[OS] B.A.P BangDae Fan Fiction: แค่ของเลียนแบบ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 56 Views

  • 3 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    56

    Overall
    56

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

'เธอจะรักเขาก็ไม่เป็นไร
แค่เธอยังจดจำ ว่ายังมีฉัน
ก็ดีพอแล้วมากมาย'


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.ย. 59 / 20:47

บันทึกเป็น Favorite









ผม บังยงกุก

กำลังนั่งมองคนคนนึงที่นั่งอยู่บนพื้นเอาหลังชนกำแพง ใบหน้าของเขาเงยขึ้นเพื่อมองเพดานและพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลไปมากกว่านี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะห้องนี้มันเล็กและเงียบเกินไปหรือเปล่า เสียงสะอื้นของคนตัวเล็กถึงดังไปทั้งห้องแบบนี้ ถ้ามีคนเดินผ่านมา ต้องคิดว่าผมทำอะไรไม่ดีใส่อีกคนแน่ๆ

ฮึก..

อึก

ฮึก..


ฮืออออ


ยิ่งห้าม ยิ่งกลั้น น้ำตาก็ยิ่งไหล มันเป็นปกติของคนอยู่แล้ว ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะนั่งมองเฉยๆ ถึงแม้ว่าใจอยากจะเข้าไปกอดไว้แน่นๆ ซับน้ำตาที่เปื้อนอยู่เต็มใบหน้านั้นก็ตาม แต่ถ้าเข้าไปปลอบเดี๋ยวจะร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก ถ้าเป็นแบบนั้น คงกลายเป็นเขาเองที่จะเป็นฝ่ายที่เจ็บที่สุด

ให้ตายเถอะ เขาไม่อยากต้องมานั่งมองภาพแบบนี้เลย นี่มันไม่ใช่ครั้งแรก ที่เจอกับสภาพแบบนี้ ทุกครั้งยงกุกต้องนั่งข่มใจให้ไม่ให้ตัวเองเผลอทำอะไรวู่วาม ไม่ให้ตัวเองทำอะไรที่จะทำให้อีกฝ่ายลำบากใจหรือรู้สึกไม่ดีมากไปกว่านี้









ก่อนหน้านี้ 2 ชั่วโมง

'มีอะไรหรือเปล่า'
'ฮึก.. อึก.. มา.. ฮึก.... '


แทบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบ ขาของผมก็วิ่งออกมาจากที่ทำงานในทันที สมองของผมรับรู้ได้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และสามารถเดาได้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายน่าจะอยู่ที่ไหน ซึ่งผมก็คาดไว้ไม่ผิด เมื่อผมมาถึง 'ที่ประจำ' ผมก็เห็นได้ภาพที่ผมมักจะเห็นซ้ำๆ เหมือนเดจาวูขึ้นมาซ้อนทับความเป็นจริง ภาพของผู้ชายคนนึงที่นั่งกอดเข่าอยู่หน้าประตูห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาช้ำแดงกล้ำคู่เดิม 

'แดฮยอน...'

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินเสียงที่ผมเรียกจึงเงยหน้าขึ้น ผมสบตากับดวงตาที่สั่นระรึกคู่นั้นด้วยหัวใจที่ไม่เป็นสุข แดฮยอนพยายามลุกขึ้นยืนและเดินมาผมอย่างช้าๆ ก่อนจะโถมตัวเข้ามากอดผมไว้ แล้วซุกหน้าร้องไห้กับหน้าอกของผม อันที่จริงมันเป็นเรื่องดีนะ ที่ได้รับอ้อมกอดจากคนคนนี้ แต่ต้องไม่ใช่ในสถานการณ์แบบนี้ ต้องไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายกำลังเสียใจ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น จนดูเหมือนคนในอ้อมกอดจะสงบลงได้แล้วจึงพาเข้าไปในห้อง










หลังจากที่เข้ามาในห้องแล้วอีกฝ่ายก็ทิ้งตัวลงบนพื้นที่มุมห้อง ตาก็เอาแต่มองบนเพดานแล้วร้องไห้อยู่เกือบ 2 ชั่วโมง แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีน้ำตาแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังคงนั่งเหม่ออยู่แบบนั้น ดูจากชุดนักศึกษาที่ยังสวมอยู่ แสดงว่าเรียนเสร็จแล้วก็น่าจะมาเจอกับผมเลย

"ผม เหนื่อย"

คำพูดแรกตั้งแต่เจอกันในวันนี้ หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรงและแผ่วเบา แน่ละ ร้องไห้เป็นชั่วโมงขนาดนั้น ไม่สลบไปก็ดีแค่ไหนแล้ว

"เหนื่อยก็พอได้แล้ว"

"ผมทำไม่ได้"

"ฉันเข้าใจ แต่นี่มันก็หลายครั้งแล้วนะแดฮยอน"

"ผมรู้"

'ฉันทนมองนายเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกนะ'
ถึงจะอยากพูดออกไปแต่เงียบไว้คงจะดีกว่า

"ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วย"


'เพราะ มัน ไม่ได้จริงจังเท่าที่นายคิดไง'


"ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้"


'เพราะ มันไม่ใช่ตั้งแต่แรกแล้วน่ะสิ"


"ทำไมเขาต้องทำให้ผมเจ็บอีกแล้วนะ"


'เพราะเขาไม่ได้ต้องการนายขนาดนั้นยังไงละ"


"ไม่ต้องพูดแล้วละ"

"ผมควรจะทำยังไงต่อไปดี"

"นอนพัก นายควรจะนอนพักก่อน"

"ถ้าเขาเป็นห่วงผมแบบพี่บ้างก็ดีนะ"





ร่างเล็กหลับตาลงอย่างว่าง่าย แต่ก็ไม่ได้ขยับตัวมานอนบนฟูก กลับนั่งชันเข่าอยู่ตรงมุมห้องเหมือนเดิม เสียงหายใจสม่ำเสมอ ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะหลับแล้ว ร่างสูงเดินไปหยิบผ้าห่มมาคลุมให้ นิ้วเรียวเอื้อมไปปัดผมที่ปรกลงมาออก สายตาพินิจพิจารณาใบหน้าตอนหลับของอีกฝ่าย เปลือกตาสีแดงช้ำที่คาดว่าน่าจะบวมในวันพรุ่งนี้ จมูกที่ถูกถูจนออกสีชมพูเรื่อๆ ยิ่งมองยิ่งโมโหที่ตัวเองปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น ระหว่างที่อารมณ์กำลังคุกกรุ่นกับความคิดอยู่นั้น ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามา ตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องนี้นั้นเอง

"มึงจะเอายังไง"

"พูดแบบนี้แสดงว่าแดฮยอนอยู่กับมึงสินะ"

"กูถามว่ามึงจะเอายังไง"

"ออกมาคุยกัน"

"สถานที่"

"สวนสาธารณะ บล็อก3"








ตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆ ตี1 ผู้คนในสวนสาธารณะแทบไม่เหลือแล้ว เขาใช้สายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นคนที่นัด ในเสื้อแจ็คเกตหนังสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีดขาดๆ ยืนพิงมอเตอร์ไซค์สูบบุหรี่อยู่ พอเขาเห็นว่าผมมาแล้ว จึงดับบุหรี่ แล้วเดินตรงมาหาผม




"มาเร็วดีหนิ"

"มึงจะเอายังไง"

"พูดเป็นคำเดียวหรือไงวะ"

"มึงจะทำแบบนี้อีกนานแค่ไหนวะ ถ้ามึงไม่มีใจให้แดฮยอน มึงก็ปล่อยเขาไป"

"ให้กูปล่อยเขา เพื่อที่มึงจะเสียบเองอะหรอ?"

ผมนิ่ง ไม่ตอบอะไร มันคงรู้อยู่แล้วแหละ ว่าผมชอบ ไม่สิ รักแดฮยอน แฟนมัน มาตั้งนานแล้ว ก่อนที่มันสองคนจะเจอกันด้วยซ้ำ..

"กูก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ"

"?"

"ถ้ามึงชอบ มึงก็เอาไปเลย"

"ทำไมมึงพูดหมาๆแบบนี้วะ!"

ผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป กำปั้นในมือพุ่งตรงไปบนใบหน้าของอีกฝ่ายแบบไม่ทันให้ตั้งตัว จนอีกฝ่ายถึงกับเซจนเกือบล้ม สีหน้าของเขาปรากฎความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็แสยะยิ้มเยือกเย็นออกมา

"นี่มึงกล้าต่อยกูแล้ว?"

"ถ้ามึงไม่หยุดปากหมาๆของมึง คราวนี้กูจะกระทืบมึงแทน"

"หึ"

"ต่อไปนี้เลิกยุ่ง เลิกติดต่อกับแดฮยอนซะ ไม่ต้องไปให้เขาเห็นหน้าอีก"

"ได้ มึงคิดว่ากูยื้อเขาไว้หรอ คิดว่ากูรั้งเขาไว้หรือไง กูไม่ได้ร้องขอให้เขาอยู่เลย กูปล่อยเขานานแล้วเว้ย แต่คนที่ไม่ไปแล้วเอาตัวเองมาติดกับกู คือ แดฮยอนเอง ทำไมมึงไม่ไปบอกที่รักของมึงให้เลิกตื้อกูสักทีละ กูเบื่อจะตาย.."

พลั่ก

"ไปตายซะ ไอเวร!"

ผั้วะ

ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ ขายาวๆของผมก็พุ่งไปที่กลางอกมันเรียบร้อย แถมด้วยกำปั้นหนักๆ เข้าไปที่หน้าหล่อๆของมันอีกที 2 ที แน่นอนว่ามันคงไม่ทนให้ผมอัดอยู่ฝ่ายเดียว อีกฝ่ายชกสวนกลับมาเข้าที่หน้าผมเต็มๆ ต่างฝ่ายต่างชกกันไปมา จนผมเริ่มหมดแรงจึงทิ้งตัวลงนอนบนพื้น โดยที่ไม่สนว่าจะมีคนเดินผ่านมาหรือมันจะฉวยโอกาสตอนนี้เอาคืนผมเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะสู้กันต่อ อีกฝ่ายกลับทิ้งตัวลงนอนบนม้านั่ง หลับตาเงียบๆไม่ได้พูดอะไร


"เขารักมึงจริงๆนะ แดฮยอนหนะ"

"..."

"มึงเป็นรักแรกพบของเขานะ"

"..."


เขาไม่ได้ตอบหรือลืมตาขึ้นมาสักนิด ช่างเถอะ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว ผมยกนาฬิกาขึ้นมาหวังจะดูว่าตอนนี้กี่โมง แต่เข็มมันกลับหยุดเดินไปเสียแล้วละ คงจะพังตอนที่ชกกันละมั้ง

"มานอนตรงนี้ สภาพนี้ เดี๋ยวคนเขาก็นึกว่าตายหรอก กลับบ้านไปๆ"

ผมพูดขณะที่ลุกขึ้น ปัดฝุ่นตามตัว แต่อีกคนก็ยังคงไม่พูดอะไร นอนเอามือก่ายหน้าผากนิ่งอยู่อย่างนั้น ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็ลุกกลับบ้านเองแหละ ผมไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงด้วยซ้ำ แต่ตอนที่ยงกุกกำลังจะเดินกลับนั้น ก็มีเสียงจากคนที่นอนอยู่เรียกไว้


"มึง"

"?"

"ทำไมไม่บอก 'ความจริง' เขาไป?"

ฝ่ายถูกถามชะงักไปนิดหน่อย หยุดฝีเท้า ไม่เดินต่อ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร คนที่นอนอยู่จึงลุกขึ้นมา พลางว่าต่อ

"ถ้าบอกความจริงไปตั้งแต่เริ่ม เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้"

"ถ้ามึงกลับใจอยากบอกความจริงขึ้นมา ตอนนี้ก็ยังทันนะ"

"กูจะถอยให้เอง"

"ที่กูบอกก็เพราะกูหวังดี"











ผมกลับมาถึงห้องตอนเกือบตี4 ไม่ใช่ว่าระยะทางมันไกลหรือผมไปเถลไถลที่ไหนหรอกนะ ผมแค่ไปหาที่ใช้ความคิดกับคำถามที่ถามมาเท่านั้นเอง 
ภายในห้องมืดสนิท คนที่เคยอยู่ที่มุมห้องก็ยังคงที่เดิม ตอนเช้าที่เขาตื่นมา ผมควรจะทำยังไง บอกความจริงที่ปิดไว้มานาน หรือปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปดี ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ อีกฝ่ายก็ตื่นขึ้นมาซะแล้ว

แดฮยอนขยับตัวเพราะความเมื่อยล้าจากการนั่งค้างท่าเดิมทั้งคืน ถึงจะอยากลืมตาเท่าไหร่ แต่ก็ไม่สามารถยกเปลือกตาที่หนัดอึ้งขึ้นได้ แดฮยอนนึกโกรธตัวเอง ที่เอาแต่ร้องไห้จนตาบวมขนาดนี้ พอนึกถึงน้ำตาก็พานจะไหลอีกรอบ

"ตื่นมาก็จะร้องไห้เลยหรือไง?"

ถึงจะมองไม่เห็นหน้าแต่ก็รู้ว่าคือใคร เสียงทุ้มต่ำ ไร้อารมณ์แบบนี้ บังยงกุก เจ้าของห้องที่เขามายืมที่ชั่วคราวแน่นอน

"ไปไหนมาหรอ?"


"เดินเล่น"


ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเปล่าที่แดฮยอนตาบวมจนลืมตาไม่ขึ้น เลยไม่เห็นรอยช้ำบนหน้าเขา ไม่งั้นอาจจะโดนซักไซ้จนตอบไม่ถูกแน่ๆ





หลังจากที่แดฮยอนตื่นแล้ว ก็ลุกไปเข้าห้องน้ำและกลับมานั่งบนฟูกเงียบๆ จนฟ้าสว่าง ผมที่นั่งมองอยู่นาน จึงได้ตัดสินใจถามคำถามออกไป

"นาย.. ดีขึ้นหรือยัง"

"อืม ก็ดีกว่าตอนแรกแล้วละ"

"ทำไม.. นายต้องยอมขนาดนี้"
"ทำไมนายถึงรักคนๆนั้นขนาดนั้นนะ"

"มันดูตลกนะพี่"

แดฮยอนพูดด้วยเสียงที่สบายขึ้น เขาจะดูมีความสุขเสมอเมื่อได้เล่าถึงคนที่เขารัก ถึงเรื่องราวความรักของเขา

"ตอนนั้นผมเดินกลับบ้านคนเดียว ระหว่างทางก็เจอคนแก่ที่กำลังโดนรังแกอยู่ แต่ผมก็ตัวแค่นี้จะสู้อะไรไว้ จะไม่ให้ทำไรเลยก็ไม่ได้"

"ผมเดินเข้าไปหาคุณยายคนนั้น และบอกกับพวกนักเลงไปว่า ปล่อยคุณยายไปเถอะ พวกนายอยากได้อะไร ฉันจะให้แทน"

"คุณยายกระตุกแขนเสื้อผมแรงๆหลายที ผมหันไปปลอบใจเขาว่า ไม่เป็นไรครับ แต่คุณยายก็ตัวสั่นมากๆ พอผมหันกลับไปพวกนักเลงพวกนั้นก็ถือมีดเอาไว้แล้ว"

"ผมกลัวมากๆ ถ้าตัวผมคนเดียวคงจะพอเอาตัวรอดได้ แต่ผมคงอุ้มคุณยายไปไม่ไหวแน่ๆ"

"ตอนนั้นแหละ ที่พี่เขาเข้ามา"

"ถึงจะเห็นแค่ด้านหลังแต่ผมก็จำเขาได้แม่น ผมสีดำสนิท แผ่นหลังที่เหยียดตรง รูปร่างผอมสูงแต่แข็งแรง หัวใจของผมกระตุกเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ตอนนั้น"

"ผมตกหลุมรักเขาตั้งแต่ตอนนั้นแหละ พี่ชายฝาแฝดของพี่ บังยงนัม หนะ"





หลังจากนั้นแดฮยอนก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง ผมจัดแจงให้เจ้าตัวนอนในท่าที่สบายที่สุด ห่มผ้าให้เพราะอากาศยังเย็นอยู่ ผมมองแดฮยอนอีกครั้ง ก่อนตัดสินใจกดส่งข้อความหาคนที่ตั้งคำถามไว้ให้ผม

'ให้มันเป็นแบบนี้แหละ                   -ยงกุก'











เช้าวันถัดมา บังยงนัม มาที่ห้องของผม เขาสองคนออกไปคุยปรับความเข้าใจกันอยู่นานเกือบชั่วโมง ระหว่างที่คุยกันนั้น แดฮยอนทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้หลายที แต่ก็กลับมาทำหน้าปกติ จนตอนสุดท้ายก็โผเข้ากอดอีกฝ่ายจนตัวเองจมเข้าไปในอ้อมกอดคนๆนั้น ผมปิดม่านแล้วก็ถอนหายใจพลางคิด 'ให้มันเป็นแบบนี้ดีแล้วละ'






หลังจากนั้นแดฮยอนก็กลับเข้ามาเอาของพร้อมบอกว่าคืนดีกับยงนัมแล้ว ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มจนตาหยี เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากเมื่อคืน ผมเดินออกไปส่งทั้งคู่ แดฮยอนเดินนำไปที่รถมอเตอร์ไซต์ก่อน เหลือผมกับยงนัมที่เดินอยู่ด้านหลัง

"มึงแน่ใจนะ ว่าไม่เป็นไร"

"ถ้าแดฮยอนโอเค กูก็โอเค"

"มึงนี่นะ"

"ดูแลแดฮยอนให้ดีๆ อย่าให้เขาร้องไห้อีก"

"อืม"

"ถ้ามีอีกครั้ง กูจะไม่ปล่อยแล้วนะ"

"ถ้าถึงตอนนั้น กูก็พร้อมจะถอยให้มึงเหมือนกัน"




ผมยืนมองทั้งคู่จนรถขับออกไปไกลสุดตาถึงเดินกลับเข้าห้อง ระหว่างนั้นโทรศัพท์มีสัญญาณแจ้งเตือนข้อความเข้ามา


'ขอบคุณที่ดูแลผมเมื่อคืนนะ ผมรักพี่นะ พี่ชายที่แสนดีของผม         -แดฮยอน'


ใช่แล้วละ ผมเป็นแค่พี่ชายที่แสนดีของแดฮยอน แค่นั้นก็พอแล้ว คนที่รักและดูแลแดฮยอนได้จริงๆหนะ ก็ต้องเป็น บังยงนัม อยู่แล้ว
ผมเป็นแค่ของเลียนแบบของยงนัม ที่เหมือนจะดูแลแดฮยอนได้ในเวลาอ่อนแอ  แต่ก็ไม่ใช่ตัวจริง สุดท้ายคนที่แดฮยอนให้ใจก็คือพี่ชายผม



ถึงแม้ว่าคนที่เข้าไปช่วยแดฮยอนคืนนั้นจะเป็นผมก็ตาม...





-END-

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ CK♡ จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 กันยายน 2559 / 18:11
    TT ซึ้งอะ เศร้าจังเลยค่ะ ทำไมนะทำไม ทำไมแผ่นหลังที่เหมือนกันถึงได้ทำให้แดฮยอนเข้าในผิด สงสารยงกุกจัง.. แต่เอาเข้าจริง ๆ ตอนนี้ต่อให้แดฮยอนรู้ว่าคนในวันนั้นที่จริงแล้วคือใคร ก็คงเลิกรักบังยงนัมไม่ได้ ในเมื่อเจ้าตัวรักไปแล้ว จะมาเลิกรักแค่เพราะความเข้าใจผิดว่าเขาคือคนในวันนั้น มันก็คงไม่ใช่เรื่อง แถมอาจจะรู้สึกผิดและสับสนอีกด้วย เพราะงั้น.. ยงกุกเลยเลือกที่จะให้มันเป็นแบบนี้ใช่มั้ย ฮืออ พ่อคนดี ยงนัมก็ดูแลแดฮยอนให้ดี ๆ นะ อย่าทำน้องร้องไห้อีกนะ


    ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ ซึ้งมาก ๆ
    #3
    0
  2. #2 เอเลียน
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 04:15
    โอยยยยย มันเศร้าาาาาาาาาา😭😭😭
    #2
    0
  3. วันที่ 16 กันยายน 2559 / 02:04
    โอ๊ยพ่อคนดี บังยงกุกของชั้น(?)
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น