ผม ในโลกความฝันของ เธอ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7

    Overall
    7

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
ปฐพี เด็กชายคนหนึ่งผู้หลุดเข้ามาอยู่ในโลกแห่งความฝันของเด็กสาวนาม รินรดา และเมื่อขึ้นชื่อว่าความฝัน ย่อมมีความไม่สมเหตุสมผลตามมาได้เสมอ ใช่มั้ยล่ะ?


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     วันนี้ เมจิกหลบมาแต่งเรื่องสั้นแหละ (ได้ข่าวว่าเรื่องยาวยังไม่เสร็จเลย... งือ..TT) นิยายเรื่องนี้มันมาจากกิจกรรมกลุ่มของเมจิกเอง แล้วเมจิกก็คิดว่าเรื่องนี้มันฮา ๆ (และจบแบบแปลก ๆ ดี) ก็เลยหยิบเรื่องที่เมจิกแต่งเรื่องนี้มาให้อ่านกันค้า แฮะ ๆ

     ตัวละคร(ที่มีอยู่แค่สองตัว)
- ปฐพี เด็กหนุ่มหัวหน้าห้องปกติ ๆ คนหนึ่ง
- รินรดา เด็กสาวที่เป็นคนลากปฐพีเข้ามาในความฝันของเธอโดยไม่ตั้งใจ

     ถึง...เจ้าของภาพ
เมจิกพยายามเอาภาพให้มันติดลายเซ็นแล้วนะ (แต่ภาพมันเล็กเกินไป...) ส่วนรายละเอียดอื่น ๆ  เมจิกจำไม่ได้จริง ๆ  ขอโทษค่ะ OTZ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 ก.ย. 59 / 11:02

บันทึกเป็น Favorite


ตอนที่ 1 อวกาศ

ผม เป็นเด็กชายปกติ ๆ คนหนึ่งที่ชื่อว่า ปฐพี ซึ่งชีวิตของผมก็คงจะปกติดีนั่นแหละ ถ้าหากว่าผมไม่ได้ ดัน ติดเข้ามาในโลกประหลาด ๆ เพราะใครบางคนเข้าให้น่ะสิ...

“งือ....ปัดดด ฉันกลัว ช่วยฉันออกไปจากที่นี่ทีเถอะ...” เสียงขอร้องของเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากข้าง ๆ ผม

เด็กสาวคนนั้นมีชื่อว่า รินรดา เธอเป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่น่าจะมีอายุราว ๆ ผม ถ้ามองโดยภายนอก ยัยเด็กนี่ก็คงปกติดีอยู่หรอก แต่ว่า... ถ้ายัยนี้ไม่ได้มีไอ้พลังบ้า ๆ บอ ๆ ที่เธอระเบิดออกมาโดยไม่ตั้งใจ และจนถึงบัดนี้ ทั้งผมและเด็กสาวเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นละก็... พวกเราทั้งสองคนคงไม่ต้องมานั่งซวยอยู่แถวนี้หรอก...

“เลิกโวยวายซะทีจะได้มั้ย?!!! ที่พวกเรามาติดในโลกความฝันของเธอ ก็เพราะเธอไม่ใช่รึไงเล่า!!!” ผมตะคอกใส่เด็กสาวอย่างหมดความอดทน

“ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่หน่า... แล้วฉันก็ยังไม่รู้ด้วยว่านี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง อย่าโกรธฉันเลยนะ ลูกปัด ” รินรดาทำปากจู๋ และแสร้งทำเป็นสำนึกผิด

ผมคิ้วกระตุกด้วยความโมโห เพราะนอกจากยัยนี่จะไม่สำเนียกในความผิดของตัวเองแล้ว ยัยนี่ก็ยังดันเรียกชื่อผมผิดซะอีกนี่...

“ฉันไม่ได้ชื่อว่าลูกปัด’ !!! ฉันชื่อ ปฐพีเฟ้ย!!!” ผมตะโกนใส่หน้าของเด็กสาวด้วยความเหลืออด

รินรดาทำหน้าเหวอไปเล็กน้อยและปล่อยให้ที่ตรงนั้นเงียบลง ตอนนั้นเอง ผมจึงได้เริ่มสังเกตจริง ๆ จัง ๆ ว่าสภาพรอบตัวเป็นยังไง...

สภาพรอบ ๆ นั้นมืดและวังเวงพึลึกชอบกล ต้นไม้ตามสองข้างทางเหี่ยวเฉาและแห้งกรอบ มันไม่มีคำว่าชีวิตชีวาอยู่ในฉากเบื้องหลังนี้เลย... จะมีก็เพียงแค่...

 

...ท้องฟ้า...

 

ผมแหงนหน้ามองสิ่งที่อยู่เบื้องบน สิ่งที่อยู่บนนั้นคือความอ้างว้างอันไม่สิ้นสุดของจักรวาล กาแล็คซี... ทางช้างเผือก... กลุ่มดาวหลากสีสันประดับประดาอยู่บนฟากฟ้าอย่างลงตัวและงดงาม

ผมหันกลับหน้ามามองเด็กสาว

 

ถ้านี่เป็นโลกความฝันของยัยนี่จริง ๆ  เด็กที่ชื่อรินรดาคนนี้คงจะเป็นคนที่ประหลาดพอตัวเลยล่ะ... เพราะยัยนี่มีทั้งความเศร้าหม่นและความหลุดโลกอยู่ในตัว สงสัยชาติที่แล้วยัยนี่คงจะเป็นเอเลี่ยนที่ต้องร่อนเร่ไปตามอวกาศแหง ๆ ... ผมคิด

“เห้อ...” ผมถอนหายใจ

 

ตอนที่ 2 เห้ย!!!

เราทั้งสองคนเดินไปตามทางต่อไปเรื่อย ๆ  ผมเดินนำหน้าเด็กสาวไปโดยที่ไม่คิดจะหยุดรอเธอ และได้แต่นึกรำคาญที่เด็กสาวเอาแต่เรียกผมไม่หยุด

“ลูกปัด! เฮ้! ลูกปัด! รอฉันด้วยสิ!” รินรดาตะโกนตามหลัง

ผมถอนหายใจอีกครั้งและได้แต่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น...

 

 

สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้ก่อนที่จะหลุดมาที่นี่ คือเด็กสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ฟุบหลับลงไปกับโต๊ะระหว่างคาบเรียน และด้วยความที่ผมเป็นหัวหน้าห้องและพอจะรู้มาคร่าว ๆ  ว่ายัยเด็กสาวคนนี้ชื่อ รินรดา  เป็นเด็กที่ขึ้นสถานะ ยัยไร้ตัวตน ของห้อง ผมจึงจำเป็นจะต้องเอื้อมมือไปปลุกเธอจากโต๊ะที่อยู่ข้างหลัง

และด้วยความซวยของผม ในทันใดนั้นเอง จู่ ๆ  ก็ได้มีระเบิดแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นที่หน้าของผม

“เห้ย!!!” ผมแผดเสียง

ทั้งห้องเรียนถูกกลืนกลินเข้าไปในแสงจอมเขมือบ ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป... พลันปรากฎเป็นสถานที่ชวนขนลุกแห่งหนึ่งที่ผมไม่เคยแม้แต่จะนึกถึง ส่วนสิ่งที่อยู่ข้างหน้าของผม คือเด็กสาวคนที่ผมเอื้อมมือไปปลุกเมื่อครู่นั่นเอง...

“ที่นี่มันที่ไหนกัน” ผมตั้งคำถามกับคนตรงหน้า

เด็กสาวหันกลับมา ก่อนจะตอบด้วยสีหน้างงงวย

“ที่นี่เหรอ? ที่นี่มันเป็นความฝันของฉันน่ะสิ” เธอตอบผมอย่างที่เธอเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ

“แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ผมยังคงถามต่อไป

“ฉันจะไปรู้เหรอ?” เด็กสาวยักไหล่ และนั่นก็ทำให้โทสะของผมพุ่งพรวดขึ้นมาในระดับหนึ่งเลยทีเดียว

“อ้อ! แล้วนายก็เป็นหัวหน้าห้องสินะ ใช่คนที่ชื่อว่าอะไรซักอย่างประมาณ ปัดขี้ปะ?” เด็กสาวเอียงคอ

ตอนนั้นเองที่ทำให้ผมนึกเสียใจในทันทีที่ผมอุตส่าห์หวังดีเอื้อมมือไปปลุกเด็กคนนี้

“ฉันไม่ได้ชื่อปัดขี้เฟ้ย!!! ฉันชื่อปฐพีต่างหาก!!!” ผมตะโกนใส่เด็กสาวจนเส้นเอ็นที่คอปูดโปน

“อ่าวเหรอ?” เด็กสาวตอบกลับมาด้วยคำพูดง่าย ๆ อย่างไร้สมองสิ้นดี...

 

ผมกลับมายังปัจจุบัน ที่ ๆ เด็กสาวกำลังพยายามเรียกชื่อผมจากข้างหลังอีกครั้ง

“ปัตตานี!!!” เด็กสาวร้อง

 

ให้มันได้อย่างนี้ซี้...

 

ตอนที่ 3 บิกินนี่

เราทั้งสองเดินมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงตึกร้างแห่งหนึ่งเข้า ผมจึงหยุดเดินและเปิดโอกาสให้รินรดาวิ่งตามทันผมในที่สุด

ผมแหงนหน้ามองป้ายไม้ที่แขวนอยู่หน้าตึกนั้น สภาพของมันไม่ต่างอะไรจากไม้ที่ถูกมอดไหม้ สายโซ่ที่แขวนมันก็ขาดรุ่งริ่ง สภาพของที่นี่ย่ำแย่ราวกับว่าเคยโดนระเบิดลงมาก่อน...

และแล้ว รินรดาก็เอ่ยปากขึ้นจากความนิ่งสงบของสิ่งรอบ ๆ ตัว

“หยึย...โรงแรมอะไรกันที่ชื่อว่าบิกินนี่น่ะ?” รินรดาเลิกคิ้ว

ในทีแรก ผมเองก็แอบสะดุ้งโหยงที่เธอพูดออกมาแบบนั้น แต่เมื่อผมพินิจพิเคราะข้อความบนแผ่นไม้นั่นให้ดี ๆ ผมก็ต้องแทบอยากเขกมะเหงกลงกลางหัวเด็กสว

บนป้ายไม้นั้นมีตัวอักษรคือ H-O-T-E-L B-E-G-I-N-N-I-N-G ซึ่งควรจะอ่านได้ว่า โรงแรมบิกินนิ่ง ไม่ใช่โรงแรมบิกินนี่...

“ยัยเบ๊อะ!!!” ผมตวาด

รินรดาสะดุ้งโหยงเล็กน้อย

“นี่มันไม่ได้อ่านว่าบิกกินนี่!!! มันอ่านว่าบิกินนิ่ง!!!” ผมอธิบาย ก่อนจะหยุดมือที่เขกหัวของเด็กสาวไว้ไม่อยู่

 

โป๊ก!!!

 

“กรี๊ด!” เด็กสาวร้องโอดครวญ

“นี่มันความฝันของเธอจริง ๆ เหรอห้ะ?! ทำไมแค่นี้ถึงอ่านไม่ออก!!!” ผมจ้องหน้ารินรดาเขม็ง

“ก็ฉันหลับในคาบอะไรล่ะ? ลองคิดดูดี ๆ สิ” เด็กสาวต่อปากต่อคำ พลางลูบหัวตัวเองด้วยความเจ็บปวด

 

ผมนิ่งนึกไปและได้คำตอบในทันที

...วิชาภาษาอังกฤษ...

 

ตอนที่ 4 พ่อบ้าน

รินรดาดูท่าจะไม่สนใจเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวกลับหันกลับไปหาประตู ก่อนจะยื่นมือออกไปผลักประตูของโรงแรมร้างตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เห้ย!!! นี่เธอจะทำอะไรน่ะ?!” ผมโวยวาย

แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตอบผม ในฉับพลันนั้นก็ได้มีเด็กชายแปลกหน้าคนหนึ่งปรากฎขึ้นหลังประตู หน้าของเขายิ้มแย้มตลอดเวลาจนดูน่ากลัวแปลก ๆ  แต่เขากลับอยู่ในชุดสุดเนี้ยบของบริกรชายทั่ว ๆ ไป

“ยินดีต้อนรับขอรับ มาดามรินเลซเซ่และเซอร์ปัตตาเวีย” เด็กชายคนนั้นฉีกยิ้มมาให้ผมและเด็กสาวข้าง ๆ

ผมรับรู้ได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบ ๆ อยู่ที่ขมับของผม แต่ผมก็ไม่กล้าทำอะไรมากกว่าแค่การฝืนยิ้มกลับไป

“นายเป็นใครน่ะ?” ผมถามเด็กชาย

พ่อบ้านเด็กหันมามองผมทั้ง ๆ ที่ยิ้มอยู่

“กระผมเป็นพ่อบ้านของโรงแรมนี้ขอรับ” เขาตอบ ก่อนจะยกไม้ยกมือทำท่าเชื้อเชิญเราสองคน

“ทำไมไม่เข้ามาก่อนล่ะขอรับ? กระผมรอคอยการมาของพวกท่านทั้งสองเชียวนะครับ” เด็กชายเสริม

รินรดาเดินเข้าไปในโรงแรมทันทีโดยที่ไม่ฉุกคิดอะไรทั้งสิ้น จนผมได้แต่ร้องเตือน

“นี่! ยัยริน! เธอเดินเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ไม่ได้นะ!” ผมเท้าสะเอว

เด็กสาวหันกลับมามองผมด้วยดวงตากลมใสและไร้ซึ่งความกังวลใด ๆ

“เอาเถอะน่า พัด นี่มันความฝันของฉันนะ มันไม่มีอะไรหรอก” เธอว่า พร้อมกวักมือให้ผมเข้าตามไปด้วยอีกคน

 

ผมคิดตามรินรดา

บางทียัยนี่อาจจะพูดถูกก็ได้ ก็นี่มันเป็นแค่ความฝันนี่หน่า...

 

ผมเดินตามเด็กสาวไปอย่างไร้ทางเลือก ในเมื่อเจ้าของความฝันกำลังจะเดินหนีไป ผมก็คงจะต้องตามไปด้วยสินะ เพราะดูท่า มีเพียงแค่รินรดาที่จะส่งผมคืนสู่โลกภายนอกได้

“เอาสิ...” ผมกลอกตา ทั้ง ๆ ที่ในใจเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่ารินรดาไม่รู้แม้กระทั่งว่าผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วยัยเด็กสาวคนนี้จะส่งผมคืนด้วยความนึกคิดส่วนไหนกัน?...

 

ตอนที่ 5 ปืน

ผมและรินรดาเดินเข้าไปในโรงแรม ก่อนที่ผมแทบจะหันกลับไปมองทางที่เข้ามาไม่ทัน เพราะสิ่งที่อยู่ข้างใน เป็นป่ารกทึบประมาณที่เรียกได้ว่า ถูกปล่อยลืม เลยทีเดียว

“-ริน... นี่มันแปลก ๆ แล้วนะ...-” ผมหันไปกระซิบกับเพื่อนร่วมทาง เพราะมันจะเป็นไปได้ยังไง กับการมีป่าขนาดมโหฬารขนาดนี้อยู่ในโรงแรมร้างเล็ก ๆ

“ไม่หรอกมั้ง...” รินรดาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ถูกเจือด้วยความประหม่า

 

...ไม่ต้องบอกก็รู้ รินรดาเองก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน...

 

เราทั้งสองยังคงเดินตามพ่อบ้านเด็กไป เด็กคนนั้นตัวเล็กกว่าผมประมาณครึ่งนึงได้ แถมพอมองข้างหลัง ผมก็พึ่งสัมผัสได้ถึงความเป็น อมนุษย์ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อตัวเนี้ยบสีดำ

ผมเห็นขนสีน้ำตาลโผล่พ้นออกมาจากกางเกงของเด็กชาย ผมจึงได้แต่เลิกคิ้วอย่างฉงน และมองไล่ขึ้นไปเรื่อย ๆ  จนกระทั่งผมก็ต้องหยุดชะงักและอ้าปากค้าง

สิ่งที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของพ่อบ้านเด็กคนนี้ คือปืนลูกโม่สภาพพร้อมใช้หนึ่งกระบอก ผมรู้ในทันทีว่าผมกับรินรดาไม่ได้ปลอดภัยอยู่แน่ ๆ

 

ผมกระทุ้งศอกใส่เด็กสาว และชี้ให้เธอดูปืนลูกโม่กระบอกนั้น

รินรดามีสีหน้าที่ซีดเผือดลงด้วยความกลัว และในจังหวะนั้นเอง พ่อบ้านเด็กก็หันหลังกลับมา แต่ในครั้งนี้ สิ่งที่อยู่บนใบหน้าของเขากลับเป็นรอยแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

“อะไร๊? แค่เห็นปืนก็กลัวจนเป็นไก่อ่อนเลยรึงั๊ย? อย่ามาทำเป็นขี้กลัวหน่อยเลยน่า...” เขาขึ้นเสียงสูง พลางเอี้อมมือไปที่กระเป๋ากางเกงและหยิบปืนมาควงเล่นในมือ

เมื่อผมเห็นดังนั้น ผมจึงรีบเดินมาข้างหน้าเพื่อบังเด็กสาวในทันที

“โอ้ว...ใจกล้าหน้าด้านดีนี่หน่าไอ้วัด” เด็กชายล้อเลียน และยกปืนขึ้นมาเล็งที่ผม

“ถ้าอย่างนั้น อยากจะลองรับรสของการถูกยิงหน่อย--” คำพูดของเด็กชายถูกตัดลง เมื่อผมรีบพูดขัดขึ้นมา

“นั่นอะไรน่ะ?!” ผมชี้นิ้วออกไปเพื่อรีบเปลี่ยนเรื่อง

เด็กชายหันไปมองตามที่ผมชี้ มันได้ผล! ผมจึงรีบฉวยโอกาสนี้คว้าเอาแขนของรินรดาเพื่อพาเธอหนีเข้าไปในป่าทึบ

เสียงที่โกรธแค้นของพ่อบ้านเด็กดังขึ้นมาจากข้างหลังไกล ๆ

“กลับมานี่นะไอ้ปัดขี้!!! กลับมา!!!” เสียงของเด็กชายค่อย ๆ จางหายลงไปเรื่อย ๆ

 

ทั้งผมและรินรดาต่างฮอบแฮกอย่างหมดแรงหลังจากการหลบหนีจบลง หลังจากที่ผมเช็คจนแน่ใจว่าเสียงของพ่อบ้านเด็กคนนั้นได้หายไปจริง ๆ  ผมก็หันมาหาเด็กสาวเพื่อต่อว่า

“ยัยบ๊อง!!! ฉันบอกเธอแล้วมั้ยล่ะว่าอย่าตามคนแปลกหน้าน่ะ!” ผมก่นด่า

ทว่าในครั้งนี้ เด็กสาวกลับแสดงกิริยาที่ต่างออกไป ดวงตาทั้งคู่ของเธอแดงก่ำ น้ำใส ๆ เจิ่งนองขึ้นเต็มลูกตาของรินรดา

“ริน...” ผมขานชื่อเด็กสาวเบา ๆ

“ฉันไม่เอาแล้ว!”  รินรดาโวยวาย

“พอกันที! ความฝันบ้าบออะไรนี่! ฉันไม่เอาแล้ว! ‘ปฐพีพาฉันออกไปที พาฉันออกไปจากที่นี่ทีเถอะ!” เด็กสาวคร่ำครวญ และได้แต่สะอื้นอย่างระทดระทวย

ผมเลิกคิ้วขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวคนนี้เรียกชื่อของผมถูก... อันที่จริงผมก็อยากจะช่วยอยู่หรอก แต่ผมไม่รู้ว่าผมควรจะช่วยยังไงดีนี่สิ...

ผมเองก็รู้สึกหดหู่เช่นเดียวกันกับเด็กสาว แต่ในฐานะที่ผมเป็นหัวหน้าห้อง ผมจึงจำเป็นจะต้องดูแลลูกน้องของผมให้ดีที่สุดไว้ก่อน

ผมยื่นมือออกไปลูบหัวรินรดาเบา ๆ

“น่า...เลิกร้องไห้ได้แล้ว... เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกัน ฉันสัญญา...” ผมพูดเสียงแผ่วทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ที่ตรงนั้นถูกเติมเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ของเด็กสาว ส่วนบรรยากาศรอบ ๆ ตัวก็ยังคงนิ่งสงัดอยู่เหมือนเดิมราวกับครั้งแรกที่ผมเข้ามาถึงที่นี่...

 

...

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Magic Asquious จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น