|
บทนำ สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมายังพื้นปฐพี บัดนี้ บุคคลทั้ง 3 และทารกอีก 1 คนกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่แห่งตระกูลโพรวิส ดูเหมือนว่า ฝนฟ้าจะไม่เป็นใจให้กับการเดินทางมาครั้งนี้ของเขาเลย ฉันจะขอบใจมากถ้าพวกนายดูแลเค้าให้ได้ดีที่สุด พอลกล่าว คีตาร์รับเด็กทารกคนนั้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม พอลมองเด็กในอ้อมแขนของคีตาร์อย่างรักใคร่ ก่อนกล่าว ฉันคงจะต้องกลับไปแล้ว อย่าบอกเรื่องนี้ให้กับใครรู้ เพราะไม่มีใครรู้ นอกจากฉันและพวกนาย 2 คน พอลว่า ก่อนที่โนอาร์จะพูด เราจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด ขอบคุณที่นายไว้วางใจพวกเรานะ โนอาร์พูด ก่อนพอลจะยิ้มให้เขา แล้วเดินทางกลับโลกคลอโรเนียไป นี่จะเป็นสิ่งยืนยันว่าเขาคือเจ้าชายแห่งออโรร่า โนอาร์พูด ก่อนสวมสร้อยคอรูปไม้กางเขนสีทองสง่างามเข้าที่คอของเด็กน้อย ที่บัดนี้นอนหลับอย่างสงบอยู่ในอ้อมแขนของคีตาร์ ผมสีทองของเด็กน้อยช่างเหมือนบิดานัก ส่วนนัยน์ตานั้น คาดว่าคงจะเหมือนมารดาไม่มีผิดเพี้ยน คีตาร์ปัดปอยผมสีทองที่บังหน้าเด็กน้อยออกอย่างนุ่มนวล เขาเหมือนกับพอลจริงๆ เธอกล่าว ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าบ้านไป หวังว่าคงจะไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้ นอกจากพวกเรา โนอาร์พูดเบาๆกับคีตาร์ ก่อนประตูบานใหญ่ของบ้านโพรวิสจะปิดไป 15 ปีผ่านไป แม่ครับ เห็นคลาวน์บ้างไหม เด็กหนุ่มผมทองเดินลงมาตามบันไดบ้าน แล้วเรียกถามน้องตัวเอง คีตาร์เงยหน้าจากหนังสือกลับมามองหน้าลูกชาย อ้าว เมื่อกี้พ่อเค้าไม่ได้บอกหรอ ว่าออกไปข้างนอกกัน คีตาร์กล่าว เด็กหนุ่มมีสีหน้างงๆ แต่สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ อ๋อ ผมจำได้แล้วครับ ออกไปที่ทำงานกับพ่อนี่เอง เด็กหนุ่มกล่าว ก่อนเดินมานั่งที่โซฟาข้างๆมารดาของตน ความจำสั้นจริงๆ ลูกใครเนี่ย คีตาร์พูดอย่างปลงๆ ให้เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่หัวเราะอย่างกวนๆ ก็ลูกใครละครับ นั่งอยู่ข้างๆเนี่ย เด็กหนุ่มกล่าว ไม่ต้องพูดแล้ว ไปกินข้าวเลย ข้าวกลางวันอยู่บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว เชิญกินได้ตามสบายเลย คุณชายคารอส คีตาร์บอกแบบขำๆ ก่อนลูกชายตัวดีจะเดินไปตามที่แม่สั่งอย่างว่าง่าย ก็ใครละจะกล้าขัดใจคุณเธอ แม้แต่โนอาร์เองก็ยังไม่กล้า อยากจะรู้นัก ว่าพ่อคิดยังไงถึงมาแต่งงานกับแม่ คารอสพูดเบาๆ แต่มันจะพ้นรัศมีการได้ยินของคีตาร์หรือ แน่นอน คุณเธอตอบกลับมาแล้ว ก็ลองไปถามพ่อสุดที่รักดูสิ แล้วจะรู้เอง คีตาร์ว่า แล้วพ่อสุดที่รักก็เดินเข้าบ้านมาทันทีทันใด จนคีตาร์แทบตั้งตัวไม่ทัน พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย แล้วพ่อกลายเป็นพ่อสุดที่รักไปแล้วหรือ โนอาร์พูด แล้วเดินเข้าบ้านมาพร้อมกับเด็กชายอีกคน ซึ่งน่าจะอายุประมาณ 14 ปี ผมสีขาวนั้นถอดแบบจากผู้เป็นพ่อมาไม่มีผิด ส่วนนัยน์ตาก็ต้องมาจากมารดาอย่างแน่นอน หอมจังเลย แม่ทำอะไรกินครับเนี่ย เด็กชายคนนั้นถาม แล้วเดินตามกลิ่นอาหารเข้าไป โนอาร์ไม่รีรอ เดินตามเข้าไปด้วยอีกคน โห ของโปรดผมทั้งนั้นเลย น่าหม่ำจริงๆ คลาวน์พูด ก่อนหยิบปีกไก่ขึ้นมาทำท่าจะเข้าปาก แต่ก็โดนสายตาเย็นยะเยือกจากมารดามองมา เขาจึงค่อยๆวางปีกไก่ชิ้นนั้นลงช้าๆ ล้างมือรึยัง คีตาร์ถาม เด็กสายส่ายหน้าช้าๆ ทำไมไม่ใช่ช้อนส้อม คำถามยังมาจากคนเดิม เด็กชายคิดคำตอบที่เข้าท่าที่สุด ก่อนตอบไป ขี้เกียจครับ เด็กชายตอบ แล้วทั้งผู้เป็นพ่อและผู้เป็นพี่ก็หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย คีตาร์มองหน้าลูกชายคนเล็กของเธออย่างปลงๆ ก่อนปล่อยให้มันผ่านไป แล้วนึกในใจว่า มันไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหนเนี่ย เอาน่า อย่าดุให้มันมากนักเลย ปล่อยไปบ้างเถอะ เด็กผู้ชายนะ โนอาร์กล่าว คีตาร์ไม่พูดอะไร แล้วถอนหายใจยาว ถ้าไม่ทำให้มันติดเป็นนิสัย อีกหน่อยมันจะแก้ยากนะ คีตาร์พูด เธอกะจะพูดต่อ แต่แล้ว เสียงอ่อดหน้าบ้านก็ดังขึ้น โนอาร์จึงเดินไปดูที่หน้าบ้าน ชายหนุ่มหายไปหลายนาที แล้วก็กลับมาพร้อมกับเด็กหญิงผมขาว 1 คน และเด็กหญิงผมน้ำตาลอีก 1 คน เด็กหญิงทั้งสองคนนั้นอายุคงจะไล่เลี่ยกัน หรืออาจจะพอๆกันเลย ซึ่งคงจะประมาณ 10 ปีเป็นอย่างต่ำ เด็กหญิงผมขาวเอากระเป๋าของเธอและของเพื่อนวางบนโซฟาข้างๆคีตาร์ ก่อนกล่าว แม่ค่ะ วันนี้กับพรุ่งนี้จูลี่จะมานอนที่นี่นะคะ เด็กหญิงผมขาวกล่าวกับคีตาร์ โครงหน้าของเธอนั้นละม้ายคล้ายคลึงคีตาร์เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะบุคลิกที่ออกจะห้าวๆนั้นด้วย ก็ดีสิ แล้วใครมาส่งละจูลี่ คีตาร์หันไปถามเด็กหญิงที่นั่งโซฟาตรงข้ามเด็กหญิงผมขาว ผมสีน้ำตาลทองนั้นเหยียดตรงตามธรรมชาติ นัยน์ตาสีฟ้านั้นคุ้นและเหมือนกับผู้เป็นมารดาของเธอมาก ส่วนแว่นตานั้น คงจะเป็นกรรมพันธุ์ที่ได้จากบิดา เมื่อกี้นี้พ่อมาส่งคะ พอดีแม่ไปประชุมที่ต่างเมือง พ่อก็ต้องออกไปดูงาน เลยไม่มีใครอยู่บ้านนะคะ เด็กหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงความสนิทสนมกับครอบครัวนี้ คีตาร์พยักหน้ารับรู้ คาเลีย จูลี่ มากินสิ เดี๋ยวหมดแล้วพี่ไม่รับผิดชอบนะ คลาวน์ตะโกนออกมาจากห้องอาหาร เด็กหญิงทั้งสองจึงรีบวิ่งตรงไปยังห้องอาหารทันที เพราะกลัวพี่ชายตัวดีจะแย่งไปกินเสียหมด มีแต่เด็กทั้งนั้น บ้านคงจะเสียงดังน่าดู โนอาร์กล่าว ก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟายาวตัวเดียวกับคีตาร์ แล้วนวดไหล่เป็นการใหญ่ นั่นสินะ คีตาร์พูดลอยๆ ก่อนกลับไปตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือของเธอต่อไป โนอาร์มองดูภรรยาของตนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปนวดต่อ เจ็บแขนหรอ คีตาร์ถาม ทั้งๆที่ตายังคงจ้องมองหน้ากระดาษหนังสือ โนอาร์หยุดนวดแล้วหันมาตอบ อืม เมื่อกี้ไปออกแรงยกของมา ย้ายห้องใหม่เหนื่อยชะมัด ลูกน้องไม่รู้หายไปไหนหมด โนอาร์ว่า พลังจิตมีไม่รู้จักใช้ คีตาร์ว่าเข้าให้ พร้อมกับหัวเราะน้อยๆ เหอะๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า ออกกำลังกายนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก โนอาร์กล่าว ก่อนหันไปนวดแขนอีกข้างแทน ไปกินข้าวก่อนก็ได้นิ เดี๋ยวนวดให้ คีตาร์พูดเบาๆ แล้วพลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้า โนอาร์ยิ้มน้อยๆให้กับตัวเอง แน่ละสิ ตั้งแต่แต่งงานกันมา 15 ปี ภรรยาสุดที่รักของเขายังเขินเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ว่าแล้ว โนอาร์ก็ลุกขึ้นไปร่วมวงกับลูกๆทันที นี่! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำอย่างนี้กับผมฉันแล้วจะหนีหรอ เจอร์รี่กรีดร้องออกมาด้วยเสียงแหลมสูง แล้วถือมีดอีโต้ไล่ตามอเล็กซ์ ที่วิ่งวนไปวนมาหลบการโจมตีของแม่คุณทูนหัว โธ่ แม่ครับ พ่อเค้าคงไม่ได้ตั้งใจหรอกน่า เด็กชายผมสีน้ำตาลที่นั่งดูทีวีอยู่กล่าวขึ้นโดยไม่มองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย และนั่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่เกรงกลัวเลยว่า มีดมันจะลอยมายังคอขาวๆ ดูทีวีแล้วเงียบไปซะ เอ็ด เจอร์รี่ร้องบอก แล้ววิ่งไปเกือบจะจับตัวอเล็กซ์ได้ แต่ก็ดันพลาดวิ่งสะดุดพรมหรูราคาแพงหูฉี่หน้าคะมำลงพื้นทันที กรี๊ดดดดดดดดดดดด อะไรเนี่ย เจอร์รี่ร้อง แล้วอเล็กซ์ก็หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างเปิดเผย เอ็ดเวิร์ดหันไปมองดูมารดาของตน ที่บัดนี้นั่งหน้าชนพรม แล้วค่อยๆยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ทำไมแม่เรานี่ซุ่มซ่ามจริง เอ็ดบ่น ก่อนหันกลับไปดูรายการตลกรายการโปรดของตน โดยไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างพ่อกับแม่เลย
ณ ตึกซีแมกซ์ ( เขียนถูกป่าวไม่รู้นะ ขี้เกียจเปิดหนังสือ ) เด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งนั่งดูรายการโทรทัศน์อยู่อย่างสนใจ ผมสีน้ำเงินถูกเสยเรียบอย่างเรียบร้อย นัยน์ตาสีฟ้าครามจ้องไปยังโทรทัศน์อย่างไม่วางตา เที่ยงแล้วนะลูก ไปกินข้าวเถอะ ไอซ์กล่าว แล้วเดินมานั่งข้างๆลูกชาย ที่ยังดูรายการไม่เลิก จะจบแล้วครับแม่ เสียงของเด็กชายช่างเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง แต่เมื่อพูดกับมารดาก็แฝงความรักเข้าไปอยู่ด้วย พ่อจะออกไปข้างนอกแล้วนะลูก เดี๋ยวแม่ให้คนอัดรายการไว้ให้ก็ได้ ไอซ์ว่า เด็กชายดูเหมือนจะไม่อยากขัดใจผู้เป็นมารดา ก็ลุกออกไปอย่างง่ายดาย แล้วตรงไปยังห้องอาหาร ที่บัดนี้ ผู้เป็นพ่อนั่งรออยู่แล้ว เฟริสดูไม่แตกต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย หน้าตายังเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน แต่แฝงความเป็นผู้ใหญ่ไว้มาก เด็กหนุ่มเดินไปนั่งที่เก้าอี้ถัดจากผู้เป็นบิดา เฟริสมองหน้าลูกชายคนเดียวของตน แล้วยิ้มน้อยๆ เด็กชายก็ยิ้มตอบให้อย่างเปิดเผย ไอซ์มองภาพที่เกิดขึ้นแล้วยิ้มให้กับตัวเอง ความสุขมักจะเกิดขึ้นเสมอ เมื่อครอบครัวอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา
Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone และ Android Phoneเตรียมพบกับ Dek-D Writer App เวอร์ชั่น iPad / Android Tablet เร็วๆนี้ ฟรี! | 
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
] [ 
บันทึกเป็น Favorite ] [ 
[ IP : 171.4.100.64 ]
ส่งข้อความลับ
(อเล็กซ์กับเจอร์รี่ยังกัดกันได้เหมือนเดิม