สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Fic BEAST.DooSeob] The Versus Series II : Winner

ตอนที่ 17 : The Versus Series I : Lost 014[end]


     อัพเดท 12 ก.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: fic, beast, junhyung, gikwang, doojun, dooseob
ผู้แต่ง : Z-rowink ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Z-rowink
My.iD: http://my.dek-d.com/angle67000
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 39 Overall : 6,509
121 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 35 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Fic BEAST.DooSeob] The Versus Series II : Winner ตอนที่ 17 : The Versus Series I : Lost 014[end] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 60 , โพส : 1 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



The Versus Series I : Lost 014[end]






          “น้องหนูทานดีๆ สิคะ  เปื้อนแล้ว”
 

จุนฮยองบอกก่อนจะใช้ทิชชู่เช็ดที่มุมปากของน้องสาวที่อยู่ในชุดนักเรียนชั้นประถมที่เพิ่งกลับมาเข้าเรียนอีกครั้ง 

 

หลังจากที่หยุดรักษาตัวไปเกือบสองปี  แต่เด็กหญิงฮยอนอาสามารถสอบวัดความรู้เข้ามาเรียนในระดับช่วงชั้นของตัวเองได้คะแนนอันดับหนึ่งนับแต่ก่อตั้งโรงเรียนมา  ทำให้เด็กหญิงไม่ต้องเรียนซ้ำชั้น

 

“พอละคะพี่กีกวัง” ฮยอนอารีบบอกทันทีเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะตักข้ามต้มเพิ่มให้

 

“ว้า.....เดียวใครต้องเข้าใจพี่ผิดแน่ๆ  เพราะตั้งแต่ฮยองอากับน้องหนูย้ายมาอยู่ที่นี่ผอมลงตั้งเยอะ  หาว่าพี่เลี้ยงสองพี่น้องไม่ดี” บอกอย่างอารมณ์ดีก่อนจะร้องโอ้ยเมื่อโดนคนข้างต่อยเข้าให้ที่ต้นแขนแกร่งเบาๆ

 

“ฮยองอา  ชอบใช้กำลัง  ระวังนะเดี๋ยวเอาคืนแล้วจะพูดไม่ออก”

 

“อีกีกวัง!!!!!!” จุนฮยองปรามขึ้นมา

 

เพราะตอนนี้พวกเค้ากำลังอยู่ต่อหน้าน้องสาวที่กำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโตที่พร้อมจะเลียนแบบพฤติกรรมของผู้ใหญ่รอบๆ ข้าง

 

“ที่จริง พี่ชายไม่เห็นต้องอายน้องหนูเลยนะคะ  เพราะน้องชินซะแล้วกับพวกพี่ทั้งสอง” เด็กหญิงบอกก่อนจะยิ้มให้จนตาปิด

 

“เซี้ยวจริงๆ เลยน้องหนู   รีบทานเข้าเดียวพี่จะได้ไปส่งเราที่โรงเรียนก่อนจะรีบไปประชุมบอร์ดที่โรงแรม”

 

กีกวังเร่งไปในตัว  เพราะจากวันที่เอ่ยชวนให้จุนฮยองและฮยอนอาย้ายมาอยู่ด้วยที่เพ้นเฮาส์นี้ ก็เกือบสามเดือนแล้วที่ทั้งสามชีวิตได้อยู่รวมกันเปรียบเสมือนครอบครัวที่อบอุ่น

 

“ลืมบอกพี่ๆไป  คืนนี้น้องหนูจะไปค้างที่บ้านใหญ่กับนายแม่และคุณป๋านะคะ”

 

“ไปรบกวนคุณท่านเปล่าๆ นะคะน้องหนู” จุนฮยองบอกเพราะตลอดสัปดาห์นี้น้องสาวไปค้างบ้านของตระกูลยุนถึงสี่ครั้งแล้ว

 

“นายแม่ท่านอยากให้น้องหนูไปค้างกับท่านจริงๆ นะฮยองอา  ไม่ใช่รบกวนอะไรหรอก  อย่าคิดมาก” บอกพร้อมกับเอานิ้วชี้เกลี่ยรอยย่นที่หน้าผากเนียนเบาๆ
 

 


ออดดดดด.......

ออดดดดดดด……

เสียงกริ่งที่ประตูห้องดัง   ทั้งที่เกือบลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายมีใครมาหาเมื่อไหร่สำหรับอีกีกวังและเป็นน้องหนูที่อาสาไปเปิดประตูให้เอง

 

ทันทีที่ประตูเปิดหญิงสาวร่างอวบอั๋นในชุดแซกสีแดงเพลิงที่คว้านต่ำโชว์เนินหน้าอกเนียนได้รูปสวยพร้อมกับความสั้นของชุดที่บาดเสียวในการนั่งแทนว่าจะนั่งยังไงไม่ให้โป๊

 

“กีกวังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง”

 

เสียงแหลมที่ดังมาพร้อมกับตัว  ก่อนจะโผล่กอดชายหนุ่มเข้าหมับโดยไม่สนใจอีกสองชีวิตที่เหลือที่ยืนอยู่ในห้องรับแขกเลย

 

“ฮื้อ.....ทำไงดี.....ฉันจะทำไงดีกีกวัง   ฉันท้อง  ฮื้อๆ”

 

เสียงสะอื้นหนักขึ้นเมื่อใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ถูกตกแต่งไว้ด้วยเครื่องสำอางชั้นดีมีน้ำตาไหลลงมามาย   แต่เครื่องสำอางยังติดทนนานอยู่

 

“ห๊า...เดี๋ยวๆ เธอค่อยๆ พูดใหม่อีกทีสิฮโยซอน”

 

กีกวังที่มองหญิงสาวที่ตอนนี้เบียดเข้ามากอดไว้ด้วยสายตางงๆ

 

“นี่!!  นายจะให้ฉันพูดกี่ครั้ง   ฉันก็บอกนายอยู่นี่ไงว่าฉันท้องจะครบสามเดือนอยู่แล้วด้วย  ต้องเป็นคืนนั้นที่ญี่ปุ่นแน่ๆ เลย   ทำไงดีอ่ะ”
 

จุนฮยองก้มลงมองมือบางของน้องสาวที่เอื้อมมาบีบเบาๆ ราวกับให้กำลังใจพี่ชาย  เพราะเท่าที่ยืนฟังหญิงสาวที่กำลังซบอกอีกีกวังร้องไห้ตีโพยตีพายอยู่นั้น  เมื่อสามเดือนก่อนร่างหนานั้นเดินทางไปญี่ปุ่นจริงๆ

 

 

“ไปหยิบของเถอะน้องหนู  เดี๋ยววันนี้ให้ลุงซนที่ข้างล่างเรียกแท็กซี่ไปส่งเพราะพี่กีกวังคงไม่พร้อมที่ไปส่ง  เพราะพี่ชายจะรีบไปโรงพยาบาลเหมือนกันใกล้เวลานัดผ่าตัดคนไข้แล้ว”

 

ร่างผอมบางเอ่ยบอกน้องสาวด้วยน้ำเสียงเป็นปกติโดยไม่สนใจสายตาคมเข้มที่กีกวังมองมาเลย

 

“ดะ...เดี๋ยวก่อน  ฮยองอา  น้องหนู”

 

กีกวังที่พยายามจะผละออกมาจากอ้อมกอดของหญิงสาว

 

“ฉันคิดว่านายคงมีเรื่องที่ต้องจัดการ  หวังว่าฉันคงจะได้รับคำตอบที่มีเหตุผลสมน้ำสมเนื้อ”

 

จุนฮยองพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะแกะมือของกีกวังออกจากแขน  พร้อมกับจูงน้องสาวออกไปยังที่ประตู

 

ฮยอนอาที่ตอนนี้ส่งสายตาขุ่นเคืองให้ชายหนุ่มที่เธอเริ่มจนเหมือนจะเป็นพี่ชายแท้ๆ       พร้อมกับมือเล็กยกขึ้นทำท่าปาดคอให้กีกวังดูเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ายังไงเด็กหญิงจะไม่ช่วยเด็ดขาด

 

“ฮื้อๆ ใครอ่ะกีกวัง   ปกติที่นี่นายห่วงจะตายแล้วดูท่าพวกเค้าอยู่ที่นี่ด้วยนิ”

 

อีกีกวังแทบจะกุมขมับก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเป็นฉนวนก่อเหตุอะไรให้เค้าไว้บ้าง

 

ส่ายหน้าไปมา    ก่อนจะโยนกล่องทิชชู่ให้หญิงสาวที่ตอนนี้ยกมือปาดน้ำตาปอยๆ  เห็นก็สงสารนะ

 

แต่อารมณ์นี้อีกีกวังไม่มีอารมณ์จะสนใจ   มือหนาลวงกระเป๋ากางเกงกดโทรศัพท์หาร่างบางที่คาดว่าลงออกจากลิฟต์แล้ว  

 

สัญญาณดังอยู่สามสี่ทีก่อนที่จะตัดเข้าสู่ระบบข้อความ   ชายหนุ่มกดตัดสายทิ้งและกดโทรกลับไปใหม่  แต่ปลายสายปิดเครื่องไปแล้ว

 

“ปัดโธ่เว้ย!!!!” เกือบจะขว้างไอโฟนสี่เอสในมือทิ้งแล้ว

 

“เฮ้ยแก  แพงนะถ้าไม่อยากใช้เอามาให้ฉันนี่มา”

 

หญิงสาวที่ตอนนี้เลิกร้องไห้แล้วร้องห้ามเสียงหลง  ก่อนจะเปิดกระเป๋าถือของตัวเองเอากระจกมาส่องสำรวจใบหน้าว่าเครื่องสำอางที่แต่งไว้มีหลุดลอกออกไปบ้างรึเปล่าหลังจากที่เธอร้องไห้

 

“แกเป็นบ้าอะไรฮโยซอน    ถึงได้มาโว้ยวายว่าท้องกะฉัน  ดูสิป่านนี้จะเข้าใจผิดไปถึงไหน” กีกวังบ่นก่อนจะรีบกดสไลด์หน้าจอรับสายทันทีที่มีสายเข้า

 

“ฮยองอา  ฉันอธิบายได้นะ”

 

“ผมแทคยอนครับคุณหนูเล็ก  คือผมจะโทรมาเรียนว่าอีก 40 นาที จะมีประชุมบอร์ดผู้บริหารของโรงแรม”

 

ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าแต่วันนี้เสียงของเลขาคนสนิทติดจะเย็นชาผิดปกติ

 

“ฉันไม่พร้อมวันนี้       ฝากเลื่อนการประชุมออกไปให้ด้วยแล้วกัน” กีกวังบอกสั้นๆ เพราะ ณ ตอนนี้คงทิ้งให้หญิงสาวอยู่คนเดียวไม่ได้

 

“ครับ  ผมจะดำเนินการให้  เข้าใจว่าคุณหนูเล็กมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยคงไม่สะดวกมาประชุม  แต่คุณชายใหญ่ดูจุนคงว่างที่จะเข้ามาประชุมแทนอยู่แล้ว   ขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหนูเล็ก”
 

ชัดเจน......เรื่องนี้ถึงหูแทคยอน   และคาดว่าป่านนี้คนอื่นๆ ในตระกูลยุนคงได้รู้เรื่องหมดแล้ว   

 

Ttttt   Ttttttt

เสียงข้อความในไลน์เข้ามาโชว์ข้อความของยุนดูจุน

 

[หวังว่ามื้อเที่ยง   เราคงต้องมากินข้าวกับคุยกันหน่อยนะน้องชาย]

 

นี่ไง  พ่อยกอีกคนของคุณหมอจุนฮยองและน้องหนู

 

ตอนนี้กีกวังปาไอโฟนลงโซฟาอย่างแรงซึ่งมันเฉียดหัวฮโยซอนไปนิดเดียว

 

พร้อมกับทึ้งผมตัวเอง  ก่อนที่สายตาคมจะหันมาตวัดมองตัวต้นเหตุที่ตอนนี้กำลังปัดมาสคาร่าโดยไม่ได้สนใจอะไรเลยว่าตัวเองได้ก่อเหตุอะไรไว้บ้าง

 

“อะไรแก  ไม่ต้องมองฉันแบบนี้เลย  ยังไงก็ไม่สปาร์คหรอกนะย่ะ”

 

“เพื่อนเลวมาก่อเรื่องไว้แล้วยังไม่สำนึกอีกนะ” กีกวังว่าเข้าให้ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งโซฟาเดี่ยวที่อยู่ตรงข้ามโซฟายาวที่หญิงสาวนั่งอยู่ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากขาเรียวยาวที่มีกระโปรงสั้นปิดอยู่แบบหมิ่นเหม่

 

“แกไม่รักฉันรึไงอีกีกวัง  นี่มันเรื่องใหญ่นะ  เพื่อนแกท้องเข้าใจไหม” ตอนแรกก็ออกแนวสงสารแต่กิริยาของหญิงสาวที่ไร้ความสลดแล้วกีกวังแทบอยากจะจับโบนออกจากเพ้นเฮาส์

 

“ฉันไม่ใช่พ่อเด็กจะช่วยแกจัดการได้ไหมฮึ ฮโยซอน  ปากมีก็ไปบอกพ่อมันซะสิ  หรือกลัวอะไร”

 

หญิงสาวถอนหายใจเฮือกก่อนจะกดปิดตลับแป้งพัฟแล้วเก็บลงกระเป๋าถือ

 

“ตรงๆ นะแก  ฉันไม่แน่ว่าเค้าจะยอมรับว่าเด็กในท้องฉันเป็นลูกเค้า    ทำไงดีอ่ะกีกวัง”

 

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่  ถ้ามองจากมุมของคนภายนอกคงไม่แคล้วมองว่าเค้ากับจองฮโยซอยไฮโซสาวที่มีอาชีพเป็นนางแบบสาวรุ่งเคยคบหากัน  แต่ใครจะรู้ว่าทั้งคู่คือเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยประถม

 

“ตอนทำกัน    ไม่ยักมาปรึกษาฉัน”

 

“ว้ายหยาบคาย  สงสารคุณหมอเชียวที่หลงหน้ามืดตามัวมาคบกับแก” ว่าเข้าให้ก่อนจะขว้างหมอนอิงสีขาวใส่เพื่อน

 

“เอาน้า  เรื่องแบบนี้ยังไงแกก็ควรเป็นฝ่ายบอกเค้าเองด้วยปากของแก  ถ้ามันไม่เป็นลูกผู้ชายพอที่ยอมรับเป็นพ่อเด็กในท้องแก  เดี๋ยวฉันจะยอมรับเป็นพ่อให้เอง”

 

“ฮื้อๆ ขอบใจนะกีกวังนายนี่โคตรเป็นเพื่อนที่ดีเลย” ฮโยซอนบอกก่อนจะพุ่งตัวมากอดชายหนุ่มไว้ก่อน

 

“ไปจัดการปัญหาของตัวเองให้เรียบร้อย  ฝากบอกพ่อของหลานฉันด้วย    ถ้ามันไม่ยอมรับ......เดี๋ยวฉันจะดับให้อนาคตในวงการบันเทิงมัน” ตบหลังเพื่อนสาวเบาๆ

 

“ขอโทษจริงๆ  ไว้เดี๋ยวฉันจะตามไปอธิบายกับคุณหมอให้เพราะดูท่าเค้าคงเป็นพวกโกรธเงียบ”

 

หญิงสาวบอกเพราะเธอไม่มีเจตนาที่จะมาสร้างความร้าวฉานให้กับครอบครัวของเพื่อน  เพียงแค่เมื่อก่อนตอนที่มีปัญหาหรือเรื่องไม่สบายใจเธอจะนึกกีกวังเสมอ  และเธอจะคอยรับฟังปัญหาของชายหนุ่มเช่นกัน

 

“ฉันมั่นใจว่า  ฮยองอาจะเชื่อใจฉันและยอมรับฟังเหตุผลได้”

 

กีกวังบอก.....เพราะคนรักกันต้องมีพื้นฐานของความเชื่อใจให้กันและกัน

  

ร่างผอมบางของคุณหมอจุนฮยองในชุดเสื้อคลุมสีเขียวเดินออกมาจากห้องผ่าตัดอย่างระโหยโรยแรงนับว่าการผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจให้กับผู้ป่วยผ่านไปได้ด้วยดี  ก่อนที่ดวงตากลมจะเห็นชายหนุ่มร่างหนาที่นั่งรออยู่หน้าห้องพักแพทย์ในเวลาบ่ายแก่ๆ

 

“ฮยองอา~~~  อย่านิ่งแบบนี้สิ  ฉันไม่ชอบนะ”  มือบางปลดแขนของชายหนุ่มออก

 

“ปล่อย  เอ๊ะ....”

 

ความเหนียวเนอะที่สัมผัสได้จากเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของกีกวังทำให้จุนฮยองถลกแขนเสื้อของชายหนุ่มขึ้นก็เห็นรอยเลือดจางๆ ที่มันซึมออกมาจากผ้าพันแผลสีขาวที่แขนซ้าย

 

“โดนทำร้ายมาเหรอ” จุนฮยองเอ่ยถามเสียงสั่นๆ เพราะดูจากสภาพบาดแผลแล้ว  กีกวังได้รับการทำแผลมาแล้ว

 

“เปล่า  มันเป็นอุบัติเหตุนะ   อุบัติเหตุจากการซ้อมดาบกับพี่ดูจุน”
   
          กีกวังบอกเสียงอ่อยๆ  เพราะความโมโหและใจร้อนของตัวเองพอเจอดูจุนท้าประลองฟันดาบเพราะห่างหายจากการซ้อมไปมากแล้ว  เลยด่วนใจร้อนไม่ยอมใส่เครื่องป้องกันก่อนจะเริ่มซ้อมดาบ


 

“นายมันโง่หรือบ้ากันแน่อีกกีกวัง”

 

จุนฮยองขึ้นเสียงใส่แบบเหลืออดก่อนเปิดประตูห้องพักแพทย์เข้าไป  ถอดเสื้อคลุมสีเขียวไว้แล้วคว้าสัมภาระส่วนตัวแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากโรงพยาบาลทันทีโดยไม่สนใจอีกีกวังที่ยืนมองมา

 

แม้กระทั่งวันนี้ที่มีผู้หญิงมาหาอีกฝ่ายที่ห้อง     ตัวเค้าเองยังไม่โมโหเท่ากับการทำตัวเองให้บาดเจ็บของชายหนุ่มเลย  เพราะคนแบบคุณหนูเล็กของตระกูลยุนถ้าไม่เคยมีผู้หญิงมาเกี่ยวข้องด้วยก็คงเป็นเรื่องแปลกประหลาด  ทั้งที่มอบความเชื่อใจและไว้ใจให้แล้ว

 

แต่กีกวังไม่เคยจะใส่ใจเลยสักนิดว่าเค้าจะหวาดหวั่นแค่ไหนเวลาที่อีกฝ่ายยังไม่ถึงห้องเพราะกลัวจะโดนคนทำร้ายเพราะธุรกิจของตระกูลแค่ไหน

 

“นายมันแย่มากอีกีกวัง”
 

ปาดน้ำตาออกจากแก้มหลังจากวิ่งมาถึงสถานีรถไฟใต้ดิน  จนกระทั่งเข้ามาในสถานีแล้วตอนนี้ตัวเค้าก็ไม่รู้จะไปไหนรู้แค่ยังไม่เจออยากเจออีกีกวังตอนนี้

 

“ฮยองอา” เสียงตะโกนเรียกมาอีกฝากฝั่งของชานชาลา  เพราะสถานีนี้สามารถขึ้นรถไฟฟ้าได้ทั้งสองฝั่ง

 

“ได้โปรดฟังฉันสักนิดนะ” กีกวังตะโกนบอก

 

“ทำไมฉันต้องฟังนาย  ในเมื่อนายไม่คิดจะรักตัวเอง  จะต้องมาให้ฉันคอยห่วงใยและรักนายทำไมถ้านายไม่รักตัวเอง”

 

จุนฮยองตะโกนสุดเสียงโดยไม่สนใจรอบข้างสักนิดว่ามีผู้โดยสารคนอื่นจ้องมองมาแค่ไหน

 

“ฉันนะ.............................” 

 

เสียงของกีกวังโดนขบวนรถเอ็กเพรสสองขบวนที่วิ่งผ่านสถานีไปดูดกลืนเสียงไปทันที
 

“กีกวัง..”

 

จุนฮยองพึมพำออกมาพร้อมกับกวาดสายตามองหาคนที่เมื่อกี้ยืนอยู่อีกฝากฝั่งของชานชาลา

 

หมับ~~~ อ้อมกอดที่เอื้อมมากอดจากทางด้านหลังทำให้จุนฮยองสะอื้นหนักกว่าเดิม

 

“ฉันอยากฟังให้ชัดเจนๆ ว่าเรารักกันใช่ไหมฮยองอา”  ไม่มีเสียงตอบกลับนอกจากเสียงสะอื้นที่หนักกว่าเดิม

 

“ของดีมีแค่ครั้งเดียว” จุนฮยองบอกเบาๆ

 

“เรื่องฮโยซอน  เธอกับฉัน......”

 

“คุณฮโยซอน  เธอโทรมาอธิบายให้ฟังหมดแล้ว”

 

ร่างผอมบางบอกเพราะคนที่เป็นพ่อของเด็กในท้องของนางแบบสาวคือนักร้องหนุ่มที่สังกัดค่ายเดียวกันนี่เอง

 

“หยุดร้องนะฮยองอา  เพราะฮยองอาของฉันไม่เหมาะกับน้ำตาจริงๆ” บอกพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดหน้าช่วยซับน้ำตาให้ร่างบางโดยที่ไม่ใส่ใจสักนิดว่ายืนอยู่บนชานชาลาของสถานีรถไฟใต้ดิน

 

“ขอถามนายจริงๆ นะ อีกีกวัง”

 

“ฉันจะตอบทุกคำถามที่ฮยองอาอยากจะรู้”

 

“นายจะรับได้ไหม ถ้าเราคิดจะคบกันจริงจังกับฉัน  นายน่าจะรู้ถ้าต้องเลือกระหว่างงานที่ฉันรักกับนาย  ฉันจะเลือกอะไร”

 

“ฉันรู้ว่าฮยองอาจะเลือกอะไร  ไม่ต้องห่วงนะ” กีกวังปาดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของร่างผอมบาง

 

“ต่อไปฉันอาจไม่มีเวลาให้นายนะ  นายต้องดูแลตัวเองนะ  อย่าให้ตัวเองป่วยหรือบาดเจ็บเหมือนวันนี้  รู้ไหมว่าฉันจะรู้สึกแย่และเสียใจแค่ไหนถ้าไม่ได้ดูแลนาย” เสียงหวานที่สั่นไปด้วยแรงสะอื้น

 

“อย่าห่วงนะ  ฉันสัญญาจะไม่ทำตัวให้ฮยองอาเป็นห่วง  จะไม่ทำตัวเองให้ได้รับบาดเจ็บอีกนอกจากเหตุสุดวิสัยจริงๆ   ฉันจะดูแลตัวเองไม่ต้องทำให้ฮยองอาลำบากใจ”

 

“สัญญาแล้วนะ”

 

“สัญญาแล้วครับ  ด้วยเกียรติของผู้ชายที่ชื่ออีกีกวังเลย”

“งั้นกลับบ้านเรากันนะ” จุนฮยองบอกก่อนจะส่งยิ้มที่คนมองรับรู้ถึงความรักความห่วงใยที่ส่งผ่านมาให้

 

แต่สิ่งที่ร่างบางยังไม่รู้ว่าพวกเค้าจะไม่ได้กลับไปอยู่ที่เพ้นเฮาส์แต่จะย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลยุนแทน 
เพราะอย่างน้อยที่นั่นก็คัดกรองคนจะเข้ามาหาได้พร้อมทั้งอีกีกวังจะมั่นใจเสมอว่าคงไม่มีใครคนไหนโผล่มาทำให้เค้ากับร่างบางเข้าใจผิดกันอีกแล้ว

 

เพราะอีกีกวังอยากให้ยงจุนฮยองเปิดหัวใจรับเค้าไปทีละนิด...ทีนิด  จนเต็มหัวใจโดยมีความรัก 

             ความห่วงใยและความปรารถนาดีให้กับร่างบางเป็นการตอบแทน 


          เหมือนที่เคยบอกว่าถ้าจะให้ถ้าให้ยงจุนฮยองมาใส่ใจเราเพียงอย่างเดียวไม่ได้ก็สู้ทำให้ตัวเองเป็นที่น่าใส่ใจและสนใจรวมถึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ร่างบางขาดไม่ได้ก็พอแล้ว

 

                        The Versus Series I : Lost [end]

จุดพลุ.....แบบจบแล้วกับฟิคเรื่องแรกกวังจุนที่แต่งด้วยระยะเวลายาวนานทั้งที่ฟิคเรื่องนี้ถือว่าเป็นขนาดสั้น
ไม่ได้มีเนื้อหายาวอะไรมากมาย    ส่วนของคู่นี้ก็คงลงแค่นี้เพราะส่วน Last Chapter ไปอ่านต่อในเล่ม  รวมถึงตอนพิเศษ
แน่นอน  ตอนพิเศษไม่มีลงในบอร์ด  เพราะโดนส่วนตัวคนแต่งคิดว่าคู่ของคุณหมอจุนฮยองกับคุณหนูเล็กกีกวัง
จบลงด้วยความเข้าใจกันแล้ว  บ้างครั้งความรักของคนสองคนมันไม่จำเป็นต้องมีอุปสรรคมากมายเพราะแค่ตัวเราเองก็เป็นอุปสรรคของ
ความรักของเราเองอยู่แล้ว  ถ้าไม่ปรับตัวเข้าหาอีกฝ่าย
เจอกันอีกที  กับ winner ของดูซอบจ้า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Fic BEAST.DooSeob] The Versus Series II : Winner ตอนที่ 17 : The Versus Series I : Lost 014[end] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 60 , โพส : 1 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#1 : ความคิดเห็นที่ 102
เกือบผิดกันซะแล้ววววว
แต่กวางทำไมนายมีแผลอีกแล้ว TT
จุนเหมือนจะโกรธแต่มางอแงน่ารักซะงั้น
รออ่านตอนพิเศษในรวมเล่ม เก็บตังค์ก่อนนะคะพี่วินนี่ ><
Name : xbpkdi< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ xbpkdi [ IP : 1.4.251.98 ]
Email / Msn: xbpkdi(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2555 / 21:50


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Dek-D ชวนน้องๆ ส่งเรื่องสั้นวันแม่หัวข้อ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android