!!!TVXQ DANGERROUS LOVE !!! ///^^^PRESEND BY JAEJOONG & YUNHO( TVXQ)^^^ ฉากที่ 1 ณ บ้านพักบนเชิงเขา ขณะที่ทั้ง 5 หนุ่ม ถ่ายแบบอยู่นั้น...~~~ "^^^ฮ้าวววววว^^^^" "แชะ!" "...?!" "แชะ!แชะ! แชะ!" "เฮ้!!นายทำอะไรของนายน่ะแจจุง" ยุนโฮตวาดใส่แจจุงเสียงดังลั่น "ก็ถ่ายรูปน่ะสิ ถามได้....ชิ!" "แล้วทำไมต้องมาถ่ายตอนที่ชั้นหาวด้วย ห๊ะ!!!........เอามานี่เลย เอาม๊าาาาาา!!" ยุนโฮกำลังพยายามจะแย่งกล้องจากแจจุงอยู่ "นี่........ปล่อยเค้าไปเหอะ นั่นมันกล้องสุดหวงของพี่เค้าเลยนะ
." มิคกี้ที่ตอนนี้หน้าตาพี่ท่านใกล้จะไปเข้าเฝ้าพระอินทร์อยู่มะรอมมะร่ออยู่แล้ว กล่าวขึ้นอย่างรำคาญ"ว่าแต่พี่แจจุง ทำไมต้องถ่ายภาพหลุดๆด้วยล่ะ?" "เก๊าะ" "เอ้า!! เตรียมฉากต่อไปได้แล้ว ต้องถ่ายให้เสร็จวันนี้รู้มั้ย พรุ่งนี้จะได้กลับไปที่สตูฯ........เอ้า!เร่งๆกันหน่อย......นั่น!!แล้วพวกนายนั่งทำอะไรกันอยู่น่ะ" ลีซูมานเรียกหนุ่มที่ตอนนี้กำลังแย่งกล้องกันชุลมุนอยู่ " รีบๆไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยไป๊!!!" "ค้าบๆ" ทั้ง 5 ตอบแล้วก็พากันไปเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว
*************************************************************************** ฉากที่ 2 ณ รถตู้ เรือนหอ และ 2 เรา ตอนค่ำ ตึก ตึก ตึก ครือดดดดด (เสียงประตูรถตู้เปิด) "โอ๊ะ!!" พร้อมกับเสียงของชายหนุ่มที่อยู่ในรถ อุทานออกมา "นายเข้ามาทำอะไรในนี้น่ะยุน?" แจจุงถาม พร้อมกับเข้ามานั่งในรถ "ปะ เปล่า ไม่มีอะไร แล้วนายล่ะ เข้ามาทำอะไรในนี้ " "อืมม... คือชั้นเข้ามาหากล้องน่ะ ไม่รู้มันหายไปไหนตั้งแต่เตอนกลางวัน เออ! แล้วนายเห็นกล้องชั้นบ้างมั้ย ยุ" "นี่ๆ! แจจุง!!!"ยุนโฮพูดสวนขึ้นกระทันหัน "???" "นายดูแฟนฟิคที่แฟนเพลงของพวกเราแต่งให้สิ เค้าแต่งได้ดีมากๆเลย" "
.." "ลองอ่านดูสิ ชั้นชอบเรื่องนี้มากๆเลยอ่ะ มันเหมือนกับพวกเรา 2 คนเลยนะ
." ยุนโฮพูดจบก็รีบยัดกระดาษใส่มือแจจุงแล้วก็รีบเดินออกจากรถอย่างออกไปทันที ครืดดด.......ปึง "???" ตอนนี้ก็เหลือแจจุงที่กำลังงงๆกับยุน ที่จู่ๆก็จากไปราวกับทอร์นาโดพัดผ่านมา อยู่ภายในรถคนเดียว....และขณะที่เค้ากำลังจะอ่านแฟนฟิดอยู่นั้นเอง ยุนโฮก็......... ครืดดดดด"แจจุง!! ......รีบอ่านแล้วรีบมาเข้านอนนะ good night ปึง!! " -_-"?
"อะไรของเค้าเนี่ย??" แจจุงบ่น พร้อมกับอ่านแฟนฟิคที่ยุนให้มาเมื่อครู่ ที่ผ่านมา..................... ฉากที่ 3 ตู้โทรศัพท์ อนุสรณ์รักของ ยุน&แจ พลั่ก ก"แจจุง
นายคิดยังไงกับชั้นเหรอ" ยุนโฮถามแจจุง ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หลังจากที่ผลักแจไปที่ตู้โทรศัพท์แล้วใช้มือขวางแจจุงไว้ "เอ่อ
" "ชั้นน่ะ....แม้นายจะเป็นคนยังไง.....ชั้นก็ไม่สน...ถึงนายจะไม่ได้ชอบชั้นก็ไม่เป็นไร" "----" "ชั้นน่ะไม่เคยสนใจใครคนไหนเลยนะ" "???" "เพราะมีนายอยู่ใกล้ๆ" "!!!!" "เพราะมีนาย?"แล้วยุนก็กุมมือแจไปทาบอกข้างซ้าย...... "อยู่ข้างในนี้
..ในหัวใจของชั้น" **=>o<=** "ยุนโฮ!!" แจจุงซึ้งจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เข้าสวมกอดยุนโฮทันที........................... "อ๊าาาาาาาา!!!! ..นี่มันฟิคแนวไหนวะเนี่ย ขนลุกเป็นบ้าเลยอ่ะ" แจจุงตะโกนลั่นด้วยความสยดสยอง หลังจากที่อ่านฟิคจบแล้ว พลันแจจุงก็นึกถึงตอนที่ยุนโฮเอาฟิคมาให้อ่าน ท่าทางเหมือนเมีความนัยอะไรบางอย่างแอบแฝงไว้ในคำพูดของเค้าไว้ด้วย "นี่.....แจจุงชั้นชอบเรื่องนี้มากเลย..... มันเหมือนพวกเรา 2 คนเลยนะ" "อ๊ากก!! เป็นไปไม่ได้ มันเป็นแค่ฟิค มันเป็นแค่ควิกเอ๊ย!ไม่ใช่ มันเป็นแค่ฟิคคคคค" "เพราะมีนาย....อยู่ในนี้..........ในหัวใจ" "อ๊าาาา มานเปนแค่ฟิคคคคคค!!!!" *************************************************************************** ฉากที่ 4 ณ ห้องครัวอันมืดมิด "ไม่ใช่!...มันเป็นแค่ฟิค มันป็นแค่ฟิค อ๊าาา มันเป็นแค่ฟิค!!! อึก อึก อึก" แจจุงที่ตอนนี้ลงมาดื่มน้ำ แต่ในใจเขาก็ยังสับสนเรื่องฟิคอยู่ตลอดเวลา อีกด้านหนึ่งของชั้นล่างใกล้ห้องครัวอันมืดมิด ได้มีเงาตะคุ่มของคน 2 คนแอบซ่อนอยู่หลังโซฟาอยู่ ((ต่อไปนี้กรุณาอ่านด้วยเสียงกระซิบ)) "พี่แจจุงเค้าเป็นอะไรของเค้าน่ะ??" เซียถามชางมิน หนุ่มน้อยน่าสงสาร ที่ตอนนี้โดนคนไอ้ถามลากออกมา เพื่อแอบมาเล่นบอลตอนกลางดึก "ผมจะไปรู้เหรอพี่.......ก็เราอยู่ตรงนี้ด้วยกันนี่" ชางมินตอบอย่างกวนๆ โป๊กก!! "โอ๊ย!
พี่นี่..มันเจ็บนะ!!" ชางมินด่าผุ้เป็นพี่หลังจากโดนเขกหัวเมื่อตะกี้ "ฮึ ฮึ" "ซีอา
!!! " (ชื่อkr.ของเซีย)" เฮือกก ทั้ง 2 สะดุ้งพร้อมกัน กับเสียงของท่านลีซูมานที่มาอย่างกระทันหัน "ซีอาาาาา
นายเอาขนมชั้นคืนมา
..นายอย่ามาแย่งขนมชั้นนะ
..ฮืมมมม
.คร็อก ก กz z z z " "-_-
." "เฮ้อออ!!
.ที่แท้ก็ละเมอ..." หลังจากนั้นทั้ง 2 ก็รีบย่องออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว ส่วนทางด้านแจจุง................. "อ๊าาาาา!!มันเป็นแค่ฟิค....... มันเป็นแค่ฟิค ตึง ตึง ตึง ---" ชายหนุ่มที่ตอนนี้ดื่มน้ำเสร็จแล้วก็เดินขึ้นห้องนอนด้วยความสับสนเหมือนเดิม (แล้วเจ๊แกจะสับสนอีกนานมั้ยเนี่ยยยย) ************************************************************* ฉากที่ 5 ห้องรับแขกแห่งบ้านบนเชิงเขา "ว่าไงนะ!!! เซียกับชางมินหายไป มันมันหายไปได้ไงห๊ะ!!!!"ท่านลีซูมานตะโกนใส่ชายหนุ่มทั้ง 3 ด้วยค้วยความโมโห หลังจากที่รู้ว่าเซียและชางมินหายไปเมื่อคืนที่ผ่านมา "เอ่อ.....ไม่ทราบครับ" "ไม่ทราบงั้นเหรอ!! อยู่ด้วยกันยังไงห๊ะ ถึงไม่รู้ว่าใครออกไปไหน ฮึ้ย ย เจ้าพวกนี้นี่ ดื้อจริงๆ!!" "จะแจ้งความก่อนมั้ยครับ" มิคกี้ถามท่านลีซูมานด้วยความประหม่า "ไม่ได้ๆ!!--- ขืนแจ้งความ มีหวังเรื่องใหญ่แน่ !....ให้มันมีหลักฐานก่อนแล้วค่อยแจ้ง---- ฮึ้ย ย!!!" "ครับ" ทั้ง 3 ตอบพร้อมกัน "แล้วพวกนาย!!!
ก็เตรียมของไปถ่ายแบบโฆษณาที่สตูฯได้แล้วนะ รีบไปเลย..ไป๊!!!" "เอ่อ....แต่ว่าเซี" "ไว้ให้ชาวบ้านทางนี้เค้าจัดการ!! ได้ข่าวเมื่อไหร่ เดี๋ยวทางนี้เค้าก็โทรมาหาชั้นเอง!! นี่!
แล้วพวกนายน่ะไปเตรียมของได้แล้ว โอ๊ย!...วุ่นวายจริงๆ!!!" ปัง!! -----------------------------------------------เงียบกริบ-------------------------------------------------------- "เอ่อ.....เดี๋ยวชั้นไปเตรียมกระเป๋าก่อนนะ"แจจุงพูดขึ้น หลังจากที่เงียบกันมานาน "'งั้นชั้นไปช่วยนะ^ ^" "ไม่ต้อง! เอ่อ.........ชะ ชั้นเก็บเองได้ไม่เป็นไร"แจจุงรีบบอกปัดยุนโฮทันที "แน่นะ" "อืม ม.." และในขณะที่แจจุงเดินออกไปนั้นยุนโฮก็กระซิบคุยอะไรกับมิคกี้ ด้วยความระแวดระวัง ในขณะที่แจจุงแอบดูอยู่หลังบานประตู "นี่.........รึว่าเค้าชอบชั้นจริงๆ..........ยุนโฮชอบชั้นงั้นเหรอ?........ อ๊า!!ไม่จริงน่า"แจจุงครุ่นคิดด้วยความสับสนเต็มที แล้วเค้าก็รีบเดินออกมาจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว ฉากที่ 6 มิคกี้ + แจจุง และอมยิ้ม?? หลังจากที่ทุกๆคนแยกย้ายกันไปเตรียมสัมพาระแล้ว และตอนนี้แจจุงก็เตรียมของเสร็จแล้วเหมือนกัน เค้าก็รีบตามหามิคกี้ทันทีเพื่อที่จะถามเรื่องที่เค้าคุยกับยุนโฮตอนที่เค้าออกมาจากห้องรับแขกที่ผ่านมา ปึงแจจุงปิดประตูบ้านพัก พร้อมกับยกกระเป๋าของตน เพื่อจะเอาไปไว้ที่หลังรถตู้ ที่ตอนนี้มิคกี้ยืนรออยู่แล้ว แจจุงจึงรีบลากกระเป๋าใบใหญ่และอีกใบในมืออีกข้างหนึ่งที่ถืออมยิ้มอยู่ เขารีบเดินไปหามิคกี้อย่างรวดเร็ว "เอ่อ.....มิคกี้" "อืมม....มีอะไรเหรอ"มิคกี้ถามแจจุงด้วยอาการเหม่อลอย "เอ่อ.........คือว่า..ชั้น ชั้นจะถามนายว่า ตอนที่นายอยู่ในห้องรับแขกน่ะ เอ่อ......คือ..ยุนโฮเค้าคุยอะ" "นี่มันอมยิ้มนี่!"มิคกี้ท่าทางดีใจ แล้วรีบคว้าอมยิ้มสีเหลืองสดใสอยู่ในมือแจจุง มาทันที. "???" ชายหนุ่มงงกับท่างทางของเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า "เซียชอบมันมากเลย" "อะ อืม" หลังจากที่มิคกี้พูดเสร็จ มันก็เอาลูกอมแจจุงเข้าปากเฉยเลย อึ้ง แจจุงตะลึงกับการกระทำของเพื่อนที่ตอนนี้เดินไปขึ้นรถแล้ว "
..มันอมไปได้ไงฟะ ........ตูเพิ่งจะอมไปหมาดๆเมื่อตะกี้นี่เอง........ไอ้มิคกี้เอ๊ย ย
..ไอ้นี่นิ.........มันจะหิวอะไรขนาดน้านน"แจจุงคิดในใจ
"เฮ้!!แจจุง". เฮือก ยุนโฮนี่?? "อืมม" "มีอะไรเหรอ...หน้าซีดเชียว" ยุนโฮมองแจจุงด้วยความเป็นห่วง "อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ฮ่ะ ฮ่ะ" แจจุงแค่นหัวเราะเพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติ...............ก็นายนะแหละที่ทำให้ชั้นเป็นแบบนี้...ไอ้บ้านี่ "อ้อ สงสัยนายเหนื่อยนี่เอง" ยุนโฮมองเห็นกระเป๋าใบโตวางอยู่ที่พื้นตรงหน้าแจจุง "งั้นเดี๋ยวชั้นช่วยยกให้นะ นายยกคนเดียวไม่ไหวหรอก" "เฮ้ย!" "เถอะน่า ....นายก็รีบมาขึ้นรถเหอะ เร็วเข้า!" ยุนโฮพูดพร้อมกับยิ้มหวาน "
เฮ้อตูนี่น้าาา ทำไมต้องมาเจอกับเรื่องพรรค์นี้ด้วยเนี่ย กลุ้มโว๊ยยยยย" ************************************ ฉากที่ 7 studio
.Romio&Juleat ณ สตูดิโอ แชะ! "ดีมาก" แชะ แชะ!!"อ้าว...หันซ้ายหน่อย" แชะ แชะ แชะ!!! ขณะที่ยุนโฮถ่ายแบบอยู่นั้น แจจุงก็เดินมานั่งข้างๆมิคกี้ที่นั่งใจลอยถึงเซียและชางมินที่หายไปอยู่คนเดียวหน้าจอมอนิเตอร์ "นี่....มิคกี้" แจจุงเริ่มเอ่ยถาม "อืมม" "คือวันนั้น...ตอนอยู่ในห้องรับแขก.....นาย" เฮ เฮ เฮ เฮ เฮ !!!!! จู่ๆก็มีเสียงเชียร์ดังลั่น จากโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ข้างๆ "เซียชอบดูบอลมากเลย เค้าคงเสียใจที่ไม่ได้มาดูบอลนัดนี้.....เฮ้อ" พอพูดเสร็จ........มันก็ลุกไปเลย............แล้วตูจะได้ถามซักกะทีมั้ยเนี่ย........โว๊ยยยย!!!! หงุดหงิดๆ.....เฮ้อออ ขณะที่แจจุงกำลังนั่งก้มหน้าห้มตาคิดเรื่องที่ยุนโอจะชอบเค้าจริงรึเปล่านั้นอยู่ "เอ๊ะ! อยู่ดีๆทำไมแก้มขวามันเย็นทะ ๆแฮะ" และเมื่อเค้าหันไป .ยุนโฮ.......นี่เค้าชอบชั้นจริงรึเปล่า............ไม่น่า..............ไม่จริง...............ไม่...........................ไม่.................................ไม่ " แจจุง !!!" สะดุ้ง แจจุงตกใจเมื่อชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเรียกเขา "ไง"ยุนโฮยื่นกระป๋องน้ำอัดลมให้ด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก "ก็......ถ่ายได้ดีนะ" "อืมม......งั้นเหรอ...." แล้วชายหนุ่มก็นั่งลงข้างๆแจจุง "มิคกี้เค้าหายไปไหนเนี่ย ?......." " อ้อ ! นี่นายตามหาเค้าอยู่ใช่มะ เออๆ ชั้นก็กะว่าจะตามหามิคกี้อยู่พอดีเลย งั้น! เดี๋ยวชั้นไปตามมาให้เลยละกันนะ ไปล่ะ".......ฮ่า ฮ่า......ตูรอดจากเงื้อมมือซาตานแล้วโว๊ยย พอพูดเสร็จ แจจุงก็รีบเดินออกมาทันที จนแทบจะไม่ได้มองที่พื้นเอาซะเลย และทันใดนั้น!!! "โอ๊ะ!" แจจุงได้เดินไปสะดุดกับสายไฟที่เลื้อยระเนระนาดอยู่บนพื้นกันเกลื่อน แต่แล้ว............ หมับ ((ณ ช่วงเวลานี้ หากท่านใดอยากโรแม๊นติก กรุณานำเพลงหวานซึ้งของดง บัง มาฟังกานได้นาค๊า)) แต่แล้ว.....เจ้าชายยุนก็ได้ขี่ม้าขาว เข้ามาช่วยรับเจ้าหญิงแจจุงไว้ได้ทัน เจ้าหญิงได้อยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของเจ้าชาย แล้วหัวใจของเจ้าหญิงก็แทบละลายเมื่อหน้าของทั้ง 2 อยู่ห่างกันแค่คืบ ตาหวานๆของเจ้าหญิงและตาอันคมกริบของเจ้าชาย เมื่อมาประสานกัน ร่างกายของทั้ง 2 ก็แทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน โอ้ววว ทำไมมันช่างมีความสุขเช่นนี้.................... พลึ่บ "
!!" แจจุงเริ่มรู้สึกตัว จึงรีบผละออกมาจากอ้อมกอดของยุนโฮ "นี่!.....ทีหลังน่ะ เดินให้มันระวังๆหน่อยสิ.....เฮ้อออ" ยุนโฮเตือนแจจุงอย่างอารมณ์เสียแกมเป็นห่วง แล้วก็เดินออกไปทันที "
.."
.โอ............นี่เรื่องจริงใช่มั้ย.................ยุนโฮชอบชั้นจริงๆรึเนี่ย??? ************************************************* ฉากที่ 8 ฟิตเนตสุกสยิว!! "นี่.....แจจุงชั้นชอบเรื่องนี้มากเลย..... มันเหมือนพวกเรา 2 คนเลยนะ" "นี่!.....ทีหลังน่ะ เดินให้มันระวังๆหน่อยสิ.....เฮ้อออ" ตี้ด........ตี้ด............ตี้ด เสียงเครื่องออกกำลังกาย ทีตอนนี้แจจุงกำลังออกกำลังกาย ดังอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความสับสนของชายหนุ่มลดลงเลยแม้แต่น้อย "................เค้าคิดอะไรของเค้าอยู่นะ.............จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน.................เค้าชอบชั้นงั้นเหรอ........เฮ้ย! คิดอะไรอยู่เนี่ย................มันเป็นไปไม่ได้น่า เอ้อ! เรานี่น้า............คิดไปได้.........อืม ม........ทางที่ดี...อยู่ห่างเค้าเอาไว้ดีกว่า..........ok!
Fighting F "~~~~~~~~~ "เฮ้!!" เฮือก.........เสียงนี้มันคุ้นๆเว๊ย?? จากนั้นชายหนุ่มก็ค่อยๆ หันไปทางต้นเสียงเมื่อตะกี้-------ว๊าก ก-------ยุนโฮ นี่! ตุบ---!! หลังจากที่หันไปดู แจจุงก็ร่วงไปกองอยู่กับพื้นเรียบร้อยโรงเรียนเกาหลีซะแหล่ว"" เนื่องจากตกใจจนเกินเหตุ " อ้าวเป็นอะไรมากรึเปล่าแจจุง!!" และเมื่อเขากำลังจะเดินหนีซาตานหนุ่มผู้มาเยือนนั้น "อูยย
ก้นตูจะหักมั้ยเนี่ย.....โอยย.......แล้วนี่นายจะพาชั้นไปหนายเนี่ย ยุนโฮ้" " แจจุง นายคงไม่ได้ยืดเส้นนานแล้วใช่มั้ย ฮึ!" "ห๊ะ" " นี่นายรู้เปล่า ว่ายืดเส้นน่ะมันดีต่อสุขภาพนา งั้นเดี๋ยวชั้นจะพานายไปยืดเส้นดีกว่า นายจะได้ไม่ลงไปกลิ้งเหมือนเมื่อตะกี้นี้ไง ป๊ะ ป๊ะ" ยุนโฮพยายามลากแจจุงไป โดยไม่ได้สังเกตหน้าตาคนถูกชวนเล้ยย "ใครก็ด้ายย.......ช่วยตูด้วยย..............ตูยังไม่อยากเสียความเป็นเชิงชายน๊าาา......ฮือ ฮือ" ณ ห้องยืดเส้น ในฟิตเนส....... ---------------------------------------เงียบฉี่----------------------------------------------- แจจุงมองดูยุโฮเพื่อนรักอย่างครุ่นคิด พร้อมกับนั่งยืดเส้นไปพลางๆ แล้วจู่ๆ ยุนโฮ ก็หันมาพร้อมรอยยิ้มโดยที่แจจุงยังไม่ทันได้ตั้งตัว สะดุ้ง " อ๊ะ! แจจุง หลังนายค่อมอยู่น่ะ มา! เดี๋ยวชั้นดัดให้" "เฮ้ยย!! ไม่ต้อง" ยุนโฮที่ตอนนี้ผีบริการเข้าสิงซะแล้ว รีบวิ่งแจ้นไปหาแจจุงทันที โดยไม่ได้ฟังคำทัดทานของชายหนุ่ม แต่อย่างใด "ยะ ยุน-----คือว่าไม่" " น่า.....ไม่เป็นไรหรอก ชั้นยินดีบริการเสมอแหละ แจจุง" ยุนโฮกระซิบอยู่ข้างหูแจจุง "----------- ฮึ้ย ย ขนลุกโว๊ยยย---------------" แล้วยุนโฮก็ จับไล่และเอวของแจจุงอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะทำการยืดเส้น " เฮ้ ย" แจจุงสะดุ้งเมื่อมือของยุนโฮมาถูกตัวของเค้า และเมื่อเค้าหันไปข้างหลัง ก๊อง ง หน้าของทั้ง 2 อยู่ห่างกันแค่คืบ เมื่อตาสบตากันอีกครั้งหนึ่ง ชายหนุ่มเริ่มจะทนไม่ไหวกับเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว จึงรีบปลีกตัวออกมา " เอ่อ...ชะ ชั้นขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ" "???" แล้วแจจุงก็รีบเดินออกไป โดยไม่หันมามองข้างหลังอีกเลย "เป็นอะไรของเค้าน่ะ" ยุนโฮมองแจจุงอย่างไม่เข้าใจ **********************************************************
หลังจากที่แจจุงแยกออกมาจากยุนโฮได้สำมะเร็จแล้ว ชายหนุ่มก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ปัง----!! " ...........เค้าชอบจริงๆด้วย........นี่ชั้นควรจะทำยังไงดีเนี่ย..........โว๊ยย!! แจจุงยืนครุ่นคิด อยู่หน้ากระจกห้องน้ำได้ซักพักได้ซักพัก ยุนโฮก็........ "แจจุง!!" เฮือก แจจุงตกใจกับการมากระทันหันของยุนโฮ "เฮ้! นายเปิดประตูเข้ามาได้ไงเนี่ย!!!!" "อ้าวก็นายไม่ได้ล็อกนี่นา......เอ้อ!ใช่เมื่อตะกี้ชั้นยังไม่ได้ยืดเส้นให้นายเลย งั้นเดี๋ยวขัดหลังให้นายตอนนี้ก็แล้วกันนะแจจุง^ ^" "ห๊ะOoO~!!" แจจุงพยายามจะวิ่งหนียุนโฮ แต่แล้ว........ อ๊ากกก-----------ตุบ บ "แจจุง!!" ยุนโฮตกใจที่แจจุงจุงล้มหน้าคะมำ อย่างรุนแรง "โอยยยยย" "เป็นอะไรมากมั้ย มา ! เดี๋ยวชั้นช่วยพยุงนะ!!" ยุนโฮรีบอาสาทันที "ไม่ต้อง!...ชั้นไม่เป็นไร...........โอ๊ย--------!!!" ขณะที่แจจุงกำลังจะลุกขึ้น เค้าก็รู้สึกปวดที่ข้อเท้าขวาอย่างรุนแรง "เห็นมั้ย!! ชั้นบอกแล้ว มา! เดี๋ยวชั้นพยุง อ๊ะ! ไม่สิ ....อย่างนี้มันต้องอุ้มเลยดีกว่า..... ย๊ากกก ก" "เฮ้ยม่ายต้อง!!!! ปล่อยชั้นลงเดี๋ยวนี้ยุนโฮ!! ปล่อยยยยยช้านนนนน" แล้วยุนโฮก็อุ้มแจจุงออกมาจากห้องน้ำอย่างทุลักทุเล และเมื่อทั้ง 2 ผ่านหน้ามิคกี้ที่อยู่หน้าโต๊ะอาหารเพียงลำพัง "ยูชอนนนนน" แจจุงตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือจากมิคกี้อย่างสุดความสามารถ แต่มิคกี้ที่นั่งกินอาหารอยู่คนเดียวก็ได้แต่พูดว่า "ผัดผัก........ถ้าเซียอยู่...........เค้าคงจะได้นั่งกินตอนนี้........... เฮ้อ อ!......เซีย.......ชางมินพวกนายไปอยู่ไหนกันนะ
..~~~" แล้วมิคกี้ก็คีบผักเข้าด้วยอาการเหม่อลอย
****************************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ห้องซ้อมเต้น ขณะที่ยุนโฮกำลังซ้อมเต้นอยู่นั้น แจจุงและมิคกี้ก็แอบกระซิบคุยกันอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง "อะไรนะ? ยุนโฮชอบ..." แล้วแจจุงก็ปิดปากมิคกระทันหันหลังจากที่เค้าพูดกับมิคกี้ว่ายุนโฮแอบชอบตน "ไม่ใช่ว่านายกับยุนโฮพูดอะไรกัน...ในห้องนั้นหรอกเหรอ?" แจถามมิค แล้วมิคก็อมยิ้ม แล้วก็พูดออกมาว่า "โอ๊ะ..นั่น.........แล้วทำไมนายถึงคิดอย่างนั้นล่ะแจจุง?" "ก็พักนี้ยุนโอทำตัวแปลกๆ.....แล้วก็เมื่อคืนนี้..ฉันเห็น.." แล้วแจจุงก็เล่าให้มิคฟังเรื่องเมื่อคืนว่า... ขณะที่เค้ากำลังนอนหลับอยู่ในห้องของเค้านั้น...และเมื่อเขากำลังพลิกตัว "โอ๊ะ!...ยุนโฮนายมาทำอะไรที่นี่หน่ะ ?!" แจจุงสะดุ้งตื่นทันทีเนื่องจากตกใจที่จู่ยุนโฮมานั่งจ้องข้างๆเตียงนอนของเขา "ฉันนอนไม่หลับน่ะ..แจจุง ..นายคิดยังไงกับฉันเหรอ??" หรือว่า........เขาจะสารภาพกับเราตอนนี้? แจจุงคิดในใจ "นายเป็นอะไรของนายหน่ะ !! นี่มันดึกมากแล้วนะ ฉันจะนอนแล้ว!!" แล้วแจจุงก็ผลักยุนโฮที่ตอนนี้กำลังหน้าบึ้งอยู่ จากนั้นยุนโฮก็เดินหันหลังออกไปช้าๆ โดยที่แจจุงนอนหันหลังใส่เค้า "แจจุง
" ยุนเรียกแจที่ตอนนี้กำลังแกล้งหลับอยู่ "เจอกันในฝันนะ!!" แล้วยุนโฮก็วิ่งออกไปจากห้องทันที "=_="~ ~ ***ย้อนกลับมาที่มิค "อะไรนะ?
ยุนโฮทำอย่างนั้นจริงๆเหรอ ?" "อืม ฉันจะทำยังไงดี ?
ถ้าเกิดว่าเค้าสารภาพกับชั้นหล่ะ "แจจุงกล่าวกับมิคด้วยความไม่สบายใจ พลัน ยุนโฮก็วิ่งมากอดคอ ทั้ง 2 คน ที่นั่งคุยกันอยู่ "นาย 2 คนพูดเรื่องอะไรกัน ถึงได้คุยใกล้กันนัก นายน่ะทำให้ชั้นระแวงนะ!!" ยุนโฮหันไปหาทางแจเมื่อถึงประโยคสุดท้าย "อะ อ๋อ...แค่..." แจจุงตะกุกตะกัก "ยุนโฮ นาย...?" มิคกี้กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกแจห้ามไว้ "อย่า !!!" แต่แล้วท่านลีซูมานที่คุยโทรศัพท์อยู่ก็เดินมาทางพวกเค้า "โอเค...โอเค... ผมจะรีบไปที่นั่นครับ" ทั้ง 3 หันไปมองพร้อมๆกันอย่างสนใจ "พวกนาย....." "???" "ตำรวจพบรองเท้าของชางมินตกอยู่ข้างหนึ่ง !!ตกอยู่ในป่า..." "อะไรนะ? " ทั้ง 3 ร้องออกมาพร้อมกัน แล้วมองหน้ากันอย่างตกใจ ณ สถานีตำรวจ........ "นี่เป็นของชางมินใช่มั้ย ?" ท่านลีซูมานถามทั้ง 3 ภายในห้องมืด "ใช่ครับ" "คุณแน่ใจนะว่าเป็นของเค้าน่ะ ?" เจ้าหน้าที่ตำรวจถามท่านลีซูมาน "ครับ ใช่แน่นอน" "เราจะเริ่มออกตามหาพรุ่งนี้นะครับ" เจ้าหน้าที่พูดต่อ "คุณเริ่มออกตามหาวันนี้เลยไม่ได้เหรอครับ ?" มิคกี้พูด "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ" เจ้าหน้าที่พูดแล้วก็ลุกจากไปอย่างง่ายดาย เมื่อทุกคนเดินออกมาจากห้องมืดแห่งนั้น ขณะที่เดิน พวกเขาก็ปรึกษากันเรื่องรองเท้าของชางมิน "เราจะทำยังไงกันดี ?" ยุนโฮถามท่านลีซูมาน "หมายความว่ายังไง? เราต้องรอจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้นะ" "ไม่ได้นะครับ ไหนจะเรื่องฟุตบอลฯลฯ" มิคกี้พูดกับท่านลีซูมานขณะที่เดินไปเรื่อยๆ "ผมรู้สึกไม่ดีกับเรื่องนี้เลย พวกเค้าอาจจะโดนจับตัวเรียกค่าไถ่ ให้พวกเราไปตามหาเถอะนะครับ " มิคกี้ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ "ไม่..ไม่ได้" ทุกคนหยุดเดิน" ถ้าเกิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกนายอีก จะทำยังไง ? รอให้ถึงพรุ่งนี้ละกัน เข้าใจมั้ย" แล้วลีซูมานก็เดินจากไป ทิ้งให้ทั้ง 3 ยืนอยู่อย่างเป็นห่วงเพื่อนมากๆๆๆๆ "ยุนโฮ "มิคกี้เรียกยุน เพื่อจะขอความเห็น "โอเค..เราควรจะพยายามตามหาพวกเค้ากัน" แล้วยุนก็หันไปทางแจจุง แจจุงก็พยักหน้าเห็นด้วย "ชั้นจะเริ่มตามหาจากตรงที่ๆเจอรองเท้า".. มิคกี้พูด "ส่วนนาย 2 คน หาใกล้ๆตรงที่เจอลูกฟุตบอลละกัน" "โอเค..ระวังตัวด้วยนะ !!" ยุนโฮพูดกับมิคกี้ที่กำลังรีบเดินออกไป แล้วเขาก็หันมาทางแจจุงด้วยหน้าตาเคร่งเครียด "ไปกันเถอะ" "!!!OoO!!!" "ทำไมชั้นต้องไปกับนายด้วย" แจจุงพูดอย่างตกใจ "นายกำลังจะบอกว่านายๆไปคนเดียวทั้งๆที่ขายนายเป็นแบบนั้นน่ะเหรอ ?" แจจุงมองลงไปที่ขาตัวเอง แล้วนึกถึงเรื่องที่สะดุดล้มในห้องน้ำเมื่อวาน... .....ตูนี่น้า.... จากนั้น..ยุนโฮก็พยุงแจจุงออกไปตามเหมือนเดิม ตอนกลางดึก ณ ป่าใกล้บ้านพักตากอากาศบนเชิงเขา เซียและชางมินกำลังยืนเผชิญหน้ากับฮีบอนหญิงสาวโรคจิตที่ลักพาตัวพวกเค้าไปหลายวัน... "แฮ่กๆ ฮีบอน" เซียพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเพราะผ่านการวิ่งหนีหญิงสาวมาหลายชั่วโมงภายในป่า "คุณมันงี่เง่า คุณรู้ไหมว่าชั้นชอบคุณมากแค่ไหน คุณรู้มั้ยว่าชั้นแคร์คุณมากแค่ไหน!!" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ทั้ง 2 มองหน้ากันอย่างตื่นตระหนก "คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" หญิงสาวยังคงพูดต่อ เซียและชางมินมองหน้ากันอย่างหวาดกลัว "คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ไม่มีทาง!!" ฮีบอนก็เดินเข้ามาหาทั้ง 2 เรื่อยๆ.... แล้วทันใดนั้น !! หญิงสาวก็เงื้อมมือเพื่อหวังที่จะเอาไม้ฟาดทั้ง 2 "-----ฮึ้ย ย----!!" ตุบ บ!!! "!!!" ทั้ง 2 ตกใจเมื่ออยู่ๆ หญิงสาวก็ล้มลงต่อหน้าพวกเขา "พี่ยูชอน!!"ทั้ง 2 คนเรียกมิคกี้อย่างดีใจ หลังจากที่ยุนโฮ ใช้ไม้ฟาดหัวฮีบอนไว้ได้ทัน "จุนซู" "ชางมิน" "เย้ๆ!!!" ทั้ง 5 คนร้องเสียงดัง แล้ววิ่งเข้ากอดกันด้วยความดีใจ "นายรู้มั้ยว่าชั้นเป็นห่วงนายมากแค่ไหน ?" มิคพูดกับเซียขณะที่กอดกัน "ฮะฮะ" เซียพูดไม่ออกจึงได้แต่หัวเราะ ขณะที่ทุกๆคนกอดกันอย่างดีใจอยู่นั้น หญิงสาวได้เอื้อมมือไปจับท่อนไม้ แล้วเดินไปข้างหลังแจจุง อย่างเงียบๆ "ไม่นะ...แจจุง!!" เซียที่เห็นเป็นคนแรก ตะโกนออกมาอย่างตกใจ ตุบ บ!! เมื่อแจจุงหันไปพร้อมกับชางมิน ก็เห็นว่ายุนโฮที่ตอนนี้บนหัวเปื้นเลือดได้ล้มลงไปนอนที่พื้นอย่างรุนแรงเนื่องที่เค้าวิ่งเค้าไปบังแจจุงไว้อย่างกระทันหัน และเมื่อหญิงสาวกำลังจะทำร้ายคนต่อไป กรี๊ดดดดดดดดเซียรีบวิ่งมาผลักหญิงสาวอย่างรุนแรงจึงทำให้หญิงสาวกลิ้งตกเนินสลบแน่นิ่ง แต่เค้าก็ไม่ได้สนใจเธออีกต่อไปแล้ว ทั้ง 4 รีบวิ่งมาที่ยุนพร้อมกัน "ยุนโฮ ฟื้นสิ" แจจุงพูดอย่างตกใจ "แจจุง...". ยุนโฮนายเป็นอะไรมากมั้ย "เจ็บนิดหน่อย..".ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น "ยุนโฮ!!!!!" ************* เช้าวันต่อมา ทั้งหมดได้มายืนรวมตัวกันที่หน้าสถานีตำรวจ เพื่อจะไปดูสถานที่ๆเซียและชางมินถูกฮีบอนกักตัวไว้ แต่เมื่อทั้งหมดได้ไปถึงที่นั่น ปรากฎว่าบ้านทั้งหลังราวกับเป็นบ้านร้างมานาน แทบจะไม่มีร่องรอยหรือหลักฐานว่าทั้ง 2 เคยมาอยู่เลย แต่เมื่อทั้ง 5 ได้เดินผ่านรูปๆหนึ่งที่แขวนอยู่ในบ้านมานานแล้ว ทำให้ชางมินทั้งสลดและตกใจในเวลาเดียวกัน เพราะว่าภายในรูปนั้นมีรูปของน้องสาวฮีบอนที่เคยช่วยพวกเค้าหนีออกมา แถมที่นิ้วมือยังมีแหวนที่เค้าเคยสวมให้เมื่อคืนที่ผ่านมานี่เอง "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย..." ชางมินและเซีย งงกับเหตุการณ์ที่พวกเค้าเผชิญมา ********** ณ บ้านพักตากอากาศที่เดิม... หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาแล้ว ทุกๆคนก็เตรียมตัวกลับโซล "ไม่ได้ลืมอะไรใช่ไหม" ลีซูมานถามมิคกี้ที่กำลังปิดประตูรถ "ครับ" "นี่ฉันไม่เห็นยุนกับแจเลยนะ" ท่านลีซูมานก็หันไปถามเซียและชางที่กำลังเดินมาที่รถ แล้วทั้งหมดก็ชะเง้อหายุนและแจกันจ้าละหวั่น ทางด้านแจจุงที่แอบมาอยู่ด้านหหลังของบ้านพักกำลังอ่านการ์ดที่ยุนให้มา อย่างครุ่นคิด ........ฉันมีบางอย่างที่จะสารภาพ.....นายมาพบฉันที่สนามหลังบ้านได้มั้ย?........ยุนโฮ แล้วแจจุงนึกถึงตอนที่ยุนช่วยเขาไว้ในป่า ชายหนุ่มปิดการ์ดที่อ่านอย่างกลุ้มใจ "แจจุง " ยุนโฮที่เดินมาเรียกแจจุงที่กำลังหน้านิ่วอยู่ แจจุงหันไปมองยุนอย่างครียดๆ แล้วต่างคนต่างก็เดินมาหากัน "ยุนโฮแผลนายดีขึ้นไหม ?" "อ๋อ...ดีชึ้นแล้วล่ะ.." แล้วอยู่ยุนก็ทำหน้ากระสับกระส่าย "ฟังนะแจจุง....ฉันจะบอกความจริง คือว่า ชั้น...". และเมื่อยุนกำลังจะบอกความจริงอะไรบางอย่าง แจจุงก็รีบเอานิ้วชี้ไปปิดที่ปากของยุนอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยว !!" แล้วแจจุงก็ดึงยุนโฮมากอดอย่างรวดเร็ว OoO-----!!! ยุนโฮที่ตอนนี้ก็ได้แต่อ้าปากเหวอ เนื่องจากตกใจอย่างแรง "มันยากสำหรับนาย...ใช่มั้ย ชั้นเข้าใจว่านายรู้สึกยังไง ... ขอโทษนะ....ยุนโฮ มันก็เป็นแค่ความคิด...แต่นายไม่ได้เสียเพื่อนไปนะ
" แจจุงพูดข้างหูยุนโฮเบาๆ "โอ๊ะ!!" ยุนร้องเสียงหลง เนื่องจากช็อคอย่างรุนแรง "เกิดอะไรขึ้นกับนาย ?นายพูดเรื่องอะไรน่ะ" "ชั้นรู้ทุกอย่างน่า....มานี่สิ " แจจุงหัวเราะกับการกระทำของยุนที่โวยวายอยู่ "นายเป็นอะไร ? นี่ขนลุกชะมัด" ขณะที่ทั้ง 2 โวยวายกันอยู่นั้น ทั้ง 4 ที่นั่งแอบดูอยู่ ก็ปิดปากตกใจกับภาพที่เห็น "2 คนนั้นเค้ารักกันเหรอ .?"เซียถามมิคอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แล้วมิคกี้ก็ทำหน้าตลกๆ....แล้วตูจะตอบมันยังไงฟะเนี่ย.... กลับมาทางฟากแจและยุน... "ชั้นรู้ทุกอย่างดีว่านายชอบชั้น!"แจจุงพูดกับยุน "อะไรนะ!!" ยุนอึ้ง....".ชั้นไม่ได้บ้านะ.....ทำไมชั้นต้องชอบผู้ชายด้วย ?" ยุนถามแจจุง "อะไรนะ?!.. แล้วทำไมหมู่นี้ถึงต้องมาทำดีกับชั้นด้วยล่ะ?..แล้วทำไมนายถึงมีเรื่องจะมาสารภาพกับฉัน " แจเริ่มฉุน "อ๋อ...นั่นน่ะเหรอ.".ยุนเริ่มนึกได้ ."..ที่ชั้นจะบอกความจริงกับนาย มันเป็นเพราะ..." แล้วยุนก็ชูสิ่งๆหนึ่งที่พังเละ จนต้องเอาสก็อตแทบสีเขียวพันจนแทบมองไม่ออกเลยว่าเป็นอะไร..แต่สำหรับแจจุงแล้ว.. "เฮ้!!นี่มันกล้องของชั้นนี่ ! ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้ห๊า?!" "อะ เอ่อ..ชั้นแค่พยายามจะลบรูปของชั้นอ่ะ...แต่...แต่ชั้นทำมันหล่นอ่า "ยุนโฮรับสารภาพด้วยหน้าตาที่เหมือนจะร้องไห้ "แล้ว..วันนั้น..."แจจุงนึกถึงเรื่องตอนที่อยู่ในรถตู้ แล้วยุนเอาฟิคมาให้อ่าน "แจจุง..ชั้นขอโทษ" "นายรู้ไหมว่านี่มันราคาเท่าไหร่น่ะห๊ะ!?" แจเริ่มฟิวส์ขาด "ชั้นวิ่งล่ะนะแจจุง" "ว่าไงน๊ะ!!" แล้วยุนก็วิ่งออกไปทันที"เฮ้ยย!!" แล้วแจจุงก็วิ่งไล่ตามยุนโฮออกไปอย่างรวดเร็ว "แจจุงชั้นขอโทษษษษ!!!!" "นี่นายกลับมานี่เลยนะ!!" "แจจุงชั้นไม่ได้ตั้งใจ" "ย๊ากกกกก" เนื่องจากแถวนั้นไม่มีอะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้ แจจุงก็เลยคว้าไม้อะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา "อย่า แจจุง..อ๊ากกกกก" แล้วทั้ง 2 ก็วิ่งไล่กันรอบๆบริเวณนั้นโดยลืมเรื่องกลับโซลไปเลย... หันมาที่ฟาก 4 คน "เฮ้ออออ" ทั้ง 4 คนถอนหายใจออกมาพร้อมกันแล้วก็เดินออกมาจากหลังบ้านทันที....... The end
. *******
{{{
~ ~เอ่อ...จบแล้ว นาค๊ะ อาจจะไม่ค่อยตรงกับต้นฉบับของซีรีส์ซักเท่าไหร่ สนุกไม่สนุกยังไง ก็....เมมกันไว้ด้วยน้าาาาาา เด๋วเรื่องต่อไปจะเอามาลงอีก เร็วๆนี้นะจ๊ะ~ ~}}}
|
Email : bojae_yuyee(แอท)hotmail.com
เรื่องในตอนนี้- อัพเดท 27 ธ.ค. 50 / 15:08 
ส่งข้อความลับ
เย้ๆ! เมื่อตะกี้เพิ่งไปดูคอนเสิร์ต ดง บัง มา(ในซีดีน่ะ) มันส์สุดยอดดดดด
...มั่ยได้ร่าน มั่ยได้เจ้าชู้ แต่เปนแค่กระซู่ ที่ต่างจากแรดนิดเดียว...
