[One-Short Twice] One-sided Love { Mina x Sana } ft.Twice

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 189 Views

  • 4 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    189

    Overall
    189

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
#มินะนก


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
미나  x  사나

'  One - Sided  Love  '








* เรื่องนี้ใช้ Timeline เดียวกับเรื่อง photograph ของเรานะคะ ตัวละครเดียวกันหมดเลย*


* เกิดจากจินตนาการอันล้ำลึกของไรท์เตอร์เท่านั้น ไม่มีเจตนาทำให้ผู้ถูกกล่าวถึงทุกคนในฟิคเสียหาย *


Thanks  For  Theme










พูดคุย  ติชม  ทวงฟิคได้ที่  @pixppd  หรือ  #มินะนก

ขอบคุณที่แวะเข้ามาไม่ว่าบังเอิญหรือตั้งใจ  :)


O W E N TM.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 ก.ย. 59 / 00:30

บันทึกเป็น Favorite




미나  x  사나





                         เสียงลูกบาสกระทบกับพื้นสนามดังสะท้อนไปมาภายในโรงยิมพละศึกษา  เหล่านักกีฬาบาสผู้มีชื่อเลียงโด่งดังข้ามสถาบันต่างฟาดฟันลีลาการเดาะและชู๊ตบาสอย่างไม่มีใครยอมใคร 



                         การฝึกซ้อมเพื่อเตรียมตัวที่จะแข่งขันในโปรแกรมที่จะมีขึ้นในไม่ช้านี้ของทีมบาสประจำโรงเรียนดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนล่วงเลยมากว่าครึ่งวัน  เมียวอิ มินะ  กัปตันทีมบาสกระโดดทำ3แต้มให้ทีมตัวเองก่อนเอ่ยปากยุติการซ้อม  จื่อวี่จึงกระโดดเลอัพทำแต้มเพื่อเป็นการปิดเกมส์อย่างสวยงาม



                         “เหนื่อยละโว้ยยยย”  ร่างสูงของ  โจวจื่อวี่  สมาชิกทีมบาสตัวเด่นของทีมพุ่งเข้าไปแผ่ขยายร่างกายอันสูงใหญ่ของเธอลงบนพื้นข้างสนาม  ตามด้วยสมาชิกทีมอย่างคิมดาฮยอนผู้ที่ได้รับฉายาว่าเพชรของทีมล้มตัวลงนอนทับร่างของจื่อวี่อีกชั้นหนึ่ง



                         “โอ้ยหนัก!!



                         คนอยู่เบื้องล่างร้องโอดโอยเมื่อดาฮยอนกลิ้งไปมาบนตัวเองอย่างสนุกสนาน  มินะมองภาพของสมาชิกที่เธอได้ยินมาว่ามีแฟนคลับมากที่สุดในทีมบาส(รองลงมาจากเธอ)แล้วก็อมยิ้มนิดๆ


                         ให้แฟนคลับพวกแกมาเห็นตอนนี้ด้วยเถอะ..




                         “เราจะซ้อมกันไปอีกนานไหมเนี่ย  นี่ซ้อมตั้งแต่สี่โมงแล้วนะมินะ”  คังซึลกิ  ตัวท็อปอีกคนของทีมบาสเดินเข้ามาหามินะที่กำลังกระดกขวดน้ำแร่ในมือ



                         “เรื่อยๆอ่ะพี่  กลับก่อนก็ได้”


                         “งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”



                         รุ่นพี่ตัวสูงโบกมือลามินะก่อนวิ่งเหยาะๆไปหาแฟนสาวที่มานั่งให้กำลังใจตั้งแต่เริ่มซ้อม




                         “แฟนพี่ซึลกินี่น่ารักจังแฮะ”  จื่อวี่เอ่ยหลังจากเสร็จสิ้นสงครามระหว่างเธอกับดาฮยอน


                         “ใช่...  มีการมาให้กำลังใจกันด้วยอ่ะ”  ดาฮยอนชันตัวขึ้นนั่งพร้อมกับรับขวดน้ำแร่จากมินะ


                         “อิจฉาหรือไงไอ้เต้าหู้! 



                         เสียงเล็กแหลมเรียกความสนใจจากทีมบาสทั้งทีมดังแหวมาแต่ไกล  ปรากฎร่างของ  ซนแชยอง  แฟนสาวที่ดาฮยอนรักและเทิดทูนไว้เหนือหัวเสมอ  และเมื่อได้ยินเสียงคนรักของตน  ดาฮยอนก็รีบลุกขึ้นทันที



                         “โหยยย  พี่หู้ไม่ได้อิจฉานะ  แค่พูดคล้อยตามไอ้จื่อมัน”


                         “ว่าไงนะโจวจื่อวี่! 



                         เสียงอีกเสียงที่ไม่ต้องเดาเลยว่าใครทำเอาคนที่ถูกพูดถึงรีบลุกขึ้นยืนแทบไม่ทัน อิมนายอนเดินกอดอกเข้ามาหาจื่อวี่ที่แอบกระแทกส้นเท้าใส่พี่ตัวเตี้ยข้างๆ



                         “ไหงมาโบ้ยให้ฉันล่ะ”


                         “ไม่ได้โบ้ยโว้ย  ก็คล้อยตามเอ็งจริงๆนี่”



                         สองพ่อบ้านใจกล้ายืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้กับชะตากรรมของทั้งตัวเองและผู้ร่วมชะตากรรมด้วยกัน  รวมทั้งสมาชิกทีมบาสผู้ที่อาสาจะเป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงข้าวต้มอย่างเมียวอิมินะและคณะอีกสี่ห้าคนด้วย



                         “เมื่อคืนตัวไม่ตอบแชทเค้าแล้วมาพูดงี้อีก  เค้าน้อยใจนะ”  ซนแชยองเบะปาก  เธอย้ายตำแหน่งมือจากกอดอกมาเป็นเท้าสะเอวอย่างงอนๆ


                         นั่นไง...  สัญญานของภูเขาไฟกำลังปะทุมาแล้ว...




                         “เมื่อคืนเค้าเล่นซุปเปอร์สตาร์จนแบตหมดแล้วลืมตอบอ่ะ...  เค้าขอโทษนะเฉือน้อย”  ดาฮยอนก้มหน้าจนคางแทบชิดอก


                         โถ่...  ไม่น่าไปท้ามินะแข่งเมื่อคืนเลย...



                         “ใช่สิ!!  เกมส์สำคัญกว่าเค้านี่  ทีเค้าไม่ตอบแชทเตงเตงก็ว่าเค้า!  น้ำเสียงงอนๆเริ่มสั่นนิดๆพร้อมกับดวงตากลมโตของแชยองที่เริ่มมีน้ำใสๆเอ่อคลอเต็มดวงตา


                         ชิบหายแล้วไงล่ะคิมดาฮยอน...



                         “เค้าขอโทษ...”


                         “ฮื่อ!!  งอนแล้ว!!  ตามมาง้อด้วย!!! 



                         พูดจบ  แชยองก็หมุนตัวกลับออกไปทางประตูเข้าสนามบาส  ดาฮยอนจึงรีบติดสปีดฝีเท้าตามแฟนสุดที่รักของตนออกไป


                         ได้แต่ภาวนาในใจว่าพรุ่งนี้ดาฮยอนจะกลับมาซ้อมบาสแบบครบสามสิบสองนะ...




                         “พี่ไม่ได้โกรธเธอจื่อวี่  ไม่ต้องทำหน้าเหมือนหมาปั๊กสำนึกผิดขนาดนั้นก็ได้”  นายอนคลี่รอยยิ้มออกมาบางๆ 


                         “จริงหรอคะ?”  ได้ยินปุ๊บจื่อวี่ก็ยิ้มกว้าง


                         นึกว่าจะต้องให้พี่มินะรับเป็นเจ้าภาพเพิ่มอีกงานแล้วน่ะสิ...




                         “เอาไว้ทบยอดหน้าละกัน  เพราะพี่ต้องเคลียร์บัญชีเก่าก่อน”



                         บรรยากาศทะมึนทึมที่พึ่งผ่านไปเคลื่อนที่ครอบคลุมจนทั่วพื้นที่อีกครั้ง  ครั้งนี้มินะเริ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง  ดูว่ามีเงินพอจะซื้อข้าวต้มไปหยอดให้ทั้งสองคนหรือเปล่า


                         หรือจะเปลี่ยนเป็นกระเพาะปลาดีนะ?




                         “ตามพี่มา”  น้ำเสียงนิ่งๆของอิมนายอนเรียกขนแขนของทุกคนลุกขึ้นเป็นแถบ  จื่อวี่ได้แต่ก้มหน้าและฝืนขาตัวเองให้ก้าวตามนายอนไป


                         คืนนี้คงต้องสวดมนต์ให้ทั้งคู่ก่อนนอนแล้วล่ะ




                         “ฉันว่าเราแยกย้ายกันเถอะ  เผื่อเมียใครมาตามอีก”  มินะว่าก่อนที่นักบาสทุกคนจะแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า



                         ขาเรียวยาวพาร่างบางมาหยุดอยู่ที่ตึกพยาบาลของโรงเรียน  มินะเดินเตะฝุ่นไปรอบๆรอเวลาที่คนที่อยู่อีกฝั่งของประตูจะออกมาสักที



                         ไม่นาน  จองยอนก็ออกมาพร้อมกับโมโมะ  ทั้งสองคนเดินเข้ามาพูดคุยกับมินะนิดหน่อยก่อนเดินจับมือกันไปที่รถของจองยอน  มินะชะเง้อมองบานประตูที่เปิดแง้มไว้  ตั้งใจรอบุคคลสุดท้ายที่น่าจะปรากฎกายในอีกไม่กี่นาทีนี้



                         “รอนานมั้ยมินะ” 


                         เสียงเล็กของ  'มินาโตะซากิ  ซานะ'  ผู้ที่เป็นหนึ่งในนักเรียนแลกเปลี่ยนก๊วนเดียวกับมินะ  โมโมะและจื่อวี่ดังขึ้นพร้อมๆกับร่างของเธอที่หิ้วของพะรุงพะรังตามออกมาด้วย  มินะจึงรีบเข้าไปช่วยแบ่งเบาภาระของเธอไว้ส่วนหนึ่ง



                         “ไม่นานหรอก  กลับกันเถอะ” 




                         สายฝนเริ่มโปรยลงมาหลังจากที่มินะพึ่งสังเกตเห็นเมฆครึ้มกระจายตัวเต็มท้องฟ้า  ปกติแล้วฝนแค่นี้เธอก็สามารถว่าฝ่าออกไปได้ง่ายๆโดยที่ไม่ต้องกังวลต่อว่าเธอจะป่วยหรือเปล่า  แต่เพราะคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆกันนี้เป็นมนุษย์ผู้อ่อนปวกเปียกและไวต่อความชื้นมากๆ  จึงทำให้ทั้งคู่ต้องติดแหงกอยู่ที่ใต้ถุนตึกพยาบาลนี้อย่างช่วยไม่ได้



                         “งานวันนี้หนักมั้ย”


                         “นิดหน่อย  มีแค่นิ้วซ้นแล้วก็แกล้งเจ็บ”


                         “ให้เดาก็คงเป็นพวกแก้งค์เดิมใช่มั้ย”


                         “สงสัยฉันต้องไปหายาบริหารเสน่ห์ให้ลดลงแล้วล่ะ”



                         แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน  มินะหันมองใบหน้าด้านข้างของเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มให้กับผีเสื้อที่บินผ่านหน้าของเธอไป



                         ให้ตายสิ...  ขนาดผีเสื้อฉันยังไม่พอใจมันเลย




                         ใบหน้าด้านข้างของซานะงดงามราวกับเทพสรรค์สร้าง  จมูกโด่งเป็นสันเขื่อนของเธอทำให้มินะอยากลองเอาขอบกะละมังของตัวเองเข้าฟัดบ้าง




                         ใช่แล้วล่ะ...  เมียวอิมินะผู้ที่ฮอตเป็นเบอร์หนึ่งของทีมบาสตกหลุมรักเพื่อนสนิทจากดินแดนบ้านเกิดเดียวกัน




                         ยิ่งมองใบหน้าของซานะนานเท่าไหร่...


                         เขาก็ยิ่งหลงใหลเธอมากขึ้นเท่านั้น




                         “ฝนซาลงแล้ว  เรากลับหอกันเถอะ”  ซานะลุกขึ้นและออกเดินไปโดยที่ไม่รอมินะก่อน  เมื่อได้สติแล้วมินะจึงรีบวิ่งตามเธอออกไปพร้อมกับของที่ซานะฉวยโอกาสใช้สถานการณ์บีบบังคับให้มินะเป็นผู้ถือทั้งหมดด้วยตัวเอง


                         ของของตัวเองแต่ให้คนอื่นถือเนี่ยนะ...  จริงๆเลย...




                         ทั้งสองมาหยุดยืนรอรถประจำทางที่ป้าย  เพียงครู่เดียวรถประจำทางที่พวกเธอโดยสารไปกลับระหว่างโรงเรียนกับหอพักก็มาถึงป้ายจุดหมาย  เดินเท้าต่อไปอีกนิดหน่อยก็ถึงสถานที่ที่พวกเธอใช้หลับนอนสักที



                         กดรหัสห้องประตูที่มินะเป็นคนเสนอให้ตั้งเป็นวันเกิดของซานะเพราะเจ้าตัวขี้ลืม  เมื่อปลดล็อคประตูได้แล้ว  ซานะก็พุ่งตรงไปที่ห้องนอนและกระโดดลงบนเตียงทันที



                         “อาบน้ำก่อนสิ”


                         “ค่อยอาบ  ง่วงอ่ะ”



                         น้ำเสียงเล็กอันเป็นเสน่ห์ของซานะทำให้ใบหน้าที่ตั้งใจเก็กขรึมไว้ตั้งแต่แรกคลายรอยยิ้มบาง  ส่ายหน้าให้กับท่าบิดขี้เกียจชนิดที่ถ้าไปประกวดเต้นลีลาศคงชนะเลิศอย่างไม่ต้องสงสัยก่อนเดินกลับออกมาทำอาหารมื้อเย็นให้ตัวเองและเจ้าแม่สล็อตในห้อง



                         เสียงกระแทกของถ้วยกระเบื้องกับโต๊ะปลุกซานะที่เกือบจะเข้าไปจับโปเกมอนในฝัน  เธอเดินงัวเงียมานั่งจุ้มปุ๊กที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ย  มินะกำลังยกถ้วยรามยอนของตัวเองหลังจากยกของเธอมาเสิร์ฟเรียบร้อย



                         “รามยอนอีกละหรอ”


                         “ก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วนี่”


                         “งั้นวันหลังเราไปกินต๊อกที่ร้านตรงหัวมุมถนนกันนะ”


                         “อื้ม”



                         ยิ้มจนตาปิดพร้อมกับยัดเส้นรามยอนเข้าปากคำโต  มินะยื่นขวดน้ำให้เพื่อนสนิท  เกรงว่าถ้าซานะยังคงยัดเส้นรามยอมเข้าปากไปมากกว่านี้  เธอต้องสำลักอย่างแน่นอน



                         จัดการล้างจานชามและอุปกรณ์ประกอบอาหารมื้อเย็นจนเสร็จสรรพก็แล้ว  มินะก็ตรงเข้าห้องน้ำไปเพื่อชำระร่างกายให้สะอาดและเอ่ยให้ซานะที่นอนอ่านการ์ตูนอยู่ที่โซฟาเข้าไปอาบต่อเธอ



                         ส่งเสียงงุ้งงิ้งแกมดื้อได้สักพักจึงต้องยอมเดินลากเท้าไปที่ห้องน้ำอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่เนื่องจากมินะบังคับเธอทางสายตา



                         ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง  ซานะจึงออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อนอนตัวใหญ่มหึมาที่เธอภูมิใจนักหนาว่ายอมควักเงินในกระเป๋าซื้อมันมาโดยเฉพาะ


                         ก็ปกติมินะเป็นคนจ่ายทุกอย่างให้เธอนี่นา... 



                         มินะทิ้งตัวลงที่เตียงสปริงพลางพิมพ์ข้อความตอบกลับแชทของดาฮยอนหลังจากที่เธอรอดตายจากสงครามระหว่างตัวเธอและแม่เสือน้อย(ดาฮยอนเรียกแฟนสาวของเธอว่าอย่างนั้น)อย่างปาฏิหารย์  แถมยังอวดยกใหญ่ว่านอกจากแชยองจะหายโกรธดาฮยอนแล้ว  เธอยังยอมให้ดาฮยอนจัดให้เธอหนึ่งดอกในคืนนี้เป็นการไถ่โทษอีกด้วย


                         เมียวอิหมั่นคนมีแฟนจังเลยค่ะ



                         มินะไม่ลืมที่จะทักแชทจื่อวี่ไปถามถึงสถานการณ์ทางนู้นบ้าง  แต่จื่อวี่ไม่อ่านข้อความของเธอสักที  เดาว่าคงกำลังนั่งสดับฟังข้อกล่าวหาจากอิมนายอนอย่างสงบเสงี่ยมหรือไม่ก็อาจกำลังไถ่โทษแบบคู่รักตัวเล็กนั้นก็ได้

                         เฮ้  ทำไมเธอถึงคิดแต่เรื่องพวกนี้นะ



                         "คุยกับใครอยู่หรอ"



                         ซานะคลานมาบนเตียงพร้ัอมกับหนังสือการ์ตูน  ล้มตัวนอนลงที่ข้างเพื่อนสนิทแล้วชะโงกหน้ามาดูหน้าจอแชท



                         "จื่อวี่น่ะ  แต่ยังไม่อ่าน"


                         "อ๋า..."



                         ลากเสียงยาวก่อนหันมาสนใจการ์ตูนในมือต่อ



                         "จื่อวี่ทะเลาะกับนายอนหรอ"


                         "คงงั้นมั้ง"



                         มินะสังเกตเห็นแววตาวูบไหวเล็กน้อยเมื่อซานะเอ่ยชื่อของเพื่อนร่วมชั้นเดียวกันอย่างอิมนายอน  เธอยกยิ้มเล็กน้อยก่อนวางหนังสือการ์ตูนลงข้างเตียง



                         "คู่นั้นน่ารักจังนะ  มีงอนมีทะเลาะแต่ก็ยังรักกันดี"


                         "อื้ม"



                         ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวอีกครั้ง  ซานะหันมายิ้มให้มินะทีหนึ่งแล้วถดตัวเองลงไปใต้ผ้าห่มเป็นการบอกอ้อมๆว่าเธอต้องการที่จะพักผ่อนแล้ว



                         มินะลุกออกไปชาร์จแบตโทรศัพท์  ดับไฟดวงกลางจนเหลือแสงสีส้มจากโคมไฟหัวเตียง  เอื้อมมือไปปิดสวิตช์แล้วมุดเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกัน



                         มินะลืมตาขึ้นในความมืด  แสงจันทร์สาดเข้ามาในห้องกระทบใส่ลูกบาสที่เธอวางไว้บนพื้นห้อง  ตะแคงมองลูกกลมๆนั้นแล้ว  ความคิดต่างๆก็ไหลผ่านเข้ามา


                         สาเหตุของแววตาเศร้าเมื่อกี้นั้น  มินะรู้ดีเลยแหละว่ามันคืออะไร




                         เด็กตัวโย่งจากไต้หวันคนนั้น...  คือสาเหตุของทั้งแววตาโศกเศร้าและน้ำตาของมินะโตะซากิ  ซานะในคืนวันนั้น  คืนที่ทีมบาสและทุกๆคนในโรงเรียนรับรู้ถึงการมีเจ้าของหัวใจของหนึ่งในสมาชิกที่ฮอตที่สุดผ่านโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค



                         ภาพที่ซานะร้องไห้ฟูมฟายจนขอบตาบวมนั้นยังติดตาของเธออยู่เสมอ  ถึงแม้ว่าโจวจื่อวี่และอิมนายอนจะคบกันมาได้สามเดือนแล้ว  ทุกครั้งที่เอ่ยถึงจื่อวี่หรือนายอน  แววตาคู่นั้นมีอันต้องวูบไหวทุกครั้งไป



                         มินะโตะซากิ  ซานะแอบชอบโจวจื่อวี่ตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกเธอเจอกันที่สนามบาสหลังจากที่จื่อวี่เลย์อัพพลาดจนล้มกลางสนาม  ซานะและเพื่อนๆที่เป็นอาสาพยาบาลรีบเข้ามาพยุงจื่อวี่ออกข้างสนามและทำการปฐมพยาบาล



                         เธอตกหลุมรักใบหน้าสวยของจื่อวี่  ตกหลุมรักความกวนตีนของเขาและความสามารถของเขาที่เขาสามารถทำได้ทั้งเล่นกีฬาและเล่นดนตรี



                         มินะเองก็เคยตกหลุมรักอิมนายอน  แต่ด้วยความสนิท  ความผูกพัน  ทำให้เธอหักเหใจไปชอบซานะเสียได้  เลยทำให้เธอไม่เสียใจเท่าไหร่ที่จื่อวี่และนายอนตกลงคบกัน 



                         มีแต่ซานะนั้นแหละ  ที่เสียใจจนไม่ยอมออกมาจากห้อง  เอาแต่ร้องไห้ประดั่งชาตินี้จะไม่ได้ร้องอีกแล้ว



                         ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ซานะจะพร่ำบอกเธอตลอดเวลาว่าเธอทำใจได้แล้ว  แต่เธอก็ไม่สามารถซ่อนความเสียใจไว้ใต้ดวงตาคู่นั้นได้เลยสักครั้ง



                         มินะถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนปิดเปลือกตา  ถึงเวลาที่เธอจะต้องไปท่องเที่ยวในโลกแห่งความฝันของตัวเองแล้วล่ะ















                         วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆและใกล้วันแข่งขันเข้าไปทุกที  วันก่อนการแข่งขัน  มินะจึงชวนสมาชิกทีมบาสทุกคนไปเลี้ยงฉลองเพื่อสร้างกำลังใจโดยไม่ลืมที่จะชวนเพื่อนสนิทอย่างซานะและจองยอน  ซึ่งแน่นอนว่าพวกคนมีคู่ก็จะพาคนรักของตนมาร่วมกินเลี้ยงด้วย



                         "กินเต็มที่ว่ะนิ่มเลี้ยงงงง" 


                         หัวโจกเรื่องกินอย่างยูจองยอนเปิดประเดิมเป็นคนแรกด้วยการคีบชิ้นเนื้อเกรดดีลงเตา  ส่วนมินะก็เป็นฝ่ายรินเครื่องดื่มอัดลมให้ทุกคนระหว่างที่รอเนื้อสุก



                         "อ่ะ"


                         ยื่นแก้วโคล่ามาให้ซานะที่นั่งอยู่คนเดียวและนั่งลงข้างๆ  หันมองเสี้ยวใบหน้าของเพื่อนสนิทที่สายตาของเจ้าตัวกำลังจับจ้องที่คู่รักคู่หนึ่ง



                         "อยากกินไส้กรอกมั้ย  เดี๋ยวไปเอาให้"


                         "โอเค"  ซานะตอบแต่ไม่ได้หันมามองคู่สนทนา



                         มินะได้แต่ยกยิ้มบางๆให้ซานะอยู่ข้างหลัง  ไม่ว่าสาเหตุอะไรเธอก็ไม่มีทางที่จะเป็นรอยยิ้มของซานะได้เลย


                         ขนาดจื่อวี่มีคนรักแล้ว  ทำไมเธอถึงไม่ยอมตัดใจสักทีนะซานะ






                         เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆจนเกือบห้าทุ่ม  ซึ่งถือว่าดึกสำหรับเด็กในวัยไฮสคูลอย่างพวกเธอ  ทุกคนที่มาร่วมเลี้ยงฉลองต่างร่ำลากันเพื่อกลับไปพักผ่อนและเตรียมตัวเข้ารับบทเรียนในวันพรุ่งนี้  มินะทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพที่ดีโดยการไปยืนส่งทุกๆคนกับซานะที่ขอมาอยู่ด้วย



                         "จื่อวี่  ใกล้แข่งละระวังตัวด้วย  อย่าทะเล่อทะล่าไปลื่นตกบันไดเหมือนคราวแล้วจนไม่ได้แข่งอีก  เธอน่ะตัวสำคัญของทีมนะ  พี่นายอนก็ดูแลมันดีๆด้วย"


                         "โอเคจ้า  ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารนะ"  นายอนเอ่ยตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มและหันไปยิ้มให้ซานะ


                         "บ้ายบายพี่มินะ  พี่ซานะ"  จื่อวี่โบกมือลาทั้งคู่ก่อนโอบเอวนายอนเดินออกไป


                         มินะหันมามองเพื่อนสนิท  สายตาของซานะก็ยังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังของเด็กโย่งคนนั้นจนหายลับไป


















                         "อิ่มชะมัดยากเลยยยย"


                         ซานะเดินลูบพุงตัวเองกลับเข้ามาในห้องพักหลังจากที่มินะแวะซื้อต๊อกโปกกีข้างทางให้เพราะเจ้าตัวบ่นว่าหิว  ตอนงานเลี้ยงกินได้ไม่เต็มที่


                         ก็แหงล่ะ...  มัวแต่นั่งแทะไส้กรอกมองจื่อวี่กับนายอนสวีทกันนี่



                         "ไปอาบน้ำเลยนะ"


                         เอ่ยแกมไล่ให้คนที่นอนเอกเขนกบนโซฟาลุกไปอาบน้ำเสียที  ซานะยู่ปากลงอย่างน่ารักก่อนลุกออกไปยังห้องน้ำ  มินะนั่งลงแทนที่  เหลือบมองแผ่นหลังเล็กจนหายลับขอบประตู



                         เปิดทีวีเพื่อไม่ให้ห้องเงียบเกินไประหว่างรอเพื่อนสนิทอาบน้ำ  ภาพนักร้องที่กำลังโลดแล่นบนเวทีอยู่ในทีวีไม่เพียงพอที่จะทำให้มินะเบี่ยงเบนความสนใจไปจากบทสนทนาระหว่างดาฮยอนและตัวเธอเองได้เลย



                         ช่วงเวลาที่ซานะกำลังเหม่อ  มินะแอบเฟดตัวเองออกมาจากจุดนั้นเงียบๆแล้วเดินเข้าไปหาดาฮยอน  เอ่ยเล่าเรื่องราวที่ค้างคาใจมาแสนนานให้เธอได้ฟัง


                         'โหย  ทำเป็นป๊อดไปได้  ชอบก็บอกว่าชอบไปเลยดิ'

                         'ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็บอกไปแล้วไหมล่ะ'

                         'แล้วพี่ซานะจะรู้มั้ยล่ะว่าพี่คิดอะไรอ่ะ'

                         '............'

                         'เออน่า  รีบๆบอกเขาดีกว่า  นานกว่านี้พี่ได้นกแน่ๆดุ๊บฟันธง'



                         ถึงเวลาที่ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ!

















                         หลังจากขบคิดมานาน  มินะก็เลือกวันที่เธอจะเผยความในใจให้เพื่อนสนิทได้รู้ก็คือวันแข่งบาสระหว่างโรงเรียนของเธอและโรงเรียนแทอุน  คู่แข่งที่ฟาดฟันกันมาทุกนัดซึ่งแน่นอนว่าโรงเรียนของเธอชนะไปกว่าสองในสามของจำนวนครั้งที่พบกัน


                         "เรียกฉันมาที่นี่มีอะไรหรอมินะ"


                         เสียงของซานะสะกิดมินะที่มัวแต่คิดเรื่อยเปื่อยระหว่างรอ  ตบที่ว่างข้างๆตัวเองให้เพื่อนสนิทนั่งลง



                         ขณะนี้ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องเก็บตัวนักกีฬาด้านหลัง  บรรยากาศหนาวๆเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศพาให้ซานะยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง



                         "ซานะ"
              

                         "หื้ม"

                         "ฉันไม่รู้ว่าเธออยากได้ยินเรื่องที่ฉันจะพูดต่อไปนี้หรือเปล่า  แต่ฉันขอให้เธอรับมันไว้ก็พอนะ"


                         "เรื่องอะไรหรอ"



                         ซานะเอียงคอถาม  มินะกลืนน้ำลายลงอึกหนึ่ง  ชะงักรีมฝีปากไว้เพียงครู่ก่อนเอ่ย




                         "ฉันชอบเธอซานะ..."





                         ".........."  คำตอบจากซานะกลับเป็นความเงียบ  เธอมีท่าทีงงๆกับประโยคเมื่อครู่


                         "ฉันขอโทษนะที่เผลอคิดแบบนี้  ทั้งๆที่เธอยังคิดถึงจื่อวี่อยู่"


                         ".........."


                         "ทีแรกฉันก็ชอบพี่นายอนเหมือนที่เธอเดาคราวนั้นแหละ  แต่คงเพราะความใกล้ชิดมั้ง  หัวใจของฉันเลยเต้นแรงขึ้นตอนที่ฉันอยู่ใกล้เธอ  ไม่เหมือนตอนอยู่กับพี่นายอน"


                         "..........."


                         "ฉันเลยคิดว่าฉันตกหลุมรักเพื่อนสนิทของฉันเข้าซะแล้วล่ะ"


                         "..........อ๋า"


                         "ที่ฉันพูดวันนี้ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องตอบตกลงโอเคกับฉันนะ  เพียงแต่ฉันรอเวลาให้เธอเลิกคิดถึงจื่อวี่ไม่ได้แล้ว"


                         "..........."


                         "ฉันอยากให้เธอเก็บคำสารภาพของฉันไปคิด  ถ้าฉันชนะแมตซ์นี้  ฉันจะมารับคำตอบจากเธอ  แต่ถ้าฉันแพ้  ฉันจะเลิกชอบเธอ"



                         ไม่รอให้ซานะพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น  มินะก็รีบลุกออกไปจากห้องแล้วติดสปีตฝีเท้าไปรวมกลุ่มกับสมาชิกทีมบาสเพื่อวอร์มร่างกาย


                         ฉันต้องชนะให้ได้!!







                         ซานะเดินตามออกมาทีหลังหลังจากนั่งประมวลผลในสมอง  หย่อนก้นลงที่เก้าอี้ตำแหน่งทีมปฐมพยาบาลข้างๆนายอน  หลังจากที่จื่อวี่ตกลงคบกับนายอนนั้น  เธอก็สมัครเข้าทีมปฐมพยาบาลของโรงเรียนเพื่อที่จะได้ตามติดไปดูแลคนรักทุกๆการแข่งขัน


                         มินะดูจริงจังกับการแข่งขันมากกว่าคนอื่น  นัยน์ตาเรียวคมตวัดมองลูกบาสที่ถูกส่งมาจากจื่อวี่  รับมาแล้วกระโดดเลย์อัพทำแต้มให้ทีมได้อย่างสวยงาม


                         ซานะจ้องมองท่วงท่าการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วของมินะแทบไม่ทัน  เธอรู้สึกเหมือนมีออร่าออกมาจากร่างบางร่างนั้นตลอดเวลา  ยิ่งตอนที่เธอจับลูกบาสแล้วชู๊ตสามแต้ม  เสียงกรี๊ดที่ดังอยู่รอบๆตัวเธอยิ่งทำให้มินะดูมีเสน่ห์มากขึ้น


                         แต่ในจังหวะเดียวกันที่จื่อวี่แย่งลูกบาสจากทีมตรงข้ามมาได้  สายตาของซานะก็เลื่อนตามร่างสูงนั้นไปทันที


                         เอาล่ะ...  เธอได้คำตอบแล้ว














                         การแข่งขันนั้นจบลงด้วยการกระโดดชู๊ตสามแต้มครั้งที่สองของมินะทำให้ผลคะแนนออกมา  โรงเรียนของเธอชนะอย่างขาดลอย  และท่ามกลางความวุ่นวายจากผู้ชมบาสที่พากันวิ่งกรูมาหานักกีฬานั้น  มินะก็อาศัยความบางของร่างกายตนพาตัวเองมาโผล่ที่ห้องพักนักกีฬาจนได้


                         "เก่งมากเลยนะมินะ  ตอนที่เธอชู๊ตสามแต้มอ่ะโคตรเท่ห์เลย!!"


                         ซานะที่รออยู่ในห้องก่อนหน้านี้แล้วเอ่ยชม  มินะยิ้มเขินๆพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง



                         "แล้วคำตอบเราอ่ะ"


                         ซานะเงียบไปครู่หนึ่ง  รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าหัวหดหายลงไป




                         "ฉันขอโทษนะมินะ  ฉันคิดแบบนั้นกับเธอไม่ได้จริงๆ"




                         แววตาของมินะฉายความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน  แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังคงยิ้ม



                         "อื้ม  ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องตอบแบบนี้"


                         "ฉันขอโทษจริงๆนะ  เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะมินะ"


                         "อื้ม"



                         มินะฉีกยิ้มก่อนแสร้งว่ามีคนโทรหาแล้วขอตัวออกมาด้านนอกห้อง  รีบต่อสายหาดาฮยอนทันที



                         "ดุ๊บ...  แกอยู่ไหนวะ...  ไม่โอเคว่ะ..."






                         ด้านในห้อง  ซานะยังยืนอยู่ที่เดิม  ฟังเสียงสั่นเครือของเพื่อนสนิทอีกฝั่งของประตูก่อนที่มันจะเบาลงเรื่อยๆพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ไกลออกไป


                         เมื่อแน่ใจแล้วว่ามินะไม่อยู่นอกห้อง  ซานะจึงเดินออกมา  มองตามทางเดินที่มินะน่าจะเดินออกไปจากตรงนี้


                         ขอโทษนะ













                           หลังจากวันนั้นไม่กี่วัน  มินะก็ได้รับจดหมายจากผู้เป็นพ่อที่ญี่ปุ่นให้เดินทางไปร่วมงานเลี้ยงรวมญาติที่ญี่ปุ่น  ทำให้เธอตัดสินใจที่จะบินไปยังถิ่นบ้านเกิดทันทีโดยที่ไม่ได้คิดอะไร  ทิ้งเพียงโพสอิทแปะไว้ที่ประตูห้องเท่านั้น


                         ถึงแม้ว่าจะกลับมาทำตัวเหมือนเดิม  พยายามไม่คิดอะไรแล้ว  มินะก็ยังคงห้ามสายตาของตัวเองไม่ให้มองเพื่อนสนิทได้เลย  ซานะเริ่มรำคาญเธอเวลาที่เธอมองเจ้าตัวมากเกินไปจนกลายเป็นความอึดอัด


                         วินาทีที่เท้าเหยียบแผ่นดินบ้านเกิด  ข้อความจากแอฟลิเคชั่นกาเกาก็เด้งเข้ามาเป็นว่าเล่น



                         'เห้ยนิ่ม!!  จะไปทำไมไม่บอกวะ  กะจะฝากซื้อโสมซะหน่อย  งั้นซื้อมาเป็นของฝากเลยละกัน'


                         'พี่มินะ!!!  ไปไมไม่บอกดุ๊บ!!  น้องแชงอยากได้วาซาบิอ่ะ  ฝากซื้อหน่อย'


                         'พี่นิ่ม!!!  โหยไปไม่บอกน้องนุ่ง  พี่นายอนอยากได้คิทแคท  ฝากซื้อหน่อยน้าาา'



                         แต่ละคน...



                         'ระวังตัวด้วยนะ  ดูแลตัวเองด้วย  อากาศเริ่มหนาวแล้ว'


                         ข้อความจากซานะพอให้หัวใจของมินะชื้นขึ้นมานิดหน่อย  รอยยิ้มเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้าทีละนิด









                         งานเลี้ยงรวมญาติที่นานๆทีจะจัดขึ้นครั้งหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก  มินะอยู่เที่ยวกับครอบครัวได้วันสองวันก็ต้องรีบบินกลับมาเกาหลีเพื่อเข้าเรียนเกรงว่าถ้าเธอขาดเรียนนานกว่านี้  เธออาจเรียนไม่รู้เรื่องก็เป็นได้


                         เมื่อกลับมาถึง  มินะก็แบกสัมภาระของตัวเองและบรรดาของฝากทั้งหลายไปกองไว้ที่ห้องนั่งเล่น  เดินตามหาเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งรูมเมทไปทั่วห้องก็ไม่พบ


                         ข้อความก็ไม่อ่าน  ไปไหนของเขากันนะ



                         ครึ่งชั่วโมงถัดมา  ซานะก็กลับเข้ามาที่ห้อง  แลเห็นกระเป๋าเดินทางของเพื่อนสนิทก็รีบตามหาเจ้าของกระเป๋าจนเจอมินะยืนรับลมอยู่ที่ระเบียง


                         "ฉันก็คิดว่าเธอจะไปนานกว่านี้ซะอีก  นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับญี่ปุ่นโดยไม่บอกฉันนะเนี่ย"


                         "เดี๋ยวก็เรียนไม่รู้เรื่องพอดี  หัวฉันยิ่งทึบๆอยู่"



                         ซานะหัวเราะออกมานิดหน่อย



                         "แล้วไปไหนมาหรอ  ฉันส่งข้อความไปเธอก็ไม่ได้อ่านด้วย"


                         "ไปข้างนอกมาอ่ะ  ฉันลืมเปิดดู  ขอโทษนะมินะอา"



                         เบะปากนิดๆตามสไตล์เจ้าตัว  เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของมินะได้เป็นอย่างดี  เธอรู้สึกเหมือนว่ามินาโตะซานะคนเดิมกลับมาแล้ว...



                         "มินะอา  ฉันถามอะไรอย่างนึงได้มั้ย"


                         "หื้ม?  เรื่องอะไรหรอ"


                         "เธอเลิกชอบฉันหรือยัง"



                         มินะเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย  รอยยิ้มหดหายไปในบัดดล



                         "อะ...  อึ้ม  เลิกชอบแล้ว  ทำไมหรอ"


                         "ฉันมีแฟนแล้วนะ"



                         เหมือนมีมีดพุ่งด้วยความเร็วเหนือแสงมาปักเข้าที่หน้าอกของมินะ  สายตาของซานะประสายกับสานตาของเธออย่างตั้งใจ



                         "ฉันกลัวว่าเธอยังรู้สึกแบบนั้นอยู่น่ะ"


                         "ไม่หรอก..  ไม่ได้รู้สึกแล้ว"


                         "เขาชื่อยูตะ  เป็นคนญี่ปุ่นเหมือนเราเนี่ยแหละ  แถมยังมาจากโอซาก้าเหมือนฉันด้วย  เขาทักฉันมาตั้งนานแล้วแหละ  แต่ฉันไม่ได้บอกเธอ"


                         "อ๋อ"


                         "ส่วนจื่อวี่  ฉันลืมเธอได้แล้วล่ะ  ดีใจกับฉันหน่อยยยยย"



                         ซานะยื่นมือเข้ามาจับข้อมือมินะแกว่งไปมาเหมือนเด็กน้อย 






                         "อื้ม  ดีใจด้วย  คบกับเขานานๆนะ"



                         เวลานั้น  มินะเหมือนร่างกายของตัวเองเบาหวิว  ความโหวงในช่องท้องทำให้เธอรู้สึกเหมือนวิญญานหลุดออกไปจากร่างเรียบร้อยแล้ว


                         ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ  ในเมื่อฉันถูกกำหนดให้เป็นได้แค่เพื่อนสนิทของเธอนี่นา



                         เห้อ...  นกจริงด้วยแฮะ


                        



                        

_____________________________________________________________________________________________

Writer Talk :

ในที่สุดก็ได้เอาลงสักที  T^T  เรื่องนี้พล็อตมาง่ายมากในหัวแต่เขียนยากมาก
สำหรับรีดเดอร์ที่รอฟิคทูนะของเราอยู่ก็ต้องขออภัยจริงๆที่ให้รอนาน :(
ทีแรกเปลี่ยนใจให้มินะไม่นกแต่กลัวยาวกว่านี้  ตัดจบเป็นมินะนกน่าจะดีที่สุด555
ขอบคุณสำหรับรีดที่ติดตามฟิคทุกฟิคของไรท์ด้วยนะคะ -////-


Next  :  DubChaengJYPSongProject



พูดคุย  ติชม  ทวงฟิค  คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ได้ที่กล่องคอมเม้นด้านล่างและ  #มินะนก




                        



                        


                        



                        


                        

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ oncepinkrvv จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 กันยายน 2559 / 22:44
    ซานะม่รัก เเต่เรารักนิ่มนะ5555คบกะเราก้ได้
    #4
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2559 / 17:39
    /เรือแตก
    #3
    0
  3. #2 JKhun
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 22:00
    โห ในใจนี่อุทานคำว่า wd* เรียบร้อยแล้ว ไม่ได้ด่าไรท์หรืออะไรแต่อย่างใดนะคะ มันเป็นคำสบถ ที่หลุดมาโดยไม่รู้ตัว มินะนกจริงด้วย สงสารคุณกัปตันมากๆ😂 ตอนที่รู้ว่าซานะชอบอาจื่อ ก็อยากเดินไปกอดเมียวอิทันทีเลยค่ะ พอรู้อีกว่าซานะคบกับยูตะ ยิ่งอยากกอดคุณกัปตันให้แน่นๆแล้วบอกว่า ไม่เป็นไรนะ ฮื่อออ
    #2
    0
  4. วันที่ 24 กันยายน 2559 / 20:15
    ง่ะ ทำไมกับนิ่มแบบนี้....

    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น