|
ทุกคนในห้องเงียบกริบ สร้างความแปลกใจให้กับอาจารย์ที่ปรึกษาเป็นอย่างมาก ทุกคนจำใบหน้านั่นได้ดี ผู้ชายคนนี้ เหมือนโอเซฮุนที่เพิ่งตายไปเมื่อเดือนที่แล้วไม่มีผิด..... แต่อาจารย์ที่ปรึกษาไม่รู้ เพราะเธอเองก็เพิ่งจะมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้องนี้ได้แค่ไม่กี่อาทิตย์
เซฮุนดูจะไม่สนใจกับสายตาที่จ้องมองเขาราวกับตัวประหลาด แต่เขาเดินตรงเข้ามา..... ตรงดิ่งเข้ามาหาลู่หานที่นั่งอยู่ข้างๆไคทันที ลู่หานมองอย่างงงๆ เพื่อนในห้องไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมลู่หานถึงไม่ตกใจ เพราะอุบัติเหตุที่คร่าชีวิตของเซฮุน ลู่หานก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย เซฮุนวิ่งไปผลักลู่หานออกจากรัศมีการชน ส่วนตัวเองก็รับแรงกระแทกของรถเข้าไปเต็มๆ ลู่หานตื่นขึ้นมา จำเรื่องของเซฮุนไม่ได้ซักอย่างเดียว.... นั่นคือสาเหตุว่าทำไมลู่หานถึงยังคงมองคนที่ราวกับร่างอวตารของเซฮุนได้อย่างปกติได้ นาย....ชื่ออะไร?เซฮุนจำเพาะเจาะจงถามแค่ลู่หานคนเดียว ลู่หานมองอย่างงงๆ และรู้สึกตื่นๆนิดๆด้วย ลู่หาน....ลู่หานบอก ในขณะที่สายตาคมของเซฮุนจ้องเขม็งมาที่ลู่หานคนเดียว ทุกคนในห้องเงียบกริบ แม้แต่อาจารย์ก็ไม่กล้าส่งเสียงขัดจังหวะ บรรยากาศราวกับจะหยุดนิ่งอยู่กับที่ 7วันนับจากนี้ ฉันจะทำให้นายรักฉัน....7วันนับจากนี้ ฉันจะทำให้เรารักกัน.... ลู่หานถลึงตาโตทันทีที่ได้ยิน เพราะสายตาที่เซฮุนมองมาที่เขา มันจริงจังจนน่าใจหาย และก็ตกใจกับความปุบปับจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของเซฮุนคนที่ไม่เคยรู้จักหน้าค่าตามาก่อนเลยด้วย! ไม่ใช่แค่ลู่หาน แต่คนทั้งห้องต่างมองกันอย่างตกตะลึง อาจารย์เอามือแนบอก ตกใจกับความกล้าหาญของเซฮุน โดยที่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้ น..นะ นายพูดอะไรของนาย ล้อเล่นหรือเปล่า?ลู่หานพยายามตั้งสติ เขาโดนรุ่นพี่รุ่นน้องสารภาพรักมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครที่ เจอหน้ากันครั้งแรก ก็จู่โจมสายฟ้าแลบแบบนี้!! หน้าฉันมันบอกว่าล้อเล่นหรือเปล่าล่ะ?เซฮุนพูด ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นที่นั่งว่างข้างหลังลู่หาน เขาเดินไปนั่งโดยไม่ขออนุญาตอาจารย์เลย โต๊ะข้างๆเขาคือแพคฮยอน.... อาจารย์ตั้งสติได้ ก็รีบทำลายความเงียบสงัดทันที เอาล่ะเซฮุนก็จะเป็นเพื่อนใหม่ของเรานะ พวกเธอก็มีอะไรก็ช่วยเหลือเขาละกัน คาบบ่ายอย่าลืมว่ามีสอบกับครูนะ! พออาจารย์พูดเรื่องสอบ ทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้อง และตกใจ เพราะว่าลืมเรื่องสอบกันซะสนิท ดูเหมือนทั้งห้องจะมีแต่แพคฮยอนที่จำเรื่องสอบได้อยู่คนเดียว.... ลู่หานรู้สึกงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง นี่มันอะไรกัน!! ทำไมตอนนี้ เขารู้สึกราวกับว่า มีสายตาจ้องมองอยู่ที่แผ่นหลังของเขาอยู่ตลอดเวลา! จนไม่กล้าหันหลังไปมองเซฮุนเลยแม้แต่นิดเดียว ไคกำหมัดแน่น จะบอกว่าคนทั้งห้องโดนผีเซฮุนหลอกน่ะเหรอ หมอนี่เป็นคนจริงๆ แถมยังสารภาพโต้งๆว่าชอบลู่หานอีก หมอนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่.....แล้วหมอนี่เป็นใคร? หลังจากเริ่มวิชาแรก ดูเหมือนเพื่อนๆในห้องจะยังคงสงสัยในตัวเซฮุนอยู่ แต่ก็ไม่กล้าถามเจ้าตัว เจ้าตัวก็เอาแต่นั่งเงียบ และมองไปที่ลู่หานตลอดเวลา จนอาจารย์ประจำวิชาเข้ามา อาจารย์คนนี้สอนภาษาอังกฤษ ทุกคน หยิบหนังสือขึ้นมา แล้วเปิดหนังสือไปหน้า 44 ในขณะที่ทุกคนง่วนหาหน้า44กันอยู่ เซฮุนก็ยกมือขึ้นมา อาจารย์ครับ...ผมไม่มีหนังสือ...อาจารย์หันมามอง และก็ตกใจจนทำหนังสือตกพื้น อาจารย์สาวจำลูกศิษย์หัวกะทิของตัวเองได้ โอเซฮุน เก่งภาษาอังกฤษที่สุดในห้อง เธอรู้ดีว่า เซฮุนเสียชีวิตไปแล้ว แต่คนที่ยกมือ และนั่งอยู่ข้างหลังลู่หาน ดูยังไงก็เป็นคนชัดๆ ไม่ใช่ผีซะหน่อย ทะ...ทำไมเธอไม่มีหนังสือ ผมเพิ่งย้ายโรงเรียนมาวันนี้วันแรกครับ มันกะทันหัน เลยยังไม่ได้ซื้อหนังสือเซฮุนพูด นายดะ....แพคฮยอนกำลังจะพูดว่า ดูกับเขาก็ได้ แต่เซฮุนก็ลุกขึ้น และลากเก้าอี้มานั่งดูข้างๆลู่หาน ลู่หานมองอย่างตกใจ ขอดูด้วยนะ..เซฮุนพูดเรียบๆ แต่ลู่หานยังคงอึ้งอยู่ ไคที่นั่งอยู่ข้างๆลู่หาน อดรนทนเงียบต่อไปไม่ไหวแล้ว โอเซฮุน เอาของฉันไปดูแล้วกลับไปนั่งที่ได้แล้วไคพูด พลางส่งหนังสือให้ แต่เซฮุนไม่สนใจ ไม่เป็นไร ฉันอยากดูกับลู่หาน....ลู่หานขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจคนตรงหน้าเลย อาจารย์เห็นว่าเสียเวลาการสอนมามากแล้ว แม้จะตกใจก็ตาม เธอจำเป็นต้องฝืนสอนต่อไป นายทำบ้าอะไรของนายน่ะ?ลู่หานกระซิบใส่เซฮุน เซฮุนหันมายิ้มให้ เป็นรอยยิ้มแรกที่ยังไม่เคยมีใครในห้องได้เห็น แต่เซฮุนยิ้มให้กับลู่หานคนเดียว ไม่อยากให้ฉันดูหนังสือด้วยเหรอ?ถึงจะเป็นคำถามที่ดูตัดพ้อ แต่กลับคลี่ยิ้มออกมาได้อย่างน่าประหลาดใจ ไม่...เอ่อ..เปล่า แต่ว่า นายทำอะไรปุ๊บปั๊บ!ฉันตามไม่ทัน แล้วก็งงไปหมดแล้วด้วยลู่หานพูด เซฮุนยิ้มบางๆ แค่รู้ว่าฉันชอบนายก็พอแล้วล่ะ ไม่ต้องอยากรู้อะไรอีก...เซฮุนพูด นั่นยิ่งทำให้ลู่หานสงสัยเข้าไปใหญ่ ไคนั่งทนฟังและมองพฤติกรรมของเซฮุนไม่ไหวอีกต่อไป เขาลุกขึ้น และเดินออกจากห้องเรียนไปทันที คิมจงอิน!เธอจะไปไหนของเธอน่ะอาจารย์ละจากกระดาน และตะโกนเรียกจงอินที่เดินจ้ำๆออกไปไม่ฟังใคร คริสลุกขึ้นตามทันที อาจารย์ครับ ไคมันคงปวดท้องเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนมันนะครับคริสพูด พลางวิ่งตามไคไปทันที แล้วรีบกลับมาเรียนนะ!อาจารย์ตะโกนไล่หลังไป ลู่หานชะเง้อคอมองไปที่ประตูอย่างไม่สบายใจ ไคต้องโกรธแน่ๆ เขารู้ว่าไคชอบเขา แล้วยิ่งมีคนประหลาดคนนี้มาคอยจู่โจม อยากจะอยู่ใกล้เขาตลอดเวลาแบบนี้ ไคก็คงต้องโกรธมากแน่ๆ นายทำให้ไคต้องโกรธฉันนะ!ลู่หานหันมาแว้ดใส่เซฮุนอย่างโมโห เขาไม่ได้โกรธนายหรอก เขากำลังเดือดเพราะฉันต่างหาก อย่ากังวลไปเลย นายมันบ้า!ลู่หานทั้งสับสน ทั้งงง ทั้งเป็นห่วงไค แล้วก็กลัวคนๆนี้ด้วย วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันเนี่ย?!! ================================================== ไค!!ไค!!รอด้วยดิ!!คริสวิ่งตามไคที่เดินนำไปไกลแล้ว ไม่นานขายาวๆของคริสก็สาวไปถึงตัวไค ไคโกรธจนตัวสั่นไปหมด หมอนั่นมันตัวอะไร!!ผีเซฮุนเหรอ!!ทำไมยังตามมาหลอกมาหลอนกันอีก!!ไคพูดอย่างหงุดหงิด คริสตบไหล่ไคเบาๆ นายก็รู้ว่าหมอนั่นเป็นคน ก็คงอาจจะบังเอิญว่าหน้าแล้วก็ชื่อเหมือนกับเซฮุนก็ได้ ใจเย็นๆสิ ฉันก็อยากจะเย็น!! แต่หมอนั่นมันกวนประสาท และฉันก็แสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกับลู่หานไม่ได้!! คริสเข้าใจความลำบากใจของไคดี ลู่หานมักจะทิ้งระยะห่างความเป็นเพื่อนสนิท แต่จะไม่เกินเลยมากไปกว่าเพื่อนกับไคเสมอ นั่นทำให้ไคไม่สามารถจะทำตัวหึงหวง หรือแสดงตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้ ลู่หานจำเรื่องของเซฮุนไม่ได้นะ นายลืมแล้วเหรอ นายจะกังวลไปทำไม ลู่หานคงไม่ชอบคนที่เข้ามาจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้หรอกมั้งคริสพูด พยายามกล่อมให้ไคสงบลง แม้ตัวเองจะติดใจในความเหมือนที่น่าตกใจแบบนี้อยู่เหมือนกัน ทำไมเขาถึงรู้สึกว่า เซฮุนคนนี้ ทำให้นึกถึงทุกอย่างที่เป็นเวฮุนคนที่ตายไปแล้วนะ ทั้งๆที่เซฮุนคนนั้น ไม่ลึกลับเท่าคนนี้ แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้ติดใจอยู่ แต่นึกสาเหตุไม่ออก คริสไม่อยากจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ แค่นี้ไคก็เดือดจนจะเป็นไฟอยู่แล้ว.... ======================================================= ไคและคริสไม่นานก็กลับมาที่ห้อง ลู่หานรีบถามไคด้วยความเป็นห่วงทันที ไค...นายโอเคนะ คงไม่ได้โกรธฉันใช่มั้ย?ลู่หานถาม ทันทีที่เห็นใบหน้าน่ารักที่ทำหน้าสำนึกผิดนั่น อารมณ์ที่เดือดพล่านของไคก็สงบลงทันที ใครจะไปโกรธนายลง หืม? ถามจริง ฉันโอเค....นายอย่ากังวลไปเลยไคยีหัวเล็กๆนั่นอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะมอบรอยยิ้มอบอุ่นให้กับลู่หาน ทำให้ลู่หานโล่งใจ ดีจัง...ฉันนึกว่านายโกรธฉันซะแล้ว.... เซฮุนนั่งมองทั้งสองที่คุยกันอย่างสนิทสนม พลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะลุกขึ้น ดูท่าการมานั่งดูหนังสือกับนาย มันอาจจะทำให้นายลำบากใจ ขอบใจนะลู่หาน ที่ให้ดูหนังสือด้วย ฉันกลับไปดูกับเพื่อนข้างหลังดีกว่าพูดจบก็ลุกขึ้น แล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม แต่สายตา กลับยังจ้องมองใบหน้าน่ารักที่หันมามองด้วยความแปลกใจ ที่เซฮุนถอยทัพง่ายขนาดนี้ นายมาดูกับฉันก็ดีแล้ว ไปนั่งขวางทาง มันเกะกะนะแบคฮยอนพูด นายชื่ออะไร?อยู่ดีๆเซฮุนก็ถาม แบคฮยอนทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า คนๆนี้ไม่ใช่เซฮุนเพื่อนเก่าของเขาซะหน่อย จะไปรู้ชื่อของเขาได้ยังไง? พยอน แบคฮยอน ยินดีที่ได้รู้จักนะแบคฮยอนพูด เซฮุนแค่พยักหน้า แต่สายตายังคงมองอยู่แค่ที่เดียว ที่แผ่นหลังของลู่หาน และหวังว่าจะไม่ต้องมานั่งมองแผ่นหลังแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เพราะเวลา....มีไม่มากแล้ว...... =================================================
อัพแล้วนะค่ะ ตอนที่ 2 ยังคลุมเครือกันต่อไปเรื่อยๆค่ะ
ช่วงนี้เวลาอัพจะอัพประมาณหลังสี่ทุ่มนะค่ะ
ไปFollow Twitter และLike Facebook Fan page ไว้ด้วยนะค่ะ
credit theme  Duck-Fly
Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone และ Android Phoneเตรียมพบกับ Dek-D Writer App เวอร์ชั่น iPad / Android Tablet เร็วๆนี้ ฟรี! | 
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
ตอนก่อนหน้า |
] [ 
บันทึกเป็น Favorite ] [ 
[ IP : 1.4.233.43 ]
ส่งข้อความลับ
งงกับอิเน่ -*-
PS. I'M B2UTY หลงรักเจ้าชายอสูรทั้ง 6 มากๆ ดูจุน ฮยอนซึง จุนฮยอง โยซอบ กีกวัง ดงอุน รักมากก >< หลงรักครอบครัว CUBE Ent. ทุกคนนน