|
My All My Everything [KiHae] Chap 1
+
+
+
[Song : My everything by The Grace]
"You're my all, my everything.
You're my all, my everything.
ออ รยอพ จี อันเก เนกา
นือ กเยจี โกอีซนึนกอล ... คือโมชึพ คือยอลจอง อิลฮอพอรีชีนึน มารา ..."
เสียงมือถือปลุกดังขึ้น.........ร่างบอบบางของใครคนหนึ่ง ผงกหัวขึ้นจากกองตุ๊กตาที่รายล้อมตัวเค้าอยู่เต็มไปหมด
"ง่าาา..เช้าแล้วหรอเนี่ย อ๊ากก...กก ยังไม่อยากลุกเลย [>o<] !!!"
เค้าคนนั้นไม่ใช่ใคร เจ้าของร่างบอบบางคนนั้นคือ "ลีทงเฮ" เค้าพยามขจัดความขี้เกียจและจะเอื้อมมือไปปิดมือถือ
"ทงเฮ!!! อา ปิดเสียงซักทีได้มั้ยยย..ยย คนจะหลับจะนอนนะ !!"
ทงเฮตกใจกระโดดลุกโหยงออกจากเตียง
"คิ บอม นายมาทำอะรายอยู่บนเตียงช้านนน..หา!!!??"
"เอ้าก็เมื่อคืนนายกะชั้นนั่งดื่มกันสองคน นายจำไม่ได้แงะ ใครกันที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ชิ ชั้นต้องปลอบนายอยู่นานสองนาน "
คิบอมพูดพลางเอามือดึงผ้าคลุมโปง
"ทีหลังฉันจะไม่ปรึกษาอะไรนายแล้ว!!! แค่นี้ทำเป็นบ่น ลุกอออกจากเตียงของชั้นเลยนะ !!!"
ทงเฮดึงผ้าสุดแรงด้วยความหงุดหงิด ทำให้คิบอมกลิ้งตกลงไปกองกะพื้น
ตุ้บบบ..บบ
"นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย..!!!"
"สมน้ำหน้า ไปอาบน้ำได้แล้ว จะไปพร้อมกันมะ วันนี้ต้องหาข้อมูลนะ"
"อืมๆๆๆ รู้แล้วน่า ยุ่งเจงๆเลย" คิบอมลุกเอามือขยำหัวทงเฮ
"อ๊าาา ...ชั้นไม่ใช่หมานะ!!!" ทงเฮเอามือปัดๆ
"นายไม่ใช่หมานี่ แต่นายเป็นลิงน้อยของฉันอะ 555"
"ไอ้บ้าา!!." ทงเฮปาหมอนไล่หลังไปติดๆ
"แบร่...ๆๆ ลิงน้อยๆๆๆ..." คิมบอมแลบลิ้นปริ้นตาให้ ก่อนวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป
....มหาลัย S
"เห็นมะสายจนได้ ไม่รู้แค่มาเรียนจะแต่งตัวอะไรนานนักหนา" ทงเฮบ่นอุบอิบ
"ไม่ได้หรอกๆๆ เด๋ววันนี้พี่ฮีชอลสุดสวยจะมาหาด้วยล่ะ ..หึหึ ก็ต้องนิดนึง" ทงเฮมองหน้าคิบอม พลางถอนหายใจ แล้วหยุดเดิน
"นายเข้าไปก่อนเถอะ ชั้นมีธุระต้องทำ" ทงเฮส่งหนังสือให้คิบอม ตบไหล่สองที แล้วเดินหันหลังไป
"เป็นอะไรของเค้าอีกเนี่ย..เฮ้อ ???" คิบอมมองตามด้วยความสงสัย แล้วก็เดินเข้าไปในห้องสมุด
.
.
.
.
"อ๊ากๆๆๆ ชั้นเป็นอะไรไปนะ พักนี้ !!!..." ทงเฮตะโกนโวยวายอยู่ริมระเบียงทางเดิน ผู้คนมองเค้ามากมาย แต่คนน่าตาดีทำอะไรไม่น่าเกลียดอยู่แล้ว
"พี่ทงเฮคะ เป็นอะไรรึเป่าคะ??" เสียงเล็กๆเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลัง ทงเฮหันควับ "อ้าว ฮึนเช.. ไม่มีอะไร ๆ พี่มีเรื่องให้เครียดนิดหน่อย"
"หรอคะ ..พี่กำลังจะไปห้องสมุดใช่มั้ย อึนเชไปด้วยได้มั้ย" เสียงเล็กๆที่เหมาะกะสาวน้อยตัวบางเอ่ยขึ้น
"อ่า..ครับๆ " ทงเฮยิ้มหวานให้
ระหว่างเดินไป ทงเฮก็นึกในใจพลางมองหน้าสาวน้อยตัวเล็กเป็นระยะ ๆ
("น้องคนนี้น่ารักดีนะ แต่ทำไมชั้นไม่ยักจะรู้สึกแปลกๆเหมือนเวลาอยู่กับเจ้านั่นเลย ??") ทงเฮสะบัดหัวไปมาท่าทางสับสน
"พี่ทงเฮคิดอะไรอยู่รึป่าวคะ"
"อ้อ..เอ่อ ไม่มีอะไรอะจ่ะ แหะๆ......อือถึงแล้ว เด๋วพี่เปิดประตูให้นะ"
"ขอบคุณค่ะ" เสียงเล็กๆกล่าวขอบคุณอย่างอ้อนๆ แบบมีเลศนัย
ห้องสมุด...
"เฮ้ !!! ทงเฮ ทางนี้ๆ" คิบอมโบกมือไหว ๆ อยู่โต๊ะริมสุด
"เจ้านี่นี่นะ ในห้องสมุดไม่รู้จะตะโกนทำไม" ทงเฮบ่นเบาๆ พยักหน้าให้คิบอมแล้วเดินไปที่โต๊ะ
"หวัดดีทงเฮ ^^ " พี่ฮีชอลสุดสวยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"หวัดดีคับพี่ฮีชอล ไม่เจอกันนานนะคับ" ทงเฮมองหน้าฮีชอล พลางเหลือบไปมองคิบอมที่กำลังเล่นผมฮีชอลด้วยความหมั่นไส้
"อือ พอดีพี่มีถ่ายแบบบ่อยอะ เลยไม่ค่อยว่าง" แล้วท่ายิ้มสไตล์นายแบบก็ผุบขึ้นที่หน้า
"อ๊ะ แล้วสาวน้อยผู้น่ารักคนนี้คือใคร??" พี่ฮีชอลเอ่ย
"อ่อ อึนเชคับ เป็นรุ่นน้องผม " ทงเฮแนะนำ
"หวัดดีค่ะ พี่ฮีชอล ตัวจริงน่ารักกว่าเยอะเลยเนาะ " อึนเชพูดแบบเขินๆ
"อันนี้มันแน่นอนอ่ะจ้ะ สนใจจะควงพี่ซักวันสองวันมั้ย 555"
"อ๊าาา...พี่ฮีชอล แล้วผมล่ะพี่เอาผมไปไว้ไหน" คิบอมกระโดดลุกจากโต๊ะโวยวาย
"อะไร ๆ ก็นายควงพี่อยู่เกือบทุกวันแล้วไง ไม่เบื่อเราะ เด็กบ้า !!" พี่ฮีชอลทำตาเจ้าเล่ห์ใส่ พลางขยำหัวคิบอม
"ต้องทุกวันสิ ไม่ใช่เกือบเข้าใจมั้ย !!!" คิบอมทำหน้าขึงขังใส่
ระหว่างนั้น ทงเฮของเรากลายเป็นหินไปแล้ว
"ทงเฮ ๆ ๆ ๆ"
"ทงเฮ !!! "
"อะไรของนายเนี่ย ฉันได้ยินแล้ว ห้องสมุดนะจะตะโกนทำไม" ทงเฮทำหน้ายู่ยี่
"ก็ฉันเห็นนายยืนเหม่ออยู่ได้ เป็นอะไรไปอะ ไปหาหนังสือโซนนู้นกัน เร็วๆ เด๋วงานไม่เสร็จ เด๋วฉันจะไปกับพี่ฮีชอลต่อ" คิบอมเรียกร้องพลางดึงมือทงเฮไป
"ปล่อยมือชั้นน่า ..ฉันเดินเองได้" ทงเฮสะบัดมือออกแล้วเดินนำไป
"อะไรของเค้าวะ??" คิบอมงง เอามือเกาหัว แล้วหันไปทำตาขวาง....
"พี่ฮีชอล อยู่กะอึนเช ห้ามทำตัวซุกซนนะ ผมหึง รู้มั้ย!!!" คิบอมฝากฝังแล้วเดินไป
"เจ้าเด็กบ้า เอ๊ย!!!" ฮีชอลตะโกนไล่หลัง .. อึนเชทำหน้างงๆ กับอาการของพี่ๆทั้งสอง และมองตามทงเฮอย่างไม่วางตา....
"ทงเฮ ๆ ๆ "
"ทงเฮ..รอด้วยสิ นายจะรีบไปไหนของนายเนี่ย" คิบอมชักหงุดหงิดในท่าทางของเพื่อน
"นายเป็นอะไรของนายตั้งแต่ม่ะเช้าแล้ว..นายไม่พอใจอะไรชั้นก็บอกมาตรงๆ"
ทงเฮไม่ตอบ และยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนถึงชั้นหนังสือ (แถวนี้เงียบปราศจากผู้คน หึหึ)
พลั่กก!!
คิบอมคว้าไหล่ แล้วผลักทงเฮติดชั้นหนังสือ
"นายเป็นอะไรของนาย ชั้นไม่สบายใจที่เห็นนายทำยังงี้นะ" คิบอมพูดด้วยเสียงเริ่มโมโห หน้าเริ่มเข้าไปใกล้ทงเฮจนห่างซักสองเซ็น
"ชั้นไปทำอะไรให้นาย ???" คิบอมขึงมือทงเฮกับชั้นหนังสือ แต่ร่างบอบบางนั้นก็พยามดิ้นสุดแรง
"นายไม่เข้าใจชั้นหรอก!!!" ทงเฮตะโกนตอบ ทั้งๆที่ยังดิ้นอยู่ หน้าเริ่มแดง
"ก็แล้วถ้านายไม่พูด ชั้นจะรู้มั้ย นายบอกชั้นมาสิ???!" คิบอมบีบข้อมือทงเฮแรงขึ้น
"ชั้นเจ็บนะ!!!" ทงเฮดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่เป็นผล
"นายก็บอกชั้นมาก่อนสิ!!!!"
"ชั้นก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ชั้นไม่พอใจ ชั้นหงุดหงิดที่เห็นนายพูดถึงพี่ฮีชอล อยู่กับพี่ฮีชอล !!!!!" ทงเฮเริ่มน้ำตาคลอแล้วพรั่งพรูคำพูดออกมา
คิบอมตกใจกับคำพูดนั้น พลางคลายมือออกจากทงเฮ
"ทำไมนายพูดอย่างนั้น นายรู้ตัวรึป่าวว่าพูดอะไรออกมา ?? นายพูดเหมือนนายกำลัง.ง..ง หึ..ง " คิบอมเอามือกุมขมับ แล้วหันหน้าไปอีกทาง
ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ...
.
.
.
"คิบอม ทงเฮ!!!!" เสียงหนึ่งดังขึ้นช่วยชีวิต ทั้งคู่หันไป เยซองกะรยอฮุคกะลังโบกมือให้
ทงเฮผละหนี วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
"ทงเฮ ๆ ๆ ๆ !!!" เยซอง กะ รยอฮุค ตะโกนเรียก
"มีอะไรกันน่ะ คิบอม????" เยซองเอ่ยทำหน้าอย่างงงๆ
คิบอมนั่งกองลงกลับพื้น สมองว่างเปล่า....."ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"..........
+
+
+
โปรดติดตามตอนต่อไป....
(ขออภัยที่อัพผิดอัพถูกนะก๊าบบ..บ มือใหม่หัดทำ)
| 
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
Email : girl_donghae_shine(แอท)hotmail.com
] [ 
บันทึกเป็น Favorite ] [ 