[SF KOOKMIN] : FAKE MILK - JUNGKOOK x JIMIN

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 550 Views

  • 15 Comments

  • 48 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    550

    Overall
    550

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
แค่เด็กกว่าจีมิน...ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นเด็กสักหน่อย


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้









 

จริงๆ แล้วก่อนอื่นต้องขอขอบคุณ บังทันวีคลี่ (@BTSXWEEKLY) นะคะ

สำหรับโจทย์ในสัปดาห์นี้ เรื่องนี้ก็ได้แรงบันดาลใจมากจากหัวข้อของแอคนี้เลย

จริงๆ ฝันก็มีความคิดที่จะอยากแต่งมาสักพักแล้วค่ะ แต่ว่าฝันคิดว่า

ตัวฝันเองไม่สามารถทำอะไรได้ในเวลาที่จำกัดนัก แต่สำหรับหัวข้อในสัปดาห์นี้

ทำให้ฝันรู้สึกว่า ฝันคงเสียดายถ้าปล่อยไป ก็เลยสร้างฟิคเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ

ฟิคเรื่องนี้ก็เป็นฟิคน่ารักๆ ใสๆ วัยน่ารักนะคะ เพราะว่าอยากลองแต่งแบบนี้บ้าง

เป็นฟิคที่แต่งไปเขินไป และหวังว่าจะชอบกันนะคะ ฝากดว้ยนะคะ


ฝันเองก็จะพยายามพัฒนาการเขียนของตัวเองอยู่เสมอ และฝากผลงานด้วยนะคะ

ติชมได้เสมอ และฝันก็รับฟังทุกๆ ความคิดเห็นเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ

สำหรับแท็กฟิคฝันใช้แท็กว่า #ฟิคนมกุกมิน นะคะ



ช่องทางการติดต่อ นะคะ


Facebook : https://www.facebook.com/aingdream.fic
 

Twitter : @aingdream 

Line : aingdream 

Kakaotalk : aingdream








เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 ก.ย. 59 / 03:10

บันทึกเป็น Favorite




Fake milk


 

“จีมิน...”

“...”

“...นี่น้องไงลูก...จำไม่ได้หรอ”

 

คนตัวเล็กมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอีกครั้ง น้อง ที่แม่หมายถึงก็คือเด็กตัวสูงตรงหน้าเขานี่น่ะหรอ ดูจากลักษณะท่าทางแล้วก็ติ๋มๆ อยู่หรอกนะ แต่วงแกขนกล้ามเป็นมัดๆ กับต้นขาแน่นๆ ฟิตๆ นั่น


...ไม่สิ...


นี่เรามองอะไรของเราวะเนี่ย~


“น้องจะกลับมาอยู่ที่บ้านข้างๆ เราแล้วนะ...ที่สำคัญ ก็คือน้องเรียนที่เดียวกับจีมินด้วยล่ะ”

อ่า...แม่อยากบอกอะไรก็บอกเลยแล้วกัน เขาคงทำได้แค่เพียงฟังเท่านั้นล่ะ คนตัวเล็กหรี่ตามองเด็กตัวสูง(กว่าเขา) ที่ยืนตัวตรงส้นเท้าชิดปลายเท้าแยก แขนทั้งสองไขว่กันประสานมือตรง...เอ่อ...ก็ตรงเป้าน่ะนะ มันไปอยู่ตรงนั้นพอดีเด๊ะเลย นี่ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ ไม่ได้คิดอะไรเลย

“นี่~

“คะ...คะ...ครับ” 

จีมินหรี่ตาลงอีกครั้งเพราะท่าทีของคนตรงหน้า เรียกแค่นี้ทำไมต้องทำท่าตกใจเล่นใหญ่จนตาโตจนแทบหลุดออกจากเบ้าขนาดนั้น ไม่เข้าใจจริงๆ กลัวเหรอ? ขี้อายเหรอ? หรืออะไร แต่เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ถ้าเขาจำไม่ผิดรู้สึกว่าเด็กนี่....

 


จีมิน...ไปเรียนได้แล้วลูกน้องมารอแล้วนะ

เสียงแม่ของเขาตะโกนเรียกทุกเช้าแหละน่า แต่จะให้ทำยังไงล่ะเมื่อคอนเฟล็กที่แม่เทใส่ถ้วยให้มันดันน้อยเกินไปจนจีมินต้องแอบมาเทใส่เพิ่ม แล้วดูสินี่กว่าจะกินหมดก็เกือบสายแล้ว เจ้าเด็กกระต่ายนั่นก็อีก ทำไมจะต้องมาเป็นภาระเขาทุกวันก็ไม่รู้ จีมินน่ะ...ไม่ค่อยชอบเล่นกับเด็กเท่าไรหรอกนะ แต่ว่าเจ้าเด็กนี่น่ารักดี งั้นจะใจดีด้วยก็แล้วกัน

ครอบครัวจองกุกเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านข้างๆ จีมินได้ราวๆ 2 สัปดาห์ และตอนนี้ก็เป็นการเปิดเทอมวันแรก ด้วยความที่นิสัยเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมของคุณแม่เขาทำให้ท่านสนิทกับเพื่อนบ้านคนใหม่ได้อย่างง่ายดาย แต่พอมีเด็กนี่เข้ามาก็ดีเหมือนกัน จีมินจะได้มีเพื่อนเล่นในวันหยุดบ้าง

จองกุก...กินนี่สิคนตัวเล็กยื่นกล่องสี่เหลี่ยมที่มีลวดลายเหมือนวัวไปตรงหน้าคนอายุน้อยกว่า ก่อนเจ้าตาโตจะมองของในมือคนที่แก่กว่าตนสองปีแล้วเอียงคอด้วยความสงสัย

อะไรหรอฮะ

นมไง...พี่กินไปแล้ว นี่เราก็กินซะนะจะได้โตไวๆ ดูสินี่ตัวเล็กนิดเดียวเองเดี๋ยวจะโตไม่ทันเพื่อนเอานะเด็กชายจีมินในวัย 8 ปีเอ่ยก่อนจะยัดกล่องนมที่ตัวเองแอบขโมยมาจากที่บ้านใส่ในมือน้อง ตอนแรกก็กะว่าจะเอามากินเอง แต่ตอนนี้เห็นว่าเจ้าเด็กกระต่ายนี่น่ารักดี งั้นเขาจะเอาให้สักกล่องก็ได้

อ่า...พี่จีมินใจดีจังเลย

แน่นอนล่ะ...เดี๋ยวจะแอบขโมยแม่มาให้ทุกวันๆ เลยละกัน

และจีมินก็ทำอย่างที่ตนว่าจริงๆ เขาขโมยนมกล่องที่บ้านมาให้จองกุกในทุกๆ เช้าที่ไปโรงเรียน หรือแม้กระทั่งวันหยุดก็ต้องแอบเอาไปให้น้องที่บ้านด้วย เพราะเขามองว่าจองกุกนั้นเป็นเด็กตัวเล็ก ขี้อาย และไม่ค่อยพูดจะถูกเพื่อนรังแกได้ง่ายๆ ดังนั้นเขาจึงต้องดูแลน้องคนนี้เป็นพิเศษ



จองกุกกับจีมินเติบโตมาด้วยกันจนจองกุกจบชั้นประถมก็ย้ายบ้านไปอยู่ที่อื่น จีมินทำได้ดีเลยว่าเจ้าเด็กนี่ร้องไห้จนตาบวมยืนให้เขาปลอบใจอยู่นานสองนาน แต่สุดท้ายก็แยกกันไป จนกระทั่ง 6 ปีต่อมาเจ้าเด็กตัวเล็กที่ว่านั้น ก็มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว


...แถมยังตัวใหญ่กว่าเขาตั้งเยอะ ไม่รู้ว่าไปทำอะไรมา...

 


.........................................................................................



“เรียนคณะอะไรล่ะ”

หลังจากพ่อและแม่ของพวกเขาควงแขนกันออกไปซื้อของมาสำหรับเตรียมอาหารเย็นจีมินก็พาจองกุกเดินตามเข้ามานั่งรอในบ้าน กะว่าจะชวนคุยเพราะเขาจำได้ว่าจองกุกนั้นเป็นเด็กขี้อาย ถ้าเขาไม่เริ่มพูดก่อนเจ้าเด็กนี้ก็คงจะรู้สึกอึดอัด แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

“วิทย์กีฯ”

“ฮะ?

“วิทยาศาสตร์กีฬาไง...ไม่รู้จักหรอ” ไอ้คนอายุน้อยกว่ายังคงเตะท่ายืนล้วงกระเป๋ากางเกงตอบเขาหน้าตาเฉย อะไรของมันวะเนี่ยอยู่ดีๆ กูมาพูดจาไม่เข้าหู

“รู้จัก...แล้วนี่อ่ะไรพูดจาน่ะหางเสียงมีมั้ย”

“มี”

“แล้วทำไมไม่พูดวะ”

“ก็ไม่อยากพูด...ตอนนี้...”

คนตัวสูงเลิกคิ้วให้จีมินทีนึงก่อนจะเดินจากจุดที่ยืนอยู่มานั่งลงข้างๆ คนตัวเล็ก เขาดึงขาทั้งสองข้างของจีมินให้ห้อยลงไปจากโซฟาก่อนจะทิ้งตัวลงหนุนบนหน้าขาของอีกคนหน้าตาเฉย


“อะไรวะ!”  คนตัวเล็กทำท่าจะลุกหนีแต่คนอายุน้อยกว่าก็ลุกขึ้นมาฉุดร่างเล็กนั้นเอาไว้ก่อนจะทิง้ตัวลงนอนบนหน้าขาของอีกคนตามเดิม

“ขอนอนพักแป้บดิ...ขับรถมายังไม่ได้พักเลย” แม้จะพูดห้วนเหมือนเดิม แต่จีมินกลับสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงที่จองกุกพูดนั่นเปลี่ยนไป

“ก็ไปนอนบ้านแกดิ”

“อยากนอนตรงนี้”

“แต่ฉันเมื่อยนะเว้ย!!” คนตัวเล็กโวยวายทั้งที่ยังนั่งนิ่ง ก่อนมือเขาเขาจะถูกอีกคนคว้าไปวางพาดบนตัวหนาแล้วจับเอาไว้แบบนั้น พร้อมบางคำที่ออกมาจากคนที่นอนปิดตาอยู่บนหน้าตัก


“คิดถึง~


“...”


“คิดถึงจีมินนี่นา~


“พูด...อะไร...ของแกวะ”  อยู่ดีๆ ใจของจีมินมันก็เต้นตึกตักขึ้นมา และกว่าที่เขาจะหาปากตัวเองเพื่อเอ่ยสวนอีกคนไปได้นั้นก็นานร่วมนาที

“พูดแบบที่คิดนี่แหละ”

“นอนไปดิวะ...พูดมากอยู่ได้จะนอนไม่นอน”

“ก็จีมินชวนคุย”

“เอ๊ะไอ้นี่~

ยกกำปั้นขึ้นบนอากาศกะจะทุบลงบนหน้าอกของอีกคนสักอึ่ก! แต่พอสายตาได้จดจ้องไปบนใบหน้าของคนที่นอนหลับอยู่บนตักแล้วหมัดหลุนๆ ของจีมินก็ค่อยๆ เลื่อนลงมาเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าจองกุกหลับแน่แล้วหรือยัง แต่รอยยิ้มที่วาดบนใบหน้าที่แสนน่ามองนั่นมันก็ทำให้หัวใจจีมินเต้นขึ้นมาดื้อๆ


...ไอ้เด็กนี่ดูดีชะมัด...


ช่างเป็นเรื่องผิดที่ผู้ชายเหมือนกันกลับมามองว่าไอ้เด็กที่นอนบนตักที่ดูดีขึ้นมาได้ แต่เขาก็ยอมรับจริงๆ ว่าจองกุกนั้นดูดีจนบางทีใจก็เต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก อะไรของมันวะเนี่ยแค่กลับมาก็สร้างปัญหาซะแล้ว

 

…………………………………………………

 

คนตัวสูงบิดตัวไปมาบนโซฟาของบ้าน(คนอื่น) เขาสำรวจสิ่งที่นอนหนุนอยู่ก็พบว่ามันเป็นหมอนอิงแทนที่จะเป็นตักอีกคนไปเสียแล้ว แอบยกยิ้มหน่อยๆ แต่พอมองนาฬิกาที่ผนังก็เข้าใจว่าถ้าให้เขานอนหนุนจีมินนานขนาดนี้คนตัวเล็กได้ตะคริวกินขาก่อนพอดี คิดได้ดังนั้นก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจบนโซฟาก่อนคนตัวเล็กจะเดินถือบางสิ่งเข้ามาในห้องนั่งเล่น

“ตื่นแล้วหรือไง...ขี้เซาชะมัด” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบก่อนจะเดินอ้อมมานั่งข้างอีกคนพร้อมกับวางจานขนมและกล่องนมลงบนโต๊ะเตี้ยๆ ตรงหน้า

“นี่กินนมด้วยหรอเราน่ะ”

“เออสิวะ”

“ไม่ยักจะดูออกนะว่ากิน”

“กรรมพันธุ์เว้ย กรรมพันธุ์~ พูดมากไล่กลับบ้านนะ” 

คนตัวเล็กเริ่มโวยวายเมื่อสังเกตท่าทีอีกคน คงหนีไม่พ้นเอาส่วนสูงเขาไปล้อตามเดิม แต่เขาก็แปลกใจเหมือนกันแหละที่อยู่ดีๆ จองกุกก็ตัวใหญ่ขึ้นมากขนาดนี้ แถมยังดูมีกล้ามมีแพค ไม่รู้ว่าไปกินอะไรหรือไปทำอะไรมา แต่มันบอกว่าเรียนวิทย์กีฬานี่นา สงสัยจะเล่นกีฬาละมั้ง


“ไม่ไปอ่ะ...แล้วก็คืนนี้ขอนอนด้วยคนนะ”

“จะบ้าอ่อวะ...บ้านตัวเองก็มีนอน”

“ก็ยังจัดห้องไม่เสร็จ เตียงนอนก็ยังไม่มี”

“ก็นอนพื้นไปดิวะ” เขาไม่ได้เรื่องมากหรอกนะ แต่อยู่ดีๆ จองกุกขอมานอนบ้านแบบนี้จีมินก็เริม่รู้สึกตะหงิดๆ ใจแปลกๆ ไม่สิ...ใจเขามันดันเต้นแปลกๆ แล้วเขาก็ไม่ชอบเวลาที่หัวใจตัวเองเต้นเหมือนหวั่นไหวกับเด็กตรงหน้านี่สักที

“พรุ่งนี้ไปซื้อของแต่งห้องเป็นเพื่อนหน่อยนะ”

“อะไรวะ...”

“ก็อยากให้จีมินเลือกให้”

“ไร้สาระแล้วไอ้จองกุก!!” จีมินว่าอีกคนออกไปเสียงดัง แต่คนโดนด่ากับยิ้มกว้างแล้วมองหน้าเขา ยิ้งที่มีสาเหตุมาจากบางอย่างที่จีมินทำ เรื่องเล็กๆ ที่ทำให้จองกุกยิ้มได้


“เรียกชื่อกันได้แล้วหรอ”

“...”

“นึกว่าจะลืมชื่อกันซะแล้ว”


คนตัวเล็กได้แต่กระพริบตาปริบๆ มองคนที่พูดกับเขาด้วยรอยยิ้มแบบนั้น ยิ่งหัวใจเต้นแรงเท่าไรจีมินก็ยิ่งหวั่นไหวเท่านั้น ไม่รู้ว่าทำไมการกลับมาของจองกุกมันถึงได้อันตรายแบบนี้ เขากลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะเผลอควบคุมตัวเองไม่ได้ ในเมื่อเขามองจองกุกเป็นน้องที่น่ารักมาตลอด และในตอนนี้ที่จองกุกพยายามแสดงออกต่อเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งมันทำให้จีมินหวั่นไหว และเขาก็โมโหตัวเองที่เป็นแบบนี้เหลือเกิน


“ใครมันจะไปลืมวะ...ไร้สาระว่ะ จะกินไรมั้ยจะไปหยิบมาให้”


จีมินเอ่ยถาม แต่คนตัวสูงก็เอาแต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าแบบนั้น ไม่รู้ว่าแค่เพราะเขาจำชื่อได้แค่นี้ทำไมต้องมีความสุขมากขนาดนั้น จีมินไม่ใช่ปลาทองเสียหน่อยที่จะจำอะไรไม่ได้  เอาล่ะ...เขาไม่อยากสนใจจองกุกอีกแล้ว เพราะถ้าเอาแต่มองหน้าของจองกุกจีมินคงทำตัวไม่ถูกกันพอดี  สุดท้ายคนตัวเล็กเลือกจะหันกลับมาเปิดทีวีดูแล้วกินขนมที่เขาหอบเอามาพร้อมกับจิบนมอุ่นตามช้าๆ ก่อนคนตัวสูงข้างกายจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยบางสิ่งกับเขา


“ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวจะมานอนด้วย”


“เอ้า!~ ไอ้นี่! ฉันยังไม่ได้นุญาตเลยนะเว้ย!! เห้ย!! ไอ้จองกุก!!” เรียกตามหลังไปแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล มันฟังที่เขาพูดบ้างมั้ยเนี่ย ไอ้นี่นี่มันจริงๆ เลย


...เด็กเวร...

 

……………………………………………………….

 

สุดท้ายจองกุกก็มานอนบ้านจีมินจริงๆ แล้วแถมยังลากเขาออกมาเดินซื้อของแต่เช้า มันน่าโมโหจริงๆ เพราะเมื่อคืนจองกุกก็แอบดึงเขาเข้าไปกอด พอเขาโวยวายก็อ้างว่าตัวเองติดหมอนข้าง ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหจริงๆ ด่าย้ำอีกครั้ง


เด็กเวร...


หมับ~

อยู่ดีๆ ไอ้คนตัวสูงก็คว้ามือเขาเข้าไปกุมไว้ จีมินได้แต่มองไปรอบๆ ตัว แม้ว่าจะไม่มีคนสนใจแต่เขากลับรู้สึกอายขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ ผู้ชายสองคนมาเดินจับมือถือแขนกันในที่สาธารณะแบบนั้นมันจะไม่แปลกไปหน่อยหรอ


“ทำอะไรวะ” พยายามกระซิบให้ได้ยินกันสองคนแต่ดูเหมือนไอ้คนตัวสูงจะทำเป็นไม่สนใจ เขาจึงพยายามแกะมือของตนออกจากการเกาะกุมนั่นแต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้

“จับไว้แบบนี้นี่แหละ...จีมินตัวนิดเดียวถ้าเกิดหายไปล่ะแย่เลย”

“นี่~ ไม่ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะเว้ย”

“ไม่ใช่เด็กอะไร...ตัวนิดเดียว ยังเป็นเด็กแน่ๆ ไม่เจอกันหลายปีนี่โตขึ้นบ้างมั้ยนะ”

“ไอ้นี่!~ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนะเว้ย...”

“แล้วใครบอกว่าเป็นล่ะ” จองกุกยังคงเถียงคำไม่ตกฟาก สุดท้ายจีมินเลยทำได้แค่ง้างหมัดขึ้นขู่แต่ไอ้ตัวใหญ่นี่ก็แค่ไหวไหล่น้อยๆ แล้วเดินจูงมือเขาไปดูนู่นนี่ตลอดทาง

...โอ้ยยยยยยยยย!~ จะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย!!...



หลังจากเดินดูของจนเมื่อยและมัน่ใจว่าจองกุกได้ของครบแล้ว รอเพียงแค่เขาจัดส่งให้ถึงบ้าน คนตัวสูงเลยพาเขามานั่งที่ร้านอาหารเพื่อหาอะไรกิน

“อยากกินไรก็สั่งเลยนะ...เดี๋ยวเลี้ยง”

“ไม่ต้องอะ” คนตัวเล็กรีบปฏิเสธ เพราะเขาเห็นว่าแค่มาเดินดูของเป็นเพื่อนนั้นไม่ใช่อะไรที่เป็นเรื่องใหญ่จนต้องเลี้ยงอาหารตอบแทนแบบนั้น

“ทำไมต้องปฏิเสธน้ำใจด้วยเล่า...จีมินเดินเลือกของด้วยทั้งวันเลยนะ”

“ไม่เป็นไรจริงๆ เก็บเงินไว้เหอะ”

“ผมหาเงินเองได้แล้วน่า...ไม่ต้องคิดมากหรอก”

“ยังเด็กอยู่เลยไปหาเงินมาจากไหน”

 จีมินว่ายิ้มๆ กับท่าทีของอีกคน แน่นอนว่าจองกุกนั้นอายุน้อยกว่าเขาแล้วเขาก็ยังมองว่าแค่เด็กที่เพิ่งขึ้นมหาวิทยาลัยจะไปหาเงินมากมายได้จากไหนกันล่ะ


“ผมเป็นนักกีฬานี่...อีกอย่าง...ผมไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะ...ผมโตแล้ว

“...”

“แค่เด็กกว่าจีมินแต่ไม่ได้หมายความว่าผมเป็นเด็กนี่” 


คนตัวโตเอ่ยย้ำด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ภาพของจองกุกในตอนนี้ซ้อนทับกับถาพในวัยเด็กของเจ้าตัว จองกุกที่เคยขี้อาย พูดน้อย และไม่มีความมั่นใจ แต่ทำไมตอนนี้ทั้งดูแข็งแกร่ง มุ่งมั่น มั่นใจและมีความเป็นผู้นำได้ดีแบบนี้นะ

“ยังไงก็อายุน้อยกว่าฉันอยู่ดี จะพูดมากทำไม”

“ตกลงให้เลี้ยงนะ”

“เออๆ”

 

……………………………………………


กลับมาพักที่บ้านได้ไม่กี่ชั่วโมง จีมินก็ถูกจองกุกลากออกมาเดินที่ตลาดนัดตอนกลางคืนต่อ เขาจะปฏิเสธก็ได้นะ เพียงแต่ว่าจีมินเองก็ชอบเวลาที่ได้อยู่กับจองกุกนี่นา เพราะงั้นเลยไม่รู้ว่าจะปฏิเสธไปทำไม นี่เขากับจองกุกกลับมาเจอกันได้กี่วันกันนะ ทำไมถึงดูใกล้ชิดกันได้แบบนี้ ภาพของจองกุกในตอนเป็นเด็กยังคงฉายวนซ้ำๆ ในความคิดของเขาจนจีมินแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขานี่จะโตมาเป็นผู้ชายที่ดูมาดแมนได้มากขนาดนี้


“ไฟเย็นนี่นา~” 

คนตัวเล็กเอ่ยออกมาเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่แขวนขายอยู่ จองกุกลอบยิ้มตามท่าทีที่ตื่นเต้นตอนเห็นไฟเย็นของคนตัวเล็กก่อนเขาจะก้าวเข้าไปซื้อแล้วจ่ายเงินกับคนขายทันที

“นี่~ จะซื้อมาทำไมฮะของไร้สาระ”

“อยากเล่นก็บอกว่าอยากเล่นเถอะน่า...ไม่ต้องมาฟอร์มจัดหรอก” คนตัวสูงว่ากลับไปเลยโดนจีมินยู่จมูกใส่ไปรอบ


ทั้งคู่เดินไปตามทางเดินที่เริ่มมีคนมากขึ้นเรื่อยๆ จองกุกจึงอาศัยช่วงเวลานี่มาคว้ามือของจีมินไปกุมไว้ คนตัวเล็กยังคงมีท่าทีเช่นเดิมคือพยายามที่จะปฏิเสธและดึงมือของตนออก แต่มือของเขานั้นขนาดเล็กกว่ามือจองกุกมาก เรียกได้ว่าฝ่ามือของจองกุกนั้นกุมมือของเขาได้ทั้งมือเลยก็เป็นได้ สุดท้ายคนตัวเล็กก็ต้องยอมแพ้แล้วปล่อยจองกุกจูงมือเขาไปแบบนั้น


ในสถานที่ที่มีผู้คนมากมาย จีมินเงยหน้าขึ้นมองคนอายุน้อยกว่าด้านข้างกายแล้วก็นึกสงสัย ในทุกๆ ครั้งที่เขาจ้องมองไปยังใบหน้านี่ มันเหมือนกลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาละสายตาไปจากจองกุกไม่ได้ จีมินได้แต่หลงใหลไปกับใบหน้าที่น่ามองนั่นครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะรู้ตัวว่าหากเผลอมองก็จะถอนตัวกลับมาลำบาก แต่เขาก็อยากมองอยู่ร่ำไป น่าเหลือเชื่อจริงๆ ที่เด็กน้อยตาโตในวันนั้นจะโตมาเป็นหนุ่มใหญ่ได้แบบนี้ ทั้งเหลือเชื่อ ทั้งประหลาดใจ เพราะจองกุกนั้นเปลี่ยนไปมากจริงๆ


“ผมหล่อหรอ”

!” คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงที่อยู่ดีๆ จองกุกก็เอ่ยออกมา แย่แล้วปาร์ค จีมิน จ้องจนเจ้าตัวเขารู้ตัวแล้วมั้ยล่ะ ไอ้เด็กนี่ต้องแอบลอบขำเขาในใจแน่ๆ

“จีมินกินเบียร์ได้มั้ย”

“ได้ดิวะ”

“ซื้อเบียร์กับไก่ทอดไปกินริมน้ำกันมั้ย แล้วก็ไปจุดไฟเย็นเล่นกัน”

“เออ...อยากทำไรก็ทำเหอะ...จะตามใจให้สักวันก็แล้วกัน” เอ่ยออกไปเหมือนไม่เต็มใจ ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่าอยากตามใจจองกุกมากแค่ไหน บอกแล้วไงว่าเด็กมันน่ารัก โตแค่ไหนมันก็ยังน่ารักแหละวะ นี่ไมได้คิดอะไรเกินเลยเลย

...พูดจริง...

...เชื่อดิวะ...

...บอกให้เชื่อไง...

 

 

“จีมินนี่ตัวเล็กจัง”

“...”

“ถ้าหลงไปกับคนเยอะๆ แบบนี้คงหาตัวยากแน่ๆ”

“ไม่ยุ่งเรื่องส่วนสูงโน๊ะ...ไม่เล่นโน๊ะ แล้วก็เลิกจับมือฉันได้แล้ว ตรงนี้ไม่มีใครแล้ว” 


คนตัวเล็กเอ่ยบอกพร้อมกับดึงมือตัวเองออกมาจากการถูกเกาะกุมเมื่อพวกเขาเดินมาถึงริมน้ำกันแล้ว จีมินทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าพร้อมกันกับร่างสูงที่นั่งตามลงมา เขาวางของเอาไว้ตรงหน้าปล่อยให้กายทั้งสองนั่งเคียงข้างกันในระยะห่างเพียงแค่ 1 ฝ่ามือ สายลมเย็นพัดผ่านผิวกายก่อนจอกกุกจะขะโงกหน้าไปขอยืมไฟแชกจากชายที่จุดบุหรี่สูบมาจุดไฟเย็นของเขาแล้วนำไฟเย็นอันที่เหลือมาจุดต่อไปเรื่อยๆ


ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความสุขราวกับได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง จองกุกมองใบหน้าของคนน่ารักแล้วยกยิ้ม เหมือนฝันที่มันป็นจริง เขาได้กลับมาหาจีมินตามที่เฝ้าขออธิษฐานกับพระเจ้า แล้วจีมินก็ยังคงแสนดีกับเขาเหมือนเดิม เหมือนในวันแรกที่ได้รู้จักกัน พี่จีมินคนนั้น กับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา จองกุกกลับมาแล้วนะ

“ผมสงสัยเรื่องนึง”

“อะไร”

“ตอนเด็กๆ นี่แอบขโมยนมที่บ้านมาให้ผมหมดจนตัวเองอดกินเลยหรือเปล่า”

“บ้าเหอะ!~ ฉันกินของฉันแล้วเว้ยแล้วก็เอาไปให้แกกล่องนึง เพราะเห็นว่าแกมันตัวเล็กหรอก” จีมินเอ่ยบอกก่อนจะแยกเขี้นวใส่เพราะดูเหมือนจองกุกจะวกเข้ามาที่เรื่องส่วนสูงอกจนได้

“ตอนนี้ผมตัวใหญ่แล้วนะ...”

“...”

“ผมดูแลและปกป้องจีมินได้แล้วล่ะ”


“พูดบ้าอะไรวะเนี่ย...แล้วอีกอย่างอ่ะ ฉันเป็นพี่แกตั้งสองปีนะเว้ย ทำไมเอาแต่เรียกชื่อฉันเฉยๆ แบบนั้นวะ น่าโมโหชะมัด” จีมินพยายามพูดกลบเกลื่อนเพราะเขารู้สึกว่าหน้าของตัวเองมันร้อนฉ่าไปหมด หัวใจก็เต้นแรงขึ้นดื้อๆ บ้าจริงๆ เขาจะหวั่นไหวกับไอ้เด็กนี่อีกกี่ร้อยกี่พันหนกันนะ


“ถ้าไม่ชอบให้ผมจับมือ ต่อไปผมจะคอยเดินตามจีมินให้ก็ได้”

“...”

“แล้วถ้าไม่ชอบให้ผมเรียกชื่อเฉยๆ จีมินจะให้ผมเรียกจีมินว่าอะไร”

“...”

“ระหว่าง...”




“คนดี”



“กับ”




“ที่รัก ~



ดวงตาเรียวของจีมินเบิกกว้างขึ้นทันทีกับข้อเสนอที่เอ่ยอย่างตรงไปตรงมาของคนข้างกาย เขาไม่รู้ว่าตอนนี้จองกุกต้องการอะไร แต่ว่าถ้าจองกุกเอาจริงขึ้นมาเขาจะทำยังไง บ้าจริง~ พวกเขาเพิ่งกลับมาเจอกันเองนะ แต่จะบอกความจริงก็ได้ว่าจีมินก็คิดถึงไอ้เด็กน่ารักนี่อยู่เหมือนกัน หลายครั้งที่เขาเอารูปในวัยเด็กมาเปิดดูแล้วก็เอาแต่เฝ้าฝันว่า ตอนนี้เด็กกระต่ายของเขาจะโตไปขนาดไหนแล้วนะ เมื่อไรที่จองกุกจะกลับมาอยู่กับเขาให้เขาได้ดูแลอีกกันนะ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้...หน้าที่ของเราจะสลับกัน เพราะจองกุกนั้นโตเกินกว่าที่จีมินจะปกป้องได้แล้ว


“...ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้...ไว้ตอบหลังจากนี้ก็แล้วกัน”


เพราะเห็นพี่ชายตัวเล็กเงียบไปจองกุกเลยยอมยืดเวลาในการตัดสินใจนั่นให้อีกครั้ง เพื่อทำสิ่งอื่นแทน มือแกร่งยกขึ้นสอดผ่านวงแขนของคนตัวเล็กโอบรอบเอวบางแล้วดึงร่างอีกคนให้เข้ามาใกล้ร่างของเขามากขึ้นก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหน้าน่ารักที่กำลังเบิกดวงตากลมโต แต่ทันทีที่กลีบปาของจองกุกแตะลงบนกลีบปากจิ้มลิ้มดวงตาคู่สวยของจีมินก็ปิดลงทันที เสมือนการน้อมรับสัมผัสอุ่นนั้น เนิ่นนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้เจอกัน นานแค่ไหนกันที่ไม่ได้ใช้วเลาร่วมกัน นานแค่ไหนกันนะที่จองกุกรอที่จะมอบจูบนี้ให้กับจีมิน จากเด็กน้อยที่เอาแต่เดินตามจีมินต้อยๆ วันนี้พร้อมจะเดินจูงมือไปเคียงคู่กับจีมินแล้วนะ


“ตอนแรกที่แม่บอกว่าจะย้ายกลับมาอยู่บ้านเก่านี่ผมดีใจแทบแย่” คนตัวสูงเอ่ยหลังจากถอนกลีบปากออกมา เขายกมือเรียวขึ้นเสยปอยผมสีอ่อนที่ปกคลุมหน้าผากของอีกคน


“เพราะผมรู้ว่าผมจะได้กลับมาอยู่กับรักแรกของผมอีกครั้ง” 


บอกเหตุผลก่อนจะประทับจูบอุ่นลงบนหน้าผากมนนั้นแล้วเลื่อนใบหน้าของตนให้ลงมาอยู่ระดับเดียวกันกับคนตัวเล็ก มองจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังกระพริบตาปริบๆ เหมือนคนที่ต้องมนต์สะกด พี่จีมินของเขาพูดอะไรไม่ออกแล้วสิท่า งั้นจองกุกจะขอถามย้ำอีกสักหนเถอะนะว่า


“จีมิน...เป็นความรักให้ผมได้มั้ยครับ”

 

 

ไม่ว่าจองกุกจะเอ่ยถามเขี่คำถาม แต่จีมินก็ไม่ได้ตอบกลับไป คนตัวเล็กยังคงนั่งเงียบจนรถคันสวยขับกลับมาถึงบ้าน เขาเพียงแค่ขอบคุณก่อนจะก้าวลงจากรถ กะจะเดินเข้าบ้านไปแต่ก็กังวลว่ามันจะทำให้จองกุกรู้สึกไม่ดี แต่ก็ดูเหมือนว่าเด็กนี่จะไม่ได้กังวลอะไรเลยนะ แล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ได้อยากปฏิเสธจองกุกอยู่แล้วเพียงแต่จีมินคิวด่าตอนนี้มันกะทันหันไปหมดจนเขาตั้งตัวไม่ทัน และหัวใจมันก็ดันเต้นแรงจนแทบบ้า มันแรงกว่าทุกๆ ครั้ง ยิ่งนึกถึงสัมผัสของจูบผะแผ่วนั่นเขาก็ยิ่งใจเต้นไม่หยุด


...จอน จองกุกนี่อันตรายจริงๆ...


“จีมินรู้เปล่า...นมทุกกล่องที่จีมินให้อ่ะ ผมเก็บตรงมุมกล่องเอาไว้หมดเลยนะ”

“...บ้าเปล่าตั้งกี่ปีแล้ว”

“พูดจริงๆ นะ ถ้าจีมินไม่เชื่อไว้พรุ่งนี้มานอนห้องผมก็ได้นะผมจะเอามาให้ดู”

“ไม่ต้องหรอก” คนตัวเล็กรีบปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่กล้าไปอยู่แล้ว อยู่ดีๆ มาชวนไปห้องหลังจากเพิ่งเผยความรู้สึกแบบนี้ใครมันจะกล้าไปวะ อันตรายชัดๆ

“จีมินครับ”

“อะไรอีกล่ะ”

“พรุ่งนี้ตื่นแล้วก็โทรมาปลุกด้วยนะ”

“เออๆ” เอ่ยตอบกลับไปอย่างไมได้ใส่ใจอะไรนักเพราคิวด่ามันไม่ใช่เรื่องที่เป็นปัญหาเนื่องจากเขากับจองกุกก็แลกเบอร์กันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่อยู่ดีๆ จีมินก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ตรงกับที่จองกุกเอ่ยอย่างพอดิบพอดี

“เหมือนแฟนกันเลยเน๊อะ”


“เอ๊ะ!~ ไอ้นี่...รีบกลับบ้านไปนอนไป” ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนทั้งๆ ที่แก้มทั้งสองข้างแดงไปหมด โชคดีที่ตอนนี้มันมืดแล้วไม่งั้นจองกุกคงได้ล้อเขาแน่ๆ ไอ้เด็กบ้านี่จะทำให้ใจสั่นอีกกี่รอบกันวะ บ้าชะมัดเลย!!

“ได้~ แต่จีมินลืมอะไรหรือเปล่า”

“อะไร”

“จีมินยังไม่ตอบผมเลยนะว่า...”

คนตัวสูงคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของจีมินเอาไว้เหมือนการล้อกให้ร่างเล็กยืนอยู่กับที่ก่อนจะพยายามยื่นหน้าเข้าไปหาคนน่ารักนั่นแล้วเอ่ยบางสิ่ง

 “ตกลงจะให้ผมเรียกว่ายังไงดีครับ”

“...”

“ที่รัก”


จีมินต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลยที่เขาเผลอได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงกับคำถาม ไม่สิ...มันคือประโยคบอกเล่าหรือเปล่านะ ที่รัก งั้นเหรอ

“หึหึ~ ตกใจหรอ...วันนี้ดึกแล้วรีบไปนอนเถอะนะ พรุ่งนี้เจอกัน”

“เออ...” พยายามควบคุมน้ำเสยีงของตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แต่พอเห้นจองกุกยิ้มจีมินก็อดยิ้มตามไม่ได้

“อย่าลืมโทรปลุกผมล่ะ”

“เออ...เอ้ย~ ทำไมต้องโทรล่ะวะ”

“ไม่รู้ล่ะจีมินสัญญาแล้ว”

“เออๆ...ไปนอนได้แล้วไป ดึกแล้ว” เขาบอกปัดก่อนจองกุกจะโบกมือลาและจีมินก็ยกมือขึ้นเพื่อตอบกลับไปเท่านั้น แต่พอจะเดินเข้าไปในรั้วบ้านจริงๆ คนตัวสูงก็ดันฉุดข้อมือของเขาเอาไว้

“จีมิน~~~~

“อะไรอีกล่ะ”


จุ๊บ~


“ฝันดีนะครับ”

แค่จะบอกฝันดีทำไมต้องมาจุ๊บด้วยล่ะวะ!!! จุ๊บชาวบ้านแล้วยังมายิ้มกวานแบบนั่นอีกหรอ ไอ้เด็กฉวยโอกาส ไอ้เด็กหน้าตาดี ไอ้คนตัวใหญ่ล่ำบึ่ก ไอ้คนที่ชอบทำเขาใจเต้นแรก ไอ้เด็กไม่ดี ใจเขามันสั่นจนแทบจะเดินเข้าบ้านไม่ถูกอยู่แล้วนะ!


...ไอ้เด็กเวรนี่!! >////<...

...แล้วนี่อะไรกันวะ...

...โสดมาตั้งนานเจอหน้าไอ้เด็กนี่ได้วันสองวัน ดันมีแฟนแล้วว่ะ...

...ไวไฟชะมัด แย่จริง...






+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
น่ารักมั้ยคะ...ถ้าชอบกดไลค์โดนใจกดแชร์ (ไม่เสี่ยวโน๊ะ)
ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ 
ขอถามหน่อยนะคะ ตัวหนังสือเล็กไปหรือชิดกันไปมั้ยคะ
บอกได้นะคะเดี๋ยวฝันเข้ามาแก้ให้
แล้วก็ฝากแท็กฟิค #ฟิคนมกุกมิน กันด้วยนะคะ
ขอบคุณมากๆ ค่า ^O^








ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ อิงฝัน จากทั้งหมด 19 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 กันยายน 2559 / 14:46
    น่ารักมากกกกกกกก
    #15
    0
  2. #14 may1094 (@may1094) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 14:17
    น่ารักอะ เขินตัวเป็นเกลียวเลย
    #14
    0
  3. #13 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:56
    โอ๊ยยยยย น่ารักอะไรขนาดนี้คะะะ น่ารักๆๆๆ แบบเขินค่ะ จองกุกรุกแรงจริงไรจริง นี่เขินมากกรี๊ดกับเพื่อน ให้ผมเป็นความรักของจีมินได้มั้ยยย อือหื้อเราก็อยากให้จองกุกเป็นความรักของเรานะะ โอ๊ยยอ่านไปยิ้มไป
    #13
    0
  4. #12 nidaiki (@e-nongnid) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:55
    โอ๊ยยยยย น่ารักอะไรขนาดนี้คะะะ น่ารักๆๆๆ แบบเขินค่ะ จองกุกรุกแรงจริงไรจริง นี่เขินมากกรี๊ดกับเพื่อน ให้ผมเป็นความรักของจีมินได้มั้ยยย อือหื้อเราก็อยากให้จองกุกเป็นความรักของเรานะะ โอ๊ยยอ่านไปยิ้มไป
    #12
    1
    • 24 กันยายน 2559 / 19:58
      ไม่สิต้องบอกว่า จีมินเป็นความรักให้ผมได้มั้ย จำสลับง่าา นี่เม้นเด้งไปสองรอบด้วย มันค้างง่าา
      #12-1
  5. #11 Waterseapink (@namyarintra2545) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 17:35
    งื้อออ น่ารักแรงงงงง ละมุนละไม ;-; ยัยคนดี ที่รักของจอนจองกุกกก มีความน่ารักและพลังทำลายสูงมากคู่นี้ ชอบๆ !
    มาอัพไวๆนะะ ! สู้ๆ ไฟท์ติ้ง !
    #11
    0
  6. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 16:51
    ฮือออออ เขินนน น่ารักกรุ๊งกริ๊งมากมายยย %>_<%
    #10
    0
  7. #9 ขนมหวานสีฟ้า (@namfon627) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 13:12
    น่ารักกกกก จองกุกกลับมาดูแลจีมินแล้วววว ตกลงให้น้องเรียกว่าที่รักใช่ไหมล้าาาาา จีมิน~
    #9
    0
  8. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 11:32
    เป็นฟิคที่หกา้ดี่หกปพดหก่กแห่ฟาัก่ด่หก่ดาเรัฟีพปกววดผ่กหัดมากๆค่ะ ดีต่อใจตั้งแต่เช้าเลย(มันจะเที่ยงแล้วม่ะ) จองกุกน่ารักมากๆ มีเก็บมุมกล่องนมไว้ด้วย โอ้โห น่ารักมาก เป็นเราคงเขิลตายมีมีการมาเถียงกันแบบจีมินแน่ๆอ่ะ ฮือออออ
    #8
    0
  9. #7 เพิธ (@huskyguy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 11:16
    น่ารักจังเลยฮือออออเด้กขี้อายวันนั้นหายไปแล้ววว
    #7
    0
  10. #6 i-dad
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 10:37
    น่ารักอ่ะ เด็กขี้อยคนนั้นหายไปไหนแล้วค่ะ 5555
    #6
    0
  11. #5 The-Stranger (@stranger18) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 10:25
    โแ้ยยยย คือมันแบบ ฮือออออออ อ่านไปยิ้มไปเลยคะ ทำไมน่ารักจังเลย มีความมุ้งมิ้งจนมดแทบขึ้น ฮือออออ จองกุกรุกแรงมากอะ เขินมั่กๆๆๆๆๆ
    #5
    0
  12. #4 ้Htp
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 09:07
    น่ารักอ่ะฮือออ จองกุกไม่ใช่เด็กเเล้วนะ กี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #4
    0
  13. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 08:34
    โอ้ยเขินมากเลยยย-//- ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ หนูเห็นในทวิตว่าพี่ฝันก็ยุ่งๆกับงานข่าวที่ต้องส่งอาจารย์ แต่ก็ยังสละเวลามาอัพฟิคให้อ่านกัน ยังไงก็ขอบคุณและก็มาแต่งอีกเรื่อยๆนะคะ
    #3
    0
  14. #2 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 04:52
    จริงเนอะ จีมินโสดมาตั้งนาน พอเด็กกุกกลับมาดันมาเป็นแฟนพี่เค้าซะงั้น
    #2
    0
  15. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 02:06
    กรี๊สสสสสสสสสน่ารักมากกกกกกกกกกกกอะพี่ฝัน ฟิคฟินมากกกกกกจองกุกแบบดี๊ดีอะกรี๊สสๆๆๆๆๆ
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น