Oh!! นิยายเรื่องนี้เป็นยาพิษหรือยาเสพติดกันแน่??
อ่านแล้ววางไม่ลงจริงๆ ค่ะ พออ่านจนจบตอนก็อยากอ่านเพิ่มอีก
ยิ่งท่าน Blueฯ ไม่มาอัพนานๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มคลั่ง(ลงแดง) พยายามสืบหานิยายแนวนี้มาอ่านบ้าง แต่ยังง้ายยังไงก็สู้เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดี
เราก็เลยต้องรอต่อไป...
เหตุผลที่...ชอบๆๆๆๆๆ เรื่องนี้มาก เพราะนอกจากจะเป็น \"นิยายที่เดาตอนจบไม่ได้\" แล้วก็ยังเป็นนิยายที่ครบทุกรส สำคัญทุกตอนจริงๆ หากคุณอ่านขาดไปตอนหนึ่งคุณอาจจะงงจนหัวแตกเลยก็เป็นได้ เพราะ ท่าน Blueฯ ของเราผูกปมเรื่องได้เก่งจริงๆ ซับซ้อนซ่อนเงื่อน อีกทั้งบรรยายงดงามเสียจนบางทีเด็กน้อยตาดำๆ อายุก็มากพอควรอย่างเราต้องวกไปอ่านซ้ำอีกรอบเพื่อทำความเข้าใจและจดจำข้อมูลที่มากมหาศาลให้ได้มากที่สุด มีความรู้เรื่องต่างๆ ที่น่าสนใจ โดยเฉพาะเรื่อง \"ยาพิษ\" (จะแอบเอาไปใช้มั่งได้มั้ยคะเนี่ย?) และสถานการณ์ที่เชื่อมโยงกับโลกปัจจุบันทำให้นิยายเรื่องนี้เหมือนมีตัวตนมากยิ่งขึ้น บางทีอ่านไปอ่านมาก็รู้สึกอยากตามหายูจีนเพราะนึกว่ามีอยู่จริง -///- อ่านไปอ่านมาก็รู้สึกว่ามีคนเอาปืนจ่อหัว (อินจัด) อ่านไปอ่านมา...จนในที่สุดก็รู้ตัวว่าตัวเองเป็นบ้าไปเสียแล้ว
ชอบทุกคู่ เพราะให้อารมณ์ ที่แตกต่างกันไป แต่ถ้าถามว่าชอบคู่ไหนที่สุด? ก็แน่นอนว่าต้องเป็นคู่เอกอยู่แล้วค่ะ นู๋แดเนียล กะ ป๋าอากีเร่ ที่หลงรักกันหัวปักหัวปรำ แต่โชคชะตากลับมาเล่นตลกกับคู่รักคู่นี้เสียได้ ที่ทำให้แดเนียลมีคดีพัวพันกับแองเจิล(คนแต่งใจร้าย T^T) น่าสงสารจริงๆ ส่วนคู่ที่ชอบรองลงมาน่ะหรือ? จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก...ยูจีนกะลุดวิก ให้ความรู้สึกที่เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้คู่เอกของเราเลย รักที่เหมือนจะเข้าใจกันแต่ก็ยังไม่เข้าใจกันอยู่ดี ต่างคนก็ต่างไม่เปิดปากอธิบาย ต่างคนก็ต่างอยากให้อีกฝ่ายเข้าใจ ช่างเป็นรักที่เกือบทำให้หัวใจคนอ่านแจกสลายเป็นผุยผง อ่านไปน้ำตาหยดแหมะๆ
ทำไมความรักของทุกคู่มันต้องไม่สมหวังด้วยค้า?! ไม่เข้าใจ T^T อ๋อ เริ่มเข้าใจละ รักมันต้องมีอุปสรรคนั่นเอง
คาร์ไมน์กะวินเซนต์ก็เริ่มจะมีก้างตัวเท่าไมเคิล ไมเคิลก็ไม่ลงเอยกับชูร่าเสียที ขี้งอนจริงๆ เด็กคนนี้
วาเลนไทน์ก็ดันทำตัวตัดใจไม่ได้ (อยากให้ท่าน Blueฯ เพิ่มตัวละครอีกสักตัว มันจะได้ไม่เป็นกงกรรมกงเกวียนสามเหลียมรักคุดแบบนี้ แต่ก็นะ ถ้าเป็นงั้นจริงก็คงหมดรสไปเลย--รสเค็มของน้ำตา) รอยก็น้า ใจดีเกินไป ราชินีของเราก็เอาแต่ใจ โอ้วุ่นวายเสียนี่กระไร
เอ้อ นี่เราเกือบลืม อิซาค+ไกเซอร์ ช่างเป็นคู่ที่เกือบจะดี แต่ก็มีรสชาติขมนิดๆ เหมือนช็อกโกแลตนมหวานมันแกมขมจริงๆ
วิเลมิน่ากับเจ้าหญิงตัวน้อยของเราก็น่าสงสารเหมือนกัน แต่ก็รักกันดีใช่ย่อย
ลีโอกับฟาฮัดก็ไม่มีอะไรน่าห่วงเท่าไหร่ (ถ้าคนแต่งไม่เล่นตลกกับเรา)
งืมๆ สุดท้ายก็อยากให้ปัญหามันจบไปเร็วๆ ให้ทุกคนเข้าใจกัน แต่คิดไปคิดมา ถ้าลงเอยดีหมดมันก็ใกล้จบแล้วนี่หว่า...เพราะงั้นอย่าจบเลย หรือถ้าจบก็มีตอนพิเศษเยอะๆ ก็ดีค่ะ ถ้านิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์ก็อยากซื้ออ่ะนะคะ แต่ถ้าแม่มาเจอ...โดนฆ่าปาดคอเป็นแน่ ToT เสียดายจังเลยอ่า ฮือๆ
คู่ที่อยากให้รักกันเร็วๆ ก็คงเป็น แดเนียลอากีเร่ ยูจีนลุดวิก และคาร์ไมน์วินเซนต์
ส่วนคู่อื่นก็รักกัน(เกือบ)ดีอยู่แล้วก็(ค่อนข้าง)ไม่มีอะไรน่าห่วง
ตัวละครที่ค่อนข้างไม่ชอบในเรื่องนี้ก็มีไม่เยอะเท่าไหร่ (แต่ก็มีอ่ะนะคะ - -) คือ จิน ซุย โซ กับไมเคิล ความจริงจินก็น่าสงสารพอควรนะคะ แต่พอมาทำอย่างนั้นกับแมวป่าตัวน้อยของเราแล้วค่อนข้างรับไม่ได้ เลยมีอคติอยู่นิดๆ หน่อยๆ ส่วนไมเคิล โอ้ ช่างเป็นเด็กน้อยที่ไปอยู่ที่ไหนก็นำความร้าวฉานมาให้ชาวบ้านจริงๆ แต่พอเด็กน้อยผู้นี้จากมาก็ทำให้รักกันมากกว่าเดิม ก็ยังไม่เข้าใจว่าเป็นฝ่ายดีหรือฝ่ายร้ายกันแน่ (ปิศาจกะคิวปิด) ในใจเรามันยังคงตีกันอยู่ แต่ถ้าไมเคิลอยู่กับชูร่าจะเป็นอะไรที่น่ารักมากๆ พอไปอยู่กับคนอื่นนี่ชั้นอยากจะสาปส่งจริงๆ - -* (อินเกินไปแล้วค่ะ)
พูดโดยสรุปก็คือนิยายเรื่องนี้เป็นยาพิษที่ทำให้คนอ่านขึ้นสวรรค์ได้...??
<< ย่อ |
เลือกอ่านตอนต่างๆ - อัพเดท 26 ก.ย. 52 / 21:00 
