สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

GU Online [:[หยิน]:]

ตอนที่ 32 : บทที่ 30 :::: ความหลังและเหตุผล ::::


     อัพเดท 6 มี.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, เกมส์ออนไลน์, Online
ผู้แต่ง : คาเรีย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คาเรีย
My.iD: http://my.dek-d.com/Carria
< Review/Vote > Rating : 99% [ 158 mem(s) ]
This month views : 388 Overall : 404,992
6,030 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 787 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
GU Online [:[หยิน]:] ตอนที่ 32 : บทที่ 30 :::: ความหลังและเหตุผล :::: , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8174 , โพส : 50 , Rating : 383 / 80 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




            “เงียบๆสิ  ท่อนแขนแกร่งนั้นบีบกระชับเข้ามา  แต่น้ำผึ้งรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด  น้ำเสียงนั้นคล้ายกับเคยได้ยินที่ไหน  เธอจึงค่อยๆนิ่ง  ซึ่งประจวบเหมาะกับที่เขาคลายแขนออกแล้วหันหน้าเธอเข้ามาหา 

  

พี่เอก 

 

ชู่วว  พี่บอกให้เงียบๆไง  

 

 

 

 

G U Online
บทที่ 30  ความหลังและเหตุผล

 

ไม่รู้จักบอกเสียก่อนว่าจะมีพี่มาอีกคน  คุณตาผู้คุมสวนบ่น  ในขณะน้ำผึ้งพร้อมด้วยบรรดาสัตว์เลี้ยงได้แต่ก้มหน้ารับคำอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย  ส่วนราชาอนธการยังคงมาดครึมไว้ได้อย่างคงเส้นคงวา 

 

ไอ้สัตว์เลี้ยงสองตัวนี้ก็เหมือนกัน  ข้าจะไปรู้ไหมล่ะนังหนูเอ้ย  ว่าเอ็งมีสัตว์เลี้ยงมากี่ตัว  ไหนจะพี่เอ็งอีก  เฮ้อ  วุ่นวายจริงๆ 

 

น้ำผึ้งยิ้มแหยๆ  ขอโทษค่ะคุณตา  พอดีรีบเลยลืมบอกไปน่ะค่ะ 

 

ชายชราโบกมืออย่างไม่ใคร่ใส่ใจ  ไปๆ  ข้าไม่อยากบ่นเหมือนคนแก่  เอ็งอยากจะไปไหนก็ไปนังหนู  แกไล่  พร้อมกับเดินดุ่มๆกลับบ้านพักในสวน 

 

หญิงสาวหันมามองพี่ชายก่อนจะทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย  พี่เอกแอบตามหนูมานานแล้วใช่ไหมคะ  เธอถามเข้าประเด็น 

 

ใช่ว่าน้ำผึ้งจะไม่รู้ว่ามีคนติดตามเธออยู่  เพียงแค่เสียงฝีเท้าที่เธอได้ยินนั้นมีหลายต่อหลายเสียง  อาจจะเป็นเพราะว่าทักษะทิพยกรรณมันดีเกินไป  เสียงต่างๆจึงค่อนข้างวุ่นวายและสับสนจนช่วงแรกๆเธอไม่อยากจะฟังเสียงอะไรเลย  แต่เมื่อผ่านมาได้ระดับหนึ่งจะสามารถตัดเสียงแทรกซ้อนเลือกฟังแต่เสียงที่ต้องการได้  ซึ่งนั้นก็ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมากถึงจะทำได้แบบนั้น  และน้ำผึ้งก็ค่อนข้างคิดว่าข้าวของในตัวเธอเองก็ไม่ใคร่จะมีประโยชน์ให้ใครได้แย่งชิงมากนัก  จึงเลือกที่จะผ่านไป 

 

ยิ่งฝีเท้าที่แผ่วเบาจนต้องเงี่ยหูฟังอย่างของพี่เอกราชนั้นจับยากแสนยาก  ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่าเป็นผู้เล่นระดับสูง  แล้วผู้เล่นที่ระดับสูงขนาดนั้นจะมาสนใจอะไรกับมือใหม่ระดับเพียง 30  เล่า


 

ก็พี่เห็นน้ำผึ้งอยู่กับเพื่อนๆไง  เลยไม่อยากกวน  เขาตอบพร้อมยิ้ม 

 

เลยสะกดรอยตามน้องอย่างนี้เหรอคะ 

 

ครับ  ผู้เป็นพี่ตอบด้วยรอยยิ้มที่สาวๆยากจะได้เห็น  เพื่อมีใครมาเกาะแกะน้องพี่  จะได้จัดการให้สิ้นซากไง  พูดพลางขยี้หัวน้องสาวตัวเอง

 

ว่าแล้ว  น้ำผึ้งถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า  ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เธอเจอเรื่องร้ายๆตั้งแต่ตอนหกขวบ  พี่เอกก็ดูเหมือนจะประคบประหงมเธอทุกฝีก้าว  แม้ประสบการณ์ในคราวนั้นจะไม่เป็นที่น่าจดจำนัก  แต่สำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกลับไม่เคยลืม 



 

ในยามค่ำคืนที่มืดมิด  คืนนั้นพ่อกับแม่ไปทำงานไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากเธอ  พี่เอก  พี่เลี้ยงและพี่หมีที่ตอนนั้นนอนหลับไปแล้ว  น้ำผึ้งในวัยหกขวบสวมชุดนอนกระโปรงสีชมพูตัวเก่งที่แม่ชอบใส่ให้  นั่งดีดเปียโนเล่นตามประสา 

 

หนูมาลีมีลูกแมวเหมียว  ลูกแมวเหมียว  ลูกแมวเหมี๊ยว  เสียงใสนั้นร้องคลอตามไปเบาๆ  เพลงนี้พี่เอกเป็นคนสอนให้เธอเอง  และแน่นอนสำหรับเด็กหกขวบมันเป็นเพลงเดียวที่เด็กน้อยเล่นได้ 

 

น้องน้ำผึ้งยังไม่นอนอีกเหรอคะ  เสียงพี่เลี้ยงสาวที่เธอจำชื่อได้ขึ้นใจดังขึ้น  หญิงสาวคนนี้มีชื่อว่า  ชมพู่  พี่ชมพู่เป็นพี่เลี้ยงพวกเธอมากว่าสองปีแล้ว  เสียดายที่น้ำผึ้งเองในตอนนี้ไม่อาจจะจดจำใบหน้าของพี่เลี้ยงคนนี้ได้  กระนั้นยังพอรับรู้คร่าวๆว่าเธอเป็นผู้หญิงที่รูปร่างท้วม  และมีน้ำเสียงที่อ่อนโยน 

 

น้ำผึ้งจะรอแม่กับพ่อกลับบ้านค่ะพี่ชมพู่  เธอแกว่งขาเล่นเบาๆ   

 

วันนี้พ่อกับแม่ของน้ำผึ้งคงไม่กลับมาหรอกค่ะ  ผู้เป็นพี่เลี้ยงตอบ  และอาจจะไม่กลับมาอีกตลอดไปเลยก็ได้ 

 

เด็กน้อยหยุดเล่นเปียโน  พร้อมกับเอียงคอถามอย่างสงสัย  ทำไมพ่อกับแม่จะไม่กลับมาล่ะคะ 

 

พี่ชมพู่ยิ้มที่มุมปาก  น้ำผึ้งจำได้ดีว่าตั้งแต่นั้นมาเธอเกลียดรอยยิ้มแบบนี้มากแค่ไหน  เพราะพ่อกับแม่หนูจะไปอยู่ในที่ไกลแสนไกลไงล่ะคะ  พี่เลี้ยงเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้เปียโนข้างน้ำผึ้ง  น้องน้ำผึ้งเด็กดี  เราไปนอนกันนะคะ 

 

ไม่เอา  น้ำผึ้งจะรอพ่อกับแม่  เด็กน้อยส่ายหน้าดิ๊ก

 

พี่ชมพู่โอบกอดเด็กหญิงเบาๆ  ก่อนจะเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกน้ำผึ้ง  เด็กดีต้องไม่ดื้อนะคะ  รู้รึเปล่า  ร่างเล็กนั้นดิ้นไปมาครู่หนึ่ง  ก่อนจะพล็อยหลับไปพร้อมกับสติที่ดับวูบ 

 

เมื่อตื่นขึ้นมา  เด็กสาวก็ไม่ทราบว่าตัวเองอยู่ที่ไหน  แต่ที่เธอรู้แน่ๆก็คือ  ที่นี้ไม่ใช่บ้านของเธอ  และไม่มีใครเลยที่น้ำผึ้งรู้จักนอกจากพี่ชมพู่ที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ  เธอจำได้ดีว่าพี่ชมพู่เปลี่ยนไปจากที่อยู่บ้านของเด็กสาวอย่างสิ้นเชิง  รอยยิ้มเหยียดๆแบบที่น้ำผึ้งไม่เคยเห็น 

 

พี่ชมพู่คะ  ที่นี้ที่ไหนเหรอ  น้ำผึ้งในวัยเด็กเอ่ยถาม  เธอขยับตัวที่ถูกมัดไปมาอย่างอึดอัด  ดวงตากลมโตเหลือบมองไปดีๆ  ก็พบพี่เอกและพี่หมีโดนมัดอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกันอยู่ด้านหลัง  เพียงแต่พี่ชายทั้งสองกำลังหลับอยู่เท่านั้น 

 

ทำไมน้องน้ำผึ้งกับพี่ๆถึงโดนมัดล่ะคะ 

 

ลองไปถามพ่อกับแม่น้องน้ำผึ้งดูสิคะ  พี่ชมพู่ตอบ  พร้อมกับพ่นควันออกจากปาก  เด็กน้อยส่ายหน้าไปมาด้วยไม่เคยชินกับกลิ่นบุหรี่  แต่ดูเหมือนยิ่งทำแบบนั้น  พี่เลี้ยงของเธอยิ่งจงใจพ่นควันใส่เธอเต็มๆหน้า

 

น้ำผึ้งเหม็น  เด็กสาวเขยิบตัวให้พ้นจากควันสีขาวนั้นด้วยท่าทีรังเกียจ  แต่พี่ชมพู่กลับยิ่งชอบใจ  พี่เลี้ยงร่างท้วม  เขยิบมาพ่นควันใส่อย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน 

 

พี่ชมพู่  น้ำผึ้งไม่ชอบ  เธอเบ้ปากเตรียมจะร้องไห้  ขณะนั้นก็มีเสียงแหบกร้านดังขึ้น

 

อีแตง  มึงเลิกแกล้งเด็กได้แล้ว  เดี๋ยวมันร้องไห้มาจะซวย  กูขี้เกียจฟังมันร้องไห้  ชายที่ถือปืนเอ่ย  เขาส่ายหน้าอย่างปลงๆ 

 

เรื่องของกู  เหม็นหน้านังคุณหนูมานานแล้ว  มึงไม่ต้องไปเป็นขี้ข้าเขาอย่างกูเมิงก็พูดได้สิว่ะ  หญิงร่างท้วมส่งเสียงหึในลำคอ  ก่อนจะเอามือบีบคางน้ำผึ้งแรงๆ  จนเด็กน้อยผวา  มึงก็เหมือนกัน  เลิกถามได้แล้ว  วันนี้พวกมึงจะตายกันหมดทั้งบ้านนั้นแหละ  ได้เด็กเวร 

 

น้ำผึ้งในตอนนั้นจำได้เพียงเธอเบะปากร้องไห้จนดังไปทั่วห้อง  เรียกเสียงก่นด่าด้วยถ้อยคำที่เธอไม่เคยรู้จักไปทั่ว  ก่อนที่ความอดทนจะหมดลง  พวกนั้นก็จับผ้าขี้ริ้วที่เอาไว้เช็ดเท้ายัดปากเด็กน้อยที่ส่างเสียงอู้อี้ๆไม่ยอมหยุด  น้ำตาใสๆนั้นไหลเปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้าเล็ก

 

เป็นอีกครั้งที่น้ำผึ้งต้องสลบลงไป  เมื่อวัตถุแข็งๆฟาดมากระทบแก้มเธออย่างแรง  รสเลือดเค็มๆปะแล่มๆไหลกลบปาก  ก่อนสติจะดับหายไป  เธอได้ยินเสียงเสียงสบถของพี่ชมพู่   คนที่น้ำผึ้งเคยรักไม่ต่างจากคนในครอบครัว  คนที่น้ำผึ้งไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็นสายเข้ามาในบ้านของเธอ 

 



ไม่นานน้ำผึ้งก็ตื่นมาอีกครา  นอกจากความปวดแปรบที่กระพุงแก้มแล้ว  เสียงโหวกเหวกโวยวายดังกึกก้องจนแทบไม่มีใครสนใจเด็กสาวแม้แต่น้อย  ร่างของพ่อกับแม่ที่คุ้นตาอยู่ในชุดสีดำสนิทไปทั้งตัว  แววตาแม่ที่มองเธอด้วยความเป็นห่วง  แม่มือก็กุมไหล่ซ้ายที่เลือดสดๆไหลนองเปรอะมืออยู่นั้น  เด็กสาวก็พอรู้ได้ว่า  แม่ของน้ำผึ้งกำลังเจ็บไม่แพ้กัน 

 

เสียงปืนดังลั่นไปทั่วบริเวณ  นัดแล้วนัดเล่าที่ยิงตอบโต้กัน  ทำให้น้ำผึ้งอยากเอามือปิดหูให้ลดเสียงลงไปบ้าง  เพียงแต่มือทั้งสองก็ถูกมัด  ปากก็โดนอุดด้วยผ้าสกปรกผืนใหญ่   เธอจึงทำได้แค่ร้องไห้น้ำตาเอ่อคลอไปทั่วเบ้าตา  แว่วเสียงแม่ของเธอตะโกนให้ก้มลง  เด็กสาวก็รีบทำตามด้วยร่างสั่นเทา  เธอกำลังกลัว  กลัวมากที่สุดเท่าที่เด็กหกขวบจะกลัวได้

 

ดวงตากลมโตเหลือบมองไปที่พี่ๆ  ที่ล้วนตื่นกันหมดแล้วทั้งสิ้น  แววตาของพี่เอกและพี่หมีฉายแววตาเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด  พวกเขาไม่ได้โดนทำร้ายเหมือนน้ำผึ้ง  พี่ๆทั้งสองนั้นดูปกติดีมีเพียงมือเท่านั้นที่ถูกมัดเอาไว้ไม่ต่างกัน 

 

น้ำผึ้ง  มาหาพี่เอกเร็วครับ  พี่ชายของเธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา  เด็กสาวรีบคลานจากบริเวณที่นั่งอยู่ไปหาผู้เป็นพี่ให้เร็วที่สุด  กระนั้นกลับมีกระสุนปืนพุ่งผ่านมาใส่น้ำผึ้งจนพี่ๆทั้งสองต้องร้องเสียงหลง 

 

น้ำผึ้งในตอนนั้นกลับปล่อยร่างแนบกลับพื้นตามสัญชาติญาณ  ทำให้กระสุนตัดผ่านบริเวณหลังไปอย่างฉิวเฉียด  กระนั้นชุดกระโปรงนั้นก็ขาดอยู่ดี  และแน่นอนว่าเลือดสดๆไหลออกจากบาดแผยถลอกที่ด้านหลังและบริเวณแขนนั้นสร้างความเจ็บปวดให้แก่น้ำผึ้งจนนึกอยากสลบไปอีกรอบ  แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของพี่ชายทั้งสองที่เหมือนจะลุ้นให้น้องมาหา  และแววตาที่เอ่อด้วยน้ำตาของพี่หมี  เด็กน้อยจึงกัดฟันคลานไปสลบที่ตักพี่เอกอย่างอยากเย็น 

 

เธอนอนคว่ำที่ตักพี่คนโตอย่างอ่อนแรง  พี่เอกต่างหลั่งน้ำตาลงอาบแก้ม  เขาส่งเสียงสะอื้นเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน 

 

น้ำผึ้งอยากจะพูดปลอบพี่ของเธอเหลือเกิน  แต่ผ้าที่อุดปากไว้นั้นไม่อนุญาติให้เด็กสาวทำแบบนั้น  ความเจ็บปวดที่ก่อเกิดในตัวนั้นแทบไม่รู้สึกตัวอีกแล้ว  เด็กน้อยรู้สึกชาไปทั้งตัว  แต่นั้นกลับทำให้พี่ชายทั้งสองต้องกลั้นเสียงสะอื้นมากกว่าเดิม  เมื่อเห็นน้องสาวพยายามจะคายผ้าขี้ริ้วสกปรกนั้นออกแต่ทำไม่ได้

 

พี่เอกขยับมือที่มัดด้วยความคับแค้น  น้ำตาที่ไม่เคยไหลหลั่งรินลงจนเปื้อนไปยังหลังน้องสาวคนสุดท้อง  จนเมื่อเห็นมีดด้ามหนึ่งหล่นอยู่  เขาจึงให้พยักเพยิดให้ไอ้หมีเขยิบไปหยิบมา  โชคดีที่การยิงต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายยังไม่มีทีท่าจะหยุดลง  พวกเขาจึงทำได้เสียงหลบอยู่ใต้เก้าอี้ที่ไม่รู้จะมีกระสุนผ่านมาอีกเมื่อไหร่ 

 

น้ำผึ้งในวัยหกขวบนอนแน่นิ่งอยู่ที่ตักพี่ชายคนโต  ในขณะพี่เอกที่ไม่รู้จะปลอบน้องได้อย่างไร  ได้เพียงก้มตัวลง  เอาแก้มของเขาไถๆไปมาที่หัวน้องสาว  ราวกับให้รู้ว่ายังมีพี่ชายคนนี้ดูแลอยู่  เด็กสาวหันหน้าเข้ามาหาพี่ชาย  นั้นทำให้พี่เอกต้องเอาปากคาบผ้าขี้ริ้วที่อุดปากน้องอยู่  แล้วดึงออกทั้งน้ำตา 


 

เมื่อผ้าขี้ริ้วหลุด  น้ำผึ้งก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะพูดอะไรเสียแล้ว  เธอได้แต่มองพี่เอกก้มลงหอมที่หน้าผากของเด็กน้อยเบาๆ 


 

ไม่เป็นไรแล้วนะ  ต่อไปนี้พี่จะปกป้องน้ำผึ้งเอง 


 

ก่อนที่น้ำผึ้งจะสลบลงไป  เธอรู้สึกถึงน้ำตาของผู้เป็นพี่หยดลงบนแก้ม  นั้นทำให้เด็กสาวรวบรวมเรี่ยวแรงขึ้นหอมแก้มพี่ชายตอบ

 

ค่ะพี่ชาย 


 

Update  4  มีนาคม  2553

 

เป็นอีกครั้งที่น้ำผึ้งลืมตาขึ้นมาในค่ำคืนที่โหดร้าย  เสียงปืนที่ตอนนี้เงียบไปเป็นที่เรียบร้อย  แต่สถานการณ์ของพวกเธอกลับไม่ดีขึ้นเท่าไหร่นัก  นอกจากมือที่ถูกคลายออกจนสามารถเขยิบได้เหมือนเดิมแล้ว  พี่ชายทั้งสองของเธอกลับมีใบหน้าเขียวช้ำเป็นจ้ำๆ  เหมือนโดนใครสักคนซ้อมจนสลบไป  กระนั้นมือของพี่เอกกลับโอบกอดน้ำผึ้งเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย  พร้อมกับเอาร่างบดบังเธอเอาไว้อีกทางหนึ่ง

 

มึงอยากให้ลูกมึงตายใช่ไหม  เสียงหนึ่งดังขึ้น  เขาจิ๊กหัวพี่หมีที่ใบหน้าปูดโปนจนตัวลอย  ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นสลบไสลและถูกซ้อมมาจนเด็กผู้ชายคนหนึ่งจะรับไหว  น้ำผึ้งเหลือบตามองแม่ที่หมดสภาพนอนอยู่ที่พื้น  เมื่อนางเห็นลูกสาวคนสุดท้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้  นางจึงจุ๊ปากไม่ให้ร้อง  นั้นทำให้เด็กสาวได้แต่ก้อนสะอื้นลงในคออย่างยากลำบาก 

 

แม่ของเธอหันไปสนใจผู้พูดใหม่  น้ำผึ้งเองจำไม่ได้แล้วว่าเขาหน้าตาเป็นเช่นไร  รู้เพียงแต่เขาสวมชุดสีขาวก็เพียงเท่านั้น 

 

เลิกขวางทางองค์กรพวกกูซะ  ไม่งั้นลูกมึง  เมียมึงต้องตายในคืนนี้  เขาพูดขึ้น  ก่อนจะเว้นวรรคไปสักพัก  เมื่อมีลูกน้องมากระซิบเบาๆที่ข้างหู ลูกพี่กูจะให้โอกาสมึง  ถ้าไม่ลาออกจากตำรวจ  ก็มาเป็นสายให้พยัคฆ์น้ำเงินซะ  แล้วชีวิตพวกมึงจะอยู่อย่างสบาย 

 

น้ำผึ้งเห็นพ่อเงียบสนิท  แม้นจะไม่ได้รับบาดเจ็บ  แต่สภาพของผู้เป็นแม่นั้นไม่สู้ดีนัก  ถึงจะพยายามเหมือนไม่เป็นไร  แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าผู้เป็นแม่ถูกยิง  ใบหน้างามนั้นซีดเผือด  กระนั้นก็ยังมองดูลูกทั้งสามด้วยแววตาร้อนรน 

 

ร้อยเอกวิจัยยุทธ  ชายชุดขาวเรียกชื่อพ่อด้วยน้ำเสียงแสยะยิ้ม  ลองคิดดูดีๆ  ลูกพี่ให้โอกาสงามขนาดนี้  นอกจากลูกมึงจะปลอดภัยแล้ว  เงินตอบแทนก็ไม่น้อย 

 

เขากระชับร่างพี่หมีขึ้นจนตัวลอย  ก่อนจะจ่อปืนเข้าที่ขมับด้านขวา  หรือมึงอยากให้ลูกมึงตาย 

 

เด็กสาวเห็นพ่อเม้มปากแน่น  น้ำผึ้งเองตอนนั้นไม่เข้าใจเลยสักนิด  ว่าทำไมพวกนั้นต้องจับพวกเธอมา  แต่น้ำผึ้งในวัยหกขวบก็พอรู้ว่า  ปืนที่จ่อหัวพี่ชายนั้นสามารถปลิดชีพให้พี่หมีนั้นหลับไปตลอดกาล

 

พวกแกมัน  แม่พูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด  นางแม้พยายามจะเงียบการต่อปากต่อคำกับพวกนี้ใช่ว่าเป็นสิ่งที่ดี  กระนั้นความเป็นห่วงลูกชายก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนลงแม้แต่น้อย

 

ทำไม  เขาตวาดถาม  พวกกูทำไม  ถ้าพวกมึงไม่แส่มายุ่งเรื่องขององค์กรกู  กูจะยุ่งกับพวกมึงไหม  หึ  เขาส่งเสียงลอดจมูกอย่างดูแคลน  ไอ้พวกข้าทาสแผ่นดิน  มึงคิดเหรอ  ว่าไอ้ที่มึงรับใช้มันดีจริง  หัวหน้ามึงระดับสูงๆหลายคนก็พวกกู  แล้วไอ้ลูกกระจ๊อกอย่างพวกมึง  มึงจะแน่มากแค่ไหนกัน  หืม 

 

กูให้เวลาอีกสิบวิ  เห็นแก่ลูกพี่แล้วก็ฝีมือของมึง  ไม่งั้นลูกชายของมึงคนนี้ต้องตายก่อนคนแรก 

 

สิบ  

 

อย่าทำเขาเลย  เด็กมันไม่รู้เรื่อง  แม่พยายามทักท้วง  เธอเอามือกุมแผลที่ไหล่เอาไว้  น้ำตานางไหลรินช้าๆเมื่อได้ยินเสียงนับถอยหลัง

 

เก้า  

 

น้ำผึ้งเขยิบตัวออกจากร่างของพี่เอก  พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบปืนที่หล่นอยู่กับพื้น  ปืนนั้นมีน้ำหนักที่หนักมากจนสองมือเล็กจะยกมันไม่ไหว  กระนั้นเธอก็ยกปืนไปทางชายชุดขาวโดยที่เขาไม่รู้สึกตัว  

 

แปด 

 

เด็กสาวขึ้นไกปืนอย่างที่พ่อเคยทำให้ดูบ่อยๆ  น่าแปลกที่เธอรู้สึกคุ้นเคยมันอย่างประหลาด  เหมือนมันรับรู้ได้ว่าครั้งหนึ่งน้ำผึ้งเคยทำแบบนี้มาก่อน 

 

เจ็ด 

 

แม่ส่ายหน้าไปมาเบาๆอย่างไม่อยากจะเชื่อ  กระนั้นนางก็ไม่หันมามองที่ลูกสาวคนสุดท้องให้พวกมันจับได้  เธอพยายามเพ่งที่ใบหน้าของลูกคนกลาง  และเหล่หางตามองเด็กสาวอย่างกังวล 

 

ได้โปรดอย่าทำเขา  เด็กสาวยกปืนขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา  ความเจ็บปวดทางร่างกายมันหายไปหลงเหลือแต่ความชา

 

ก็รับปากกูซะสิ  ชายชุดขาวตะคอก  แค่เป็นสายลับมันจะยากอะไรนักหนา  เขากระชับร่างอันพี่หมีราวกับไร้น้ำหนัก  พร้อมกับมองตัวประกันในมือด้วยรอยยิ้มเหี้ยม  แต่เมื่อเห็นทั้งคู่ยังคงไม่ยอมรับ  เขาจึงนับต่อไป

 

หก 

 

ปัง!

 

เสียงปืนดังขึ้น  กระสุนตัดเข้าที่หัวใจพอดิบพอดี  เขาหันมามองด้านหลังอย่างไม่อยากจะเชื่อ  จนเผลอปล่อยร่างพี่หมีลงกับพื้น  เด็กสาวเห็นพี่ชมพู่ยกปืนขึ้นมาเล็งที่เธอ  จึงเบนกระบอกไปที่อดีตพี่เลี้ยงก่อนจะลันไกออกไปอีกครั้ง 

 

จังหวะนี้พ่อของเธอก็สลัดตัวออกจากลูกน้องที่เกาะกุมด้วยการฟันศอกและสับมือลงที่ชายใกล้ตัว  พร้อมกับแย่งปืนพวกมันมายิงซ้ำที่ชายชุดขาวอีกครั้ง  เมื่อเห็นหัวหน้าโดนยิงพวกมันก็เริ่มระส่ำระส่าย  กระนั้นลูกน้องบางคนก็ยิงสวนเข้าหาพวกเธออย่างว่องไว  ดีที่พ่อและแม่หลบทัน  จึงไม่ต้องกระสุน 

 

ส่งปืนมาให้แม่เร็วลูก  น้ำผึ้งโยนปืนกระบอกที่ถืออยู่ราวกับเป็นของร้อน  กระนั้นมันก็พุ่งไปด้านหน้าไม่มากนัก  เนื่องจากมันหนักเกินไปสำหรับเด็กเล็กๆเพียงหกขวบ  ทำให้ผู้เป็นแม่ต้องเขยิบมาหยิบเอง  นางหยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นก่อนจะล้วงกระสุนใส่ลงไปใหม่จนเต็มอย่างชำนาญ 

 

ผู้เป็นแม่โอบกอดลูกสาวคนสุดท้องไว้อย่างหวนแหน  ก่อนจะยิงสวนช่วยสามีตนอย่างสุดความสามารถ  ในขณะที่น้ำผึ้งมองร่างที่ทอดกายที่พื้นพร้อมด้วยเลือดแดงฉานด้วยสายตาพิกล  บางครั้งก็ทอประกายหวาดกลัว  บางคราวก็ทอประกายสะใจเมื่อมองศพของพี่เลี้ยงตัวเอง  แต่ด้วยความยังเด็ก  เด็กสาวจึงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดมารดา

 

แม่  น้ำผึ้งฆ่าพี่ชมพู่  เธอสะอื้น  น้ำผึ้งฆ่าพี่ชมพู่ 



 

ภาพอดีตดับวูบลง  น้ำผึ้งส่ายหน้าไปมาราวกับพยายามจะสลัดมันออกไปจากศีรษะ  กระนั้นความคิดก็ยังจดจ่ออยู่กับความทรงจำเดียวในวัยเด็กของเธอ  หญิงสาวจดจำเรื่องราวในช่วงเด็กไม่ได้มากนัก  นอกจากเรื่องนี้ที่น้ำผึ้งจำขึ้นใจ  เพราะหลังจากนั้นมาเธอก็ต้องเรียนเทคควันโด้  และฝึกฝนการต่อสู้จากมารดามาตั้งแต่นั้น  โดยที่ไม่ได้จับปืนอีกเลย

 

จนวันหนึ่งเมื่อแม่เห็นเธอคว้างมีดเก็บมะม่วง  มารดาจึงต้องพิจารณาให้เธอเรียนยิงปืนและการใช้มีดมาตั้งแต่ช่วงประถม  แม้ช่วงแรกๆน้ำผึ้งเมื่อจับปืนจะร้องไห้กระจองอแงเนื่องจากภาพในวัยเด็กมันฉายซ้ำราวกับภาพยนต์รีเพลย์อยู่ทุกวัน  จนแม่ของเธอต้องล้มเลิกไปเสียหลายหน  สุดท้ายเมื่อพี่เอกและพี่หมีรับปากจะเรียนด้วยกัน  น้ำผึ้งก็เลิกร้องไห้ 

 

เพราะเธอเริ่มเข้าใจว่าครอบครัวของเธอนั้นไม่ใช่ครอบครัวที่ปลอดภัยเหมือนทั่วไป  แต่มันเต็มไปด้วยภยันตรายนานับประการ  จนหลังๆการยิงปืนจึงเป็นการละเล่นอย่างหนึ่งของน้ำผึ้งไปโดยปริยาย  




 

ว่าแล้วอะไรหึ  พี่เอกเดินตามติด 

 

น้ำผึ้งหันมาย่นจมูก  ก็ติดน้องอย่างนี้  หนูก็ไม่มีพี่สะใภ้สักทีซิ  ว่าแล้วก็เดินไปที่ลานกว้าง  เธอมองดูเวลาเหลือไม่มากนัก  จึงเร่งเก็บราก ใบ เมล็ดตามที่ลุงฮิวจ์ต้องการทันที

 

เอาไปทำไมพี่สะใภ้  ราชาอนธการยิ้ม  มีพี่ชายที่รักน้องสาวแบบนี้ไม่ดีรึไง  เขาขยี้หัวน้องอย่างเอ็นดู  ในขณะที่หญิงสาวทำหน้ามุ่ย 

 

หนูไม่ใช่เด็กแล้วน้า  พี่เอกอ่ะ  เธอกระเง้ากระงอด  ก่อนจะเก็บต้นไม้ที่ตัดใบเสร็จลงในกระเป๋าหมีขาวมินิ 

 

คร๊าบ  น้องสาวพี่โตเป็นสาวแล้ว  เพราะงั้นยิ่งต้องเป็นห่วงใหญ่เลย    เขาเดินมาช่วยเก็บกระถางต้นไม้ให้น้องสาว  ในขณะที่สัตว์เลี้ยงมองดูเจ้านายกับพี่ชายเจ้านายตาปริบๆ  มันพอจะรู้อยู่บ้างว่าชายที่มาใหม่เป็นพี่ชายน้ำผึ้ง  พี่ชายแบบเหมือนที่พวกมันเป็นพี่ริต้า  ทำให้พวกมันได้แต่นั่งมองและรอคอยเงียบๆ 

 

พี่เอกก็งี้ทุกทีล่ะ  หนูทำงานก่อนดีกว่า  น้ำผึ้งจับบางส่วนไปตากแห้งโดยให้ริต้าเป็นตัวช่วยกำเนิดพลังงานความร้อน  ซึ่งดูเหมือนแรกๆจะสร้างพลังงานมากไปจนไหม้  ทำเอาวุ่นวายต้องเก็บใหม่อีกรอบ  ซึ่งทำให้เธอต้องคอยควบคุมไฟของริต้าอย่างใกล้ชิด  ในขณะที่พี่เอกนอกจากนั่งมองน้องสาวก็เข้าไปทำความรู้จักกับบรรดาเหล่าเซ็นทอร์  ที่ดูเหมือนจะเข้ากันได้โดยดีเมื่องัดเหล้าออกมาโจ้กลางไร่ตั้งแต่บ่าย 

 

และทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยก่อนตะวันตกดินราวๆหนึ่งชั่งโมง  ทำให้น้ำผึ้งเองดีใจเป็นอย่างมาก  เพื่อความไม่ประมาท  เธอจัดเตรียมของที่ต้องเอาไปให้ลุงฮิวจ์ถึงสองชุด  ชุดหนึ่งเก็บไว้กับเธอและชุดหนึ่งหญิงสาวฝากพี่เอกเอาไว้  ซึ่งขานั้นก็เต็มใจให้ฝากอย่างยิ่ง  โชคดีที่หญิงสาวให้องุ่นแดงไปคนละพวงสองพวง  เซ็นทอร์ทั้งสองจึงหายกึ่มไปบ้าง  มันควบเท้ากลับที่ร้านลุงฮิวจ์อย่างคึกคัก  

 

ซึ่งพี่เอกนั้นอาศัยขึ้นขี่ไอ้มาร์ตินกลับอย่างเนียนๆ  ส่วนริต้านอกจากจะหน้าเง้าหน้างอที่โดนใช้งานจนอดไปร่วมวงเหล้ากับเขา  มันยังเข้าไปตีสนิทกับพี่ชายของเธอแทนหมายจะให้เจ้านายสาวเข้าไปง้อ  ซึ่งหลังจากเห็นมันออดอ้อนพี่เอกไม่ไหว  น้ำผึ้งก็ได้แต่ส่งโทรจิตไปบอกว่า  ถ้าผ่านภารกิจจะจัดปาร์ตี้เลี้ยงใหญ่  ริต้าจึงยอมบินกลับมาเกาะที่ไหล่หญิงสาวตามเดิมด้วยใบหน้าบานแฉ่ง

UpDate  5  มีนาคม  2553

 

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้งของวันในเวลาราวๆบ่ายห้าโมงเย็น  ลุงฮิวจ์เจ้าของคำถามมหาโหดนั้นแลดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ  เนื่องจากหลายเดือนแล้วที่ไม่มีคนมาทำภารกิจ  นั้นทำให้เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อย  ไม่รู้ว่าตนเองตั้งโจทย์ยากเกินไป  หรือเด็กสมัยนี้มันไม่รู้จักใฝ่รู้ใฝ่เรียนเองก็ไม่รู้

 

ชายวัยกลางคนเหลือบมองผู้เล่นสาวที่ยืนกุมกล้องเก็บสมุนไพรไว้  ก่อนจะมองดูเวลา  การที่นังหนูคนนี้มาก่อนเวลาถึงชั่วโมงหนึ่ง  คาดว่าคงจะมั่นใจในสิ่งที่ตนเองหามาไม่น้อย 

 

ลุงฮิวจ์กวักมือเรียกน้ำผึ้งไปกลางลานที่บัดนี้มีผู้คนจำนวนมากทยอยออกมามุ่งดูกันทั่วทั้งซอย  ด้านหน้าของเขามีโต๊ะว่างๆอยู่ตัวหนึ่ง  เพื่อใช้วางของที่หล่อนหามาได้ให้เป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาทุกคน  

 

เมื่อน้ำผึ้งยืนอยู่ท่ามกลางสายตามหาชนเป็นร้อยคู่เป็นที่เรียบร้อย  ชายผู้ได้ชื่อว่าปราญช์สมุนไพรก็ยกมือตีระฆังอีกครั้ง  เพื่อลดเสียงกระซิบกระซาบอึงอลในลานกว้างให้ลดลง

 

ขณะนี้  ผู้เล่นเทียบดาราผู้ท้าชิงตอบปัญหาของข้า  ได้นำสมุนไพรโจทย์มาส่งเป็นที่เรียบร้อย  เอาล่ะ  ไหนเจ้าลองบรรยาสิ  ว่าเจ้าได้หาสมุนไพรอะไรมาบ้าง

 

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ  ก่อนจะเหลือบมองพี่เอกครั้งหนึ่งเหมือนเรียกกำลังใจให้ตัวเอง  ตั้งแต่เล็กมาไม่ว่าเธอจะทำอะไรพี่เอกจะคอยไปเป็นกำลังใจที่ข้างเวทีเสมอ  และครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน  เพียงเห็นพี่ชายยิ้มให้  น้ำผึ้งก็รู้สึกเหมือนว่าเธอสามารถทำได้ทุกอย่าง

 

นี่คือใบใยสวรรค์  เธอยกใบไม้ที่มีลักษณะคล้ายใบบัวขึ้น  เพียงแต่มันมีสีขาวบริสุทธิ์  ใบใยสวรรค์นั้นสามารถนำไปทอผ้าได้ผ้าที่มีความยืดยุ่นสูง  ยิ่งหากใช้เวทย์แสงในการทักถอแล้วจะสามารถป้องกันเวทย์มนตร์ได้ดีราวกับปราการเวทมนตร์ทีเดียว 

 

รากตะวันลืมฉาย  เธอหยิบรากไม้สีเขียวแก่ขึ้นมาโชว์  สามารถนำไปทำยาแก้พิษของสัตว์เวทย์ธาตุมืดได้ เธอเว้นวรรคครู่  นอกจากนั้นยังสามารถนำไปปรุงยาพิษได้อีกทางหนึ่ง 

 

ทุกคนต่างมองอย่างแปลกใจ  น้อยนักที่จะมีผู้ท้าชิงอธิบายสมุนไพรและสรรพคุณได้คล่องแคล่วขนาดนี้  อนึ่ง  สมุนไพรพวกนี้เป็นสมุนไพรที่หายาก  น้อยครั้งจึงจะมีคนนำออกมาขายเสียที  ถ้าไม่ใช่ผู้ที่มีความรู้จริงๆแล้ว  แทบจะมองมันเป็นแค่ต้นไม้ธรรมดาด้วยซ้ำ  กระนั้นเด็กคนนี้กลับสามารถบอกคุณสมบัติที่นอกจากหมู่บ้านสมุนไพรที่นี้แล้ว  ก็แทบไม่มีใครรู้จัก

 

ราชาอนธการมองน้องสาวอย่างภูมิใจ  และอดไม่ได้ที่จะเปิดโฮโลแกรมมาถ่ายรูปน้องสาวตัวเองเตรียมไปลงกระทู้  เขาเองใช่ว่าจะไม่รู้ว่าภารกิจนี้อันตราย  เพราะนักปรุงยาประจำกิลของเขาก็เคยทำภารกิจนี้เหมือนกัน  ซึ่งกว่าจะผ่านก็ตายไปเสียสองรอบถึงจะผ่านเลื่อนคลาสสามได้  ชายหนุ่มก็ได้แต่ภาวนาว่าน้องสาวของเขาจะผ่านมันไปได้ด้วยดี  อย่างไรคนเป็นพี่ชายก็ไม่อาจจะทนเห็นน้องโดยฆ่าสังเวยแก่มหาเทพได้ 

 

น้ำผึ้งอธิบายสมุนไพรไปเรื่อยๆ  จนครบทั้ง 10  ชนิด  เสียงตบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วลานกว้าง  สร้างรอยยิ้มให้หญิงสาวได้ไม่ยาก  ยิ่งมองเห็นสามพี่น้องตบมือให้นายมันอย่างออกหน้าออกตา  ก็ยิ่งอยากจะหัวเราะ  พวกนี้ไม่ค่อยจะหน้าม้าเลยแหะ

 

อะแฮ่ม  ลุงฮิวจ์ส่งเสียงกระแอ่มขึ้น  เมื่อเห็นเวลาผ่านไปพอสมควร  ทุกคนคงจะพอเห็นความสามารถของผู้ท้าชิงของข้าในรอบแรกแล้ว  และข้าก็ขอยอมรับว่าสิ่งที่นังหนูพูดมาถูกต้องทุกประการ  เอาเป็นว่า  ให้ผ่านรอบแรกได้

 

เสียงเฮดังมาจากสามพี่น้องอย่างเห็นได้ชัด  แน่นอนว่าราชาอนธการก็พลอยยิ้มกว้างไปด้วย

 

แต่ เขาพูดขึ้น  ทำให้เสียงโห่ร้องนั้นต้องค่อยๆเงียบลง   ข้ายังเหลือคำถามพาสสุดท้ายเพื่อทดสอบความสามารถของนังหนูนี่  ลุงฮิวจ์หันไปตะโกนให้ลูกสาวหยิบของมาให้  เอ้า  แซนดร้า  เตรียมอุปกรณ์มาสิ 

 

แซนดร้าเด็กสาววัยสิบห้าสิบหกปี  เดินถือผ้าปิดตาสีดำสนิทมา  ก่อนจะยื่นให้พ่อตนเองอย่างรวดเร็ว  การทดสอบนี้กติกาก็ง่ายๆ  ข้าจะปิดตานังหนูนี่  แล้วให้สมุนไพรสามชนิดให้นังหนูนี่ตอบคำถาม

 

ทันทีแซนดร้าก็นำผ้าสีดำคาดปิดตาของน้ำผึ้งทันที  พร้อมกับดันร่างของน้ำผึ้งลงไปนั่งเก้าอี้ที่ตระเตรียมไว้  ส่วนผู้เป็นมารดานั้นก็เดินถือถาดต้นสมุนไพรที่แม้แต่เธอที่เป็นลูกเจ้าของร้านสมุนไพรยังไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อเข้ามา  

 

ลุงฮิวจ์ชูสองนิ้วทดสอบเสียก่อนว่าการปิดตาได้ผลหรือไม่  กี่นิ้ว

 

หนูมองไม่เห็นน่ะค่ะ 

 

เอ้า  ก็ตอบตามที่เอ็งจะเดาได้นั้นแหละ  กี่นิ้วล่ะนังหนูเอ้ย 

 

แว่วเสียงต้นไม้ดังขึ้นว่าสองนิ้ว  กระนั้นน้ำผึ้งก็ไม่กล้าตอบว่าสองอยู่ดี  เนื่องจากกลัวว่าลุงฮิวจ์จะว่าเธอโกง  จึงตอบมั่วๆไปว่าสามนิ้ว  ซึ่งดูเหมือนว่าแกจะพอใจในคำตอบว่าน้ำผึ้งมองไม่เห็นแน่ 

 

เอาล่ะ  ข้าจะเริ่มจากต้นแรกก่อนเลยนะ  นังหนูเอ็งจะสัมผัสมันยังไงก็ได้  จะจับ  จะดม  จะกินก็ได้ถ้าเอ็งไม่กลัวน่ะนะ

 

เขายกต้นไม้พุ่มสีเขียว  สูงเกือบเมตรมาตั้งไว้ตรงหน้าของน้ำผึ้ง  มันมีลำต้นแบน  มีดอกออกเล็กๆออกตามข้อ  มีใบน้อยมาก  มีผลสีแดงสดอยู่ด้วย 

 

ผู้ที่มามุงดูต่างพากันอ้าปากค้าง  เนื่องจากต้นที่ลุงฮิวจ์เอามาให้ทายนั้น  เป็นต้นไม้ที่หายากมากที่สุด  ต้นไม้ต้นนี้สามารถใช้รักษาพิษของตะขาบยักษ์สองหัวบอสที่กำจัดยากอันดับต้นๆของ GU Online  นั้นเอง

 

น้ำผึ้งเอามือจับต้นของมันเบาๆ  ก่อนจะเขยิบตัวไปใกล้ๆแล้วพูดกับมันเบาๆ  ตอนนี้เท่าที่เธอนึกถึงสมุนไพรที่มีลำต้นแบนๆออกมีอยู่สี่ห้าอย่าง  แต่หญิงสาวไม่แน่ใจนักว่ามันจะใช่อย่างที่เธอคิดเอาไว้หรือไม่

 

สวัสดีจ๊ะ  เธอชื่อว่าอะไรเหรอ  น้ำผึ้งก้มตัวลงไปใกล้ๆกับต้นทำเหมือนดมกลิ่น  แต่จริงๆกำลังพูดคุยกับต้นไม้อยู่ด้วยทักษะฟังเสียงต้นไม้ของเธอนั้นเอง

 

ถามฉันไปเธอก็ไม่ได้ยินอยู่ดี  เสียงต้นไม้ตอบ  ซึ่งทำให้น้ำผึ้งรีบต่อทันที  ได้ยินสิ 

 

เสียงของต้นไม้เงียบไป  ก่อนที่มันจะพูดต่อว่า  เธอได้ยินเสียงฉันจริงๆเหรอ 

 

ใช่สิ  ฉันได้ยินจริงๆ  ว่าแล้วน้ำผึ้งก็เริ่มคุยกับต้นไม้ไปเรื่อยๆ  ให้เบาที่สุด  หลายคนมองเห็นเธอขมุบขมิบปากไปมาก็เข้าใจว่าเธอทดลองกินใบมันไปเรียบร้อย  แต่อย่างที่รู้  หญิงสาวเพียงแค่พยายามเขยิบเข้าไปใกล้  เพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกตุก็เท่านั้น

 

นายทำอะไรได้บ้างเหรอ  น้ำผึ้งถาม

 

ฉันทำได้เยอะเลยล่ะ  ใครๆก็บอกว่าฉันน่ะเป็นสมุนไพรที่หายากที่สุดเลยรู้ไหมเพราะอะไร  เพราะว่าฉันน่ะเป็นยาแก้พิษตะขาบสองหัวที่โคตรเก่งเลยไง  นี่ๆเธอรู้ไหมนอกจากฉันจะแก้พิษได้แล้วนะ  ฉันยังเอาไปทำยาทาแผลแก้ฟกช้ำชั้นยอดได้ด้วยนะ  เธอจะลองเอาไปทำดูไหม  เดี๋ยวฉันจะสละใบให้ก็ได้ 

 

จริงเหรอ  เดี๋ยวฉันค่อยเอาแล้วกันเนอะว่าแต่เธอชื่อว่าต้นอะไรเหรอ 

 

ต้นตะขาบบินไง  ชื่อเท่ห์ไหมล่ะ  มันสั่นต้นไปมาเบาๆ  ทุกคนเลยดูเหมือนว่าน้ำผึ้งเป็นคนเขย่า

 

เท่ห์มากเลย  เดี๋ยวฉันต้องตอบคำถามลุงฮิวจ์ก่อนนะ  แล้วเดี๋ยวฉันจะขอใบเธอไปทำยาทาแผลบ้างนะ  

 

ได้เลย

 

น้ำผึ้งเขยิบตัวออกห่างจากต้นตะขาบบิน  เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอเพียงพอที่จะสัมผัสมันแค่นั้น

 

เอาล่ะ  นังหนูพร้อมรึยัง  ปราญช์สมุนไพรเอ่ยขึ้น 

 

พร้อมแล้วค่ะ 

 

ต้นนี้ขึ้นอยู่ที่บริเวณใดของโลก  เขาถามขึ้น

 

บริเวณเมืองท่ามังกรห้าเล็บ  บริเวณที่มีบอสตะขาบสองหัวอาศัยอยู่ค่ะ

 

ถูก  เขาถามต่อ   สรรพคุณของต้นนี้นำเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง  ตอบมาอย่างน้อยสองชนิด 

 

แก้พิษของตะขาบสองหัว  ทำยาทาแผล  แก้ฟกช้ำชั้นยอด  และทำยาแก้ปวดชั้นเลิศได้ค่ะ

 

ถูก 

 

บอกชื่ออื่นๆของมันที่ไม่ใช่ต้นตะขาบบิน  คำถามนั้นเล่นเอาน้ำผึ้งอึ้งไปเล็กน้อย  เนื่องจากเธอเองก็รู้เพียงชื่อตะขาบบิน  เธอจึงเงียบไปสักพัก  เพื่อเงี่ยหูฟังเสียงต้นไม้ตรงหน้าดีๆ

 

ว่านตะขาบ 

 

เมื่อได้ยินเสียงดังนั้น  น้ำผึ้งจึงตอบไปอย่างไม่ลังเล  ว่านตะขาบค่ะ 

 

ลุงฮิวจ์เบิกตากว้างอย่างไม่ใคร่เชื่อถือนัก  แต่เขาเองก็ต้องยอมรับว่าชื่อที่หญิงสาวพูดนั้นเป็นความจริง  ถูกต้อง  เอาล่ะเปลี่ยนต้น 

 

ต้นต่อมาน้ำผึ้งก็ใช้วิธีเดิมๆอีกครั้ง  ซึ่งก็คือต้นหินระเบิดที่นอกจากจะใช้บำรุงเลือดและบำรุงเส้นเอ็นแล้ว  ต้นหินระเบิดยังเป็นต้นไม้ที่ผู้ฝึกวิชาเลาะกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นจำเป็นต้องรับประทานอย่างมาก  กระนั้นก็มีข้อเสียอย่างหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าข้อเสียได้หรือไม่  เนื่องจากต้นหินระเบิดนั้นสามารถช่วยกระตุ้นความกำหนัดในร่างกายของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี  ถึงอย่างนั้นในเกมส์นั้นไม่สามารถที่จะทำเรื่องอย่างว่ากันได้อยู่แล้ว  จึงไม่มีใครใคร่สนใจนำไปปรุงยาทางด้านนั้นมากนัก 

 

ซึ่งด้วยความช่วยเหลือของต้นไม้ที่น่ารัก  เธอก็สามารถตอบคำถามลุงฮิวจ์ได้อีกหลายข้อ  ทำให้ชายวัยกลางคนอดแปลกใจในความรอบรู้ของเด็กสาวไม่ได้  หากปราชญ์สมุนไพรได้รับรู้ว่าเคล็ดลับที่แท้จริงนั้นมาจากการที่เธอสามารถพูดกับต้นไม้ได้รู้เรื่องล่ะก็คงกระอักเลือดเป็นแน่

 

เอาล่ะ   เอาต้นสุดท้ายมาสิแซนดร้า

 

แซนดร้ายกต้นไม้ต้นหนึ่งมา  มันมีลักษณะแตกต่างจากต้นอื่นตรงที่กระถางของมันถูกลงยันต์อักขระไว้โดดเด่น  และแน่นอนทุกคนนั้นรู้จักต้นไม้นี่ดี  กระนั้นก็ขึ้นอยู่กับน้ำผึ้งแล้วว่าเธอจะรู้จักมันดีหรือไม่

 

เมื่อต้นไม้ถูกวางไว้ตรงหน้าน้ำผึ้ง  เธอก็เตรียมตัวจะเขยิบเข้าไปสัมผัส  แต่มือของเธอก็โดนโดมแก้วครอบอย่างจัง   เธอจึงชักมือกลับในเมื่อจับไปก็ไม่มีประโยชน์ 

 

ทำไมมีโดมครอบไว้ล่ะคะลุง  เธอเงยหน้าถาม 

 

เถอะน่า  ไม่งั้นคุมมันไม่อยู่   แกตอบ 

 

น้ำผึ้งจึงพยายามเงี่ยหูเสียงเอา  แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย  ลองพูดกับต้นไม้นั้นเบาๆก็ไม่มีการตอบรับอีก  จนน้ำผึ้งอดคิดในใจไม่ได้ว่า  หรือต้นไม้จะมีเป็นใบ้ด้วยหว่า

 

เอาเหอะๆ  เห็นแก่ที่ให้จับไม่ได้  แซนดร้าแก้มัดให้พี่เขาหน่อย  ลุงฮิวจ์พูด  ก่อนจะหันหน้ามามองน้ำผึ้ง  ข้าให้เอ็งดูหนึ่งนาทีเท่านั้นนะนังหนู  รีบดูรีบจำล่ะ

 

ค่ะลุง 




=====================================================


ปล.ขอบคุณ  Mink_C  อีกแล้วที่ช่วยบอกจุดผิดให้อีกรอบนะคะ  >.<  ผิดประจำเลย 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
GU Online [:[หยิน]:] ตอนที่ 32 : บทที่ 30 :::: ความหลังและเหตุผล :::: , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8174 , โพส : 50 , Rating : 383 / 80 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#50 : ความคิดเห็นที่ 5754
 ต้นอะำไรน๊า?
Name : Lazy>_<Girl< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lazy>_<Girl [ IP : 110.49.251.23 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 มีนาคม 2555 / 15:27

#49 : ความคิดเห็นที่ 5478

ว๊าวๆๆ ข้อสุดท้ายยย ตอบให้ได้น้า

Name : ~*Mini_Day*~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~*Mini_Day*~ [ IP : 124.122.52.247 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 กรกฎาคม 2554 / 16:20


#48 : ความคิดเห็นที่ 1836

จาตอบถูกไหมหนอ

Name : The_Crazy< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The_Crazy [ IP : 124.121.221.210 ]
Email / Msn: snowland_(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2553 / 14:35

#47 : ความคิดเห็นที่ 1088
เจอคำผิดคะ
ส่วนราชาอนธการยังคงมาดครึม - ขรึม
พี่เอก พี่เลี้ยงและพี่หมีที่ตอนนั้นนอนหลับไปแล้ว - ชมพู่ยังอยู่คุยกับน้ำผึ้งไม่ใช่เหรอ
ก่อนจะพล็อยหลับไป - ผล็อย
ไม่ต้องไปเป็นขี้ข้าเขาอย่างกูเมิงก็พูดได้ -
ยัดปากเด็กน้อยที่ส่างเสียง - ส่ง
นอกจากความปวดแปรบที่กระพุงแก้ม - แปลบ / กระพุ้งแก้ม
แม่มือก็กุมไหล่ซ้าย
ไหลออกจากบาดเผยถลอก - แผล
ผ้าที่อุดปากไว้นั้นไม่อนุญาติ - อนุญาต
พวกเขาจึงทำได้เสียง - เพียง
เขาจิ๊กหัวพี่หมีที่ใบหน้าปูดโปน - จิก
เขากระชับร่างอันพี่หมี
ก่อนจะลันไกออกไปอีกครั้ง - ลั่น

เหมือนแอบโกงนิดๆเลยนะ น้ำผึ้ง
แต่ต้นสุดท้ายท่าทางจะคุยไม่ได้ แล้วจะทำยังงัยละ^^
PS.  ทำมายขี้เกียดอย่างนี้
Name : oO นู๋ออย Oo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oO นู๋ออย Oo [ IP : 125.24.232.37 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2553 / 18:19

#46 : ความคิดเห็นที่ 1085
น้ำผึ้งเทพอ่ะ
ยิงปืนตั้งแต่6ขวบ
Name : ♣A-B-P♣< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♣A-B-P♣ [ IP : 125.26.154.95 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 มีนาคม 2553 / 15:54

#45 : ความคิดเห็นที่ 732

มีแววเก่งตั้งแต่เด็กเลยแหะ อายุ 6 ขวบก็ยิงปืนเป็นแล้ว 
ครอบครัวนี้มีความหลังอันน่าเศร้าจริงเลยนะ


PS.  เธอมุ่งหวังสิ่งใดเอาไว้ ทำให้ได้อย่างที่ใจหวัง แม้เราไม่ได้เจอะเจอพูดจากัน แต่ก็คงได้รับกำลังใจจากฉันนะ คนดี
Name : เด็กบ้านไกล< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เด็กบ้านไกล [ IP : 202.29.6.178 ]
Email / Msn: dek_ban_kai(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2553 / 15:08

#44 : ความคิดเห็นที่ 721
แอบงงตอนนี้อ่ะ นํ้าผึ้งถูกปิดตานิ ทำได้แค่ ดม จับ กิน แล้วการที่เอากล่องมากันไว้ไม่ให้จับ ดมก็ไม่ได้ กินก็ไม่ได้ มันก็เหมือนตัดการรู้ทุกอย่างออกอ่ะแล้วแบบนี้จะรู้ได้ไง(อันนี้ตัดการฟังออกนะเพราะเป็นทักษะพิเศษของนํ้าผึ้ง)
Name : Wild roses< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wild roses [ IP : 124.122.255.109 ]
Email / Msn: nutnaree34(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2553 / 20:11

#43 : ความคิดเห็นที่ 715
แอบค้างนะคะเนี่ยย
Name : ป๋องแป๋ง [ IP : 58.9.42.116 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 มีนาคม 2553 / 17:33

#42 : ความคิดเห็นที่ 712
สนุกมากเลยอะใจเป็นกำลังให้
Name : top-ton< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ top-ton [ IP : 117.47.194.145 ]
Email / Msn: ton9216(แอท)thaimail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 22:27

#41 : ความคิดเห็นที่ 711
ตื่นเต้น ๆ

มันจะยอมพูดด้วยดีๆ เหมือนต้นอื่นป่าวหว่า?
Name : AM-PM< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AM-PM [ IP : 118.172.115.229 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 22:09

#40 : ความคิดเห็นที่ 710
แงแง๊ ไรเตอร์ชอบทำให้ลุ้นง่ะฮับ อัพต่อไวไวนะฮับ
เดี๋ยวจะลงแดงเพราะลุ้นมากไป 55555
Name : Tukta [ IP : 117.47.40.93 ]
Email / Msn: Lvililuk(แอท)hotmail.com
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 21:45

#39 : ความคิดเห็นที่ 709
กรีดๆๆๆ สนุกๆ

อัฟไวๆๆนะ รออย่างใจจดจจ่อ
Name : shiro-neko< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ shiro-neko [ IP : 124.120.227.115 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 21:23

#38 : ความคิดเห็นที่ 708
มาร์ตินกับลูอิซนอกจากจะมีตัวเป็นม้าแล้ว

วันนี้ยังมีหน้าเป็นม้าด้วยนะคะนี่ ปรบมือให้นายมันใหญ่เชียว
Name : brava [ IP : 125.25.118.37 ]
Email / Msn: brava034(แอท)hotmail,com
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 21:22

#37 : ความคิดเห็นที่ 707
เรื่องในอดีตน่าเศร้าอ่ะ

ว่าแต่..นั้นมันต้นอะไรเหรอ

PS.  [Pre Order] Etudy Skinfood Lotree แท้ 100% http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=593987 สอบถามได้จ้า
Name : แม่ม๑น้oe< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แม่ม๑น้oe [ IP : 119.42.97.189 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 20:57

#36 : ความคิดเห็นที่ 706
แมนเดวป่าว ต้นไม้ร้อง วากกกนะ+ +
PS.  โยริโตะ-รัตกาล
Name : โยริโตะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โยริโตะ [ IP : 58.9.113.208 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 20:42

#35 : ความคิดเห็นที่ 705
ต้นอะไรน้อ
PS.  คนคลั่งรีบอร์น
Name : ดับเครื่องชนไฮเปอร์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดับเครื่องชนไฮเปอร์ [ IP : 222.123.227.67 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 19:51

#34 : ความคิดเห็นที่ 704
ค้างงงงงงงงงงง  อัพต่อเร็วๆเย้ยยย
Name : Wild roses< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Wild roses [ IP : 124.122.1.65 ]
Email / Msn: nutnaree34(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 19:48

#33 : ความคิดเห็นที่ 702
นั่นสินะถ้าลุงแกรู้ว่าน้ำผึ้งฟังสียงได้คงให้ผ่านไปเลยแล้วละ ว่าแต่ต้นสุดท้ายคืออะไรนะมีลงยันต์ด้วย
Name : inasba< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ inasba [ IP : 125.27.4.179 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 18:08

#32 : ความคิดเห็นที่ 701
ค้างงงงงงงงงงงงงงงง
ต้นอะไรนะ อยากรู้จังเลยยยยยยยยยยยย
Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 61.7.188.43 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 17:51

#31 : ความคิดเห็นที่ 700

รีบอัพน่ะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

Name : F i n a l e,,`< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ F i n a l e,,` [ IP : 58.9.39.91 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 17:29

#30 : ความคิดเห็นที่ 698
ค้าง = =
Name : acteaon< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ acteaon [ IP : 124.121.140.213 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 17:12

#29 : ความคิดเห็นที่ 697

ด้านหน้าของเขามีโต๊ะว่างๆอยู่ต้นหนึ่ง   ---ตัวหนึ่ง
พี่เอกจะคอยไปเป็นกำลังที่ข้างเวทีเสมอ   ---กำลังใจ
เมื่อเห็นเวลาผ่านไปสมควร   ---พอสมควร
แต่หญิงสาวไม่แน่ใจนักว่ามันจะชี่เอคิดหรือไม่?

นี่ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อน(ว่าเป็นต้นอะไร)  ก็ไม่รู้จะไปถามใครแล้ว  มีครอบแก้ว  คุยกันไม่ได้
ต้นไม้มีชีวิต  ดิ้นได้?  ลุ้น ลุ้น

Name : Mink_C< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mink_C [ IP : 222.123.158.106 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 16:56

#28 : ความคิดเห็นที่ 696
ง่าต้นสุดท้ายไม่ยอมพูด จะตอบได้ไหมเนี่ย

แต่น้ำผึ้งซะอย่างต้องตอบได้ซินะ 

รีบมาอัพนะค่ะ
PS.  The only things in life achieved without effort is failure
Name : กรณิกา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กรณิกา [ IP : 125.24.122.106 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 16:42

#27 : ความคิดเห็นที่ 695
รีบอัพนะรออ่านอยู่ เป็นกำลังใจให้
Name : ผู้ส่งมอบความตาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้ส่งมอบความตาย [ IP : 125.24.148.59 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 15:44

#26 : ความคิดเห็นที่ 693
แวะมาดู ยังไม่อัพเลย
กำลังสนุก
รออ่านต่อนะ
PS.  ขอให้มีความหวัง แต่อย่าได้คาดหวัง
Name : As a Wind< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ As a Wind [ IP : 58.8.174.148 ]
Email / Msn: wc.skyblue(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2553 / 13:47

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android