สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ภารกิจรัก สายลับ ป่วนออนไลน์

ตอนที่ 1 : บทนำ : วันพักผ่อน ย่านการค้า กับ ไอติมสตอเบอรี่ ? re3


     อัพเดท 15 พ.ย. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : akeove ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ akeove Email : akeovel(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/akeovel
< Review/Vote > Rating : 98% [ 3,071 mem(s) ]
This month views : 4,300 Overall : 4,826,333
69,714 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2990 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ภารกิจรัก สายลับ ป่วนออนไลน์ ตอนที่ 1 : บทนำ : วันพักผ่อน ย่านการค้า กับ ไอติมสตอเบอรี่ ? re3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 46103 , โพส : 75 , Rating : 786 / 164 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทนำ : วันพักผ่อน ย่านการค้า กับ ไอติมสตอเบอรี่ ?

            ในห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์แห่งหนึ่ง มีขนาดกว้างใหญ่ไม่มากนัก ภายในไม่มีสิ่งของตั้งวางเอาไว้อยู่เลยนอกจากตรงกลางของห้องที่กำลังมีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่หน้าแคปซูลสีขาวที่ฝาครอบยังเปิดอยู่

            พวกเขาทั้งสองต่างใส่เสื้อกาวน์สีขาวที่สะอาดสะอ้านไร้รอยยับและรอยเปรอะเปื้อน แต่ใบหน้าของผู้ที่สวมใส่กลับดูโศกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก

            สายตาของคนทั้งสองต่างจ้องมองไปยังแคปซูลที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าของพวกเขา ภายในแคปซูลนั้นได้มีเด็กทารกอยู่คนหนึ่ง สองตาได้พริ้มหลับปิดสนิท

            ถ้าหากดูจากรอยยิ้มของเด็กน้อย ก็พอจะบอกได้ว่า เขาคงกำลังนอนหลับอย่างมีความสุข

            ร่างกายของทารกได้ถูกห่อด้วยผ้าสีขาวหนานุ่มผืนหนึ่ง และตรงบริเวณช่วงหน้าอกของทารกน้อยมีล็อคเก็ตสีเงินเส้นหนึ่งวางเอาไว้

            ชายหญิงคู่นี้ต่างกำลังมองด้วยสายตาที่ห่วงใยในทารกคนนี้ ทางด้านผู้ชายยังไม่มีน้ำตาไหลออกมา หากแต่ทางด้านผู้หญิงเริ่มร้องไห้ส่งเสียงสะอื้นแผ่วเบา ทำให้ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านข้างยกแขนโอบไหล่ของเธอเพื่อปลอบโยนโดยปราศจากวาจา

ชายคนนั้นที่นิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่เริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจออกมาว่า “ลูกพ่อ พ่อหวังว่าลูกจะทำหน้าที่นี้ได้เมื่อถึงเวลานะ”

หลังจากกล่าวเสร็จเขาได้ยกมือออกจากไหล่ของหญิงสาว แล้วหันหลังเดินออกห่างจากแคปซูล

ผู้หญิงคนนั้นยกแขนซ้ายขึ้นแล้วใช้แขนเสื้อซับน้ำตาของเธอ ก่อนที่จะกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ลูกแม่...แม่รักลูกนะ...ลาก่อน ขอให้ลูกโชคดี”

พอเธอกล่าวเสร็จก็ก้มตัวลงหอมแก้มป่องของทารกน้อยที่กำลังนอนหลับด้วยความรักและอาวรณ์

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งได้ดังขึ้นไปทั่วทั้งห้อง “การเตรียมการทุกอย่างเรียบร้อย พร้อมเดินเครื่องส่งแล้วครับ ขอให้หัวหน้ารีบออกมาจากห้องส่งด้วยครับ”

            ชายที่อยู่ภายในห้องรีบตอบกลับว่า “ดีมาก หวังว่าพระเจ้าจะมอบ ปาฏิหาริย์ ให้กับพวกเรา...”

            เขาหันกลับไปมองแคปซูลพร้อมกล่าวต่อด้วยเสียงดังกึกก้องว่า “พวกเราจะต้องรอด”

            พอกล่าวเสร็จก็รีบเดินไปจับมือผู้หญิงที่กำลังเดินมาหาเขาออกจากห้องนั้นไปอย่างเร่งรีบ เธอยังคงหันกลับหลังมองดูแคปซูลที่ฝาครอบกำลังค่อยๆ ปิดลงจนสนิท

            เสียงชายหนุ่มได้ดังขึ้นอีกครั้ง “นับถอยหลัง 3 2 1 0 เริ่มทำการส่งได้”

            วี๊ๆๆ เสียงเครื่องจักรได้ทำงานดังกระหึ่ม

            ทั้งบนพื้นและบนเพดานในห้องปรากฏแสงสว่างขึ้นเป็นวงกลม โดยมีแคปซูลที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องเป็นจุดศูนย์กลาง และแคปซูลใบนั้นได้ค่อยๆ ลอยขึ้นอยู่กลางอากาศจนอยู่กึ่งกลางระหว่าง เพดานกับพื้นห้อง จากนั้นหลุมดำได้เกิดขึ้นด้านข้างของแคปซูล

            ซวบ! แคปซูลที่บรรทุกเด็กน้อยโดนดูดหายเข้าไปในหลุมดำ

            เสียงชายหนุ่มได้ดังขึ้นอีกครั้ง “ทำการส่งเสร็จสิ้น ปิดเครื่องส่งได้”

            ชายหญิงคู่นั้นได้หันหน้ามามองกันและกัน ทั้งสองต่างยิ้มและกอดกันอย่างแนบแน่น

            น้ำตาของทั้งสองคนได้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ตูม!!ๆๆๆ เสียงระเบิดอันรุนแรงได้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงเหล่านั้นอยู่ใกล้ตัวของคนทั้งสอง

แต่ชายหญิงคู่นั้นกลับไม่คิดหนีไปไหน นอกจากจูบกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางประกายเพลิงที่กำลังลุกลาม มาใกล้พวกเขาทั้งสอง

ตูม!!  

...

A.D. 2700 มนุษยชาติได้ค้นพบภัยธรรมชาติที่จะเกิดในอีก 50 ปีข้างหน้า

            A.D. 2704 เริ่มก่อสร้างเมืองที่ดวงจันทร์สำเร็จ

            A.D. 2705 เริ่มทำการอพยพมนุษยชาติชุดแรกสำเร็จ เริ่มทำการขยายสถานที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้น

            A.D. 2720 เริ่มก่อสร้างสถานีอวกาศขนาดใหญ่แห่งแรกเรียกว่า  HOPE I

            A.D. 2725 ก่อสร้าง HOPE I สำเร็จ เริ่มดำเนินการสร้าง HOPE ถัดไปอย่างต่อเนื่อง

            A.D. 2726 มนุษย์เริ่มอพยพไปอาศัยที่อวกาศ เกิดอาณานิคมอวกาศ เพื่อหลบหนีจากภัยธรรมชาติที่จะเกิดขึ้น

            A.D. 2755 โลกผ่านวิกฤตภัยธรรมชาติร้ายแรงที่สุด

            A.D. 2757 ได้เริ่มทำการก่อสร้างเขตอาศัยมนุษย์บนโลกอีกครั้ง

A.D. 2758 รัฐบาลโลกได้จัดตั้งขึ้น อย่างเป็นทางการ ผู้คนได้เริ่มอพยพลงมาสู่โลกอีกครั้ง

            A.D. 2949 ชาวอวกาศได้ก่อตั้งสหพันธ์อวกาศ แบ่งแยกการปกครองเป็นของตนเอง

            A.D. 2950 เริ่มเกิดความขัดแย้งกันระหว่าง ชาวโลกและชาวอวกาศ

            A.D. 3156 สงครามได้ปะทุขึ้นระหว่างรัฐบาลโลกและสหพันธ์อวกาศ

            A.D. 3470 หลังมหาสงครามปีที่ 314 ทั้งสองฝ่ายต่างเจรจายกเลิกสงคราม

            ปัจจุบัน A.D. 3489

            ณ.สถานีอวกาศร้างขนาดเล็กแห่งหนึ่งในห้วงอวกาศ

            ประตูสถานีอวกาศได้เปิดขึ้น ที่หน้าประตูบานนั้นได้มีคนที่สวมชุดอวกาศสีดำคนหนึ่ง กระโดดออกจากบานประตูพร้อมเปิดเครื่องเจ็ตกลางหลังบินออกมา แล้วขึ้นเครื่องบินขนาดเล็กสีดำที่ลอยเคว้งอยู่ห่างจากสถานีนั้นเพียงสิบกว่าเมตร

            พอคนในชุดอวกาศสีดำได้เข้าไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ได้ปรากฏฝาครอบแผ่นโลหะสีดำทำการปิดตรงส่วนที่นั่ง แล้วเครื่องบินลำนั้นก็เริ่มเคลื่อนที่ออกห่างจากสถานีอย่างรวดเร็ว แต่พอเพิ่งจะออกห่างไปได้เพียงแค่ห้าสิบกว่าเมตร

            ตูม!! สถานีอวกาศได้เกิดการระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง

            ในเครื่องบินขนาดเล็ก คนที่ใส่ชุดอวกาศสีดำได้กดปุ่มที่หน้าจอเบื้องหน้า

            ปี๊บ!! ที่จอภาพดำมืดก็ได้ปรากฏภาพชายชราในชุดสูทสีน้ำตาลอ่อนเนคไทสีแดงเลือดนกสายตาจ้องมองไปยังคนเบื้องหน้าที่ติดต่อมาหาผู้เฒ่าคนนี้

            คนที่ใส่ชุดอวกาศสีดำได้กล่าวขึ้นว่า “ภารกิจเสร็จสิ้น ได้ข้อมูลที่ตั้งของผู้ก่อการร้ายตามที่ระบุไว้ครบครับ”

จากเสียงทำให้ทราบว่าเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง

ชายชราได้กล่าวตอบว่า “ดีมาก! จงส่งข้อมูลนั้นให้กับเจ้าหน้าที่ R ซะ”

เขาได้กล่าวตอบชายชราอย่างนอบน้อมว่า “รับทราบครับ”

ชายชราได้กล่าวต่อว่า “เจ้าหน้าที่ M ตอนนี้ไม่มีภารกิจแล้วให้ไปพักผ่อนได้ แต่ก็ขอให้เตรียมพร้อมไว้เสมอ เมื่อถึงเวลาจะติดต่อไปหาเอง เลิกการติดต่อเพียงแค่นี้”

หลังจากสั่งงานเสร็จ ชายชราได้ยิ้มอย่างใจดีพร้อมกล่าวว่า “ขอให้สนุกกับวันพักผ่อนนะ”

สิ้นคำกล่าวสุดท้ายจอภาพได้กลับเป็นสีดำสนิทดังเดิม

ชายในชุดดำที่ยังคงเงียบขรึมร่างกายของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย จากนั้นก็ชูมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วตะโกนก้องว่า  “เย้ ได้วันหยุดกับเค้าสักที จะเที่ยวให้สนุกเลยวุ๊ย ยะฮู้!!!

           

            ณ เมืองแห่งหนึ่งบนโลก

ยามเย็นของวันหนึ่ง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงฉาน ย้อมเอาก้อนเมฆขาวที่อยู่ใกล้กลายเป็นก้อนเมฆสีแดงดูงดงามยิ่งนัก

แสงแดดที่กระทบตึกสูงทำให้เกิดเงาดำทอดยาว มันเป็นความสวยงามของธรรมชาติในตัวเมืองใหญ่แห่งนี้อีกแบบหนึ่งเช่นกัน

            ณ ย่านการค้าแห่งหนึ่ง

            ที่แห่งนี้มีผู้คนมากมายเข้าออกตามตัวตึกขนาดเล็ก หรือแวะเข้าบู๊ทแสดงสินค้าต่างๆ เพื่อจับจ่ายซื้อของตามความชอบของตนเอง

ที่บู๊ทแห่งหนึ่งมีชายวัยกลางคนดังกล่าวเสียงดังว่า “ยินดีด้วยนะครับคุณลูกค้า คุณได้รับรางวัลที่สองนะครับ”

ชายวัยกลางคนได้ใส่เสื้อแจ็คเก็ตทับเสื้อเชิ้ตสีขาวมีสัญลักษณ์ย่านการค้าด้านหลัง ตรงเสื้อด้านหน้าตรงบริเวณหน้าอกด้านซ้ายมีป้ายบอกว่าเป็นพนักงานของย่านการค้าแห่งนี้กำลังแสดงความยินดีกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยังมีสีหน้างุนงงหลังจากเพิ่งกดเครื่องสล๊อตเสี่ยงทายรางวัล

            ชายหนุ่มคนนี้ไว้ผมสีดำยาวถึงบ่า ไม่ค่อยจัดทรงให้เรียบร้อยใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกางเกงสแล็คสีดำรองเท้าหนังสีดำมันวาวสะพายกระเป๋าเป้เก่าๆ สีเทา

            สีหน้าที่บอกไม่ถูกว่าดีใจหรือตกใจก็ทำให้คนคอยดูแลเครื่องเสี่ยงทายรางวัลของศูนย์การค้าแห่งนี้กล่าวต่อไม่ออก แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพก็เริ่มหมุนตัวกลับไปหยิบแผ่นการ์ดใบหนึ่งขึ้นมา จัดการเซ็นชื่อและปั้มตราประทับใส่ให้เรียบร้อย แล้ววางลงยังโต๊ะเบื้องหน้าของเขาพร้อมกล่าวว่า“คุณลูกค้าครับรบกวนขอให้ช่วยกรอกรายละเอียดหน่อยนะครับ และก็ขอบัตรประชาชนด้วยนะครับ”

            ชายหนุ่มรีบกล่าวตอบกลับว่า “อ้อ ได้ครับรอสักครู่นะครับ”

            พอกล่าวเสร็จก็ล้วงบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นส่งให้กับอีกฝ่าย แล้วค่อยหยิบปากกาที่อยู่บนโต๊ะเขียนลงบนแผ่นการ์ดใบนั้น แต่พอเห็นรายละเอียดที่ต้องกรอกก็ต้องกล่าวถามด้วยความสงสัยว่า “อืม...ต้องลงรายละเอียดเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ”

            พนักงานตอบกลับชายหนุ่มในขณะที่เริ่มเอาบัตรประชาชนมารูดเข้าเครื่องตรวจเช็ค “ใช่ครับ เพราะว่าของรางวัลที่สอง ทางเรามีบริการจัดส่งของรางวัลให้ถึงที่อยู่ปัจจุบันของคุณเลยนะครับ”

            ชายหนุ่มผงกศีรษะในเชิงเข้าใจแล้วเริ่มกรอกรายละเอียดลงแผ่นการ์ดพร้อมกล่าวถามต่อว่า “คุณลุงครับรางวัลที่สอง นี่มันอะไรเหรอครับ จนต้องมีบริการส่งถึงบ้าน”

            พนักงานวัยกลางคนหันมายิ้มพร้อมยื่นส่งบัตรประชาชนคืน แล้วตอบกลับอย่างขำๆ ที่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ทราบกระทั่งรางวัลที่ตัวเองกดเครื่องได้มาว่า “รางวัลที่สอง ของกิจกรรมลุ้นรางวัลครั้งนี้เป็นเตียงไฟฟ้ารุ่นใหม่ล่าสุด Z II ยังไม่มีวางจำหน่ายเลยนะครับ”

            ชายหนุ่มคนฟังแทบไม่อยากเชื่อว่าจะได้อะไรที่....ไร้ประโยชน์ต่อชีวิตเขาขนาดนี้จึงอดอุทานขึ้นมาไม่ได้ว่า “เฮ้อ นึกว่าอะไร”

            เขาได้แต่กรอกรายละเอียดที่เหลือจนเสร็จแล้วรีบยื่นส่งให้กับพนักงานชายวัยกลางคนเบื้องหน้า

            ชายวัยกลางคนที่เห็นชายหนุ่มดูไม่ยินดี จึงรีบกล่าวว่า “แหม คุณลูกค้าครับ เตียงไฟฟ้ารุ่นนี้มีระบบเพิ่มขึ้นมากเลยนะครับ สามารถทำการเข้าโลกยูเน็ตได้อย่างต่อเนื่องถึง 7 วันเลยนะครับ ด้วยระบบรุ่นใหม่นี้ทำให้ผู้ใช้สามารถทำงานหรือเที่ยวในยูเน็ตได้อย่างสบายใจและมั่นใจว่าจะไม่ตื่นขึ้นมาปวดศีรษะนะครับ.......”

            พนักงานวัยกลางคนก็ยังคงอธิบายสรรพคุณต่างต่างนานาของเตียงไฟฟ้าหลังนี้อย่างเมามันโดยไม่สนใจเลยว่าชายหนุ่มเบื้องหน้าฟังอยู่หรือไม่

*ยูเน็ต = Universe Net เป็นเน็ตที่ใช้สื่อสารระดับจักรวาล ที่ใช้สื่อสารระหว่างโลก ดวงจันทร์ ดาวอังคาร และสถานีอวกาศขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่รอบดาวโลก และอังคาร

            ชายหนุ่มกำลังฟังต้องรีบกระแอมไอขึ้นมา “อ่ะแฮ่ม”

            เขารีบทำเพื่อที่จะได้หยุดคุณพนักงานนักวิชาการที่กำลังเริ่มสาธยายถึงผลดีจากการได้ใช้เตียงไฟฟ้ารุ่นใหม่ เพราะตัวเขายังคงเหลือบัตรเสี่ยงรางวัลอีกสี่ใบ

            ชายวัยกลางคนที่เหมือนจะรู้ตัวว่ากล่าวมากไปอีกแล้ว จึงรีบส่งยิ้มกล่าวต่อว่า “อ้อ ขอโทษนะพอดีลุงเพลินไปนิด เลยเผลออธิบายนานไปหน่อย ฮาๆ”

            เขาที่กล่าวเสร็จก็หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน

            ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ มือซ้ายได้ล้วงเอาบัตรเสี่ยงรางวัลออกมาอีกสี่ใบวางลงบนโต๊ะพร้อมกล่าวว่า “เอ้อ ขอโทษนะครับพอดีผมยังมีสลากจับรางวัลอีก 4 ใบนะครับ”

            พนักงานได้รับใบจับรางวัลอีก 4 ใบมาพร้อมใส่บัตรเสี่ยงรางวัลเข้าเครื่องทำให้ไฟที่หน้าจอวงกลมบนโต๊ะเริ่มวิ่งไปอย่างรวดเร็วหมุนไปตามหมายเลขทั้ง 18 จากนั้นค่อยหันมามองชายหนุ่ม กล่าวว่า “ขอเชิญคุณลูกค้า กดต่อไปได้เลยครับ”         

            ชายหนุ่มส่งเสียงตอบกลับเบาๆ “อืม...”

            เขากำลังเตรียมตัวกดปุ่มสีแดงเพื่อให้ไฟหยุดลง ในใจลอบภาวนาขอให้ได้รางวัลที่ 6 บัตรเงินสด 25,000 คอส ที่จะสามารถใช้ในศูนย์การค้าแห่งนี้

*คอส เป็นค่าเงินที่ใช้ในยุคนี้

            เมื่อชายหนุ่มกดปุ่ม หน้าจอได้ปรากฏหมายเลขรางวัล...รางวัล ที่ 8

            พนักงานยิ้มให้พร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า “รางวัลที่แปดออกแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับคุณลูกค้า รอบนี้คุณได้รับไอดีเกมออนไลน์เล่นฟรีหนึ่งปี เดี๋ยวขอบัตรประชาชนอีกรอบนะครับ ผมจะทำเรื่องยื่นสมัครให้ แล้วไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามีหรือยังครับ ไอดีเกม Real World Online ถ้ามีผมจะได้ขยายเวลาการใช้เพิ่มให้อีกหนึ่งปีในตอนนี้เลยนะครับ”

            ชายหนุ่มยื่นบัตรประชาชนให้กับพนักงานพร้อมตอบกลับว่า “อ้อ ยังครับ”

            เขาถามพนักงานต่อว่า “เกมเรียวเวิล์ดออนไลน์ มันคืออะไรครับ”

            พนักงานที่ได้ยินกลับทำหน้างุนงงให้กับชายหนุ่มตรงหน้าในใจก็คิดว่า //ที่ไม่รู้เนี่ยคือไปอยู่หลังเขาไหนมานะหรือว่าเป็นพวกกวนประสาท//

            แต่พอเห็นชายหนุ่มตรงหน้าทำหน้าตาที่ดูสงสัยและไม่รู้เรื่องเกมออนไลน์นี้จริงๆ เขาก็รีบกล่าวตอบว่า “อืม RWO (เรียวเวิลด์ออนไลน์) เป็นเกมที่ต้องเล่นโดยผ่านทางยูเน็ตที่ต้องซื้อเครื่องเกมอีกทีนะครับคุณลูกค้า ซึ่งถ้าเอาแบบเห็นตรงๆ ก็อยู่บนหน้าจอที่ด้านหลังของคุณลูกค้านั่นแหละครับ ที่มีสาวน้อยคนนั้นกำลังยืนมองดูอยู่นะครับ”

            เขากล่าวเสร็จก็รีบยกมือซ้ายชี้ไปที่ด้านซ้ายมือของบู๊ทที่ตนเองอยู่ไปยังจอภาพขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนพนังกำแพง ซึ่งกำลังมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนมองดูจอภาพอยู่พอดี

            ภาพในจอที่ปรากฏให้เห็นเป็นฉากต่อสู้อย่างรุนแรงมีแสงสีต่างๆ มากมายเพียงแต่แค่ไม่มีเสียงจากจอเพราะเสียงเพลงของศูนย์การค้าดังจนกลบเสียงของจอภาพบานนั้น

            ชายหนุ่มที่มองเห็นก็ทราบว่าตนเองเคยเห็นมาบ้างในอดีตเป็นบางครั้งที่เดินผ่านศูนย์การค้าแห่งอื่น แต่เนื่องจากไม่ค่อยสนใจนักเพราะเห็นท่าทางไร้สาระเลยไม่ดูว่ามันเป็นหนังหรือการ์ตูนภาพเสมือนจริงที่เดี๋ยวนี้มีให้เห็นมากมาย

            ชายวัยกลางคนที่กดลงบนเครื่องคอมตัวเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะก็กล่าวว่า “ได้แล้วครับไว้คุณลูกค้าลองไปเล่นดูนะครับ เพราะเกมนี้สนุกมากจริงๆ ตัวผมเองก็ยังเล่นกับลูกๆ เลยครับ คนไม่มีเวลาว่างอยู่ใกล้ลูกแบบผมก็ได้เกมนี้แหละกระชับให้ใกล้ชิดกันไว้ เนี่ยเกมนี้เหมือนจริงมากๆ เลยนะครับ สงครามการดำเนินชีวิต การต่อสู้.........”

            เขาเริ่มเล่าชีวประวัติในการเล่นเกม RWO ของเขาอย่างต่อเนื่อง

            เพียงชั่วพริบตา ชายหนุ่มที่กำลังฟังก็เริ่มสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้วว่าที่พนักงานชายวัยกลางคนเล่ามานั้น มันคืออะไรเพราะในชีวิตของเขาไม่เคยเล่นเกมออนไลน์มาก่อนเลยสักครั้ง

            ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างเพลิดเพลินต่อว่า “...นะครับมันเป็นแบบนี้นั้นแหละ ถ้าคุณลูกค้าว่างๆ ก็ลองเข้าไปเล่นดูนะครับผมไม่อยากบอกมากกว่านี้เดียวคุณลูกค้าไปเล่นจะไม่สนุก ฮ่าๆๆ”

            หลังจากที่พนักงานพูดซะน้ำลายกระเด็นและนานมากกว่าห้านาที ชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนจะจับใจความสำคัญได้ว่า ตัวเขายังไม่ได้เสี่ยงรางวัลอีกสามครั้งนั้นเอง

            พนักงานชายได้ยื่นส่งบัตรประชาชนกลับมาให้ชายหนุ่มอีกครั้ง

            ชายหนุ่มที่ได้รับบัตรประชาชนคืนก็ได้กล่าวต่อว่า “อะแฮ่ม ถ้าอย่างนั้นผมขอจับรางวัลที่เหลืออีกสามครั้งต่อเลยนะครับ”

            ชายหนุ่มยังคงพยายามอดทนต่อความสามารถที่พูดน้ำไหลไฟดับของอีกฝ่ายเอาไว้ เพื่อรางวัลบัตรเงินสดฟรี 25,000 คอส ในใจของเขาได้แต่กล่าวย้ำว่า  //อดทนไว้ๆๆๆ//

            พนักงานนักพูดคนนี้ได้กล่าวตอบรับอย่างรวดเร็วว่า “ได้เลยครับ”

            พอกล่าวเสร็จก็รีบใส่บัตรเข้าเครื่องไปอีกครั้ง เครื่องจับรางวัลก็เริ่มทำงานตามหน้าที่ ส่วนตัวพนักงานก็หันมากล่าวต่อว่า “เชิญครับ คุณลูกค้า”

            แป๊ะ!

            ชายหนุ่มกดปุ่มทันทีหลังจากแสงในจอเครื่องเริ่มหมุน แสงสว่างเริ่มหมุนลงอย่างช้าๆ ไปหยุดที่...รางวัลที่ 7

            พนักงานชายที่เห็นหมายเลขรางวัลก็รีบกล่าวตามหน้าที่ว่า “รางวัลที่ 7 ออกแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับคุณลูกค้า คุณได้รับบัตรลดสินค้าในย่านการค้านี้ฟรี 20% เป็นเวลา 1 ปีนะครับ”

            ชายหนุ่มร้องดีใจขึ้นมาว่า “ใช่เลย รางวัลนี้ไม่เลวดีกว่าสองรางวัลก่อนหน้านี้เยอะ”

            ใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงความยินดียิ่งกว่าตอนได้รางวัลที่ก่อนหน้านี้เสียอีก

            ชายวัยกลางคนที่มองเห็นต้องลอบคิดว่า //พ่อหนุ่มนี่จะดีใจอะไรขนาดนั้น ของรางวัลที่ 2 เนี่ยดีกว่าเยอะนะ เขานี่จะรู้ไหมว่าราคาเตียงนั้นราคาเท่าไหร่//

            พอพนักงานชายเห็นชายหนุ่มจ้องมองมาพร้อมส่งบัตรประชาชนให้กับเขา

            เขาก็รีบรับบัตรประชาชน พร้อมใส่ข้อมูลลดราคาให้กับชายหนุ่มทันที

            ชายหนุ่มกล่าวขึ้นมาว่า “ขอกดสองครั้งต่อเนื่องเลยนะครับ ถึงจะไม่มีคนต่อแถวอยู่ แต่ผมก็ไม่อยากให้เสียเวลานานไปกว่านี้แล้วครับ”

            เขากล่าวกับพนักงานชายด้วยเสียงที่นุ่มนวลชวนฟังพร้อมยิ้มสบายๆ

            พนักงานที่ได้ยินคำขอก็รีบใส่บัตรลงเครื่องพร้อมกล่าวตอบว่า “ได้ครับ”

            ชายหนุ่มที่เห็นแสงเริ่มเคลื่อนที่ก็จ้องมองแสงที่หมุนวนนั้นด้วยความตั้งใจ เพียงชั่วพริบตานิ้วชี้มือขวาก็กดลงบนปุ่มเครื่องเสี่ยงรางวัล แสงสว่างเริ่มหมุนลงอย่างเชื่องช้าทีละนิดแล้วไปหยุดลงบนหมายเลขหกอีกครั้ง  

            ชายหนุ่มดีใจจนยิ้มแก้มปริ เร่งพนักงาน ให้ใส่บัตรต่อไปอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงนั้นเริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง

            เพียงพริบตาเดียว ชายหนุ่มก็รีบกดปุ่มทันที แสงนั้นจึงเริ่มเคลื่อนไหวช้าลงๆ แล้วก็หยุดลงที่หมายเลขหก

            ชายหนุ่มยินดีจนเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเด่นชัด เพราะเขากดได้รางวัลที่ตนเองต้องการอีกครั้งหนึ่ง

            ส่วนพนักงานชายวัยกลางคนต้องจ้องมองไปยังชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ตกตะลึง เพราะเขาก็ไม่อยากเชื่อว่า ชายคนนี้จะได้รางวัลเดียวกันไปอย่างต่อเนื่อง

            ชายหนุ่มมองดูพนักงานที่ไม่ขยับทำงานก็รีบกล่าวว่า “ช่วยใส่รางวัลเข้าบัตรประชาชนของผมด้วยนะครับ”

            เขาที่กล่าวเสร็จก็ส่งรอยยิ้มร่าเริงให้กับพนักงานหนุ่มที่ยัง ทึ้ง อึ้ง และตกใจกับดวงเฮงของชายตรงหน้า

            พนักงานชายรีบกดลงยังเครื่องคอมที่มีบัตรประชาชนของชายหนุ่มเสียบเอาไว้อยู่ พอเสร็จจึงรีบหยิบบัตรออกมาจากเครื่อง ยื่นไปยังเจ้าของบัตรพร้อมกล่าวว่า “นี่ครับ คุณลูกค้า”

            เขาส่งบัตรประชาชนคืนให้กับชายหนุ่ม และอดกล่าวไม่ได้ว่า “คุณลูกค้าเป็นคนแรกในรอบเดือนเลยนะครับที่ ได้รางวัลเดียวกันติดต่อกันแบบนี้ อยากขอชมว่าดวงของคุณดีจริงๆ นะครับ”

            ชายหนุ่มเก็บบัตรประชาชนเข้ากระเป๋าเสื้อ พร้อมกล่าวว่า “อ้อ ครับ แต่ไม่ใช่ดวงหรอกครับ เพราะว่าผมเล็งตั้งแต่รอบ 3 แล้วว่าจะเอาเลข 6 น่าเสียดายที่รอบ 3 พลาดไปนิดแต่ก็ยังดีที่เริ่มจับจังหวะได้”

            เขากล่าวเสร็จก็ยิ้มด้วยความตลกเมื่อเห็นสีหน้าของพนักงานชายคนนั้น

            ชายหนุ่มเหมือนจะนึกถึงบางสิ่งได้จึงกล่าวถามว่า “แล้วเอ้อ เตียงไฟฟ้าที่ลุงว่าจะส่งให้ทันทีเลยไหมครับ”

            เขากลับมาคุยเรื่องของรางวัลก่อนว่าจะจัดส่งทันทีไหม

            พนักงานชายหันไปมองที่หน้าจอคอมเพื่อตรวจสอบวันเวลาส่งสินค้า แล้วรีบหันมากล่าวตอบว่า “อ้อ จะส่งให้พรุ่งนี้เช้านะครับ แต่ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณลูกค้าไม่เล็ง อย่างรางวัลที่ 1 ได้รับบัตรเข้างานคอนเสิร์ตของ ลูนา ละครับ”

            เขากลับสงสัยในตัววัยรุ่นชายเบื้องหน้าที่ไม่สนบัตรที่นั่งชั้น S Class ของนักร้องวัยรุ่นชื่อดัง

            ไอดอลสาวน้อยคนนี้กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งจักรวาล และเธอกำลังจะเปิดการแสดงที่โลก แล้วบัตรที่ว่านี้ได้ถูกจองหมดภายในเวลาเพียงแค่ 3 ชม. ในขณะที่จำนวนบัตรนั้นมีทั้งหมดถึง 5,000,000 ใบ

            ชายหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับว่า “อ้อ เพราะผมไม่เคยสนใจนะครับ ผมขอพวกของที่เป็นเงินไว้มีกินดีกว่า เพลงฟังไปมันไม่อิ่มนะครับ ฮ่าๆ”

            ชายหนุ่มกลับหัวเราะตลกขำๆ กับลุงพนักงาน ซึ่งก็ทำให้ลุงพนักงาน อึ้ง ทึ้งไปอีกรอบ

            พนักงานต้องหัวเราะตามชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกล่าวว่า “ฮ่าๆ นั้นสิ ฟังแล้วมันไม่อิ่มจริงๆ สินะ แต่ นักร้องคนนี้สวยมากเลยนะคุณลูกค้า แถมน่ารักมากๆ ด้วย”

            ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นอีกครั้งพร้อมกล่าวว่า “ฮ่าๆ ลุงก็พูดถูกนะครับ แต่พอดีผมไม่อยากเสียเวลา เพลงเปิดวิทยุฟังเอาก็ได้ หรือไปโหลดเข้ามือถือฟังเอาก็ได้ครับไม่เห็นต้องไปเสียเวลานั่งรอเลย”

            ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “นั้นก็ใช่ครับ แต่เอาเป็นว่า ผมขอเสนอให้ลองเล่นเกมนั้นดูนะครับ เพราะเกมนั้นเป็นเกมออนไลน์เกมเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้ที่ใช้ ยูเน็ต และคนส่วนใหญ่ทั่วจักรวาลก็เล่นกันเยอะมากถึง 8,000 ล้านคนได้ ค่าเครื่องเกมก็แค่ 8,500 คอส เท่านั้นนะครับ ด้วยบัตรลด 20% ตอนนี้ราคาคงถูกขึ้น แถมคุณลูกค้ายังมีเงินสดที่ใช้เฉพาะย่านการค้าแห่งนี้อีก 50,000 คอส ผมก็ว่าคุณลูกค้าน่าจะลองดูนะครับ”

            พนักงานก็ยังคงชวนชายหนุ่มตรงหน้าเล่นเกมอยู่ดีเหมือนเป็นนายหน้าคนขายเครื่องเกมจริงๆ

            ชายหนุ่มกล่าวตอบว่า “ครับ เอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะครับ ส่วนเตียงไฟฟ้าผมว่าเอาขึ้นรถของผมเลยละกันเดี๋ยวผมกลับเอาไปต่อเอง”

            พนักงานผงกศีรษะครั้งนึงก่อนกล่าวตอบว่า “อ้อได้ครับ ถ้าทางลูกค้ามีรถขนส่งอยู่แล้ว ถ้าเช่นนั้นผมจะให้พนักงานเอาไปส่งถึงที่จอดรถของลูกค้าเลยนะครับ”

            พอกล่าวเสร็จเขาก็กดปุ่มที่โต๊ะ แล้วเกิดจอขึ้นมา 1 จอ “ถึงโกดัง จัดเอารางวัลที่ 2 ไปส่งที่รถลูกค้าได้เลยนะ ลูกค้าจะเอาไปเอง ส่วนที่จอดรถของลูกค้าอยู่ที่ ชั้น...”

            พนักงานหันมามองหน้าชายหนุ่มเป็นเชิงถามถึงที่จอดรถของอีกฝ่าย

            ชายหนุ่มตอบว่า “ชั้น 5-A3 ครับ”

            พนักงานที่ได้ยินก็รีบกล่าวตามทันที แล้วหันมากล่าวกับชายหนุ่มว่า “ถ้าเล่นเกมส์เมื่อไหร่ว่างๆ ก็แวะมาทักทายบ้างละเพื่อลุงช่วยอะไรได้ก็จะช่วย เห็นแบบนี้ในเกมลุงเองก็ใช่ย่อยนะ”

            ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกล่าวตอบว่า “ได้ครับ ไว้ถ้าเข้าไปจะติดต่อไปนะครับ” 

            พอกล่าวเสร็จเขาก็หมุนตัวแล้วเริ่มเดินเข้าสู่ฝูงชนนักช๊อปคนอื่นๆ ที่ยังคงชื่นชอบการเดินซื้อของด้วยตนเองอยู่

            ย่านการค้าแทบเป็นเพียงสิ่งปลูกสร้างเพื่อให้ผู้คนที่ยังชื่นชอบกับการได้เดินเลือกซื้อของใช้โดยได้สัมผัสด้วยตนเอง ไม่ใช่ผ่านในโลกยูเน็ต

            สถานที่แห่งนี้เปรียบเสมือนสิ่งปลูกสร้างเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรมในโลกอดีตที่เรียกว่า ตลาด

            ชายหนุ่มได้มองดูสิ่งต่างๆ รอบๆ ตัวเพราะเขาไม่ค่อยได้มาเดินแวะเที่ยวเล่นสถานที่แบบนี้บ่อยนัก

ในศตวรรษที่ 35  ผู้คนส่วนใหญ่จะใช้ชีวิตอยู่กับบ้านหากต้องการอะไรก็ใช้ระบบโทรสั่งซื้อให้ส่งถึงบ้านมากกว่าที่จะออกมาเดินซื้อสิงของเองแบบนี้ ดังนั้นย่านการค้าจึงมีการเปิดบริการลดลงมาก

การศึกษาในยุคนี้ส่วนใหญ่ก็ใช้ผ่านหมวกสมองกลซึ่งจะใช้ติดต่อเข้าไปในเครือข่ายของสถานศึกษาแห่งนั้น ที่นักศึกษาแต่ละคนได้เข้าสมัครเรียน ข้อมูลในการเรียนก็จะเข้าสู่สมองโดยตรง โดยจะเข้าไปอยู่ในโลกจำลองภายในยูเน็ต ที่แห่งนั้นจะมีอาคารตึกเรียนเสมือนจริงให้นักศึกษาทุกคนได้เลือกเข้าห้องเรียนที่ตนเองได้ลงเรียนเอาไว้ โดยไม่ต้องเสียเวลาในการเดินทาง

ส่วนใครจะเข้าใจเท่าไหร่นั้นก็อยู่ที่ความสนใจในแต่ละบุคคล และที่เป็นเช่นนี้เพราะในอดีตเมื่อหลายศตวรรษก่อน เกิดภาวะวิกฤตขาดแคลนพลังงาน ทำให้การคมนาคมเกือบทั้งหมดต้องงดให้เหลือน้อยลงมากที่สุด จนกระทั่งเมื่อไม่กี่ศตวรรษก่อนที่ มนุษยชาติได้คิดค้นแหล่งพลังงานแบบใหม่ได้สำเร็จ แต่ถึงกระนั้นก็ยังพยายามประหยัดพลังงานและทรัพยากรให้มากที่สุด ขนาดธนบัตรหรือเหรียญเงินต่างๆ ก็เลิกผลิตเปลี่ยนเป็นใช้บัตรประชาชนหนึ่งใบ บันทึกข้อมูลเกือบทุกอย่างเสร็จสรรพ ตั้งแต่บัญชีเงิน อาชีพ สถานะ การศึกษา ที่อยู่อาศัย กุญแจรถ กุญแจบ้าน และอื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่า  All in One อย่างแท้จริง ซึ่งถ้าใครทำหายก็คงซวยแบบไม่รู้จะเรียกว่าซวยยังไง แต่ข้อดีก็มีตรงที่บุคคลคนอื่นไม่สามารถนำบัตรของเราไปใช้ได้ เพราะการ์ดใบนั้นต้องการลายนิ้วมือของผู้ใช้สัมผัสอยู่ถึงจะมีประสิทธิภาพในการใช้งาน แล้วที่ตัวเครื่องเสียบบัตรก็มีเครื่องสแกนม่านตาพร้อมสแกนคลื่นเสียงผู้ใช้ ซึ่งจะคงมีประสิทธิภาพในการใช้งานเพียงแค่ 3 นาทีหลังออกจากมือของเจ้าของบัตร

ตั้งแต่เมื่อหลายศตวรรษก่อน ผู้คนสามารถตั้งรากฐานตามที่ดวงดาวต่างๆ ได้ทำให้การใช้บัตรประชาชนในการยืนยันสถานะจนไปถึงข้อมูลทุกอย่างจึงจำเป็นอย่างยิ่ง เพราะมันช่วยลดเวลาในการตรวจสอบข้อมูลอื่นๆ ที่จำเป็นเมื่อถึงเวลาที่ต้องการใช้งานในการทำงาน เดินทาง ซื้อขาย และอื่นๆ...

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินขึ้นบันได เขามองเห็นบอลลูนโฆษณาลอยผ่านมา ที่ด้านข้างบอลลูนมีจอภาพติดอยู่ ซึ่งในจอกำลังโฆษณาคอนเสิร์ตของนักร้องคนดัง ลูนา เขาที่เห็นต้องคิดในใจขึ้นมาว่า //สวยดีนิ แต่ยังดูเด็กๆ อยู่เลยนะ//

ขณะที่กำลังดูเพลินๆ ได้มีเสียงร้องจากด้านหน้า

ว๊าย!!!

ชายหนุ่มที่ได้ยินเสียงจากบนบันไดเบื้องหน้า พอหันขึ้นไปมองต้นเสียงก็พบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะตกลงมา และกำลังจะผ่านข้างกายของเขา

เพียงชั่วพริบตา ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะหล่นผ่านตัวเขาไป ชายหนุ่มรีบยกแขนขวาโอบแผ่นหลังของเธอเอาไว้ก่อน พร้อมยันเท้าทั้งสองข้างอย่างหนักหนา แต่ด้วยไม่ทันตั้งตัว ท้ายสุดเขาเลยจะตกบันไดลงตามไปด้วย

ชายหนุ่มจึงรีบดันตัวคนที่อยู่อ้อมแขนขวาของเขาพลิกกลับเข้ามาอยู่ที่หน้าอก ส่วนมือซ้ายก็รีบคว้าจับราวบันไดด้านข้างทันที ถึงแม้จะไม่ล้มตกกลิ้งบันไดไป แต่บอกได้เลยว่า มือซ้ายของเขารู้สึกชาจนแทบน้ำตาไหล แต่เกิดเป็นลูกผู้ชายต้องอดทนทนได้

เว้นแต่ที่ทนไม่ได้คือ เขารู้สึกว่ามีอะไรที่ทั้งเย็นและเปียกชื้นยัดเข้าใส่ริมฝีปาก มันมีรสชาติหวานหอม ตัวเขาที่นึกขึ้นได้ว่าท้องมันก็กำลังว่างอยู่ เลยอ้าปากงับเข้าไปอีกสักสองคำ //อืม อร่อยดีนะ ไอติมรสสตอเบอรี่//

หญิงสาวที่ล้มอยู่บนอกของเขาเริ่มรู้สึกตัว จึงกล่าวด้วยเสียงหวานแต่สั่นเครือแฝงแววตื่นตระหนกว่า “อ๊ะ ขอโทษนะคะ”

ชายหนุ่มกล่าวถามว่า “อืม ไม่เป็นไรนะครับ เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ พอยืนได้มั้ยครับ”

ซึ่งเขาคิดว่าคนที่เจ็บน่าเป็นเขานั่นแหละ แต่อย่างว่าลูกผู้ชายต้องทนได้

หญิงสาวรีบกล่าวตอบกลับว่า “อ๊ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ”

เธอที่กล่าวเสร็จก็รีบ ยันตัวขึ้นยืนอยู่บนบันได พร้อมหยิบไอติมโคนออกจากปากให้กับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่า //ของหวานไปซะแล้ว พอกินแล้วก็ชักอยากกินต่อเดี๋ยวแวะไปร้านไอติมก่อนดีกว่า//

เขารีบโน้มตัวขึ้น แล้วเริ่มเดินขึ้นบันไดต่อไปพร้อมใช้มือขวาล้วงผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบไอติม ส่วนมือซ้ายที่ยังคงชา ทำให้เขาต้องนึกในใจว่า //ไม่เป็นไรเดี๋ยวไปกินไอติม หวานๆ เย็นๆ แก้ชาละกัน//

หญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มเดินผ่านตัวของเธอรีบกล่าวว่า “เอ่อ ขอโทษนะคะที่ทำไอติมเปื้อนหน้าของคุณ ขอให้ฉันเช็ดให้นะคะ”

เธอที่กล่าวเสร็จรีบวิ่งขึ้นบันไดมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า แล้วพยายามจะแย่งเอาผ้าเช็ดหน้าจากมือของชายหนุ่มไปเพื่อจะเช็ดคราบไอติมให้กับเขา

ชายหนุ่มเดินถอยลงบันไดไปหนึ่งขั้นพร้อมกล่าวตอบว่า “ไม่ต้องหรอกครับของแค่นี้เอง คุณก็เดินระวังหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุอีก”

แก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวแดงระเรือเล็กน้อย แต่ยังคงจ้องมองไปยังชายหนุ่มพร้อมกล่าวต่อว่า “ไม่ได้คะคุณอุตส่าห์ช่วยฉัน ขอให้ฉันได้ตอบแทนสักนิดหน่อยนะคะ”

เธอยังคงรั้นที่จะทำให้ได้ เลยเดินลงบันไดตามชายหนุ่มเพื่อที่จะแย่งผ้าเช็ดหน้าออกจากมือของเขา

ชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวคนนี้ดื้อรั้นไม่ใช่เล่น เลยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอเอง ก่อนที่เขาจะโดนเธอผลักตกบันได ทำให้เขาเจ็บหนักยิ่งกว่าเดิมพร้อมกล่าวว่า “เฮ้อ งั้นตามสบายครับ”

หญิงสาวก็ยิ้มเอามือรับผ้าเช็ดหน้าด้วยดีแล้วก็รีบเช็ดคราบไอติมที่ยังติดอยู่ให้กับชายหนุ่มแล้วฝากชายหนุ่มถือไอติมโคนแทนก่อน

ในตอนนี้เองที่ ชายหนุ่มได้เห็นหญิงที่ตนเองได้ช่วยเอาไว้อย่างถนัดตา

สาวน้อยคนนี้สูงประมาณ 165 ซม. น่าจะเตี้ยกว่าเขาเกือบ 20 ซม. ได้ เธอสวมหมวกแบเร่ย์สีชมพูอ่อน ไว้ ผมสีทองยาวเหยียดตรงถึงกลางหลัง วงหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียนสวยเป็นประกาย ดวงตาสีฟ้าสวยดุจโทแพซสีฟ้า (Blue Topaz) ใต้แว่นกันแดดเลนส์วงรีเล็กใสขาสีฟ้าอ่อนที่ดูเข้ากับดวงตาที่กลมโตและเปล่งประกายงดงามคู่นั้น คิ้วโก่งโค้งสวยดุจจันทร์เสี้ยว ริมฝีปากเล็กบางสีแดงสดดุจผลเชอรี่ เสื้อที่ใส่เป็นเสื้อยืดแขนยาวสีชมพูอ่อน สวมเสื้อกั๊กสีเหลืองอ่อนทับร่างกายที่สวยได้รูป เอวเพรียวบาง ส่วนสัดโค้งเว้างดงามและตรึงตราได้ทั้งชายและหญิง เรียกได้ว่าสวยน่ารักและงดงาม ในใจของเขาลอบคิดว่า //เธอ...หน้าตาดูคุ้นๆ เหมือนจะเคยเห็นนะ ยังไง คงไม่ใช่คนที่เคยเจอหรือเพื่อนที่เคยทำงานด้วยกันละมั้ง...ช่างเถอะ ตอนนี้หิว เฮ้อ... //

ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มแก้หิวและบอกกับตนเองว่า //น้องกระเพาะจ้ารอแป๊บเสร็จนี้แล้ว เดี๋ยวไปหาอะไรกินกัน//

หลังจากที่เช็ดเสร็จ หญิงสาวก็เก็บผ้าเช็ดหน้าเอาไว้ ส่งยิ้มหวานพร้อมกล่าวว่า “ไว้ฉันซักผ้าเช็ดหน้าแล้วจะส่งคืนให้นะคะ วันนี้ขอขอบคุณมากนะคะที่ช่วยไว้ ตอนนี้ขอตัวก่อนนะคะ ไปละค่ะ”

หญิงสาวรีบโค้งหลังเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มรีบเรียกหญิงสาวเอาไว้ “เดี๋ยวก่อน คุณครับ...”

หญิงสาวไม่หันกลับมามองแต่กลับรีบวิ่งขึ้นบันไดไปต่อพร้อมกล่าวว่า “ขอตัวก่อนนะคะ... ดิฉันกำลังรีบจริงๆ ค่ะ”

ชายหนุ่มที่เห็นหญิงสาวไม่รอต้องรีบกล่าวว่า “เดี๋ยวก่อนครับ ไอติมของคุณล่ะครับ...”

เขามือซ้ายขึ้นกวัดแกว่งไอติมโคนที่ยังคงเหลือส่วนโคนสีน้ำตาลอ่อน ส่วนไอติมสีชมพูอ่อนส่วนใหญ่ได้หายไปเกือบหมดแล้ว

พอหญิงสาวขึ้นถึงบันไดชั้นบนสุดก็หันมาโบกมือลาพร้อมกล่าวว่า “อ้อ ฝากทิ้งแล้วกันค่ะ...”

เธอที่กล่าวเสร็จก็รีบวิ่งขึ้นรถที่จอดอยู่คันหนึ่ง

ชายหนุ่มที่เห็นก็รีบก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะรถเหาะของหญิงสาวได้บินขึ้นรันเวย์บนสุดออกไปไกล

*รถเหาะ อนาคตรถจะมีอุปกรณ์ต่อต้านแรงดึงดูดทำให้มีรันเวย์ เพิ่มอีก 3 ชั้น ทางอากาศ

เขาต้องอุทานเบาๆ พร้อมส่ายหน้า “เฮ้อ สงสัยคนขับรถจะอดีตนักซิ่ง...”

ชายหนุ่มมองไอติมโคนที่มือซ้าย ยิ้มตลกขึ้นพร้อมกล่าวว่า “หึหึ ลูนา แล้วคุณรู้หรือยังครับว่า ที่อยู่ของผมคือที่ไหน”

เขาเดินไปพลางหัวเราะไปพลางกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาได้แต่เดินลงบันไดกลับไปซื้อไอติมมาทานบ้าง ระหว่างที่เดินลงก็จัดการส่วนโคนที่ค้างอยู่ซะให้หมดไม่ให้เสียของ และคิดตลกว่า //ซุ่มซ่ามแบบนี้หวังว่าคงไม่หกล้มที่ไหนหรอกนะ ฮ่ะๆ//

เมื่อสักครู่ตอนเขาวิ่งขึ้นบันได บอลลูนลำนั้นยังคงลอยค้างอยู่บริเวณนั้น

ทั้งยังโฆษณาพร้อมแสดงภาพใบหน้าที่งดงามและรอยยิ้มสวยเปี่ยมเสน่ห์ของ ลูนา ให้เห็นเด่นชัด

เขาจึงทราบว่าสาวสวยซุ่มซ่ามคนนี้คือนักร้องคนดัง ลูนา อาลันเทีย

.....

….

ก่อนหน้านั้น 30 นาที

บนอากาศมีรถเหาะจำนวนมากที่กำลังบินเรียงยาวไปตามเส้นแสงเลเซอร์บอกชั้นถนน

ในบรรดารถเหาะเหล่านั้นมีอยู่คันหนึ่งที่มีหญิงสาวผมสีทองยาวนั่งอยู่เบาะหลังมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยความสนใจ หลังจากที่เธอพบเห็นสถานที่แห่งหนึ่งก็รีบหันหน้าไปยังที่นั่งคนขับพร้อมกล่าวว่า “พี่ซาร่าค่ะ จอดรถตรงทางลงข้างหน้าแป๊บนึงนะคะ ”

หญิงสาวที่เป้นคนขับรถชื่อซาร่า หันมองดูกระจกมองหลังพร้อมกล่าวว่า “จะลงไปทำไมคะ ลู นี่อีกแป๊บก็ถึงเวทีที่ใช้ซ้อมการแสดงแล้วน่ะ”

สาวน้อยที่ชื่อว่าลู กล่าวด้วยเสียงที่ออดอ้อน พี่สาวคนขับรถว่า “ก็แถวนี้ย่านการค้าใช่มั้ยคะ ลูอยากทานไอติมนะคะ พี่ซาร่า”

ซาร่า ยิ้มพลางกล่าว “ถ้าอย่างนั้นให้พี่ลงไปซื้อให้ดีกว่ามั้ง”

เธอเองก็ทราบว่าเป้าหมายของสาวน้อยคนนี้ไม่ใช่ ไอติมอย่างแน่นอน

ลูรีบกล่าวด้วยเสียงออดอ้อนอีกครั้งว่า “อ๋า... พี่ก็ขอลูไปเดินเล่นซักแป๊บนะคะ แล้วจะตั้งใจกับงานซ้อมให้เต็มที่เลยค่ะ ”

พอซาร่าได้ยินเสียงขอร้องพร้อมสายตาที่ออดอ้อนอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ก็ทำให้ ซาร่าอ่อนใจลงบ้าง จึงกล่าวตอบว่า “ก็ได้ค่ะ แต่ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะคะ พี่จะให้เวลาเดินเล่นเพียง 30 นาทีเท่านั้น แล้วรีบกลับมาขึ้นรถนะคะ”

เธอส่งยิ้มเล็กน้อยให้กับความเอาแต่ใจของเด็กสาวที่น่ารัก ซึ่งลูก็รีบขานรับอย่างน่าเอ็นดูพร้อมส่งรอยยิ้มร่าเริงไม่ต่างจากเด็กสาว

เมื่อรถเหาะได้จอดลงข้างถนน ลูรีบใส่แว่นกันแดดเลนส์วงรีเล็กขาสีฟ้าอ่อนที่แทบจะไม่ได้ปิดบังดวงตาที่งดงามของเธอ กับหมวกแบเร่ย์สีชมพูดอ่อนใบโปรดทันที

หลังจากลงรถเหาะ เธอก็เริ่มเดินมองดูสิ่งต่างๆ รอบข้างที่ไม่ค่อยจะมีโอกาสได้พบเห็นมากนัก เพราะสำหรับสาวน้อยคนนี้ น้อยครั้งนักที่จะได้เห็นร้านค้าที่เปิดแบบนี้ด้วยตาตนเอง

หลังจากเดินผ่านไปได้สักพักหนึ่ง เธอหยุดยืนมองการต่อสู้ของเกมออนไลน์ RWO อย่างเพลิดเพลิน ตัวเธอจำได้ว่าเคยเปิดการแสดงในเกมออนไลน์เกมนี้ และปัจจุบันเธอยังเป็น พรีเซนเตอร์ ให้กับเกมนี้มาเกือบ 1 ปี ซึ่งเธอเองก็เคยเล่นเกมนี้อยู่ช่วงหนึ่ง แต่พอเธอเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดัง ทำให้มีผู้คนจำนวนมากเริ่มเข้ามารายล้อมรอบตัวเธอมากขึ้นจนเธอไม่สามารถเล่นเกมได้ตามปกติ จึงต้องเลิกไปโดยปริยาย แล้วเปลี่ยนเป็นมาทำหน้าที่ใหม่เป็น NPC ในเกมนั้นแทน แต่ในใจลึกๆ ของเธอยังคงอยากเล่นเกมนี้อยู่เช่นเดิม

*NPC-Non Player Character ตัวละครที่ทางผู้ผลิตเกมสร้างขึ้นมาเพื่อให้ความสะดวกหรือทำหน้าที่ใดหน้าที่หนึ่ง ปกติจะให้เป็น AI บังคับ แต่ในเกม RWO ส่วนใหญ่จะให้คนจริงๆดูแลเพื่อให้สมบทบาท

*AI.- Artificial Intelligence คือปัญญาประดิษฐ์ หรือ ความฉลาดเทียมที่สร้างขึ้นมาให้กับสิ่งไม่มีชีวิต ในเกมออนไลน์มักจะมีตัวละครแบบนี้อยู่มากทั้ง เป็นสัตว์อสูร หรือ NPC เพื่อรับหน้าที่ให้ทำงานในขอบเขตของบทบาทที่ได้รับ

ในขณะที่กำลังเหม่อมองดูจอภาพอยู่ก็มีเสียงผู้ชายตะโกนดังขึ้นมาจากบู๊ทด้านหลังขวามือของเธอ “ยินดีด้วยนะครับคุณลูกค้า คุณได้รับรางวัลที่สองนะครับ”

เธอเหลียวมองไปดูที่ต้นเสียง คิดในใจว่า //อ้อ ที่แท้เป็นบู๊ทให้จับรางวัลงั้นหรออยากเล่นบ้างจังแต่ไม่มีบัตรให้ลองเลย//

หญิงสาวหันหน้ากลับไปมองดูจอภาพต่อไป

เมื่อเธอมองดูต่อไปอีกสักพัก ในจอภาพกำลังแสดงฉากสงคราม เป็นการปะทะกันของอาณาจักรขนาดใหญ่ที่มีผู้ร่วมต่อสู้รวมกันมากกว่า ห้าร้อยล้านคน จุดปะทะที่อยู่ตามสนามรบมีมากกว่าสามสิบแห่ง และสงครามภายในเมืองถึงสิบห้าเมือง ซึ่งเธอเองก็รู้จักอาณาจักรชื่อดังเหล่านี้ รวมไปถึงชื่อกลุ่มพันธมิตรทั้งหมดที่กำลังปะทะกันอยู่ โดยอาณาจักรที่กำลังโดนโจมตีอยู่นั้น มีผู้เล่นที่เป็นราชาต่อสู้อย่างกล้าหาญชาญชัย ขนาดเขาโดนผู้เล่นระดับสูงรุมหลายสิบคนก็ยังคงดูเสียเปรียบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เธอยังคงจำไม่ได้ว่าราชาของอาณาจักรที่ต่อสู้เพียงลำพังนี้เป็นใคร...

สาวน้อยที่กำลังนึกคิดอยู่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายตะโกนดังขึ้นมาจากบู๊ทจับรางวัลด้านหลังอีกครั้ง “รางวัลที่แปดออกแล้วครับ ยินดีด้วยนะครับคุณลูกค้า รอบนี้คุณได้รับไอดีเกมออนไลน์เล่นฟรีหนึ่งปี เดี๋ยวขอบัตรประชาชนอีกรอบนะครับ ผมจะทำเรื่องยื่นสมัครให้ แล้วไม่ทราบว่าคุณลูกค้ามีหรือยังครับ ไอดีเกม Real World Online ถ้ามีผมจะได้ขยายเวลาการใช้เพิ่มให้อีกหนึ่งปีในตอนนี้เลยนะครับ”

เธอที่ได้ยินต้องลอบขมวดคิ้ว พร้อมคิดในใจว่า //อะไรกันชายคนนั้นได้รับรางวัลอีกแล้วงั้นเหรอ คราวนี้เป็นไอดีเกม RWO อีกต่างหาก... น่าอิจฉาจัง อยากกลับไปเป็นผู้เล่นเหมือนเมื่อก่อนจังเลย//

ขณะนั้นในจอภาพก็เกิดเรื่องขึ้นสถานการณ์ของสงครามที่ทำศึกสู้กับอาณาจักรอื่นๆ เพียงลำพังเริ่มเสียเปรียบ ซึ่งจากที่โฆษกกำลังบรรยาย ได้บ่งบอกว่ามีระดับหัวหน้าสาขาที่ดูแลเมืองทำการหักหลัง แล้วทรยศย้ายฝั่ง ทำให้อาณาจักรที่กำลังทำสงครามอยู่ต้องสูญเสียเมืองสำคัญๆ ไปถึงสามเมือง

เธอที่เริ่มจำตัวบุคคลที่ต่อสู้อยู่ก็นึกในใจขึ้นว่า //อ้อ...จำได้แล้ว ราชาของอาณาจักรที่โดนทรยศเป็นผู้เล่นที่มีคุณธรรมสูงมากๆ คอยช่วยเหลือคนอ่อนแอ จัดการพวกผู้เล่นนิสัยเลว และเมืองในอาณาเขตที่ปกครองก็ไม่เคยมีเรื่องทำร้ายผู้เล่นที่อ่อนแอกว่าเลย แถมยังมีกฎระเบียบที่ดีมากๆ แต่ทำไมถึงไม่มีใครพยายามช่วยเหลือเลยนะ... ลูกน้องก็ยังหักหลังอีก ช่างน่าสงสารจริงๆ...//

ติ๊ด!ๆๆ เสียงบางอย่างได้ดังขึ้น

เธอรีบยกแขนซ้ายมาอยู่เบื้องหน้าอย่างฉับไว ที่ข้อมือของเธอได้สวมใส่กำไลข้อมือสีชมพู ซึ่งตรงกำไลมีแสงกระพริบเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ อยู่จุดหนึ่ง

สาวน้อยที่พบเห็นรีบใช้นิ้วชี้มือขวาสัมผัสที่ช่องแสงกระพริบ แล้วในพริบตานั้นก็ปรากฏจอภาพขนาดเล็กลอยขึ้นมาอยู่เหนือกำไลข้อมือเล็กน้อย

ในจอภาพมีซาร่าที่พอเห็นสาวน้อยรับโทรศัพท์ก็รีบกล่าวด้วยเสียงที่จริงจังว่า “ลู รีบกลับมาที่รถเลยนะ พอดีมีการเลื่อนกำหนดซ้อมการแสดง ช่วยรีบกลับมาที่รถใน 5 นาทีนะ”

สาวน้อยรีบขานรับกลับด้วยเสียงที่จริงจัง “ค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

พอเธอรับคำเสร็จจอภาพก็หายไปในบัดดล แล้วค่อยรีบวิ่งไปด้วยสีหน้าที่จริงจังไม่แย้มยิ้มทันที

เด็กสาวที่วิ่งอย่างคล่องแคล่วว่องไวฝ่ากลางฝูงชนก็หยุดวิ่งอย่างกะทันหันที่หน้าร้านไอติม เพื่อสั่งซื้อไอติมรสสตอเบอรี่จากพนักงานสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนรอให้บริการพร้อมรอยยิ้ม

เธอที่ได้รับไอติมโคนจากพนักงานสาวก็รีบเดินออกจากหน้าร้านพร้อมทานไอติมสีชมพูอ่อนหนึ่งคำ ในใจก็นึกคิดว่า //หวานดีจัง ดีแล้วที่แวะซื้อก่อนกลับ//

เด็กสาวเดินด้วยความเบิกบานใจพร้อมฮัมเพลงเบาๆ และรีบก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยความเร่งรีบเลยเหยียบบันไดพลาดทำให้เธอลื่นตกลงมา //ใครก็ได้ช่วยที//

เธอที่ตกใจต้องเผลอหลับตาโดยไม่รู้ตัว และในขณะนั้นเองที่แผ่นหลังของเธอก็เหมือนโดนของแข็งบางสิ่งกระทบ แล้วพอรู้สึกตัวอีกที ร่างกายของเธอก็ถูกทำให้หมุนตัวล้มนอนลงบนพื้นที่แข็ง ในใจต้องนึกแปลกใน //เอ๊ะทำไมมันไม่เจ็บอย่างที่คิด เราเดินขึ้นบันไดมาหกขั้นได้แล้วนะ อย่างน้อยน่าเจ็บกว่านี้สิ//

พอสาวน้อยเปิดตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองกำลังนอนซบอกของชายคนหนึ่ง และไอติมที่แสนอร่อยในมือขวาก็ได้ปิดลงไปยังปากของชายหนุ่มที่อุตส่าห์ช่วยเหลือเธอ

เธอที่เห็นชายที่ช่วยเหลือกำลังขยับปากเล็กน้อยก็นึกคิดได้ว่า //เอ๊ะที่ปากเค้าพยายามอ้า หรือว่า เค้าจะพูดด่าเราสงสัยต้องรีบขอโทษซะแล้ว//

ลูรีบกล่าวด้วยเสียงที่สุภาพเจือความเสียใจ “อ๊ะ ขอโทษนะคะ”

ชายหนุ่มที่ยังทำท่าสะพานโค้งนิดๆ กลางทางขึ้นบันได กล่าวตอบกลับด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวลชวนฟังว่า “อืม ไม่เป็นไรนะครับ เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ พอยืนได้มั้ยครับ”

ลูรีบตอบกลับว่า “อ๊ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ”

แล้วพยายามยืนด้วยตนเองเองทันที เพราะเธอทราบแล้วว่ามือขวาของเขาที่โอบแผ่นหลังของเธอเอาไว้ได้ปล่อยออกแล้ว เพียงแต่ยังคงหยุดค้างไว้ยังด้านข้างตัวของเธอเพื่อให้เธอใช้ช่วยพยุงตัวยืนบนบันไดได้อย่างมั่นคง

พอเธอยืนได้ก็เตรียมใจโดนชายหนุ่มเบื้องหน้าต่อว่าเธอสักคำสองคำ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ ชายคนนั้นกลับเดินขึ้นบันไดต่อไปเฉยเลยไม่มีท่าทีจะด่าว่า หรือดุแม้แต่นิดเดียว

ลูเลยนึกคิดในใจว่า //นี่โกรธขนาดไม่คิดจะมองหน้ากันเลยหรอนั้นงั้นต้องรีบขอโทษ//

เธอจึงคิดจะรีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดไอติมที่ทำเปื้อนหน้าของเขา แต่แล้วในขณะนั้น ชายคนนั้นกลับกำลังจะเช็ดโดยใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเค้าเอง  ในใจจึงนึกขึ้นว่า //ต้องรีบแล้ว!!//

 ลูรีบกล่าวว่า “เอ่อ ขอโทษนะคะที่ทำไอติมเปื้อนหน้าของคุณ ขอให้ฉันเช็ดให้นะคะ”

เธอที่กล่าวเสร็จก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของชายหนุ่ม เธอรีบใช้มือซ้ายแย่งผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือของชายที่ช่วยเธอเอาไว้

ชายหนุ่มกลับเดินถอยลงบันไดไปหนึ่งขั้นก็หลบจากมือซ้ายของเธอได้ พร้อมกล่าวว่า “ไม่ต้องหรอกครับของแค่นี้เอง คุณก็เดินระวังหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุอีก”

สาวน้อยที่ได้ยินคำกล่าวของเขาก็นึกคิดว่า //อ๊า... แววตาแบบนั้นสงสัยยังโกรธ ฉันอยู่แน่เลย//

ใบหน้าของเธอจึงร้อนผ่าวด้วยความอายที่กระทำผิด แต่ก็รีบกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ได้คะคุณอุตส่าห์ช่วยฉัน ขอให้ฉันได้ตอบแทนสักนิดหน่อยนะคะ”

ชายหนุ่มตรงหน้าถอนหายใจทำหน้าเหมือนเบื่อหน่ายกับการที่โต้เถียงกับเธอ พร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ “เฮ้อ งั้นตามสบายครับ”

ลูที่พบเห็นเช่นนั้นก็คิดในใจว่า //สงสัยเค้าคงไม่โกรธเราแล้วสินะ อย่างนั้นต้องรีบหยิบผ้าเช็ดหน้า แล้วเช็ดหน้าให้กับเขาให้สะอาดไวๆ//

เธอรีบส่งยิ้มหวานให้กับชายตรงหน้า เผื่อเขาที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอแล้วจะหายโกรธ เพราะโดยปกติเมื่อเวลาที่เธอกระทำผิดพลาด ขอเพียงแค่เธอยิ้มแบบนี้ คนเหล่านั้นก็จะหายโกรธเธอแล้วรีบส่งยิ้มตอบกลับมาหรือรีบบอกกล่าวให้อภัยเธออย่างอ่อนโยนเสมอมา

ขณะที่สาวน้อยได้เช็ดปากให้ชายคนนี้ ก็เลยได้มองหน้าของคนที่ช่วยเธออย่างชัดเจน

ชายหนุ่มคนนี้สูงกว่าเธอมาก เขาน่าสูงราวๆ 180 ซม. ขึ้นไป ผมสีดำสนิทดุจนิลของเขา แม้จะไม่จัดทรงให้เรียบร้อยแต่ก็ดูดีเหมาะกับดวงตาที่เป็นประกายดุจสตาร์ซัฟไฟร์สีดำที่ดูเยือกเย็นสุขุม เต็มไปด้วยปัญญา จมูกโด่งเป็นสัน ทำให้ดูคมเข้ม ริมฝีปากที่เข้ารูปกับใบหน้ารูปไข่ ที่ทำให้ดูอ่อนโยน อดทน มีความพยายามและรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น ทำให้คนรอบข้างต้องรู้สึกดีแน่นอนว่าถ้าได้อยู่กับคนๆ นี้ เขาจะต้องปกป้องดูแล และช่วยเหลือคนรอบข้าง ถ้าเขายิ้มมากกว่านี้ก็น่าจะดูดีมาก แถมร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม ยิ่งหน้าอกนั้นเธอเพิ่งซบเข้าไปเต็มๆ แท้ๆ

พอเธอเช็ดเสร็จก็เผลอไปจ้องหน้าชายตรงหน้า เมื่อเห็นดวงตาที่ชายหนุ่มจ้องมองตอบกลับตัวเธอ

ตุ๊บ!ๆ เสียงหัวใจที่เต้นแรง แบบไม่เคยมาก่อน

ใบหน้าเธอรู้สึกว่าร้อนขึ้น ในใจรีบคิดว่า //เราอยู่ในช่วงการแสดงๆ...//

เธอรีบกล่าวขึ้นว่า “ไว้ฉันซักผ้าเช็ดหน้าแล้วจะส่งคืนให้นะคะ วันนี้ขอขอบคุณมากนะคะที่ช่วยไว้ ตอนนี้ขอตัวก่อนนะคะ ไปละค่ะ”

พอกล่าวเสร็จเธอพยายามยิ้มหวาน พร้อมโค้งแสดงความขอบคุณ แล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดต่อไป

“เดี๋ยวก่อน คุณครับ” เสียงชายหนุ่มที่ด้านหลังเรียกเธอเอาไว้ เพียงแค่เสียงเข้มก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะขึ้นได้

ในใจของเธอคิดว่า //ต้องตอบเค้าสักคำสองคำแล้วรีบขึ้นรถ//

เธอจึงรีบกล่าวโดยไม่หันกลับหลังว่า “ขอตัวก่อนนะคะกำลังรีบจริงๆ ค่ะ” 

ส่วนในใจยังคงคิดต่อว่า //บันไดอีก 3 ขั้นก็ถึงที่พี่ซาร่าจอดรถรอเราแล้ว//

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง “เดี๋ยวก่อนครับ ไอติมของคุณล่ะครับ...”

เธอที่ได้ยินก็ทราบแล้วว่าตนเองได้เพิ่มเรื่องที่น่าอายขึ้นอีกครั้งอีกแล้ว พอวิ่งถึงทางเดินก็รีบหันหลังกลับไปกล่าวพร้อมโบกมือลาให้กับชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังว่า “อ้อ ฝากทิ้งแล้วกันค่ะ”

พอกล่าวเสร็จก็รีบรีบวิ่งขึ้นรถที่เปิดประตูรอเธอเอาไว้ เมื่อเธอขึ้นรถได้ก็รีบกล่าวว่า “พี่คะ เร่งเครื่องออกเลยค่ะ”

ซาร่าพอฟังก็เข้าใจว่าสงสัยสาวน้อยคงจะเจอพวกแฟนคลับที่พบเจอวิ่งตามมา เลยรีบเปิดเครื่องเร่งความเร็วเต็มพิกัด วิ่งขึ้นถนนชั้นบนสุด ป้องกันไม่ให้มีแฟนคลับคนไหนตามมาทัน

หญิงสาวมองดูใบหน้าของสาวน้อยก็ได้แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่ายว่า “บอกแล้วว่าอย่าไปไงจ้า ดูสิวิ่งหนีจนหน้าแดงเหงื่อแตกเต็มใบหน้าไปหมด แล้วจะมีแรงซ้อมการแสดงมั้ยนั้น”

ลูรีบกล่าวตอบกลับว่า “เปล่านะคะ ไม่ใช่แบบนั้นน่ะค่ะ พอดี.....”

แล้วเธอได้เริ่มเล่าเรื่องราวที่ประสบเมื่อสักครู่ให้ซาร่าฟัง พอซาร่าฟังจนจบก็หัวเราะขึ้นมาทันที ทำเอาคนเล่าต้องกล่าวถามว่า “พี่หัวเราะเรื่องที่ลูตกบันไดเหรอคะ”

สาวน้อยต้องทำหน้างอน เมื่อต้องเจอพี่สาวที่สนิทคนนี้หัวเราะใส่ตัวเอง

ซาร่ารีบกล่าวว่า “เปล่าพี่ไม่ได้หัวเราะลูเรื่องนั้นหรอก แต่พี่ขำตรงที่ ฮ่าๆๆ”

เธอกล่าวไปสักเล็กน้อยก็เริ่มหัวเราะต่ออีกครั้ง ทำเอาคนเล่าชักอยากฟังต่อว่าพี่สาวคนนี้ตลกตรงส่วนไหนจึงกล่าวถามว่า “แล้วพี่ตลกตรงไหนละคะ”

 ลูเริ่มขมวดคิ้วเพราะไม่เข้าใจว่า ตัวหล่อนเองทำอะไรที่น่าหัวเราะมากนัก

ซาร่ายังคงหัวเราะพร้อมกล่าวว่า “ก็เจ้าของผ้าเช็ดหน้าไง..ฮ่าๆๆ”

ลูเริ่มงุนงงแล้วว่า ชายคนนั้นเขาทำเรื่องตลกตรงไหน จึงกล่าวต่อว่า “เค้าทำไมเหรอคะ...”

ซาร่าหยุดหัวเราะอย่างยากลำบาก แล้วค่อยกล่าวตอบสาวน้อยที่มีใบหน้าไร้เดียงสาว่า “ก็ลูจะคืนผ้าเช็ดหน้าให้เขายังไงละ ในเมื่อแม้แต่ชื่อของเค้า ลูยังไม่ทราบเลย”

เธอพูดไปจนจบก็กลับไปหัวเราะอีกครั้งกับความไม่รอบคอบของสาวน้อยที่นั่งเบาะหลัง ที่ในขณะนี้กำลังอุทานเบาๆ กับตัวเองแล้วในใจคิดว่า เธอจะทำอย่างไรถึงจะสามารถคืนผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือของเธอกับชายหนุ่มที่เธอไม่รู้จัก...



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ภารกิจรัก สายลับ ป่วนออนไลน์ ตอนที่ 1 : บทนำ : วันพักผ่อน ย่านการค้า กับ ไอติมสตอเบอรี่ ? re3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 46103 , โพส : 75 , Rating : 786 / 164 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3

#75 : ความคิดเห็นที่ 68054
ดีที่สุด สนุกสุดยอด
Name : siladevil< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ siladevil [ IP : 110.49.241.146 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กรกฎาคม 2556 / 22:56

#74 : ความคิดเห็นที่ 67596
ชื่อก็ไม่รู้แล้วจะคืนผ้าเช็ดหน้ายังไงล่ะเนี่ย
PS.  If it does not go to hell and who will go to hell.
Name : alangod< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ alangod [ IP : 58.11.179.21 ]
Email / Msn: i_love_doll_master(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2556 / 17:19


#73 : ความคิดเห็นที่ 67077
+_+ สนุกมากกกกกก
Name : เมฆาถาโถมยุทธ์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมฆาถาโถมยุทธ์ [ IP : 113.53.151.38 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:50

#72 : ความคิดเห็นที่ 63992
เห้ยๆ พี่เอกพาตูไปไกลช่ะและ แล้วแครอ่ะเห้ย จำกันได้ไหมนิ ไม่ใช้กลับไปโดนดูดคอ ผมว่าไม่น่าโดนดูดหรอกแบบนี้ อย่าลืมว่าป๋าเมต้องไปเครียกับแครอีกระดับ มากกว่า 300 แล้ว พี่เอกพาไปเหนือจรดใต้ เริ่มพาคนอ่านเปี่ยงประเด็นไป อันนึงน่ะครับ
PS.  ไม่ใช่ "สีทาบ้าน" .. ที่เจอ ทุกสถานการณ์ !!.. แล้วบอกว่า "ทนได้" .. ^ ^
Name : tomzacool< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tomzacool [ IP : 61.90.95.237 ]
Email / Msn: tomzacool01_(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2555 / 21:30

#71 : ความคิดเห็นที่ 61511
เคร็ดหนึ่งกระบี่ไรผู้ต้านแน่ๆเลย
PS.  ไม่ใช่ "สีทาบ้าน" .. ที่เจอ ทุกสถานการณ์ !!.. แล้วบอกว่า "ทนได้" .. ^ ^
Name : tomzacool< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ tomzacool [ IP : 58.11.21.202 ]
Email / Msn: tomzacool01_(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2555 / 23:11

#70 : ความคิดเห็นที่ 60627
สนุกมากเลยค่ะ ^^ การดำเนินเรื่องน่าติดตามมากเลย...... อยากให้อนาคตเป็นอย่างนั้นจัง ^///^
Name : yaya- [ IP : 27.55.13.33 ]
Email / Msn: ya723(แอท)hotmail.com
วันที่: 22 กันยายน 2555 / 00:03

#69 : ความคิดเห็นที่ 58049
เข้ามาอ่านครั้งแรกก็ติดใจแล้วเนี่ย
Name : นักดาบติ๊งต๊อง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักดาบติ๊งต๊อง [ IP : 223.207.165.10 ]
Email / Msn: loveforever_ja(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 สิงหาคม 2555 / 14:53

#68 : ความคิดเห็นที่ 52145
 พระเอกมาดแมนสุดๆ ^^
Name : Black Cats< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Black Cats [ IP : 223.207.22.121 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2555 / 23:18

#67 : ความคิดเห็นที่ 51549
หนุกดีครับ
Name : The horror< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The horror [ IP : 223.205.38.109 ]
Email / Msn: Sor_Ror_Vor(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2555 / 21:13

#66 : ความคิดเห็นที่ 45739
ชอบพระเอกแบบนี้แหละ อร๊ายย
Name : ละห้อย [ IP : 27.55.1.144 ]
Email / Msn: -
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 06:46

#65 : ความคิดเห็นที่ 45599
เอ้ยๆๆๆ
สนุกอ่ะ น่ารักดี ><
Name : MikeZaa< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MikeZaa [ IP : 125.25.114.127 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2555 / 20:17

#64 : ความคิดเห็นที่ 42291
ตอนแรกไม่คิดอ่าน...แต่ช่วงนี้เบื่อมากเลยหาอะไรมาอ่าน เรื่องนี้ก็อีกเรื่องที่สนุกดีครับ เริ่มได้ไม่เหมือนใคร...แต่พระเอกจะเทพอีกเป่าเนีย
Name : ขอเป็นเอลล์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ขอเป็นเอลล์ [ IP : 171.7.145.115 ]
Email / Msn: swallofly(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มกราคม 2555 / 14:39

#63 : ความคิดเห็นที่ 38980
เริ่มได้ดี น่าสนใจ ชวนติดตาม
Name : yohying [ IP : 58.137.168.33 ]
Email / Msn: yohying(แอท)yahoo.com
วันที่: 31 ธันวาคม 2554 / 15:44

#62 : ความคิดเห็นที่ 33150
น่าสนุกดีครับ
Name : คนรักนิยายแฟนตาซี [ IP : 118.172.190.160 ]
Email / Msn: battleone(แอท)windowslive.com
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2554 / 15:58

#61 : ความคิดเห็นที่ 31924
น่าหนุก
PS.  Love SuJu+WonYoon fiction.
Name : Used to Be< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Used to Be [ IP : 110.49.245.211 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2554 / 13:32

#60 : ความคิดเห็นที่ 31309
หรือว่าเมธัสเจอควายแล้ว 555
Name : eiawii< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ eiawii [ IP : 58.9.114.12 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2554 / 21:33

#59 : ความคิดเห็นที่ 30268
อืม หนุกดีจัง
PS.  ชีวิตต้องมีจุดเริ่มต้นเสมอและก็จะเริ่มต้นต่อไปเรื่อยๆๆ จนไม่มีวันสิ้นสุด เหอะๆ
Name : JoMbeN< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JoMbeN [ IP : 182.232.55.199 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2554 / 10:11

#58 : ความคิดเห็นที่ 28178
 สนุกดีค่ะ นางเอกดูน่ารักสดใสมากๆเลย
PS.  YIN-DEE-TEE-DAI-RHOO-JUK-KA
Name : mild rose< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mild rose [ IP : 183.89.44.141 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 กันยายน 2554 / 22:59

#57 : ความคิดเห็นที่ 28042
เกมน่าเล่นจังนะค๊าา
PS.  ...........|""""""""""""""""""""""""||_ ...........|..........*THANKS*.........|||"|""__ ...........|__________________ _ |||_|__|) ...........!(@)'(@)""""**!(@)(@)***!(@)''
Name : ShiiFong *< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ShiiFong * [ IP : 118.174.122.235 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กันยายน 2554 / 20:45

#56 : ความคิดเห็นที่ 27595
 สนุกมากเลยครับๆๆๆ
Name : เงาอดูร< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เงาอดูร [ IP : 110.168.108.220 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 สิงหาคม 2554 / 20:21

#55 : ความคิดเห็นที่ 26226

เพิ่งได้อ่าน และจะอ่านต่อไป


PS.  ความเหงาเอยเหมือนคอยเหยียบย่ำให้ทรมาน
Name : KIDno1412< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KIDno1412 [ IP : 49.49.81.144 ]
Email / Msn: kidyourfriend(แอท)sanook.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 20:27

#54 : ความคิดเห็นที่ 25808
กลับมาอ่ายอีกรอบ ปมปริศนา อยู่ตอนต้นเรื่องนนี้เอง
Name : RakNaO< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ RakNaO [ IP : 223.206.9.99 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กรกฎาคม 2554 / 00:46

#53 : ความคิดเห็นที่ 24766
คนที่เราชอบบอกให้เราอ่านอ่ะ ที่แรกเราก็ไม่สนอะไรหรอกนะ แต่ตอนนี้ติดเลยล่ะ>
Name : อีฟฟี่ี่า [ IP : 124.122.126.208 ]
Email / Msn: myname_is_iief(แอท)hotmail.com
วันที่: 21 มิถุนายน 2554 / 21:43

#52 : ความคิดเห็นที่ 23120
lol สนุกดีึค่ะ นางเอกของเราท่าทางจะโก๊ะ
Name : akkanee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ akkanee [ IP : 119.46.162.104 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤษภาคม 2554 / 15:19

#51 : ความคิดเห็นที่ 21784
เสร็จแล้วเซราสก็จับตัวเมธัสมา


เแล้วก็เกิดคู่รักคู่ใหม่! ๕๕๕
Name : ำไใเา [ IP : 223.204.25.23 ]
Email / Msn: opertion_perati(แอท)hotmail.com
วันที่: 6 เมษายน 2554 / 15:07

หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android