาเพราะว่าหวังเพียงเงินไปให้คนรักเก่า เขาเลยไม่คิดที่จะให้ผู้หญิงมาหลอกอีก

 “แต่…” กุดั่นอยากปฏิเสธแต่ว่าเขากลับช้อนร่างเธอลอยขึ้นจากเตียงรัดเธอแนบซบอก ก้าวเดินอย่างองอาจมาดมั่นพาไปส่งที่ห้องน้ำ ผ่อนกายสาวลงที่พื้น บังคับด้วยสายตาพราวระยับของเขาให้เธออาบน้ำแล้วค่อยออกมาคุยกับเขาข้างนอกในเรื่องความเสียหายที่เขาก่อกับเธอ

เสียงน้ำรินไหลในห้องน้ำนั้นรบกวนจิตใจของสงกรานต์ยิ่งนัก เมื่อส่งเธออาบน้ำเขาก็เอาแต่เดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ข้างในห้อง เริ่มคิดหนักเรื่องที่เขาก่อ หยาดน้ำตาที่รินอาบแก้มสาวเมื่อครู่มันคือความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ แต่ว่าความเจ็บของเขาก็ยังมีท่วมอกเพราะเรื่องที่เขาถูกว่าที่เจ้าสาวทิ้ง ความเจ็บนั้นเขาไม่อยากลิ้มลองมันอีก มันทรมานและตอนนี้เขาก็ยังรับผลความทรมานนั่นอยู่เลย

“ให้ตายเถอะ!! ฉันทำระยำตำบอนอะไรกันแน่ ผู้หญิงมีตั้งมาก ทำไมต้องเป็นเธอ” สบถด่าเสียงกร้าวแข็งโทษตัวเอง แม้เธอจะให้ความสุขแก่เขามาก มากมากต่างหาก เขาก็ไม่อาจให้อะไรที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอต้องการได้แน่ๆ ถ้าเผื่อว่าเธอต้องการแต่งงานกับเขา หรือว่าทะเบียนหย่า อย่างที่คนอื่นมักเรียกร้อง คนคงได้นินทาเขาสนุกปากที่ว่าว่าที่คู่หมั้นทิ้งไม่นานก็คว้าเอาสาวใช้ในบ้านมาทำเมีย

“แกทำไมไม่เลือกก่อนนะ” พร่ำรำพรรณอยู่ลำพัง ไม่ทันได้เห็นร่างบางที่ยืนแข็งขึงอยู่ตรงหน้าประตู ทุกประโยคที่บ่งบอกว่าสงกรานต์แสนหนักใจและไม่พอใจอย่างมากลอยกระทบใบหู หัวใจดวงน้อยก็เจ็บยอกแปลบปลาบไปทั่วทั้งดวง น้ำตาที่เลือนหายก็ราวกับจะเอ่อขึ้นมาอีกรอบ เธอรู้ว่าสงกรานต์คงหนักใจเรื่องเธอไม่น้อยทีเดียวแต่เธอไม่อยากให้เขามารับผิดชอบอะไรเลย ไม่อยากให้เขามาคิดว่าเธอเป็นความผิพลาดอย่างร้ายกาจ เป้ฯคนที่เข้ามาทำให้ชีวิตที่ย่ำแย่อยู่แล้วดูยุ่งเหยิงไปอีก ค่อยๆ ก้าวมาหาเขาช้าๆ

“คุณสงกรานต์ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรกุดั่นก็ได้ค่ะ เรื่องระหว่างเรามันเป็นเรื่องผิดพลาด”

“ใช่!! เพราะฉันเมา เรื่องมันเลยเป็นอย่างนี้ แต่ว่าฉันจะปล่อยเรื่องที่ตัวเองทำไม่ดีกับเธอไปอย่างนี้ไม่ได้ อย่างน้อย เธอก็ได้ชื่อว่าเป็นเมียฉันแล้ว”

สายตามคมกวาดมองร่างบางที่อยู่ในชุดคลุมตัวใหญ่ของเขา เมียที่เขาเองก็ยังไม่พร้อมรับผิดชอบเลย แต่เขาไม่ได้ขี้ขลาดอย่างนั้น เขายอมรับว่าเธอเป็นเมียแต่ว่ายังไม่อยากเปิดเผยต่อใครในตอนนี้ ข่าวคราวของเขาไม่ดีเท่าไหร่ คนอื่นคงได้ประโคมข่าวเขาหนักกว่านี้ และคนที่ทนไม่ได้ก็อาจเป็นสาวน้อยนางนี้เท่านั้น

“ให้ตายสิทำไมต้องเป็นอย่างนี้”

เสียงคำรามอีกรอบทำเอากุดั่นสะดุ้ง ปากของเขาเอ่ยว่าเธอเป็นเมีย แต่เขาก็ไม่สามารถเก็บอาการไม่พอใจเอาไว้ได้เลย ใบหน้าคมตอนนี้ไม่ได้ปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์อีกแล้ว มันมีแต่ความเคร่งเครียด เธอไม่อยากให้เรื่องของเธอไปรบกวนเขาอีก ลำพังเขาก็คงมีเรื่องคิดมากอยู่แล้ว

“ถ้าคุณสงกรานต์หนักใจขนาดนี้เรื่องวันนี้เราสองคนก็ลืมมันเถอะค่ะ” กุดั่นกล้ำกลืนความเสียใจเอาไว้ในอกอย่างยากลำบาก แม้ว่าน้ำตามันเอ่อคลอออกมาก็แล้วแต่ก็ไม่ยอมมันรินไหลลงมาง่ายๆ กระพริบตาพริบๆ ไล่ให้หยาดน้ำตาเลือนหาย กลืนก้อนความเสียใจมันให้ไหลย้อนเข้าไปในอกแทน ฝังความระทมเอาไว้ โชคชะตาช่างเล่นตลกกับเธอยิ่งนัก แม้ว่าสูญเสียความสาวให้เขาไปแล้วแต่เธอยังไม่เป็นที่ยอมรับสำหรับเขาเลย เธอต้อยต่ำเกินกว่าที่เขาจะเห็นค่าแม้พรหมจรรย์ที่เสียให้ก็ไม่มีความหมายสำหรับเขา

“จะให้ลืมหรือกุดั่น ลืมไม่ลงหรอก เธอไม่เข้าใจ เธอไม่รู้อะไรเลย” เสียงห้าวแข็งแม้พยายามไม่ให้มันดูน่ากลัวเกินไปร่างหนาก้าวเดินกลับไปกลับมาราวกับใช้ความคิด เขายังสงสัยว่าคนอื่นไปไหนทำไมเธอต้องมาแบกลากพาคนเมาอย่างเขาเข้ามาในห้องเอง

“เธอเป็นเด็กในบ้าน เป็นคนที่ฉันส่งเรียน ป้าเธอเป็นแม่นมของฉัน จะลืมได้ยังไง เพราะว่าฉันก็ผิดอยู่ดี”

“คุณต้นจะให้กุดั่นทำยังไงล่ะคะ ถึงจะพอใจ” เอ่ยถามเสียงแข็งเช่นกัน เขาทำเหมือนไม่อยากรับผิดชอบแต่ก็ไม่ยอมปล่อยเธอ

 “ไม่ต้องมารับผิดชอบกุดั่นก็ได้ กุดั่นรู้ว่าไม่คู่ควรกับคุณ และคุณก็ไม่มีทางรักชอบกุดั่น ฉะนั้นอย่ามากังวลเรื่องนี้เลย” จะมีผู้หญิงกี่คนกันที่ทำอย่างเธอ บอกคนที่พรากความสาวที่หวงแหน ให้ลืมเรื่องราวบนเตียงครั้งนี้เสีย มันไม่ได้ง่ายเลยที่จะเอ่ยออกมาได้อย่างนี้ได้ เธอต้องซ่อนความเจ็บเอาไว้ รู้ว่าเขาเป็นคนส่งเสียเธอให้เรียน ให้งานเธอทำ ทั้งให้ป้าเธออยู่ที่นี่อีก บุญคุณเขามากมายเกินกว่าที่เธอจะนับ

“เธอเป็นเมียฉันแล้ว เมื่อกี้เราพึ่งนอนด้วยกันแท้ๆ เธอนี่มันเป็นผู้หญิงยังไงกัน หรือว่าพอใจที่จะให้ฉันฟรี เพราะว่าสมเพชที่ฉันถูกว่าที่ภรรยาของฉันทิ้งเอา”

เพราะว่าเธอยิ่งปฏิเสธเขาเท่าไหร่ ความโกรธก็แล่นเปรี้ยงขึ้นมาเท่านั้น อดตวาดเสียงเขียวเข้าใส่เธอไม่ได้ น้ำตาสาวที่ทนกลั้นมันเอไว้ก็ร่วงพรูลงมาอาบแก้ม เขาจะให้เธอทำยังไง จะต้องการอะไรกับเธอ แค่นี้เธอก็เสียใจมากยู่แล้ว ยกมือน้อยๆ ปาดเช็ดอาบแก้มใสออก น้อยใจกับทุกคำพูดของเขาที่เอ่ยกับเธอ เธอคือเมียแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นเขาเรียกว่าที่ภรรยา เขายังคงให้เกียรติเธอคนนั้นเสมอ…

“คุณต้นจะพอใจยังไงกันค่ะ จะให้กุดั่นทำอย่างไร”

“เธอเป็นเมียฉัน” ย้ำอยู่ประโยคเดิมๆ สงกรานต์รู้เพียงว่าเธอคือเมียของเขา เขาครอบครองเธอแล้ว และยังต้องการเธออยู่ หันใบหน้าคมมามองคนที่นั่งบนเตียง ใจนั้นอ่อนยวบลงเมื่อเห็นคนที่นั่งกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่ยอมให้เสียงร้องไห้ดังออกมา แม้ว่าน้ำตาจะรินอาบแก้ม เขารู้สึกผิดขึ้นมาในอกจนต้องทรุดกายลงตรงหน้าเธอ ประคองใบหน้าที่พร่างอาบไปด้วยหยาดน้ำตาเอาไว้ในอุ้งมือ

“ฉันให้ฐานะที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรอกกุดั่น ฉันไม่พร้อม และเธอก็เป็นคนในบ้านของฉันเป็นคนรับ ใช้เป็นคนที่ฉันส่งเรียนคนอื่นเขาคงมองฉันไม่ดี เท่านั้น ฉันก็ไม่ดีในสายตาของคนอื่นอยู่แล้ว ถูกผู้หญิงทิ้ง ไม่มีอะไรดี ฉันยังเจ็บปวดอยู่ ฉันไม่อยากรัก ไม่อยากมีเรื่องปวดหัวตอนนี้” สงกรานต์เอ่ยเสียงเบาอย่างขอโทษ เพราะว่าไม่คิดว่าตัวเองจะเอ่ยเสียงดัง ให้เธอต้องมาโกรธ ทั้งที่เขาผิดและเขาก่อเรื่อง

“เธอเป็นเมียฉันน่ะ แต่อย่าพึ่งบอกใครได้ไหม เป็นเมียลับๆ กันไปก่อน เมื่อไหร่ที่ฉันพร้อมฉันจะให้ฐานะที่ดีกว่านี้”

ความเสียใจแทรกสอดเข้ามาในอก ราวกับถูกกระแทกเข้ามาอย่างจัง ทำเอาใจทั้งดวงแหลกสลาย เธอจะไม่เจ็บเลยถ้าเขาบอกว่าไม่รับผิดชอบ แต่นี่เธอเจ็บมากเพราะเขาต้องการให้เธอเป็นเพียงเมียเก็บเท่านั้น กุดั่นช้อนดวงหน้ามองเขาตรงๆ คนร่างโตที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ตัดพ้อต่อว่าเขาในอกเขาช่างใจร้ายนัก ทำลายเธอ ยังให้เธอในฐานะที่แสนน่าเกลียดอย่างนี้

“ไม่ค่ะ กุดั่นไม่เป็น เราลืมเรื่องนี้กัน”

มือแกร่งบีบกระชับที่ไหล่บางอย่างรวดเร็ว ส่ายหน้าปฏิเสธ เขาไม่พร้อมให้เธอได้ในฐานะที่มีหน้า มีตาแต่ว่าเขาก็ไม่ยอมให้เธอทิ้งเขาอีกคนเป็นแน่

“ไม่ได้! เธอจะทิ้งฉันไม่ได้ ฉันไม่อนุญาตเข้าใจไหม ถ้ากุดั่นอยากเรียนจบ อยากมีเงินและไม่อยากให้ป้าออกไปทำงานข้างนอก ก็ทำตามที่ฉันบอก”

“คุณต้น!!” อุทานออกมาอย่างตกใจ ดวงตาสวยเบิกกว้างน้ำตาคลอดวงหน้า เพราะว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น ตัวเธอเป็นอย่างไรก็ช่างแต่ป้าอุ่นใจนั้น มีบุญคุณกับเธอ ทั้งแก่มากแล้ว เธอจะให้ป้ามาลำบากเพราะเรื่องของเธอไม่ได้เป็นอันขาด

 “ฉันรับรอง ว่าจะรับผิดชอบที่ฉันทำกับเธอให้สมค่าเธอ แต่ว่าตอนนี้ขอเวลาฉันก่อน”

ยิ่งเขาเอ่ยเท่าไหร่ก็เหมือนสร้างรอยแผลในอกเท่านั้น สู้เขาไม่รับผิดชอบเธอเลย แล้วทำตัวร้ายๆ ส่เธอจะดีกว่านี้อีก เสียงพังครืนของความนับถือในตัวชายหนุ่มที่หล่อเหลาราวเทพบุตรอย่างเขาสะท้อนในอกเป็นระรอก

“เธออาจคิดว่าฉันไม่ดี ไม่น่านับถือ แต่ว่าถ้าเธอจะไม่ยากทำตามที่ฉันสั่ง ก็จำเอาไว้ ว่าป้าอุ่นใจจะถูกไล่ออกจากบ้านแน่ๆ ถ้าอยากให้ป้าที่แก่อย่างนี้ไปเดินหางานงกๆ ข้างนอกก็เชิญ”

สงกรานต์รู้ดีทีเดียวว่า กุดั่นนั้นรักคนเป็นป้ามากมายขนาดไหน เขาเลยยกเรื่องป้าขึ้นมาขู่ กุมที่ฝ่ามือเรียวเอาไว้ คลึงเล่นอย่างหนักมือมองสำรวจดวงตากลมโตที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตา

“ก็ได้ค่ะ กุดั่นกลับห้องได้หรือยังคะคุณต้น”

สายตาสำรวจนั้นลดลงมองกวาดตามร่างแสนงาม กลมกลึงอย่างเสียดาย เมื่อได้แล้วก็ไม่อยากนอนหนาวคนเดียว แต่เพราะว่าตัวเธอสั่นเทา ทั้งสะอื้นไห้หลายครั้งเขาเลยจำต้องพยักหน้าให้

“เดี๋ยวฉันไปส่งที่ห้อง”

“…ไม่ต้องก็ได้ค่ะ แค่นี้เอง กุดั่นไปได้”

เรือนคนรับใช้อยู่ไม่ห่างจากที่นี่เท่าไหร่ กุดั่นเดินกลับได้สบายอยู่แล้ว ไม่จำต้องให้เขาไปส่งหรอก เธอผุดกายลุกขึ้น ประคองกายแสนเหนื่อยอ่อนอย่างยากลำบาก รอยเจ็บเต้นเร้าในอก เขาก็เลยดื้อดึง ช้อนอุ้มร่างสาวขึ้นมาในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว

“อุ๊ย!! คุณต้นคะ ปล่อยกุดั่นก่อนค่ะ” ร้องห้ามอย่างตื่นตกใจอ้อนวอนเขาให้ปล่อยเธอลงจากอ้อมแขน แต่เขากลับไม่ฟังเสียงเลย ร่างสูงก้าวเดินออกมานอกห้องไม่สะท้านกับเสียงต่อต้านเบาๆ นั่น

สงกรานต์เริ่มแปลกใจว่าคนที่บ้านหายไปไหนกันหมด จนเปิดโอกาสให้เขาเผลอได้เสียกับคนในอ้อมกอดนี่ ถ้าไม่เพราะว่าทุกคนหายไป เขาอาจจะไม่ต้องมาหนักใจเพราะเรื่องเธอย่างนี้ ทุกครั้งคนในบ้านของเขาต้องออกมารุมล้อมรอต้อนรับราวกับเขาเป็นเด็กเล็กๆ ที่สำคัญแม่นมอย่างอุ่นใจต้องแทบมานอนเฝ้าเขาเลยก็ว่าได้

“คนที่บ้านไปไหนกันหมด ทำไมเงียบอย่างนี้”

ตอนนี้กุดั่นถึงพึ่งคิดออกว่าเธอยังไม่ได้รายงานเรื่องป้ามะขามเลยว่าล้มในห้องน้ำ อาจเพราะเขาที่มาทำเรื่องที่รบกวน  ปั่นป่วน จนเธอหลงลืมเรื่องสำคัญที่ควรบอกเขาแต่แรก

“กุดั่นลืมบอกคะว่าป้ามะขามแกลื่นล้มในห้องน้ำ คนเขาเลยพาป้าไปส่งที่โรงพยาบาล ยังไม่กลับมากันเลย”

“มิน่าล่ะ…แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง” เอ่ยถามเรื่อยๆ ระหว่างก้าวเดินไปส่งเธอถึงหน้าห้อง ค่อยๆ ผ่อนกายเธอลงที่พื้น

“อาการหนักไหม”

“ยังไม่มีคนโทรมาบอกเลยค่ะ ป้าอุ่นใจก็เงียบเหมือนกัน บอกเพียงว่าดึกๆ จะกลับมา แต่ยังไม่เห็นทีท่าว่าจะกลับเลย”

สงกรานต์คิดว่าป้ามะขามคงไม่เป็นไรมากเพราะว่าถ้าอาการสาหัส คงมีคนโทรฯ บอกเขาแล้ว ไม่อีกทีก็คงส่งคนขับรถไปรับเขาแน่ๆ เพราะว่าที่ที่เขาไปดื่มมีไม่กี่ที่หรอก

“เปล่า…ฉันหมายถึงอาการเธอ เป็นยังไงบ้าง เจ็บอยู่ไหม”

ดวงหน้างามเห่อแดงขึ้นมาทั่ว ไม่คิดเลยว่าเขาจะเอ่ยถามอย่างนี้ ก้มหน้างุดลงมองที่หน้าอกของเขา กายในทุกอณูกรีดร้องเพราะว่าความเจ็บที่เขาก่อ มันราวกับจะแยกร่างสาวออกเป็นชิ้นๆ เมื่อตอนที่เขาอยู่กับเธอเป็นเตียง

“เจ็บอยู่ค่ะ แต่ไม่มาก”

เรียวปากหนา กดจุมพิตหนักลงมาแรงๆ ที่ขมับสาว ก่อนที่จะถอยห่างพร้อมส่งยิ้มกว้างให้เธอ ดันคางมนด้วยมือแกร่ง เพื่อจ้องมองได้อย่างเต็มตาสักที

“ฉันมีความสุขมาก ขอบใจนะกุดั่น ฉันจะตอบแทนสิ่งที่ดีที่สุดทดแทนสิ่งที่เธอสูญเสีย”

ทดแทนความสูญเสียราวกับสิ่งของทดแทนได้ ไม่ว่าเงินหรือทองหรืออะไรทั้งนั้น ไม่มีค่าเลย ไม่ว่าเขาจะเอ่ยอะไรตอนนี้ เธอก็เจ็บไปหมด เมียเก็บของสงกรานต์ เธอไม่อยากเป็นเลย แต่เธอไม่มีทางเลือก

“กุดั่นขอตัวได้หรือยังคะ” เอ่ยเสียงเครือจะร้องไห้อยู่แล้ว กระบอกตาร้อนผ่านขึ้นมา หลุบสายตามองจ้องอยู่แต่ที่ระดับอก เพราะว่ากลัวว่าเมื่อมองเขาเธอจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

“ไปเถอะ ฉันไม่กวนแล้ว มีอะไรก็เรียกฉันได้นะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะพาไปรับป้าที่โรงพยาบาล”

“ค่ะ” ขานรับเบาๆ ก่อนหมุนกายเข้าห้องปิดล็อคขังตัวเองเอาไว้ ทรุดกายแสนเหนื่อยอ่อนลงแทบพื้นกอดตัวเองที่สะท้านสั่น ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้รินหลั่งออกมา ตามด้วยเสียงสะอื้นราวใจจะขาด ความเสียใจถาโถม

“เมียเก็บ”

ฐานะที่พึ่งได้รับจากเขา เจ้านายหนุ่มอย่างสงกรานต์ หัวใจดวงน้อยเหมือนมีเข็มนับพันเล่มลิ่นแล่นเข้ามาทิ่มแทง รสสัมผัสจากเขามันตราในทุกอณูติดแน่นไปหมด รอยจูบที่เขาประทับในกายตอนนี้เธอรู้สึกสมเพชนัก

กุดั่นไม่ได้ยินดีไปกับตำแหน่งนี้เลย ถ้าป้าเธอรู้ไม่รู้เธอจะถูกว่าอะไรบ้าง ดีแล้วที่เขาให้ปกปิดมันเอาไว้เป็นความลับ ไม่ให้ใครรู้ สาวน้อยที่นั่งขดตัวสะอื้นพิงประตูนั้นแสนอดสูตัวเอง คืนนี้เธอยังต้องทำรายงานส่งอีก วันพรุ่งนี้เธอมีเรียนตอนเช้า เธอยังต้องเก็บแรงเอาไว้เพื่อไปเผชิญหน้ากับปัญหามากมายที่อาจจะรอยู่ เมื่อร้องไห้จนสาใจแล้ว ก็ผุดกายลุกขึ้นเดินโซเซไร้เรี่ยแรงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตู้ หาชุดนอนที่เธอชอบสวมใส่ในทุกวันออกมาจากตู้ สาวน้อยที่เป็นเพียงสาวรับใช้ ต้องทำงานแลกเงิน และแลกกับการเรียน กุดั่นตอนนี้อายุ 21 แล้วอีกไม่นานเธอจะเรียนจบมหาลับ สามารถทำงานมีเงิน ให้ป้าของเธออยู่อย่างสบายได้ ไม่ต้องมาถูกบังคับแกมข่มขู่นิดๆ ให้เป็นเมียเก็บอย่างนี้



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
น้ำผึ้งระเริงไฟ ตีพิมพ์กับ สนพ ทวีสาส์น วางแผงแล้วนะคะ ตอนที่ 2 : หน้าที่เมียเก็บ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2001 , โพส : 4 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#4 : ความคิดเห็นที่ 33
ชอบพล็อตนิยาย และภาษาที่ใช้..พึ่งมาอ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก ติดตามต่อไปค่ะ
PS.   Life without love is like a tree without blossom and fruit.
Name : ริกะ เจ้าหญิงแห่งเมืองตุ๊กตา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ริกะ เจ้าหญิงแห่งเมืองตุ๊กตา [ IP : 210.48.222.6 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2554 / 00:20

#3 : ความคิดเห็นที่ 22
โอ้ แต่งได้กระแทกใจมากค่ะ
หนุกๆ อิอิ
Name : มุนมุน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มุนมุน [ IP : 124.121.93.108 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มิถุนายน 2554 / 15:46


#2 : ความคิดเห็นที่ 3
สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆค่ะ สงสารนางเอกจังเลยพระเอกใจร้ายอ่ะ ให้นางเอกเป็นเมียเก็บอ่ะ
Name : Potae Jung< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Potae Jung [ IP : 125.25.48.176 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2554 / 10:00

#1 : ความคิดเห็นที่ 2
สนุกมากๆ เลยค่ะ ช่วยอัพต่อเยอะๆ นะคะ ติดตามแรกอรุณทุกเล่มเลย ออกเป็นเล่มรีบบอกเลยนะคะ
ยังไงช่วยลงเยอะๆ หน่อยนะคะ
Name : เจนิน [ IP : 61.90.124.169 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 พฤษภาคม 2554 / 11:52

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android