สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ซ่อนร้าย...ที่ปลายรัก

ตอนที่ 2 : บทนำ


     อัพเดท 20 พ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : เนตรนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนตรนที
My.iD: http://my.dek-d.com/anakari
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 21,233
445 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 85 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ซ่อนร้าย...ที่ปลายรัก ตอนที่ 2 : บทนำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2725 , โพส : 4 , Rating : 39 / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทนำ

 

            เสียงกระดิ่งจากสร้อยข้อเท้าดังกระทบทุกยามเมื่อเท้าข้างที่สวมมันไว้เคลื่อนไหว หญิงสาวร่างเล็กเดินคว้างอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นตา หันซ้ายแลขวาก็มองไม่เห็นอะไรนอกจากหมอกควันจางๆ สาวเจ้าจึงหยุดเท้านิ่ง เสียงกระดิ่งก็เงียบลง แต่เบื้องหน้าของเธอ กลับปรากฏร่างสูงสง่าของผู้ชายที่หัวใจไม่เคยลืม สองตากลมเบิกกว้าง สองมือยกขึ้นกุมก้อนเนื้อที่ระรัวจนหายใจลำบาก ภาพของเขาค่อยๆ ชัดเจน น้ำเสียงทุ้มเริ่มดังก้อง ตรึงลึกในความทรงจำ

 

 

                ผมกลับมาแล้ว ตามคำสัญญาสิ้นเสียงกังวานไพเราะ ร่างที่เคยสงบนิ่งอยู่ในนิทรา เด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ มือน้อยยังยกทาบอกกดก้อนเนื้อที่เต้นระรัวเอาไว้แน่น ลมหายใจที่พ่นผ่านปลายจมูกเร็วและแรงคล้ายเหนื่อยหอบ หญิงสาวหันมองไปรอบๆ ไม่เห็นใครในห้องนอน พอเรียกสติกลับมาได้ครบ ก็เริ่มลำดับเหตุการณ์และสรุปกับตัวเองได้ว่า

                ฝันแบบนี้อีกแล้วเหรอเนี่ยนับรวมครั้งนี้ก็สามครั้งแล้ว ที่ความฝันคัดลอกกันมาได้ไม่ผิดเพี้ยน เธอฝันซ้ำๆ เรื่องเดิมๆ ในช่วงเวลาที่ติดต่อกัน น่าอัศจรรย์ดีแท้ หรือนี่จะเป็นฝันบอกเหตุตามคำโบร่ำโบราณ ว่ากันว่า ฝันใกล้รุ่งหรือสว่างมักจะเป็นความจริง

                เป็นไปไม่ได้!” เจ้าของความฝันส่ายหัวจนผมสั้นสะบัดไหว แต่ดูเหมือนลึกๆ ในใจอยากให้คำที่โบราณว่าไว้เป็นความจริงมากกว่า เพราะสมองสั่งมือน้อยให้ลูบคลำสร้อยข้อเท้าทองคำแท้ลายลูกโซ่ประดับกระดิ่งเล็ก แล้วหวนนึกถึงเจ้าของที่มอบมันไว้ให้ ห้าเดือนแล้ว มันถูกสวมอยู่ที่ข้อเท้าของเธอ ตั้งแต่วันที่เขาจากไป

                คุณจะกลับมาหาฉันจริงๆ เหรอคะ เอริค เธอแผ่วถามกับสร้อยนั้น เหมือนในทุกครั้งที่ฝันถึงเขา หวังว่าสิ่งของที่เขามอบให้ จะสื่อผ่านความรู้สึกไปถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นบ้าง

                เอริคคือชายหนุ่มแสนสง่าจากแดนทะเลทราย เขาเปรียบเหมือนเทพบุตรในโลกแห่งจิตนาการ ที่เธอคิดว่าไม่มีตัวตน แล้ววันหนึ่งเขาก็ปรากฏอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง การได้พบและรู้จักกับเขา ทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอทรมาน เมื่อครั้งที่เขาจากไป เขาแอบขโมยหัวใจ และทิ้งความหวังลมๆ แล้งๆ ไว้กับสร้อยข้อเท้าที่เขามอบให้

                สร้อยเส้นนี้จะเป็นเครื่องยืนยัน ว่าผมจะกลับมาหาคุณ หญิงสาวจดจำคำพูดนั้นได้ขึ้นใจ เขามอบสร้อย มอบความหวัง รวมไปถึงความเหงาและความเดียวดายเอาไว้ที่เธอ ห้าเดือนแล้วที่หัวใจต้องทนเพราะคิดถึงเขา ห้าเดือนแล้วที่พบเจอกัน...แค่ในความฝัน

               

                ติ่งต่อง ติ่งต่อง ติ่งต่อง เสียงกริ่งหน้าประตูรั้วถูกกดซ้ำกันหลายครั้ง ปลุกให้เจ้าของบ้านต้องรีบลุกลงจากเตียง พับความฝันเพ้อเจ้อเก็บใส่หัวใจเอาไว้ก่อน เพราะยังมีภารกิจอื่นต่อคิวเป็นขบวนรถไฟ และหนึ่งในนั้นคือการเปิดประตูให้นักออกแบบสวน ที่แม่ย้ำนักย้ำหนาก่อนไปทัวร์ประเทศเกาหลีกับเพื่อนๆ ว่าเช้านี้จะมีนักออกแบบสวนแวะมาที่บ้าน ให้เธอรับผิดชอบดูแลในฐานะเจ้าบ้านที่ดี

                มณิการ์มองสภาพเพิ่งตื่นของตัวเองในกระจกแล้วทนไม่ไหว ต้องหยิบหวีขึ้นมาสางผมสั้นๆ จัดให้เป็นทรง เขย่าแป้งเด็กจากกระป๋องออกมาโปะหน้าให้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็กลบเกลื่อนสักนิดว่าเธอไม่ได้เพิ่งตื่นนอน ผลจากการลืมตั้งนาฬิกาปลุกทำให้ตื่นสาย สิบโมงกว่าแล้วเพิ่งเสด็จลงจากเตียง แต่จะให้อาบน้ำแต่งตัวใหม่ตอนนี้คงไม่ดีแน่ เพราะเกรงว่ากริ่งหน้าบ้านอาจชำรุดเพราะถูกรัวกดนับครั้งไม่ถ้วน

                มาแล้วค่ะมาแล้วเสียงใสดังไปก่อนตัว เมื่อเสียงกริ่งยังดังซ้ำไปมา หญิงสาวไม่ทันได้สังเกตบุคคลนอกรั้ว เธอรีบเปิดประตูต้อนรับเขารวดเร็วแล้วเชื้อเชิญให้เข้าบ้านด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

                เชิญ คำว่า ค่ะ ยังจุกอยู่ในลำคอ เหมือนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ มณิการ์ตาโต ตกตะลึงกับนักออกแบบสวนของผู้เป็นแม่ ไปสรรหาที่ไหนมานะ แน่ใจหรือว่าที่เห็นยืนอยู่ตรงหน้า คือนักออกแบบสวน คือคนที่คุ้นเคยกับต้นไม้ดอกไม้ และทำงานคลุกดินคลุกทราย ไม่ใช่นายแบบจากนิตยสารที่ไหนสักแห่ง รูปร่างสูงสง่า ดูจะเกินมาตรฐานชาติไทยไปเสียหน่อย ประเมินคร่าวๆ ไม่น่าต่ำกว่าร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตร เพราะเธอยังสูงได้แค่อกของเขาเท่านั้น รูปหน้ายิ่งไม่ธรรมดา คล้ายหนุ่มลูกผสมที่ไม่ใช่ไทยแท้ ใบหน้าเรียว คิ้วหนาดกดำ ขนตายาวล้อมดวงตาเรียวคมชวนฝัน จมูกโด่งเป็นสันสวย ริมฝีปากดูหนาไปนิดแต่ก็หยักได้รูป ผิวสีแทน หุ่นสูงล่ำดูดีเหมือนคนที่รักษารูปร่างอยู่ตลอดเวลา สรุปโดยรวมว่าเพอร์เฟค แม้ชุดที่เขาสวมจะเป็นเพียงเสื้อโปโลปักตราบริษัท แขนสั้นพอดีตัว กับกางเกงยีนสีซีดและรองเท้าผ้าใบ ไม่ใช่สูทจากห้องเสื้อหรู แบรนด์ดัง

                สวัสดีครับคุณมณิการ์ ผมเขมินทร์ มาตามคำสั่งของคุณมณฑาครับ เสียงทักของแขกทำให้ตากลมโตที่จ้องเขาไม่วาง กะพริบถี่ๆ เรียกสติของตัวเองคืน มณิการ์รีบก้มหน้าหลบสภาพไม่พร้อมพบคนหล่อของตัวเอง แล้วขยับถอยจากประตูเชื้อเชิญเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

                ค่ะ ชะ เชิญค่ะ

                นักออกแบบสวนสุดหล่อก้าวเท้าเข้าบ้านแล้วแอบมองผู้หญิงตัวเล็กด้วยรอยยิ้มขัน เธอยังอยู่ในชุดนอนตัวโคร่งลายการ์ตูนที่เข้าชุดกันทั้งเสื้อและกางเกง ผมซอยสั้นแค่คาง หน้าใสไร้การตบแต่งด้วยเครื่องสำอาง สองแก้มระเรื่อแดงเป็นธรรมชาติจากไอแดดร้อน ผิวขาวเนียนผุดผ่องสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น หากมณฑาไม่บอกว่าลูกสาวทำงานแล้ว คงยากที่จะเชื่อ เพราะรูปร่างหน้าตาของมณิการ์ เหมือนเด็กมัธยมไม่ผิดเพี้ยน

                คุณมาคนเดียวเหรอคะมณิการ์ชะโงกหน้าไปนอกรั้วแล้วหันกลับมาถามเขาด้วยความแปลกใจ ปกติการออกแบบสวนมักทำงานเป็นทีม แต่ทำไมเขาถึงบุกเดียว

                ครับ วันนี้ผมแค่มาดูสถานที่ สำหรับร่างแบบ เอาไว้ตัวแบบเรียบร้อยถึงจะพาทีมงานมาช่วยน่ะครับ เขมินทร์อธิบายแต่มองเจ้าของบ้านด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ เหตุเพราะมณิการ์หลบหน้าหลบตาเขา

                ถ้างั้นเชิญตามสบายนะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวก่อนพูดจบมณิการ์ก็รีบเข้าบ้าน ปล่อยเขมินทร์ไว้ตามลำพัง หญิงสาวลืมหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี เพราะไม่พร้อมจะต้อนรับคนหล่อด้วยสภาพน้ำไม่ได้อาบ หน้าไม่ได้ล้าง และฟันไม่ได้แปรง กลับห้องตัวเองได้ก็คว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ชำระล้างร่างกายทุกซอกทุกมุมจนมั่นใจว่าสะอาดสะอ้านตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จึงก้าวออกมาแต่งตัว

                มณิการ์เลือกชุดในตู้เสื้อผ้ามาทาบกาย ไม่พอใจก็โยนไปกองไว้บนเตียง พิถีพิถันในการเลือกชุดราวจะออกเดทกับผู้ชายในฝัน ได้ชุดที่คิดว่าดูดีที่สุดในตู้ก็รีบสวมแล้วมายืนโบ๊ะหน้าทาปากที่โต๊ะเครื่องแป้ง เคยแต่งแต้มสีสันบนใบหน้านิดหน่อยเวลาออกไปทำงาน แต่วันนี้มือไม้มันสั่นพิกล มณิการ์จึงเขียนคิ้วเขียนตาไม่สวยดังใจสักที เลอะจนต้องลบออกวาดใหม่อยู่หลายครั้งหลายหน

                เจ้าของบ้านหนีหน้าแขกไปทำสวย เขมินทร์จึงเดินสำรวจบ้านกฤตภาสได้ตามอำเภอใจ เขาเดินเก็บรายละเอียดรอบบริเวณบ้าน เห็นต้นไม้ดอกไม้สะเปะสะปะไม่เป็นที่เป็นทาง พบเจออะไรที่ควรจดจำก็หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นมาบันทึก แล้วยกกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพเอาไว้

                เขมินทร์ชะโงกมองเข้าไปในตัวบ้านยังเงียบสงัด เขาสงสัยในท่าทางแปลกๆ ของมณิการ์ ดูเธอไม่ใส่ใจเขาอย่างที่เจ้าของบ้านควรกระทำ ซ้ำยังหลบหน้าหลบตา หรือจะกระดากอายที่ออกมาต้อนรับเขาทั้งชุดนอนลายการ์ตูนแบบนั้น

เพราะแบบนี้สินะ นึกถึงสีหน้าตกตะลึงยามเจ้าหล่อนพบเขาที่หน้าประตูรั้ว เขมินทร์ก็คิดเข้าข้างตัวเองว่ามณิการ์เขินอาย และหากเป็นเช่นนั้นจริง ตอนนี้วุ่นวายอยู่กับการแปลงโฉมตัวเองเสียใหม่ เขมินทร์ยิ้มขันเมื่อข้อสันนิษฐานที่ตั้งมั่วซั่วเกิดถูกเผงเมื่อสายตาแลเห็นคนที่กำลังนึกถึง
 

มณิการ์ถอดคราบเด็กสาวมัธยมเพิ่งตื่น กลายร่างเป็นสาวน่ารักสดใสในชุดเอี้ยมกระโปรงยีนสีเข้มยาวเหนือเข่าเล็กน้อย กับเสื้อยืดสีขาวคอวีรัดพอดีตัว หญิงสาวออกมาต้อนรับแขกของบ้านอีกครั้งด้วยรอยยิ้มที่แฝงแววประหม่า ในมือยกถาดพร้อมเสิร์ฟกาแฟและน้ำเปล่าเย็นเฉียบ แม้จะรู้สึกตัวช้าไปนิด แต่ก็ยังไม่สายที่จะทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี


            กาแฟกับน้ำเย็นๆ ค่ะ

เขมินทร์มองผู้หญิงชุดเอี้ยมแบบงงๆ เจอกันครั้งแรกเธอน่ารักแบบเป็นธรรมชาติ แล้วเธอก็หายไปนานร่วมชั่วโมงก่อนจะปรากฏตัวอีกครั้งในมาดที่น่ารักและตรึงตามากกว่า มณิการ์ไม่ใช่ผู้หญิงสวย เธอน่ารักและดูมีเสน่ห์ น่ามองกว่าผู้หญิงสวยเป็นไหนๆ ตุ๊กตาเดินได้ คือคำนิยามของผู้หญิงที่ชื่อมณิการ์ในความคิดของเขมินทร์ เพราะเธอผิวขาวผ่อง ตัวเล็กแต่ได้สัดส่วน ตากลมโต ปากนิด จมูกหน่อย แก้มป่องสีเรื่อดูมีเลือดฝาด เธอน่ารักน่ารักกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยรู้จัก

                ขอบคุณครับเขมินทร์กล่าวขอบคุณสาวน่ารักแล้วเลือกยกน้ำเปล่าขึ้นจิบ ก่อนจะตอบแววตาสงสัยของมณิการ์ด้วยรอยยิ้มหวานชวนมอง

                ผมไม่ดื่มกาแฟครับ

                อ๋อ ค่ะ มณิการ์พยักหน้าเข้าใจแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไปพร้อมถาดและกาแฟถ้วยสวย หญิงสาวตรงเข้าครัวแล้ววางของในมือลงบนโต๊ะ พ่นลมหายใจให้กาแฟที่ตั้งใจชง เสียดายที่เขาปฏิเสธมัน แต่ก็โล่งอกไม่น้อย กลัวว่าหากเขมินทร์ลิ้มรสกาแฟของเธอเข้าไป เขาจะขยาดจนไม่กล้าดื่มกาแฟไปตลอดชีวิต มณิการ์ไม่ชอบงานครัว ไม่ชอบทำอาหาร ชงกาแฟให้อร่อยสักถ้วยจึงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนไม่ดื่มกาแฟอย่างเธอ ประเภทฉีกซองแล้วเติมน้ำร้อน แบบกาแฟทรีอินวันน่ะมณิการ์พอไหว แต่จะให้ตวงให้ตัก ผสมจนถูกปากหรือรสกลมกล่อมน่ะมณิการ์ไม่ไหว นับว่าโชคดีที่เขมินทร์ไม่ชอบดื่มกาแฟ แบบนี้จะแอบสรุปได้มั้ยนะ ว่ารสนิยมของเขาและเธอตรงกัน

                ล้างถ้วยกาแฟเรียบร้อยมณิการ์ก็ออกมาชะโงกมองนักออกแบบสวนสุดหล่อ แต่ไม่เห็นเขาอยู่ในบริเวณที่ควรจะอยู่ มณิการ์เห็นหลังไวๆ ของเขมินทร์ที่รั้วบ้าน เธอเข้าใจว่าเขากำลังจะกลับ จึงวิ่งแจ้นไปหาเขา หวังทำหน้าที่เจ้าบ้าน ส่งแขกด้วยรอยยิ้มมีไมตรีอีกสักครั้ง แต่ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เพราะสิ่งที่เธอเห็นคือเขมินทร์กำลังด้อมๆ มองๆ กล่องรับจดหมายหน้าบ้านของเธอ

                ทำอะไรเหรอคะ

เขมินทร์สะดุ้ง รีบถอยห่างจากกล่องรับจดหมายแล้วซ่อนบางสิ่งเอาไว้ข้างหลัง พอเห็นว่าเป็นมณิการ์ เขาก็ยิ้มกลบเกลื่อนแล้วรีบแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า ไม่ให้มณิการ์เข้าใจเขาผิดไป

                จดหมายของคุณน่ะครับ เขายื่นซองจดหมายสีชมพูให้มณิการ์แล้วรีบอธิบายให้ดูน่าเชื่อถือ พอดีผมเห็นมันตกอยู่ที่พื้น เลยจะเอาใส่ไว้ในกล่องรับจดหมาย แต่คุณออกมาซะก่อน

                อ๋อ ค่ะ ขอบคุณนะคะ มณิการ์ยื่นมือไปรับซองจดมายสีหวานด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เธอพยายามบังคับมือไม่ให้สั่น เพราะกลัวจะขายหน้าเขมินทร์ อาการแพ้คนหล่อ จะเกิดขึ้นแค่ระยะแรกเท่านั้น หากเธอกับเขาพบกันมากกว่านี้ สนิทสนมคุ้นเคยกันมากกว่านี้ อาการก็จะหายไป เมื่อนั้น เธอจะสามารถมองหน้าเขาได้เต็มตา และไม่ประหม่าเวลาต้องใกล้ชิดกัน

                วันนี้ผมเก็บข้อมูลได้มากพอแล้ว งั้นผมขอตัวกลับเลยก็แล้วกันนะครับเขมินทร์รีบตัดบท เมื่อภารกิจที่ได้รับมอบหมายลุล่วงไปด้วยดี เขาส่งยิ้มหวานให้เจ้าของบ้านอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปที่รถกระบะทรงสูงคันโต สไตล์สปอร์ตแมน

                รถของเขมินทร์หายไปจากหน้าบ้าน มณิการ์ก็ถอนใจโล่งอก สาวเจ้าเดินกลับเข้าบ้านแล้วแกะซองจดหมายสีชมพูหวาน เธอหยิบกระดาษในซองขึ้นมาคลี่อ่านด้วยความเคยชิน ไม่มีใครส่งจดหมายถึงเธอหรอก นอกจากบรรดาห้างร้านต่างๆ ที่เคยสมัครสมาชิกไว้ คูปองส่วนลดบ้าง อะไรบ้าง ส่งถึงเธอบ่อยครั้งไป คราวนี้ใช้ซองจดหมายสีชมพู คงหวังจะให้กลมกลืนกับเทศกาลวาเลนไทน์ที่กำลังจะมาถึงสินะ

พลันสายตาสะกดตัวอักษรราวลายมือเด็กอนุบาลขยุกขยุยจนจบประโยค สองตาโตก็ยิ่งเบิกกว้าง หัวใจที่เพิ่งกลับมาเต้นปกติดี ระรัวจนคับอก หายใจได้ไม่ทั่วท้อง มณิการ์กะพริบตาปริบๆ แล้วอ่านทวนข้อความในจดหมายอีกครั้ง

ผมจะกลับมาหาคุณเร็วๆ นี้ รอผมนะครับท้ายข้อความลงลายเซ็นหวัดๆ และชื่อที่เขียนขยุกขยุยอีกตามเคยว่า เอริค

มณิการ์ทำอะไรไม่ถูก เธอทรุดนั่งบนโซฟาตัวนุ่มอย่างคนไร้เรี่ยวแรง พอหายตกตะลึงก็พลิกหน้าซองหาชื่อที่อยู่ผู้จัดส่ง หน้าซองระบุแค่ชื่อผู้รับ ไม่มีข้อมูลที่เธอต้องการ ไม่มีแสตมป์อากรและตราประทับจากไปรษณีย์ แล้วจดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาหาเธอด้วยวิธีใด

คุณกำลังเล่นตลกอะไรกับฉันคะ คุณเอริคประโยคนั้นเธอฝากสายลมให้พัดพาไป มณิการ์รู้สึกสับสน หลายวันมานี้มีแต่เรื่องของเขารบกวนจิตใจ ยามนอน เขาตามไปหลอนหัวใจเธอในฝัน ยามตื่น เขายังส่งจดหมายปริศนาฉบับนี้มาให้อีก หรือหนุ่มเมืองอียิปต์จะมีเวทมนต์ นี่เขากำลังร่ายมนต์ไม่ให้เธอหลงลืมเขาสักเสี้ยวนาทีงั้นหรือ

มณิการ์อ่านประโยคนั้นซ้ำไปมา แล้วผูกโยงกับฝันประหลาด หรือเขาจะกลับมาหาเธอจริงๆ แค่คิดหัวใจก็บีบรัดจนอึดอัดไปทั้งทรวง เธอควรวางตัวเช่นไรหากต้องกลับมาพบกับผู้ชายที่นั่งอยู่ในใจเธอมาตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ควรจะแสดงสีหน้า ท่าทางยังไงให้ดูน่ารักสะดุดตา ใส่เสื้อผ้าแนวไหน ทรงผมอะไร น้ำหอมกลิ่นหวาน หรือลงทุนซื้อแบรนด์ดังจากฝรั่งเศลสักขวด สารพันความคิดตีกันจนเหยิง มณิการ์เดินวนไปมา แล้วหยุดความคิดลงเมื่อปวดศีรษะจนแทบระเบิด หญิงสาวถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนแรง ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเอริคก็ยังไม่กลับมา แล้วจะคิดฟุ้งซ่านให้มันได้อะไร ปลงตกไปแบบนั้น ก็เดินกลับห้องด้วยหัวใจอ่อนล้า กดรีโมทให้ชุดสเตอริโอทำงาน บรรเลงเพลงสากลจังหวะเบาๆ ขับกล่อมคนฟังให้เคลิบเคลิ้มพอได้หลงลืมเรื่องหนักหัวใจลงไปได้บ้าง

 

เริ่มงานวันแรกของสัปดาห์ มณิการ์ยังวุ่นอยู่กับงานที่คั่งค้าง แต่ยุ่งแค่ไหน สมองอีกส่วนก็ยังแอบเผลอคิดถึงข้อความในจดหมายปริศนา ไม่เว้นแม้แต่ในเวลาประชุม

ว่าไงตัวเล็ก มีความเห็นว่ายังไงบ้างหนึ่งในผู้ประชุมถามความเห็นจากนักออกแบบอัญมณีที่ยังนั่งตาลอยแล้วเคาะปากกาในมือซ้ำไปซ้ำมา

ตัวเล็ก เสียงเรียกดังขึ้นเมื่อเจ้าของชื่อยังไม่มีทีท่าจะสนใจสิ่งอื่นใดแม้แต่น้อย

คะ เพราะถูกเพื่อนร่วมงานสะกิด คนนั่งใจลอยถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง หญิงสาวหน้าเสียเมื่อเห็นแววตาน่ากลัวของท่านรองประธานกรรมการ จ้องมาที่เธอ

ขอโทษค่ะ พี่ชินทร์ว่าอะไรนะคะคนรู้ตัวว่าเสียมารยาท แสดงสีหน้าสำนักผิดแล้วยิ้มแก้เก้อ

กระแสตอบรับเครื่องประดับชุดใหม่ดีมาก และจากฟีดแบคของลูกค้า อยากให้บริษัทออกเครื่องประดับชิ้นพิเศษในเซทนี้อีกสักชิ้นสองชิ้น พี่กำลังคิดว่า จะส่งต่างหูและเข็มกลัดลงตลาด ตัวเล็กคิดว่ายังไง

ราชินทร์ หรือท่านรองประธานกรรมการของบริษัท Lovely Jewelry บริษัทชั้นนำด้านการออกแบบและผลิตเครื่องประดับอัญมณีหลากชนิด ที่มีสาขาทั้งในและต่างประเทศ ครองตลาดเครื่องประดับอัญมณีระดับต้นๆ ของเมืองไทย กำลังชี้แจงให้นักออกแบบอัญมณีคนเก่งรับรู้ว่า ผลงานชุด Imagination World หรือโลกแห่งจินตนาการ ที่มณิการ์เป็นผู้ออกแบบ ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูง จากมติในที่ประชุมการขายและการตลาดเมื่ออาทิตย์ก่อน ลงความเห็นให้ตอบสนองความต้องการของลูกค้า เพราะหวังจะครองใจลูกค้าให้ยาวนานที่สุด
 

 ก็ดีนะคะ ต่างหูตัวเล็กพอจะมีแบบอยู่บ้าง ส่วนเข็มกลัดคงต้องออกแบบใหม่

แล้วคนอื่นล่ะว่ายังไง ราชินทร์หันไปถามผู้ร่วมประชุมคนอื่น ซึ่งแต่ละคนก็เห็นพ้องต้องกันกับความต้องการของเขา ทำให้การประชุมเสร็จสิ้นลงได้ง่ายดาย ท่านรองประธานกรรมการกล่าวสรุปการประชุมและบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงาน แต่สำหรับมณิการ์ เธอยังไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวออกจากห้องประชุมโดยง่าย

เป็นอะไรไปเรา ไม่สบายรึเปล่าเพราะรักเพราะห่วงมณิการ์ไม่ต่างจากน้องสาว จึงอดไม่ได้ที่ราชินทร์จะซักคนใจลอยให้ได้ความ

 ตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะพี่ชินทร์ แค่สมองมันคิดอะไรเพลินไปหน่อย ถูกแม่ทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวเป็นเดือนๆ มันก็เลยฟุ้งซ่านน่ะค่ะ

  พูดเหมือนคุณน้าไม่เคยทิ้งให้เราอยู่บ้านคนเดียวงั้นแหละ คราวก่อนทัวร์ญี่ปุ่น พี่ก็เห็นหายไปตั้งเกือบสองเดือน

 แหม่ พี่ชินทร์ก็ ตัวเล็กเหงาเป็นเหมือนกันนะคะ ตั้งแต่ยัยหนันท้อง ตัวเล็กไม่มีเพื่อนช้อปปิ้งเลย วันๆ ยัยหนันเอาแต่คลุกอยู่ที่ร้านคุณลูกปัด พูดคุยกันตามประสาคุณแม่มือใหม่ น่าเบื่อจะตายชัก มณิการ์จำต้องเบี่ยงเบนประเด็นไปอีกเรื่อง เพราะไม่พร้อมจะให้ใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอกำลังคิดอะไร แม้แต่ราชินทร์ที่เธอเคารพดุจพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง แสร้งโมเมถึง ยัยหนัน หรือปาหนัน เพื่อนสนิทของเธอ ภรรยาของราชินทร์ และคุณลูกปัด หรือปัทมา น้องสะใภ้ของราชินทร์ยังจะดีเสียกว่า ราชินทร์จะได้เลิกเซ้าซี้ เพราะเกรงความลับจะแตกอยู่เหมือนกัน

ก็รีบหาคนรู้ใจสักคนซิ จะได้ไม่เหงา อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะตัวเล็ก ปีนี้ก็ยี่สิบห้าแล้ว เมื่อไหร่จะหาน้องเขยให้พี่สักที ราชินทร์พูดจบก็หัวเราะร่วน เพราะมณิการ์ทำหน้าบูดบึงแล้วขว้างค้อนใส่เขาตาแทบกลับ

 ผู้หญิงอย่างตัวเล็ก ไม่มีใครสนใจหรอกค่ะ วันๆ หัวฟูอยู่กับการร่างแบบ ไม่เคยได้โผล่หัวออกไปไหนเลย แล้วผู้ชายดีๆ สมัยนี้นะคะพี่ชินทร์ หาย้ากยาก คนดีๆ ไม่มีเมียแล้ว ก็กลายพันธุ์เป็นเก้งเป็นกวางกันไปหมด เฮ้ออ
 

มณิการ์บ่นยืดยาวแล้วถอนหายใจคล้ายปลงตกในชีวิต ใช่ว่าเธออยากจะแห้งเหี่ยวเดียวดายเป็นแตงเถาตายเสียเมื่อไร แต่สวรรค์ยังไม่เมตตาส่งใครมาให้เธอสักคน แม้จะมีคนที่คิดถึงอยู่ทุกเวลา แต่สารรูปเช่นเธอ จะคู่ควรกับเทพบุตรได้อย่างไร เธอไม่ใช่นางฟ้า เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่เดินดิน

                คิดอะไรอย่างนั้น น้องพี่ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ซะหน่อย อย่าปิดกั้นตัวเองขนาดนั้นซิ บางที ผู้ชายคนนั้นเขาอาจกำลังตามหาตัวเล็กอยู่ก็ได้นะ

                ฟังคำของราชินทร์ ถ้อยประโยคในจดหมายก็ย้อนมาให้มณิการ์นึกคิดอีกครั้ง หญิงสาวหัวเราะเกลื่อนพิรุธราวกับคำพูดของราชินทร์มันน่าขันนัก ก่อนจะเบี่ยงประเด็น วกกลับมาคุยเรื่องงานได้หน้าตาเฉย ทั้งสองสนทนากันอีกราวครึ่งชั่วโมงก่อนจะแยกย้าย ตัวเล็กตรงกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอ ยังไม่ทันถึงดีก็เริ่มแยกเขี้ยว เมื่อเห็นว่าใครบางคนกำลังละลาบละล้วงกดโทรศัพท์มือถือของเธอเล่น

                ใครอนุญาตให้นายยุ่งกับโทรศัพท์ของฉันไม่ทราบหะ

                ก็เห็นมันดัง แล้วเธอไม่อยู่ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้พอดี ก็เลย

                เสียมารยาทกดรับซะ มณิการ์ต่อปากต่อคำรวดเร็ว เป็นเรื่องปกติของรชัชต์ที่ชอบหาเรื่องยียวนกับเธออยู่บ่อยๆ รชัชต์เป็นน้องชายต่างมารดาของราชินทร์ และถือหุ้นในบริษัทพอๆ กับพี่ชาย แต่ด้วยประสบการณ์ที่อ่อนกว่า คุณราชิตผู้เป็นบิดา ท่านประธานกรรมการใหญ่ จึงให้เขาเรียนรู้งานและดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายการตลาดไปพลางๆ ก่อน เดิมทีเธอและรชัชต์ไม่กินเส้นกัน ฟาดฟันด้วยคำพูดคำจาเฉือดเฉือนกันทุกครั้งที่พบหน้า เหตุเพราะรชัชต์นิสัยแย่ ตั้งตัวเป็นศัตรูกับราชินทร์ พี่ชายที่เธอเคารพรัก และหาเรื่องเดือดร้อนให้ราชินทร์ไม่เคยเว้น ดีที่ตอนนี้เขากลับตัวกลับใจเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้ เธอจึงยอมสงบศึกและญาติดีกับรชัชต์ สุดท้ายก็คบหากันไม่ต่างจากเพื่อนสนิท  

                หากฉันไม่รับ ก็คงไม่รู้ ว่ามีหนุ่มๆ โทรมาหายัยไฮเปอร์อย่างเธอด้วย

                บอกให้เลิกเรียกว่ายัยไฮเปอร์สักที สมองนายนี่ไม่เคยจำเลยรึไง แย่งโทรศัพท์ตัวเองคืนมาได้ก็บ่นไปอีกกระบุง รชัชต์ชอบเรียกเธอว่า ยัยไฮเปอร์ เพราะเห็นว่าเธออยู่นิ่งๆ เฉยๆ ไม่ค่อยจะเป็น และเขาก็ยังติดปาก เรียกเธอแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร

                แหม่ รีบกดดูเบอร์เชียว ฉันแกล้งเล่น ไม่ใช่หนุ่มที่ไหนหรอก หนันโทรมาน่ะ บอกว่าเลิกงานแล้วให้แวะไปที่ร้านหน่อย ย่างบาร์บีคิวเอาไว้รอ

                แจ๋วไปเลย กำลังอยากกินอยู่พอดี แล้วนายกับพี่ชินทร์ล่ะ จะไปพร้อมกันเลยรึเปล่า

                ไปซิ พี่ชินทร์ไม่พลาดอยู่แล้ว ส่วนฉันก็ไม่พลาด คิดถึงลูกปัดจะแย่

คิดถึงคุณลูกปัด หรือคิดถึงตาหนูในท้องคุณลูกปัดกันแน่ ตั้งแต่ได้เป็นพ่อคน ฉันเห็นนายเห่อลูกไม่เคยเว้นวันตัวเล็กไล่เพื่อนตัวโตที่ยึดเก้าอี้เธอให้ลุกขึ้นแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์ รชัชต์จึงต้องลากเก้าอี้อีกตัวที่ไม่มีเจ้าของมาครอบครองแทน

ตาหนูยอมกลับมาอยู่กับฉันทั้งที ก็ต้องเห่อเป็นธรรมดา คนโสดแบบเธอไม่เข้าใจหรอก ว่าความรักของคนเป็นพ่อเป็นแม่น่ะ มันยิ่งใหญ่แค่ไหน หลายปีก่อน ลูกปัด หรือปัทมา ภรรยาอันเป็นที่รัก เคยทำแท้งลูกคนแรกของเขา ด้วยเหตุผลงี่เง่าของตัวเขาเองที่ไม่พร้อมจะรับผิดชอบ ครั้งนั้นเขาทอดทิ้งปัทมา แต่สุดท้ายก็ไม่อาจตัดเธอออกจากชีวิตและหัวใจของเขาได้ วันนี้เขาได้กลับมาครองรักกับปัทมาอีกครั้ง และเขาจะทำทุกวันของเราให้สวยงาม และเติมเต็มทุกช่วงเวลาด้วยความสุข เขาจะดูแลภรรยาและลูกให้ดีที่สุด ตราบเท่าทั้งชีวิตนี้จะทำได้ เขาจะไม่ทำให้ปัทมาต้องเสียใจ และจะไม่ยอมให้เรื่องราวในอดีตกลับมาทำร้ายผู้หญิงที่เขารักอีกเป็นอันขาด

ก็ขอให้รักไปตลอดแล้วกัน ขืนนายกลับไปทำตัวเหลวแหลกแบบเมื่อก่อน แล้วทำให้คุณลูกปัดเสียใจอีก ฉันฉีกนายออกเป็นชิ้นๆ แน่ คอยดูซิ มณิการ์ขู่ฟ่อ ตีหน้าขึงขัง ยกกำปั้นขึ้นอย่างเอาเรื่อง คนถูกขู่ก็แกล้งรนรานไปตามบทบาท

กลัวแล้วจ้ะ ๆ ...แหม่ดุขนาดนี้ใครจะเอาทำเมียเนี่ยประโยคหลังรชัชต์ตั้งใจจะพูดกับตัวเอง แต่มันคงดังไปกระทบใจของใครเข้า เพราะทันทีที่จบประโยค มือเรียวก็ฟาดผัวะมาที่กลางหลังของรชัชต์เต็มแรง เรียกเสียงโอดครวญของคนตัวใหญ่ได้หลายนาที จนต้องรีบขอโทษขอโพยมณิการ์ ก่อนเธอจะบ้าระห่ำทุบเขาจนหลังหัก ตายคาเก้าอี้อย่างอเนจอนาถ

 

                บรรยากาศยามเย็นที่ร้านกาแฟเล็กๆ ชื่อว่าร้านคนเหงา ครึกครื้นขึ้นทันตาเพราะมีปาร์ตี้บาร์บีคิวจากคุณแม่มือใหม่ทั้งสองคนที่คิดสนุกอยากทดลองทำเมนูใหม่ๆ เอาใจสามีและเพื่อนสาวอย่างมณิการ์ เพราะถูกสามีสั่งห้ามทำงานหนัก แต่ละวันปาหนันจึงแวะมาขลุกอยู่ที่ร้านคนเหงา กินบ้าง นอนบ้าง และใช้เวลาส่วนใหญ่ช่วยปัทมาคิดเมนูอาหารและเบเกอรี่ใหม่ๆ ออกขาย เพราะชื่นชอบการทำอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ส่วนปัทมา แม้รชัชต์จะขอร้องเกือบร้อยครั้งให้ปิดร้านในช่วงที่กำลังตั้งครรภ์ แต่คนไม่ชอบนั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ ก็รั้นไม่ยอมทำตาม จนรชัชต์เองต้องยอมตามใจ เพราะเห็นแก่ความสุขของภรรยา 

                มาแล้วเหรอคะ บาร์บีคิวกำลังจะสุกพอดีเลยค่ะปาหนันถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินอุ้ยอ้ายมาหาสามีสุดหล่อที่ยิ้มร่ามาให้เธอแต่ไกล ยอมให้ราชินทร์สวมกอด หอมแก้มซ้ายแก้มขวา และทักทายแม่หนูน้อยในครรภ์ของเธอ จากการอัลตราซาวน์ ทราบว่าลูกของเธอและราชินทร์เป็นเพศหญิง และดูท่าทาง คุณพ่อจะเห่อลูกสาวคนนี้เสียเหลือเกิน ไม่ต่างอะไรกับรชัชต์ที่เห้อตาหนูในท้องของปัทมา

                ยัยตัวเล็กกับชัชต์ละคะพี่ชินทร์ เห็นสามีเดินเข้ามาลำพัง และยังไม่เห็นวี่แววของแขกคนอื่น ปาหนันก็หันซ้ายทีขวาที แล้วมาหยุดมองหน้าสามี

 เห็นแวะเข้าปั๊มน่ะ อีกเดียวคงตามมาแล้วล่ะจ้ะ นั่นไง พูดถึงก็มาพอดีเลย ตายยากจริงๆ คู่นี้

  ตัวเล็ก

พอเห็นเพื่อนสาวโบกมือทักทาย มณิการ์ก็ยิ้มกว้าง โบกมือตอบแล้วหิ้วของฝากเร่งเท้าเดินเข้าไปหาปาหนัน ส่วนรชัชต์ ไม่ต้องหันไปมองให้เสียเวลา จอดรถเข้าที่เข้าทาง ยิ้มทักทายปาหนันกับราชินทร์เรียบร้อย ก็จ้ำอ้าวเข้าครัวไปหาภรรยาของเขาทันที

มีอะไรกินบ้างเหรอหนัน ฉันหิวไส้จะขาดแล้วน่ะ ตัวเล็กวางกระปุกมะขามสามรสตรงหน้าปาหนัน แล้วลากเก้าอี้ไม้ตัวที่ว่างมานั่งลง

เยอะแยะเลย รออีกเดี๋ยวนะ คงใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ ว่าแต่นี่ของฝากฉันหมดเลยรึเปล่า ปาหนันลากถุงของฝากตรงหน้ามาวางบนตักตัวเองอย่างหวงแหน

จ้า ยัยขี้งก ของแกหมดนั่นแหละ ส่วนของคุณลูกปัด นายชัชต์หิ้วมาตั้งถุงเบ้อเริ่ม

 “แต่แกเอามาฝากฉันสามกระปุกเนี่ยนะ ปาหนันเริ่มขึ้นเสียง

 “แหม่ คุณหนันขา สามกระปุกเนี่ยก็กินให้มันหมดซะก่อนเถอะค่ะ แล้วหมดเมื่อไหร่ก็บอกคุณสามีให้ซื้อให้ใหม่นะคะ มณิการ์ลากเสียงยียวน เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชายคนเดียวที่นั่งฟังสองสาวเถียงกันอยู่นาน

 นั่นสิคะหนัน สามกระปุกนี่ก็เยอะแล้วนะคะ จะให้ลูกสาวพี่ทานแต่มะขามคลุกเกลือรึไง ขาดสารอาหารกันพอดี

พี่ชินทร์ก็...ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ปาหนันส่งค้อนแล้วขมุบขมิบบ่นมณิการ์ที่ยังหัวเราะและทำท่าทำทางล้อเลียน

ยัยไฮเปอร์ มาช่วยฉันยกของหน่อย เสียงเรียกดังมาจากห้องครัว มณิการ์จึงยุติสงครามเล็กๆ กับปาหนันแล้วรีบลุกออกไป ยกอาหารหน้าตาชวนทานออกมาเสิร์ฟให้กับทุกคนจนเกือบล้นโต๊ะ มณิการ์ชื่นชอบรสมือของปาหนันและปัทมา สองคนนี้ทำอะไรก็อร่อย น่าทานไปเสียหมด ผิดกับเธอที่ไม่ประสีประสาได้เรื่องได้ราว ทอดไข่สักฟอง ก็ยังไม่อร่อยเท่าฝีมือของผู้ชายอกสามศอกอย่างราชินทร์และรชัชต์

 ค่อยๆ กินซิตัวเล็ก เดี๋ยวก็ติดคอตายหรอก

ให้ตัวเล็กกินไปเถอะค่ะพี่ชินทร์ เดี๋ยวไส้จะขาดซะก่อน ไก่คั่วเกลือนี่ก็อร่อยนะแก ลองดูซิ ปาหนันบอกสามีจบก็ตักไก่ชิ้นพอดีใส่จานเพื่อนสาว ที่วันนี้ดูจะพูดน้อยกว่าทุกวัน เพราะเห็นตั้งหน้าตั้งตาตักนู้น นี่ นั่นเข้าปาก ไม่สนใจใคร

ตัวเล็กหิวมากไปหน่อยค่ะพี่ชินทร์ มณิการ์ยกน้ำกีวีขึ้นดื่ม แล้วเงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร เพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอมูมมาม เธอหิวนั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วน กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองลำพัง จนไม่อยากพูดคุยกับใคร

 ดูท่าจะหิวมากจริงๆ นะ เพราะวันนี้เธอพูดน้อยเป็นประวัติการณ์

ชัชต์ก็ อย่าไปล้อคุณตัวเล็กซิคะ ปัทมาตีแขนสามีแล้วขยับจานบาร์บีคิวไปเอาใจมณิการ์

 ทานเยอะๆ นะคะ ในครัวยังมีอยู่อีก

ขอบคุณมากค่ะคุณลูกปัด ตัวเล็กแยกเขี้ยวใส่รชัชต์เรียบร้อยก็หันมายิ้มให้ปัทมาแล้วจิ้มบาร์บีคิวเข้าปาก หันซ้ายก็เห็นคู่รักหวานอย่างรชัชต์และปัทมา หันขวาก็คู่ของราชินทร์และปาหนัน ทั้งสองคู่หวานใส่กันจนน้ำตาลยังอาย คนโสดอย่างเธอที่นั่งโดดเดียวอยู่หัวโต๊ะก็ไม่รู้จะคุยอะไร ไม่อยากเห็นเขาหวานใส่กัน ก็ต้องมุ่งมั่นกับสารพัดเมนูอร่อยบนโต๊ะนี่แทน รีบกวาดลงท้องให้เรียบแล้วรีบกลับ ก่อนจะสำลักความหวาน หรือถูกมดทั้งสองรังกัดจนตายอนาถอย่างไม่รู้ตัว

 

*************************************

ลงบทนำแล้วนะคะ ชอบไม่ชอบยังไง โพสต์บอกกันบ้างนะจ๊ะ จะได้มีแรงใจอัพตอนต่อไปไวๆจ้า ขอบคุณมากๆจ้า



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ซ่อนร้าย...ที่ปลายรัก ตอนที่ 2 : บทนำ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2725 , โพส : 4 , Rating : 39 / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#4 : ความคิดเห็นที่ 35
ว้าววว แค่เริ่มก็สนุกแล้ววว รออ่านค่าาา
PS.   เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆๆๆ
Name : นัควัต< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัควัต [ IP : 110.49.248.82 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 พฤศจิกายน 2555 / 21:20

#3 : ความคิดเห็นที่ 5
รอ ร้อ รอ กันแบบใจเย็นๆนะคะ คุณผู้อ่านที่น่ารัก พรุ่งนี้กลับมาอัพแน่นอนจ้า
PS.  ในวันที่ไม่มีเธอ ฉันเหงา อ้างว้าง.......เดียวดาย
Name : น้ำค้าง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำค้าง [ IP : 110.77.221.220 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2555 / 17:02


#2 : ความคิดเห็นที่ 4
สนุกมากเลยค่ะอัพเร็วๆนะคะ
Name : My kangfu< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My  kangfu [ IP : 49.49.151.91 ]
Email / Msn: kongfu_9(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2555 / 16:32

#1 : ความคิดเห็นที่ 3
แค่บทนำก็น่าติดตามแล้วค่ะ

ชอบโรคที่ยัยตัวเล็กเป็นเวลากำเริบจะน่ารักมาก 55555

รอ ร้อ รอ .... 

รอตอนต่อไป อิอิ  


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 พฤศจิกายน 2555 / 16:38

PS.  บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่า "สวยหรู" แต่มักจะมีคำว่า "ต่อสู้" เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ปรารถนา
Name : Green_Me< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Green_Me [ IP : 58.8.208.33 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2555 / 16:27

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Blood Incident ทีมผมไม่ (วุ่น) วายนะครับ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android