King of Protector:ไดอารี่

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 47 Views

  • 2 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    47

    Overall
    47

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
นี้เป็นเรื่องราวก่อนเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักของKing of Protector เป็นเรื่องเด็กชายวัย4ขวบที่สุดฉลาด เค้าได้ไปพบกับห้องสมุดขาดใหญ่เข้า


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีครับนี้เป็นเนื้อเรื่องก่อนภาคหลัก 
เนื้อเรื่อง
เด็กหนุ่มวัย4ขวบที่แสนจะซุกซนได้หลงเข้าไปในห้องสมุดที่อยู่ใต้ดิน ในนั้นมีประวัติของราชามังกรทุกรุ่นอยู่ เค้าได้หยิบออกมาหนึ่งเล่ม นั้นก็คือราชามังกรรุ่นที่50

ตัวละคร

ด้านขวามือ คือ
ราชามังกร รุ่นที่100 ในรูปแบบเด็ก4ขวบ
ชื่อ:โดราก้อน ดรากูลนิว มิน
ความสามารถ:การหยั่งรู้
สถานะ:เจ่าชาย

ด้านซ้ายมือ คือ
หัวหน้าเมด ในร่างเด็ก4ขวบ
ชื่อ:รันกะ ซาคุยะ 
ความสามรถ:เก็บกวาดได้รวดเร็ว
สถานะ:เมดฝึกหัด

Blue Flower Design Pointer

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 ก.ย. 59 / 21:10

บันทึกเป็น Favorite


หลังจากวันยุคของราชามังกรรุ่นที่50นั้น ผ่านมาแล้ว1ล้านปีแล้ว นี้คือเรื่องก่อนเข้าภาคหลัก
----------------------------------------------------------------------------------
ทุ่งหญ้าที่กว้างไกลมีเด็กหนุ่มกำลังนอนตากแดดอยู่ที่นั้น เค้ายิ้มออกมาและมองดูพระอาทิตย์ที่สาดแสงแดดที่แสนอบอุ่น เค้าได้แตะไปที่พื้นหญ้า ทันใดนั้นต้นซากุระก็พุดขึ้นมาจากพื้นดิน สีชมพูของดอกซากุระได้กลบแสงแดดสีทองเอาไว้ ชายหนุ่มได้หลับไปทั้งๆแบบนั้น ทุ่งหญ้าที่แสนนุ่ม มันทำให้จิตใจผ่อนคลาย
ผมได้กลิ่นหอมๆลอยมาจากด้านบน ผมจึงลุกขึ้นมาเพื่อตามหากลิ่นนั้น ผมตามกลิ่นที่แสนหอมหวานนั้นทั้งๆที่ผมยังหลับอยู่คงเรียกว่าละเมอได้มั้ง และจู่ๆผมก็รู้สึกลางไม่ดีเอามากๆ
แรงลมได้พุดลงมากลางตัวผมรู้ได้ทันทีเลยว่ามีคนจะตบหัวผม ผมรีบกระโดดตีลังกา3ตลบหลบพอผมลืมตาผมก็พบกับเด็กหญิงหัวชมพูถือตะกร้า เธอก็คือ รันกะ ซาคุยะ
"ตื่นได้แล้วคะ เจ้าชาย นี้ไม่ใช่เวลานอนเล่นแล้วนะคะ เราต้องไปเก็บของที่ห้องเก็บของ
ราชวังอีกเยอะเลยนะคะ"
"ครับๆ จะตื่นเดี๋ยวนี้แหละครับเพราะงั้นช่วยส่งของที่อยู่ในตะกร้านั้นมาด้วยนะครับ"   
"ค่าๆ นี้คะแอปเปิ้ลราดน้ำผึ้ง"                                                                                 
ผมรับแอปเปิ้ลเสียบไม้จากรันกะ มันอร่อยมาก ผิวที่เนียนประสานกับความหวานของน้ำผึ้งพอกัดเข้าไป ข้างในมีช็อคโกแลตไหลออกมา มันเข้ากับแอปเปิ้ลดีจริงๆ ผมใช้เวลาในการกินให้หมดไม้อยู่พอสมควร จู่ๆผมก็สัมผัสถึงความกดอากาศต่ำได้ ผมรู้สึกว่าพายุกำลังจะเข้าและลูกใหญ่ซะด้วย ผมรีบจับมือของรันกะและวิ่งไปที่ปราสาท พอเริ่มพ้นทุ่งหญ้าแล้วทางเดินเริ่มเปลี่ยนเป็นพื้นสีขาว รอบข้างก็มีร้านค้า มีผู้คนกำลังซื้อของกัน ทุกคนก็ต่างทักผม แต่ผมรีบวิ่งกลับไปที่ปราสาท ปราสาทมีลักษณะเป็นสิ่งปลูกสร้างขึ้นมาใหม่ถูกสร้างจาก เหล็กแดง ที่มีคาร์บอนสูงและทองแดงกับทองผสมเข้าไป ตามหลักการมันจะแตกหักได้ง่าย แต่เพราะเป็นเหล็กที่เกิดจากการใช้พลังเวทย์ดินอัดเข้าไปทำให้ประกอบไปด้วยธาตุดินสูง กันการระเบิด ไม่มีทางที่จะเป็นสนิมแข็งแรงมาก ขนาดที่ว่าพลังของราชายังไม่สามารถทำอะไรได้ สวยมากเลยแหละ ผมรีบเข้าไปในปราสาทและเดินวนไปวนมากับบันไดวนที่สูงเอามากๆ
ผมรีบวิ่งไปหาพ่อ ผมวิ่งไปแจ้งเกี่ยวกับพายุที่กำลังเข้ามา ผมมีความสามารถในการหยั่งรู้และมันจะเป็นจริงทุกครั้ง จากความคิดผม คงจะแรงขนาดที่ว่าพัดต้นไม้ล้มได้เลยทีเดียว
ทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดง กระถางสีขาว สวนจิ๋วที่ประดับตามทางเดิน ประตูทางเข้าที่แกะสลักเป็นดอกไม้ ผมเปิดบานประตูนั้น มีผู้ชายที่อ้วน ผอม มีกล้าม ตัวใหญ่ และชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งอยู่ตรงกลางนั้นคือพ่อของผม พ่อของผมกำลังประชุมกับหัวหน้าตระกูลอื่นอยู่ ทุกคนตกใจมากที่เห็นผมเปิดประตูเข้ามา
"เจ้าชาย นี้ระหว่างการประชุมนะครับ การที่ท่านมาแบบนี้มีเหตุอันใดหรือครับ"          
"ใช่แล้ว มินเข้ามาแบบนี้ไม่ได้นะ พ่อบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาตอนที่พ่อประชุมอยู่" 
"ขอโทษด้วยครับท่านพ่อ แต่ตอนนี้สถานการณ์ฉุกเฉินมากครับ พายุกำลังจะเข้ามา    
และคาดว่าจะรุนแรงขนาดที่ว่าพัดบ้านเรือนของประชาชนพังเป็นแถบได้ และมันกำลังพัดมาในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ครับ"
"ว่าไงนะ!!! ผมคงต้องขอพักการประชุมไว้ก่อนนะครับ ผมขอไปประกาศสถานการณ์
ประกาศเตือนภัยกับประชาชนเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อนนะครับ"
ทุกคนรู้ดีถึงพลังหยั่งรู้ของผม และเริ่มลุกออกจากที่ประชุมเพื่อประกาศเตือนภัยกับประชาชน ผมมองไปรอบๆแต่ไม่พบรันกะ ผมนึกได้ทันทีเลยว่าเธอยังอยู่ที่ทุ่งหญ้า
ผมรีบวิ่งกลับไปที่ทุ่งหญ้า ผมพยายามวิ่งสุดแรง ผมวิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่งจนมาถึงทุ่งหญ้า แต่มันก็สายเกินไปแล้วกว่าผมจะมาถึง พายุก็เริ่มมาแล้ว ลมที่แรงมาก ผมของผมได้พัดตามกระแสลม ผมมองไปรอบๆเห็นรันกะกำลังหลบอยู่หลังต้นซากุระที่ผมปลูกไว้ผมรีบวิ่งไปหารันกะ
"ทำไมเธอไม่หนีหละ!?"                                                                                      
"ก็มัน ก็มัน ก็มัน ก็มัน กะ.....กลัวจนขยับไม่ได้นี่คะ ขาไม่ยอมขยับเลยด้วย"           
"อ่าๆๆๆๆ จับมือของฉันเอาไว้ให้แน่นด้วยหละ"                                                        
"คะ"                                                                                                                 
ผมจับมือของรันกะ ทันใดนั้นจู่ๆกันมีวงเวทย์ที่มาจากไหนไม่รู้พาพวกผมมาสถานที่แปลกๆ ผมตกใจมากนี้คือเวทย์เคลื่อนย้าย มันย้ายพวกผมสองคนมาในที่แปลกๆ มีทางเดินที่เก่า มีปราสาทแปลกๆตั้งอยู่ สภาพเก่ามากมียักใยมากมาย ถูกสร้างด้วยหินหยาบ รันกะจับมือผมแน่นกว่าเดิมแต่มันไม่เจ็บกลับนุ่มด้วยซ้ำ ด้วยความกล้าจากส่วนที่ลึกที่สุดของผม ผมเดินไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ผมเดินพอถึงหน้าประตู บานใหญ่ที่ทำจากไม้ พอผมเอามือไปแตะที่ประตูไม้ พวกผมสองคนก็
"ร่วงซะแล้วสิ"                                                                                                  
"ใช่คะร่วงแล้วคะ"                                                                                             
พวกผมสองคนมองลงไปที่พื้นที่ไม่มีอะไร มันว่างเปล่าและพวกผมก็ร่วงลงไปในหลุมลึก

พอฟื้นขึ้นมาผมสัมผัสสิ่งที่นุ่มๆที่มือได้ ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบรันกะนอนอยู่บนตัวผม ผมเหลือบมองมาที่มือก็เห็นว่าผมกำลังจับหน้าอกของรันกะอย่างไม่ตั้งใจ ผมรีบลุกขึ้นมาและพยายามไม่ส่งเสียง เพราะกลัวตกใจ ผมมองไปรอบๆ มีแต่ชั้นหนังสือเก่าๆ มีฝุ่นมากมายเต็มไปหมด จู่ๆก็มีหนังสือเล่มหนึ่งตกลงมาใส่หัวของผม
"หนังสือ?"                                                                                                       
ผมลองดูหน้าปกดู ปรากฎว่ามันคือสิ่งที่สุดยอดที่สุด มันก็คือไดอารี่ของราชามังกรรุ่นที่50 ราชามังกรไมโกะ ผมรีบเปิดอ่านดูทันที
นี้คือเเรื่องราวของราชามังกรรุ่นที่100ที่ไปพบกับไดอารี่ของไมโกะราชามังกรรุ่นที่50
เด็กหนุ่มไม่รู้เลยว่า เพราะสิ่งนี้มันจะทำให้เกิดเรื่องที่ไม่สามารถแก้ไขได้อีกเป็นครั้งที่ 2
ชะตากรรมของเค้าถูกกำหนดไว้แล้ว

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ MInMInKDM จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Delents (@blood-elf) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 19:23
    ยังใช้คะ/ค่ะผิดอยู่นะคะ ลองศึกษาดูวิธีการใช้ในเน็ตดูเน๊อะ แต่ยังไงก็สู้ๆนะคะ^-^!
    #2
    1
  2. #1 verasun (@verasun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 22:10
    ขอบคุณ
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น