รักล้นใจของนายร่างหมี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 32 Views

  • 1 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    32

    Overall
    32

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
จองกุกไม่ได้น่ารักกับคนในวงและแฟนคลับ แต่น่ารักสำหรับเค้าด้วย??’???????’?


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เป็นดับความกระหายหลังส่องแท็ก #ความในใจของนายร่างหมี

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 16 ก.ย. 59 / 21:58

บันทึกเป็น Favorite



'นายยังไม่ได้เล่นหรอ อะไรกันเกมนี้ออกจะสนุกก'
'ก็เล่นไม่เป็นนี่นา'
'เอางี้ไว้คราวหน้าเจอกันจะสอนให้เอาม่ะ?'
'หือออ?? สอนให้จริงนะ'
'จริงดิ นี่นายก็จะคัมแบ็คแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ซ้อมเหรอ'
'อือ ซ้อมดิ'
'อู้หรอ'
'เปล่านะๆ ช่วงพักเฟ้ยย'
"ยูคมาซ้อมมม"
'โกหกแอบอู้อ่ะดิ ไปซ้อมเลยย'
'ไม่ได้โกหกนะ ไม่ได้อู้'
'นายล่ะจะคัมแบ็คเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไม่ซ้อมเหรอ'
"ยูคคคค มาซ้อมได้แล้วว"
'ซ้อมดิ แต่นี่แอบอู้อยู่ 555555'
'555555 ว่าแต่คนอื่น'
'งั้นไปดีกว่า จะไปซ้อมล่ะ ตั้งใจซ้อมล่ะ บายย'
'เฮ๊ยยเดี๋ยวดิ จะไปแล้วหรอ'
"ยูคยอมมาซ้อมมได้แล้วว!!!!!!"
นิ้วเรียวยาวที่กำลังจะจิ้มตัวอักษรต่อไปถูกขัดด้วยเสียงตะโกนเรียกของเมมเบอร์ที่ยืนประจำตำแหน่งรอซ้อมท่อนต่อไป ทำให้ยูคยอมต้องยอมวางมือถือลง และเดินไปประจำตำแหน่ง
"เหอะๆๆ ช่วงนี้ติดมือถือจังเลยนะ"
"นั่นดิๆ นั่งพิมพ์ไปยิ้มไป คุยกะใครว่ะยูค"
"เปล๊าา ไม่ได้คุยกะใคร เล่นเกม"
"เกมบ้าอะไร ยิ้มขนาดนั้น อย่ามาโกหกดีกว่าน่าา"
"โกหกไร ไหนว่าจะซ้อมกัน ซ้อมดิซ้อม!!"
ก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมต้องปิดบัง ก็แค่คุยกับ'จอนจองกุก'แห่งบังทันโซยอนดัน ทำไมถึงไม่กล้าบอกพี่ยูคยอมเองก็ไม่เข้าใจ เพราะมีสเตจพร้อมกัน แถมพี่แจ็คสันยังสนิทกับลีดเดอร์ของวงนั้น ทำให้เค้าเจอกันบ่อยๆ จองกุกก็เรียกสายตาจากยูคยอมได้เสมอ หน้าตาหล่อน่ารัก ตาโตๆที่ดูตื่นๆคน และด้วยที่เค้าเกิดปีเดียวกันทำให้ยูคยอมตัดสินใจเข้าไปทักก่อน หลังจากพูดคุยกันถูกคอก็แลกคาทกและแชทคุยกันมาตลอด ยูคยอมก็คิดเองว่าเค้าเป็นเพื่อนกันเรียบร้อย และเค้าก็ค้นพบว่าจองกุกเป็นคนที่น่ารักมากๆอ่ะ เข้าใจเลยว่าทำไมในวงบังทันถึงเอ็นดูเพื่อนตาโตของเค้าคนนี้นัก จองกุกเป็นเด็กผู้ชายที่ร่าเริง ดูไร้เดียงสา ไม่ค่อยได้เล่นกับใครนอกจากเมมเบอร์ โดยรวมๆแล้วโคตรน่ารักเลย
"เอ่าๆๆๆ เหม่ออีก นี่เหม่อตั้งแต่ตอนซ้อมจนซ้อมเสร็จเลยนะ"
"คนเรามันก็มีเรื่องต้องคิดมั่งดิพี่"
"แหมม เหอะ!! อย่าให้รู้นะว่าเหม่อถึงคนในคาทกน่ะ จับได้ว่าใครล่ะน่าดู"
"....."
เค้าคิดถูกแล้วล่ะที่ไม่บอกพวกฮยอง น่ากลัวกันเกินไปล่ะ
ติ๊งง 
ทันทีที่เสียงแชทคาทกดัง ยูคยอมก็รีบหยิบมือถือขึ้นมา หางตาเหลือบเห็นพี่ที่ชะเง้อเข้ามา เลยเดินแยกตัวเข้าห้องพักตัวเองไปทันที ล้มตัวบนเตียงรีบปลดล็อค แล้วจิ้มตอบแชทไปทันที
'ซ้อมเสร็จยังอ่ะ ฉันซ้อมเสร็จแล้วนะ โคตรเหนื่อยเลย~~'
'เสร็จแล้ว เหนื่อยขนาดนั้นเลยย??'
'ไม่มากหรอก เพราะตอนซ้อมมันสนุกดีนี่นา ได้เหงื่อเยอะแยะเลย^^'
นี่เป็นอีกข้อดีของจองกุก หมอนี่รักการเต้น การร้อง รักการทำงานของตัวเองมาก เลยมองดูทุกอย่างสนุกไปหมด
'งั้นเหรอ ถ้าเราคัมแบ็คใกล้ๆกันคงได้ขึ้นสเตจพร้อมๆกันแน่เลย'
'ก็ดีดิ ฉันจะได้สอนนายเล่นเกม ไว้นายเป็นเราจะได้มาแข่งกัน!!ㄱㄱㄱ'
'ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา'
'อืมม'
นั่งมองมองแชทที่ขึ้นread อยู่อย่างงั้นด้วยหัวที่ว่างเปล่า เค้ากับจองกุกไม่เคยนัดเจอกันเองเลย เจอกันก็ตอนไปขึ้นสเตจพร้อมกันเค้าไม่คิดว่าจองกุกจะชวนหรอก เจ้าหมอนั่นมันใสซื่อเกินไป เกรงใจคนอื่นไปทั่ว แต่ถ้าถามว่าทำไมเค้าไม่นัดเอง ก็นะ......มันเขินอ่ะ
เฮ่อออ ความสนิทของพวกเค้าดูไม่ก้าวหน้าเอาซะเลย หรือบางทีเค้าควรทำใจกล้าๆแล้วออกปากชวนดี
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เวลาพักของยูคยอมจะอยู่กับมือถือซะเป็นส่วนใหญ่
'วันนี้ซ้อมรึเปล่า'
'ซ้อมดิ แถมวันนี้ต้องอยู่ซ้อมดึกแน่ๆเลย'
'อ่า...งั้นหรอ'
'มีอะไรเหรอ??'
'อ่าาา ไม่มีอะไรหรอก..'
ก็เล่นอยู่ซ้อมจนดึกงี้แล้วจะให้พูดได้ไงว่าจะชวนออกมาข้างนอก
'กลับมาถึงห้องก็นอนพักผ่อนเยอะๆล่ะ'
'ถ้านอนเลยก็ไม่ได้เล่นเกมอ่ะดิ แถมยังไม่ได้คุยกับนายด้วยนะ'
ไม่ได้คุยกับนาย
ไม่ได้คุยกับนาย
ไม่ได้คุยกับนาย
.
.
.
อ่าาาาาาาาา พิมพ์ไม่ออกเลย รู้สึกอากาศรอบๆมันร้อนขึ้นนะ
'ก็ต้องพักผ่อนเยอะๆดิ เกมน่ะไม่ต้องเล่นก็ได้'
'แต่ไม่ได้คุยกันด้วยนะ นายไม่อยากคุยแล้วเหรอ??'
'เฮ๊ยๆๆ ไม่ใช่ ๆ ไม่ได้ไม่อยากคุย'
'ยูคๆๆ ไปซ้อมต่อก่อนนะ บาย'
'เฮ๊ย เดี๋ยวดิ อย่าเพิ่งไป คุยกันก่อนนน'
'จองกุก มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน'
'จองกุก'
เมมเบอร์คนอื่นมองยูคยอมที่ตอนนี้นั่งจ้องเขม็งที่มือถือพลางจิ้มตัวอักษรอย่างรัวเร็วแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวเหนื่ิอยใจ เป็นเอามาก คนในแชทนั่นทำให้ยูคยอมเป็ยเอามากจริงๆ
ยูคยอมที่ตอนนี้นอนพักอยู่บนเตียงยกมือถือเปิดแชทแล้วก็ได้แต่นอนมอง ก็หลังจากนั้นที่จองกุกบอกว่าไปซ้อมต่อ ก็ไม่ได้ตอบอะไรเค้าอีกเลย 
หมอนั่นเข้าใจเค้าผิด ไม่ใช่ว่าเค้าไม่อยากคุย กลับกันแล้วอยากคุยมากๆเลยต่างหาก
โกรธเค้าเหรอ งอนหรือเปล่า ไม่ตอบอะไรเค้าเลย
นอนคิดหนักอยู่สักพักก็ตัดสินใจเปิดทวิตเตอร์ขึ้นมาส่องแอคของบังทัน อย่างที่รู้วงนี้อัพทวิตกันบ่อยจะตาย เผื่อจองกุกจะมาอัพอะไรบ้าง แต่ไถหน้าจอเท่าไหร่ก็ไม่มีการอัพเดตอะไรเลย ยูคยอมได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะออกมาไถหน้าฟีดทวิตตัวเอง ก่อนจะเจอทวิตอันนึงที่ทำให้เค้าต้องสะดึ้งลุกขึ้นมานั่งทันที
มีคนเจอจองกุกอยู่ข้างนอก หมอนั่นที่แต่งตัวปกติไม่ได้ปิดบังหน้าตาอะไรเลย เห็นแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้ ไม่กลัวแฟนซาแซงบ้างรึไงกัน กดเข้าอ่านคนที่เมนชั่นต่อๆกันก็พบว่า จองกุกกออกมาหาอะไรกินคนเดียว
ออกมาคนเดียวเนี่ยนะ?!!?
ยูคยอมที่นิ่งค้างไปสักพัก ก่อนจะผลุดลุกขึ้นใส่เสื้อโค้ททับ ใส่แมสปิดปาก ใส่หมวก คว้าโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้อง เห็นมาร์คนั่งดูโทรทัศน์อยู่คนเดียวก็รีบบอกฮยอง
"ฮยอง ผมออกไปข้างนอกแปปนะ"
 ก่อนจะรีบออกจากที่พักแล้วเดินไปสถานที่ที่จองกุกน่าจะกินข้าวอยู่
.
.
.
ถึงแล้ว แอบใจแป่วนิดๆเพราะไม่เห็นแฟนคลับของหมอนี่ที่น่าจะมาออกันที่นี 
หรือว่าจะกลับแล้ว??
ถึงจะคิดอย่างงั้นแต่ขาก็ก้าวมาที่ประตู เพื่อเข้าไปดูให้แน่ใจว่าจองกุกกลับไปแล้วจริงๆ แต่ยังไม่ทันพ้นประตูเข้าไปก็มีคนจากด้านในที่เดินสวนมาชนเข้าซะก่อน
"........"
"อ่ะ ขอโทษครับ ๆ"
ยูคยอมไม่ตอบอะไรเพราะกลัวมีคนจำเค้าได้ก็ก้มหน้าพยายามจะเลี่ยงทางให้ แต่เสียงนุ่มๆที่เอ่ยออกมาทำให้เค้าต้องเงยหน้ามามอง
จองกุก!!
ไอ่คนตาโตที่ตอนนี้มองหน้าเค้าอยู่ทำหน้างงๆนิดๆ จนยูคยอมต้องเอือมมือไปจับมือจองกุกแล้วลากให้เดินตามเค้ามา ขืนคุยตรงนี้ได้เป็นข่าวแน่ๆ
"......"
"......"
ลากมาถึงสวนสาธารณะเล็กๆใกล้ๆ ก็หยุด สวนสาธารณะที่ตอนนี้เงียบสงบไม่มีผู้คนทำให้ดูวังเวงนิดหน่อย
ยูคยอมยังคงไม่ปล่ิยมือจองกุก แถมยังกำแน่นกว่าเดิมเมื่อคิดถึงว่าจองกุกเดินตามคนแปลกหน้าไปไหนมาไหนง่สยดายขนาดนี้เลย
"เอ่อออ...มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"....."
"ถ้าจะขอถ่ายรูป คงต้องขอปฏิเสธนะฮะแต่ถ้าลายเซ็นต์ก็พแให้ได้นะฮะ"
".....ฉันเองจองกุก....."
ยูคยอมถอนหายใจนิดๆก่อนจะดึงแมสเปิดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้า
"ยูคยอม??!!!"
ตาที่โตอยู่แล้วของจองกุกเบิกกว้างขึ้นไปอีก ยูคยอมเห็นแล้วก็อดขำน้อยๆไม่ได้
"ขำอะไรกัน ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ??"
"ก็มาหานายนะสิ ใครใช้ให้ไม่ตอบแชทฉันกัน"
"อ่าาา ขอโทษนะพอดีว่าปิดเสียงไว้นะ ก็เลยไม่รู้าึกเลย"
จองกุกทำหน้าหงอยๆนิดๆ แต่ทำไมยูคยอมถึงมองว่ามันน่ารักกันนะ
"ทำไมนายถึงน่ารักได้ขนาดนี้กันนะจองกุก"
"0//0 หาาา????"
"นี่ ที่เราคุยค้างกันไว้น่ะ"
"อ่ออ ไม่เป็นไรๆ ฉันรู้ว่านายไม่ได้ไม่อยากคุยกับฉันหรอก ฉันแค่แกล้งๆแซวเฉยๆ"
จองกุกยิ้มตายี๋เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จนยูคยอมทนไม่ไหวดึงจองกุกเข้ามากอดแน่น
"ใช่ ฉันอยากคุยกับนายมากต่างหาก อยากคุยมากๆเลยล่ะ"
"......"
"เฮ้ จองกุก นายทำให้ฉันเหมือนเป็นบ้าเลย ไม่ได้คุยก็คิดถึง มองแจ้งเตือนแชทตลอดเวลา นั่งพิมพ์ไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าเลยล่ะ"
"......."
"นายทำอะไรกับฉันแน่เนี่ยย เข้ามาอยู่ในหัวฉันตลอดแบบนี้ได้ยังไง"
"......"
"เราเป็นเพื่อนกันใช่มั๊ยจองกุก"
"......อ่าก็ใช่น่ะสิ เราเป็นเพื่อนกัน.."
"......"
"......."
"แต่ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนนายแล้ว"
จองกุกรีบดันตัวออกมามองหน้ายูคยอมอย่างตกใจกับคำปฏิเสธเป็นเพื่อนของยูคยอม เพราะวันๆมีแต่ยุ่งกับงานทำให้จองกุกไม่มีเพื่อน พอได้มีเพื่อนดีๆแบบยูคยอม แต่เค้าดันปฏิเสธแค่คิดน้ำตาก็เริ่มมาเอ่อที่ตาแล้ว จ้องตายูคยอมที่มองมาอย่างสงสัย
"อึก....ทำไมอ่ะ ทำไมเป็นเพื่อนกันไม่ได้??"
"เพราะฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายน่ะสิ..."
น้ำตาของจองกุกค่อยๆไหล แต่ตากลมยังคงมองจ้องกับยูคยอมที่ตอนนี้ค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้
"ฉันอยากเป็นแฟนนายต่างหากจองกุก เป็นแฟนกับฉันนะจองกุก....."
จบประโยคใบหน้าก็เลื่อนมาใกล้จนไม่มีระยะห่าง ริมฝีปากประกบเข้ากับริมฝีปากของจองกุก กดจูบๆย้ำๆอย่างนุ่มนวลแต่ไม่ได้ลุกล้ำ ถอนปากออกมาเพียงนิดก่อนจะเอ่ยทวงคำตอบ
"ว่าไง เป็นแฟนกับฉันนะ??"
"....."
จองกุกที่งงกับเหตุการณ์ ค่อยๆเรียบเรียงเหตุการณ์ ก่อนจะเบิกตากว้าง ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ชอบยูคยอม แต่เค้าไม่รูว่าแบบไหนต่างหาก รู้แค่คุยกับยูคยอมมันสนุกๆมากเลย คุยกันได้ทุกเรื่องเลย เวลาเจอกัน อยู่ด้วยกันก็ยิ่งสนุก ยูคยอมทำให้เค้ายิ้มทำให้หัวเราะได้ตลอด แล้วจู่ๆมาขอเค้าเป็นแฟน เป็นใครก็ตกใจ สับสนเป็นธรรมดา
"ว่าไง รีบๆตอบหน่อยสิ"
"เอ่ออ คืออ ... ฉันๆม่รู้อ่ะ คือนายเป็นเพื่อน ฉันนะ แล้วจู่ๆ..."
"ฉันไม่เป็นเพื่อนกับนายแล้ว ถ้าไม่ยอมเป็นแฟนก็จบกัน!!"
แกล้งคลายอ้อมกอดเล็กน้อยให้คนในอ้อมแขนตกใจ 
"เดี๋ยวดิ ย่าา!!!!! นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะยูคยอม!!!"
"ทำได้ดิ ว่าไงจะเป็นไม่เป็น ถ้าไม่เป็นก็ไม่ต้องคุยกันอีก"
"นี่นายจะไม่ให้เวลาคิดเลยรึไงกัน!!!"
"ไม่อ่ะ ฉันนับ1-3 ถ้าไม่ตอบ เราไม่ต้องมาคุยกันอีก!!"
"1"
"เดี๋ยวๆๆ"
"2"
"ฮอลลล ยูคยอมไม่เอาแบบนี้ดิ"
"สะ....."
"โอเค ๆๆๆ ยอมแล้ว ๆเป็นแล้วๆ ยอมเป็นแฟนยูคยอมแล้วTT"
"หึหึ ดีมากก"
อ้อมแขนที่คลายกับกอดรัดแน่นขึ้นกว่าตอนแรกแรก รวมจูบครั้งนี้เช่นกัน อ่อนหวานในคราแรกก่อนจะร้อนแรงขึ้นเมื่อลิ้นร้อนไล่ต้อนกันไปมา
จองกุกถึงจะยังคงงงๆกับเหตุการณ์ แต่จะให้เค้าเสียยูคยอมไปก็คงไม่ได้เช่นกัน
ยูคยอม แค่นี้ก็หมดปัญหากวนใจเค้าสักทีว่าทำไมต้องยึดติดกับจองกุกขนาดนี้ เป็นเพราะเค้ารักจองกุกนี่เอง ถึงตอนนี้จองกุกอาจจะยังคิดว่ากับเค้าแค่เพื่อนแต่สัญญาเลยอีกไม่นานจองกุกต้องรักเค้า!!
.
.
.
END??’???’?

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ S_JK-Z จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Rvy Piyaporn Lee (@rvypiya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 08:50
    ขอลงเรือด้วย ชอบคู่นี้ แต่งอีกๆ จะรออ่าน
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น