[EXO] Bad Mafia.. ผมนี่แหละเมียมัน [ Kris & Luhan ] END

  • 98% Rating

  • 8 Vote(s)

  • 54,110 Views

  • 1,605 Comments

  • 618 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,020

    Overall
    54,110

  • Comments
    1,605

  • Fanclub
    618

ตอนที่ 14 : ที่รักจ๋าRating : 30 / 6 vote(s)

21 พ.ค. 57


    
CHAPTER 13



                "พี่ไล่หลง ทำไมมาค่ำๆ มืดๆ มีอะไรเหรอครับ”
 

                “คืนนี้พี่ขอค้างด้วย...”

                อู๋ฟานเชิญให้พี่ชายเข้ามาในบ้านแบบงงๆ ไล่หลงอยู่ในสภาพที่ดูไม่ออกเลยว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มมาดมาเฟีย เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาวบางๆ กางเกงขาสั้นพร้อมกับรองเท้าแตะ หัวฟูยุ่งเหยิง ใบหน้ามีรอยแดงคล้ายฝ่ามือติดอยู่... ดูยังไงก็เหมือนผัวโดนเมียไล่ออกจากบ้านชัดๆ

                ไล่หลงนั่งลงที่โซฟาห้องนั่งเล่น หน้าตายู่ยี่ อู๋ฟานนั่งลงข้างๆ มองด้วยความสงสัย

                “พี่โอเครึเปล่า”

                “ไม่อ่ะ” ไล่หลงส่ายหน้า “พี่ทะเลาะกับฮงลีตั้งแต่กลับจากวัด แล้วพี่ก็ถูกเขาตบหน้า ไล่ออกจากบ้าน ทั้งที่มันเป็นบ้านของตัวเองแท้ๆ”

                “แล้ว...พี่ทะเลาะอะไรกันล่ะ” อู๋ฟานถามอย่างระมัดระวัง มองพี่ชายอย่างเป็นห่วงปนอนาถใจ

                “เรื่องของลู่หาน”

                “หือ? ลู่หาน? พี่บอกผมหน่อยได้ไหม ทะเลาะเรื่องอะไร ยังไง?”

                “ใจเย็นๆ ก่อน” ไล่หลงตบบ่าน้องชาย สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดออกมา “พี่เจอกับลู่หานขณะที่เขากำลังจะกลับบ้านก็เลยชวนขึ้นรถด้วยกัน แล้วก็ไปรับฮงลี... เขาสองคนก็พูดกัน ลู่หานเอาแต่ร้องไห้ไม่รู้เป็นอะไร”

                “....”

                “ลู่หานเห็นการ์ดแต่งงานของนายกับมิกิตกอยู่บนพื้นรถ ก็เลยหยิบขึ้นมาอ่าน... พี่แอบเห็นว่าเขาทำหน้าแบบ ช็อคมากเลย แล้วฮงลีก็ทะเลาะกับพี่ หาว่าพี่เข้าข้างนาย อยากให้นายแต่งงานกับมิกิ... แล้วก็ทะเลาะกันไปถึงบ้านจนพี่อยู่ในสภาพนี้นี่แหละ” ไล่หลงเล่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อู๋ฟานได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

                “เขาร้องไห้เพราะผมอีกแล้วเหรอ”

                “อืม ถ้าไม่ได้เห็นกับตาพี่ก็ไม่อยากเชื่อหรอก เขาน่าสงสารมากจริงๆ”

                “.....พี่อย่าพูดอีกเลย ผมรู้สึกผิดจนอยากจะตายอยู่แล้ว”

  อู๋ฟานซบหน้ากับฝ่ามือ สักพักน้ำตาก็ไหล เกิดความรู้สึกอัดอั้นตันใจจนอยากจะระเบิดตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด... เขาอยากจะออกไปหาลู่หาน อยากขอโทษ แต่ก็รู้ว่าสุดท้ายลู่หานก็ไม่ให้อภัยเขาอยู่ดี

                ไล่หลงโอบไหล่น้องชาย เขาเข้าใจดีว่าอู๋ฟานเจ็บปวดมากแค่ไหน เพราะอู๋ฟานในตอนนี้เหมือนกับลู่หานตอนที่ร้องไห้กับฮงลีไม่มีผิด

                “พี่ครับ ผมจะทำยังไงดี... ผมไม่อยากเสียเขาไป”

                “พี่มีวิธีหนึ่งแนะนำ มันไม่ยากหรอก แต่ขึ้นอยู่กับว่านายจะกล้าไหม”

                “ยังไงล่ะครับ”

                ไล่หลงยิ้มแล้วกระซิบเบาๆ ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน พอพูดจบอู๋ฟานก็อ้าปากค้างอย่างอึ้งๆ

                “พี่ไล่หลง...  แต่มันต้องอาศัยความหน้าด้านแบบสุดๆ เลยนะพี่”

                “แล้วกล้าไหมล่ะ”

                อู๋ฟานเม้มปาก ขมวดคิ้ว ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจพยักหน้าให้พี่ชาย “กล้าครับ”

                “ดีมาก ให้มันได้อย่างนี้สิน้องพี่” ไล่หลงตบไหล่อู๋ฟานแรงๆ “ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้นายต้องเป็นเจ้าบ่าวแล้วนะ”
 

                อู๋ฟานพยักหน้า ก่อนจะขอตัวขึ้นไปชั้นบนของบ้าน ไล่หลงยิ้มอย่างสบายใจก่อนจะเอนกายนอนลงบนโซฟานั้น

   ขณะที่อู๋ฟานกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องนอน เลย์ก็เปิดประตูออกจากห้องพอดี

                “คุณอู๋ฟาน ขอผมคุยด้วยนิดหน่อยได้ไหมครับ”

                “อืม ได้สิ มีอะไรล่ะ”

                “พรุ่งนี้ถ้าผมทำอะไรลงไป คุณอย่าโกรธผมนะครับ”

                “หือ? นายหมายความว่าไง” อู๋ฟานขมวดคิ้วถาม

                เลย์ยิ้มนิดๆ แววตาฉายแววใจดีเช่นทุกครั้ง “ไว้รอดูเองแล้วกันครับ ราตรีสวัสดิ์”

                แล้วบอดี้การ์ดก็ปิดประตูกลับเข้าห้องไปทิ้งให้อู๋ฟานทำหน้างงอยู่อย่างนั้น

                .......
 


                ผมไม่กล้าออกไปเจอหน้าใครทั้งนั้น มาม้า เพื่อนๆ หรือว่าเซฮุน... ผมรู้สึกละอายใจเกินกว่าจะไปสู้หน้าเขา ผมรู้ว่าเขาต้องโกรธและน้อยใจแน่ๆ และผมก็ไม่รู้จะหาคำแก้ตัวยังไง

                เหมือนกับหัวใจของผมตอนนี้มันไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว...

            หันไปมองปฏิทิน... วันที่สิบ

                วันนี้สินะ ที่อู๋ฟานจะแต่งงาน...

                ไอ้บ้าลู่หาน แล้วแกจะไปคิดถึงเขาทำไมวะ! มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอก ยิ่งคิดก็มีแต่เจ็บเปล่าๆ

                แต่ถึงจะปลอบใจตัวเองยังไง ผมก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด

                กุกกัก...กึก         

                เสียงอะไรกัน ดังมาจากหน้าต่าง

                ผมหันไปดูหน้าต่างด้านหลัง แล้วก็แทบจะช็อคตาย... ตอนแรกคิดว่าเป็นเสียงนกเสียงตุ๊กแก แต่ที่ไหนได้มันคือ!!!

                “เลย์!!!!!!!!!

                “หวัดดี” เลย์ยิ้มทักทาย ก่อนจะปีนเข้ามาภายในห้องของผม “เสียวเป็นบ้าเลย ทีหลังขัดบ้านหน่อยก็ดีนะ แบบว่าตะไคร่น้ำทำเอาฉันเกือบจะลื่นตกลงไปแน่ะ”

                “นายมาทำไม! แล้ว แล้ว แล้วปีนมาเพื่ออะไร ทำไมไม่เข้ามาทางหน้าบ้านเล่า!!!” ผมตะโกนเสียงดัง ทั้งตกใจ โกรธ แล้วก็เป็นห่วงเขาไปพร้อมๆ กัน

                “ฉันแอบย่องมาดูที่บ้านนายทุกวัน ไม่เห็นนายจะโผล่หน้าไปข้างล่าง ถามแม่นายก็บอกว่าเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น... ถ้าฉันมาหานายก็คงไม่ต้อนรับฉัน ใช่ไหมล่ะ” เลย์พูดแล้วนั่งลงที่ขอบหน้าต่าง

                “รู้แล้วจะมาทำไม” ผมหันหลังให้เขา “ฉันไม่อยากเจอใครทั้งนั้น นายมาทางไหนก็กลับทางนั้นเลยไป”

                “เฮ้ ฉันอุตส่าห์ลงทุนปีนขึ้นมาขนาดนี้ จะไล่กลับง่ายๆ ได้ไง” เลย์เดินเข้ามาใกล้ผม แล้วก็ฉุดแขนผมลุกขึ้นอย่างแรง “นายต้องไปกับฉัน”

                “โอ๊ย ปล่อยนะ เจ็บ!” ผมสะบัดแขน แต่ก็ไม่หลุด มองหน้าเลย์อย่างโกรธเคือง “นายจะพาฉันไปไหน!
 

                “ไปงานแต่งงานของคุณอู๋ฟาน”

                “ไม่มีทาง!!!! ต่อให้นายฆ่าฉันให้ตาย ฉันก็ไม่ไป!!!!

                 ผมตะโกน แล้วสะบัดแขนอีกครั้งจนหลุดจากมือเลย์ กระโดดขึ้นมาบนเตียงเอาผ้าห่มคลุมโปง นอนขดตัวเป็นก้อนกลม

                “นายจะให้ฉันไปทำไม
! นายก็รู้ว่าที่ฉันอยู่ในสภาพนี้เพราะใคร ยังจะมีหน้ามาพาฉันไปเจอเขาอีกเหรอ!!!


                ผมไม่รู้ไม่เห็นว่าเลย์กำลังมีอารมณ์แบบไหน แต่ที่แน่ๆ เขากำลังนั่งลงข้างๆ ผม

                “ลู่หาน” เลย์เอื้อมมือมาลูบหัวผมเบาๆ บนผ้าห่ม “ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดี แค่อยากให้นายไปแสดงความดีใจเท่านั้นเอง”

                “แสดงความดีใจบ้าอะไร!!! เห็นคนที่ตัวเองรักแต่งงานกับคนอื่นน่ะเหรอ!? ฉันไม่ใช่นางเอกนิยายแสนดีที่ใจกว้างรับเรื่องแบบนี้ได้หรอกนะ!!!!” ผมตะโกนเสียงดัง ร้องไห้อีกแล้ว บ้าที่สุด!!!

                “นายยอมรับแล้วว่ารักคุณอู๋ฟาน”

                “ฮึก... ใช่! ฉันยอมรับก็ได้ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วนี่ มันสายเกินไปแล้ว ถึงฉันจะบอกเขาตอนนี้มันก็ไม่มีความหมายแล้ว!!!” ผมตะโกนทั้งน้ำตา ร้องไห้จนตัวสั่น แล้วเลย์ก็ก้มลงมากอดผม
 

                เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับอุ้มผมขึ้นจากเตียงทั้งที่ยังอยู่ในผ้าห่ม!

                “เลย์! ปล่อยนะ! ฉันไม่ไป!!!” ผมดิ้นคัดค้านสุดฤทธิ์จนผ้าห่มหลุด เลย์ยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ

                “อย่าดิ้นเลย ตกลงไปแล้วมันจะเจ็บนะ”

                “เฮ้ย นายจะอุ้มฉันลงทางหน้าต่างเหรอ ไม่เอานะ! อ๊ากกกกกกก!!!!!

                เป็นครั้งแรกที่ผมกอดใครสักคนแน่นขนาดนี้ หลับตาปี๋พร้อมกับตะโกนสุดเสียงจนคอแทบจะระเบิดพร้อมกับร่วงหล่นลงมาจากที่สูงหล่นตุ้บลงบนพุ่มไม้ ทั้งหวาดเสียวและเจ็บ!!!

                ไม่ทันที่ผมจะได้ต่อว่าด่าแช่ง เลย์ก็ลากแขนผมขึ้นรถของเขาก่อนจะขับตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

                แม่งเอ๊ยยยยยย!!!!!


 
 

                ตอนเย็น...

                ภายในห้องจัดงานแต่งงานอันใหญ่โตของโรมแรมห้าดาวสุดหรู ขณะนี้เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทุกเพศทุกวัย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วล้วนแต่เป็นแขกผู้มีเกียรติและฐานะระดับเดียวกับผู้เป็นเจ้าของงาน ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจชั้นนำของหลายบริษัทพันธมิตรของเจ้าบ่าว คนในวงการบันเทิงเดียวกับเจ้าสาว รวมไปถึงบรรดาเจ้าสัวเศรษฐีเพื่อนของพ่อเจ้าสาวและบุคลากรทางการแพทย์ในแวดวงของแม่เจ้าสาว รวมกับสื่อมวลชนหลายแขนงที่มากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งหมดรวมแล้วไม่ต่ำกว่าห้าร้อยคน

                ท่ามกลางบรรยากาศคึกคักสนุกสนานเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ไม่มีใครสนใจแขกไม่ได้รับเชิญอย่างผมที่เข้ามาในงานพร้อมกับเลย์

                ดูแต่ละคนสิ ท่าทางรวยๆ ทั้งนั้น... คิดผิดอย่างมหันต์จริงๆ ที่ยอมมา ดีนะที่เลย์ให้ยืมชุดสูทใส่ ไม่งั้นคงได้กลายเป็นเป้าสายตาเพราะใส่ชุดแบบคนธรรมดาเข้ามาในงาน!

                “นั่งตรงนี้นะ เป็นโต๊ะของบอดี้การ์ดบ้านคุณอู๋ฟาน” เลย์บอก พาผมมานั่งโต๊ะจีนที่อยู่ติดหน้าต่างตรงมุมห้อง เป็นมุมที่อับสายตาอย่างดีทีเดียว เยี่ยม...จะได้ไม่ต้องมีใครเห็น

                “อ้าว น้องชาย นายก็มาด้วยเหรอ” บอดี้การ์ดหน้าเข้มที่นั่งตรงข้ามกับผมถามขึ้น

                “ครับ”

                “คิดยังไงถึงมาล่ะ นายเป็น... เด็กของคุณอู๋ฟานนี่ ไม่จี๊ดหัวใจบ้างเหรอ” อีกคนที่นั่งข้างๆ ถามบ้าง

                “หุบปากซะ” เลย์สั่ง แป๊บเดียวพวกเขาก็ก้มหน้าเงียบ “ห้ามพวกแกถามอะไรเขาทั้งนั้น ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

                ขอบคุณมากนะเลย์ อย่างน้อยนายก็ไม่ใจร้ายกับฉันเกินไป

            “สวัสดีค่ะทุกท่าน ขอต้อนรับเข้าสู่งานแต่งงานอย่างเป็นทางการค่ะ ขณะนี้ได้เวลาอันสมควรแล้ว ขอเชิญพบกับคู่บ่าวสาวได้เลยค่า!!!!” พิธีกรหญิงพูดอยู่บนเวทีด้วยสีหน้าร่าเริง แล้วทุกคนในงานก็ปรบมืออย่างพร้อมเพรียงกัน

                มีแค่ผมที่มือสั่นจนปรบไม่ได้...

                ผ้าม่านสีชมพูที่อยู่บนเวทีเปิดออก เผยให้เห็นตัวหนังสือขนาดใหญ่รายล้อมด้วยดอกกุหลาบเป็นฉากหลัง พร้อมกับคนสองคนในชุดสีขาวสะอาดตาก้าวเดินออกมาพร้อมกัน เสียงไชโยโห่ร้องดังขึ้น แสงแฟลชกระหน่ำถ่ายภาพ ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนสองคนนั้น
 

“ Happy Wedding Day Wufan & Miki “

 

                มิกิสวยมาก... เธออยู่ในชุดเดรสลูกไม้เกาะอกสีขาวชายกระโปรงยาวลากพื้น ในมือถือช่อดอกไม้สีสันสดใส ใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลาบ่งบอกว่ามีความสุขมาก
 

                ส่วนอู๋ฟาน... อยู่ในชุดสูทสีขาวสะอาด ผมสีทองเซ็ตตั้งใบหน้าหล่อคมเข้มสงบนิ่ง เรียบเฉย

                ผมก้มหน้า กลัวว่าเขาจะเห็น... ผมไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น

                “ว้าว เจ้าบ่าวเจ้าสาวดูดีมากเลยค่ะ เหมาะสมกันจริงๆ เลย” พิธีกรพูดขึ้น “ต่อไปจะให้แต่ละคนพูดถึงความประทับใจในตัวอีกฝ่าย เริ่มจากเจ้าสาวก่อนเลยค่ะ”
 

                พิธีกรสาวส่งไมค์ให้มิกิ เธอรับไปแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

                “ฟานฟานเป็นผู้ชายที่ดีมากค่ะ เขามีความเป็นผู้ใหญ่แล้วก็เป็นสุภาพบุรุษสุดๆ มีความรับผิดชอบ เป็นผู้นำที่ดี ฉันประทับใจในตัวเขาตั้งแต่รู้จักครั้งแรก จะเรียกว่าเป็นรักแรกพบก็ได้ค่ะ” มิกิพูดพลางมองหน้า

อู๋ฟานแล้วก็ยิ้มอย่างเขินอาย ท่ามกลางความยินดีของผู้ที่ได้ฟัง

                เลย์จับไหล่ผมเบาๆ “ลู่หาน รอฉันตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา”

                “นายจะไปไหน”

                เลย์ยักคิ้ว แล้วก็เดินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ผมกับบอดี้การ์ดอีกห้าคนนั่งด้วยกัน

                จะมีใครรู้บ้างไหมว่าขณะที่ทุกคนกำลังยิ้มอย่างสุขใจ

   มีคนๆ หนึ่งร้องไห้อยู่ตรงนี้...

 
 

   - STAFF ONLY- 

                บอดี้การ์ดหนุ่มผลักเข้าไปโดยไม่สนใจป้ายที่ติดอยู่หน้าห้อง ในมือเขาถือของบางอย่างไว้ คนในห้องนั้นหันมามองเขาอย่างงงๆ ก่อนจะถามขึ้น
 

                “คุณเป็นใครครับ ไม่ใช่ทีมงานห้ามเข้า ไม่เห็นป้ายเหรอครับ”

                “ผมเป็นบอดี้การ์ดของเจ้าบ่าว” เลย์บอก ก่อนจะยื่นของในมือให้ทีมงานคนหนึ่ง “อันนี้เจ้าบ่าวเขาฝากมาให้เปิด”

                “ซีดีอะไรครับ” ทีมงานรับไป

                เลย์ยิ้มนิดๆ “ภาพความประทับใจย้อนหลัง... ครับผม”


 

                มิกิพูดจบไปแล้วสำหรับความประทับใจในตัวอู๋ฟาน ต่อไปเขาจะต้องพูดถึงเธอบ้าง

                จะให้พูดอะไรวะ ความประทับใจเหรอ ไม่มีสักอย่าง!

                “เอ่อ สำหรับผมก็...”

                พรึบ!

                ภาพจากจอมอนิเตอร์ถูกฉายไปยังฉากหลังเวที ทุกคนต่างงงงันและตั้งใจดูภาพที่กำลังฉาย มันค่อยๆ ชัดขึ้นและ... เสียงฮือฮาก็ดังขึ้น ดังยิ่งกว่าตอนที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวปรากฏตัวซะอีก
 

                เสียงฮือฮาอื้ออึง ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย เกิดอะไรขึ้น?

                และพอได้เห็นภาพที่กำลังฉายผมก็เข้าใจ...

                มันเป็นวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในร้านอาหาร มิกิกำลังฉีกซองเทผงสีขาวลงไปในแก้วน้ำ ก่อนจะยกไปให้อู๋ฟาน เขาดื่มเข้าไปแล้วก็ฟุบหน้าสงกับโต๊ะ จากนั้นบอดี้การ์ดของมิกิก็พยุงเขาออกไปจากร้าน
 

                เฮ้ย... อู๋ฟานถูกวางยา... หรอกเหรอเนี่ย

                งั้นก็แปลว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะไปนอนกับมิกิจริงๆ น่ะสิ...

                “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! ใครเปิด ฉันบอกให้หยุด!!!

                มิกิคว้าไมค์มาพูดเสียงดัง ท่าทางร้อนรนอย่างคนมีความผิด สายตาของทุกคนในงานมองไปที่เธอแบบแปลกๆ พร้อมกับนักข่าวที่พุ่งเข้าไปหน้าเวทีรัวคำถามใส่เธอแบบไม่ยั้ง


                “คุณมิกิคะ ภาพที่เห็นคืออะไร คุณกับคุณอู๋ฟานไม่ได้รักกันจริงๆ ใช่ไหมคะ!?

                “คุณวางยาคุณอู๋ฟานเพื่อจะได้แต่งงานใช่ไหมครับ เป็นแผนของคุณใช่ไหมครับ!?

                “หยุดนะ! ไม่ใช่! ทุกคนกำลังเข้าใจผิด มันเป็นการตัดต่อ มีคนใส่ร้ายฉัน!!!” มิกิน้ำตาคลอ ส่ายหน้าปฏิเสธทุกคำถาม

                แล้วภาพจากมอนิเตอร์ก็เปลี่ยนฉากไปที่โรงแรม... ตั้งแต่ทางเข้าโรงแรมไปจนถึงในห้อง กล้องวงจรปิดคมชัดมากถึงขนาดเห็นใบหน้าได้ชัดเจน... อู๋ฟานนอนหมดสติอยู่บนเตียง แล้วมิกิก็ถอดเสื้อก่อนจะ...ภาพถูกตัดไปเพราะมันเป็นฉากติดเรท

                “กรี๊ดดดดดดด!!!!” สาวน้อยกรีดร้องเสียงดังลั่น แล้วบอดี้การ์ดก็เข้าไปอุ้มเธอออกมาจากฝูงสื่อมวลชนและบรรดาจีนมุง เธอร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง สั่งให้เต๋าปล่อยเธอลง “ฉันไม่ได้ทำ! มีคนกลั่นแกล้งฉัน!!!

                “ยอมรับความจริงซะเถอะ มิกิ”

                “ฟานฟาน!

                อู๋ฟานพูดออกไมค์ สายตาของเขาแสดงความเย็นชาอย่างถึงที่สุดจนมิกิถึงกับขนลุก พลันนักข่าวและผู้คนก็พุ่งความสนใจไปที่อู๋ฟานทันที

                “ทุกท่านจงฟังผมให้ดี ผมมีเรื่องสำคัญจะต้องพูด” อู๋ฟานว่าสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดต่อ “อย่างที่ทุกท่านเห็น ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์มารยา เธอวางยาผม ทำมิดีมิร้ายกับผม มันยากที่ผมจะทำใจยอมรับได้”
 

                เสียงฮือฮาจากคนกว่าห้าร้อยคนดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งงาน

                “ที่ผมยอมรับปากจะแต่งงานกับเธอ เพียงเพราะเงื่อนไขในพินัยกรรมของคุณพ่อเท่านั้น ผมไม่ได้รักเธอ ตอนนี้ผมจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว จะไม่มีใครเอาเรื่องพินัยกรรมมาอ้างได้อีก และผมขอตัดขาดความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนี้อย่างถาวร!

                “ไม่จริง ฟานฟาน!


                “ผมขอยกเลิกงานแต่งงาน!!!


                “ฟานฟาน!!!!” มิกิถึงกับเข่าทรุด ซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้โฮ

                “แล้วผมก็มีอีกเรื่องสำคัญที่อยากให้ทุกคนรู้ ตั้งใจฟังดีๆ นะครับ” 

                 อู๋ฟานบอก แล้วบรรยากาศที่เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็เงียบลงในทันใด ทุกคนต่างตั้งใจฟังในสิ่งที่เขากำลังจะบอก
 

                ผมเองก็เหมือนกัน

                นักข่าวนับร้อยเตรียมอัดวิดีโอ รอฟังสิ่งนั้นจากอู๋ฟาน

                “อีกหนึ่งเหตุผลที่ผมแต่งงานกับมิกิไม่ได้ เพราะผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว รักมากด้วย ผมมันขี้ขลาดที่ไม่กล้าบอกเขา ทำให้ผมเกือบต้องเสียเขาไป”

                “...” ผมนั่งนิ่ง ใจสั่นหวิวแปลกๆ

                เลย์เดินเข้ามาแล้วฉุดมือผมลุกขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เวที... เฮ้ยยยยย!!!! จะทำอะไรเนี่ยยยย!!!
 

                เลย์โบกมือให้อู๋ฟาน เขาหันมาแล้วก็สบตากับผมพอดี

                ไม่นะ... อู๋ฟาน อย่าเดินมาทางนี้

     เขาเดินเข้ามาทางผม นักข่าวก็เดินตามเขามาเหมือนกัน พวกเขาคงอยากรู้ว่าคนที่อู๋ฟานพูดถึงคือใคร

                เขามาหยุดตรงหน้าผม แล้วก็จับมือผมหันไปหานักข่าวทั้งหลายก่อนจะประกาศออกไปด้วยเสียงดังฟังชัด

                “สิ่งที่ผมอยากบอกก็คือ... ผมเป็นเกย์ G-A-Y ชัดไหมครับ!!!

                “กรี๊ดดดดดดดดดดดด” เสียงกรี๊ดของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะสลบไป

                แสงแฟลชสาดใส่หน้าผมกับอู๋ฟานจนตาเกือบบอด เขาจับมือผมแน่นแล้วพาวิ่งออกมาข้างนอกงานอย่างรวดเร็ว โดยมีนักข่าวหลายคนวิ่งพร้อมกับตะโกนถามและรัวชัตเตอร์ตามหลังมาติดๆ!

                “อู๋ฟาน! นายทำบ้าอะไรของนายฮะ!!!

                “อย่าเพิ่งถามเลย วิ่งก่อนเร็ว!

                เราวิ่งลงบันไดหนีไฟมาชั้นหนึ่ง แล้วก็วิ่งออกนอกโรงแรม มาหยุดอยู่ตรงซอยเล็กๆ มืดๆ ห่างจากโรงแรมประมาณห้าร้อยเมตรนักข่าวมองหาทั้งซ้ายและขวาไม่เห็นเรา จึงแยกย้ายสลายตัวไปในที่สุด...

 

 

                งานแต่งล่ม...

                แขกเหรื่อต่างพากันช็อกถ้วนหน้า ไม่อยากเชื่อว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นคือความจริง คนที่ช็อกที่สุดเห็นจะเป็นพ่อแม่ของมิกิ ไล่หลงเห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบขึ้นไปบนเวที

                “เอ่อ ทุกคนครับ ได้โปรดอยู่ในความสงบก่อนนะครับ ตอนนี้เกิดเหตุขัดข้องทำให้พิธีเป็นอันต้องยกเลิก ต้องขอประทานโทษและขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้ ขอให้เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพนะครับ” แล้วเขาก็ลงจากเวที บรรดาผู้มาร่วมงานต่างพากันลุกจากโต๊ะแล้วทยอยออกจากงานไป จนสุดท้ายเหลือแค่เพียงคนในครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น

                เต๋าอุ้มมิกิที่หมดสติไปนอนบนโซฟา ยูกิพัดวีและเอายาดมจ่อจมูกให้น้องสาว พ่อแม่ของเธอนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าช็อกไม่หาย

                “ฉันว่าแล้วไงว่ามันต้องล่ม ^^” ฮงลียิ้มขณะที่เดินออกจากห้องมาพร้อมกับไล่หลง เลย์ และบอดี้การ์ดทั้งห้าคน

                “ต้องยกความดีความชอบให้ฉันนะ ฉันเป็นคนแนะนำให้อู๋ฟานพูด ^^” ไล่หลงก็ยิ้มอย่างไม่ยอมน้อยหน้า

                “ขี้โม้ เลย์ต่างหากพระเอกตัวจริง” ฮงลีแลบลิ้นให้แฟนหนุ่มแล้วหันไปยิ้มให้เลย์แบบกว้างสุดๆ “ขอบคุณมากนะครับ ^---^ ถ้าคุณไม่เอาซีดีอันนั้นไปเปิดล่ะก็ อาลู่กับอู๋ฟานคงไม่ได้ลงเอยกัน”

                “ทั้งหมดมาจากความตั้งใจของพวกเราทุกคนต่างหาก” เลย์ยิ้มอย่างถ่อมตัว “พวกเราทุกคนอยากให้คุณอู๋ฟานกับลู่หานยอมรับกันและกัน กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ใช่ไหมล่ะ”

                “อื้อ” ฮงลีพยักหน้า ถอนหายใจ “ตอนแรกฉันไม่ชอบอู๋ฟานเลยแฮะ แต่พอรู้ว่าเขารักอาลู่ขนาดนี้ ก็คงจะขัดขวางไม่ได้ล่ะนะ”

                “ทีนี้ก็เลิกด่าฉันได้แล้ว ฉันอุตส่าห์ช่วยให้พวกเขาสมหวัง -_-*” ไล่หลงหรี่ตามองฮงลี

                “จ้า ^^” หนุ่มน้อยถูหน้ากับแขนของไล่หลง แล้วก็จู๋จี๋กันไปตลอดทางกลับบ้าน

 

 

                ในซอกหลืบข้างตึก

                ผมและอู๋ฟานได้แต่มองหน้ากันไปมาได้ประมาณหนึ่งนาที ราวกับทำใจก่อนจะพูดกับอีกฝ่าย

                แล้วผมก็เป็นคนพูดก่อน

                “นายทำแบบนี้ทำไม ไม่อายบ้างเหรอ ต่อหน้าคนตั้งหลายร้อย ต่อหน้านักข่าวด้วย ไม่กลัวจะถูกผู้คนประณามหรือไง”


                “ฉันต้องแคร์ด้วยเหรอ ในเมื่อฉันรักนาย ฉันรักนาย ได้ยินไหม!

                อู๋ฟานดึงผมเข้าไปกอดแน่น ซบหน้ากับบ่าของผม... ถึงจะตกใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมอยากให้เขาทำแบบนี้... แล้วผมก็ร้องไห้


                “ฟังนะลู่หาน ฉันไม่กลัวหรอกว่าใครจะคิดยังไง จะรังเกียจก็ช่างหัวมัน...สิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดคือการเสียนายไป... ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย” อู๋ฟานพูดเสียงสั่น กอดผมแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก

                “จริงเหรอ...”

                “จริงสิ รู้ไหม ฉันทรมานแทบบ้าตอนนายทิ้งฉันไป ไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว นายคนเดียวเท่านั้นคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน คนที่ทำให้ฉันเปิดหัวใจจากที่มืดสู่แสงสว่างได้อีกครั้ง”

                “....” ยิ่งได้ฟังผมก็ยิ่งร้องไห้หนัก ซบหน้ากับอกกว้างของเขา ดีใจจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

                “ลู่หาน ฉันขอโทษ” อู๋ฟานคลายกอด จับมือผมทั้งสองข้าง จ้องตาไม่กะพริบ

                “ขอโทษเรื่องอะไร”

                “ขอโทษที่ฉันทำให้นายเสียใจ ฉันมันแย่จริงๆ...”

                “ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก ฉันเข้าใจ แล้วก็ไม่ได้โกรธนายแล้วด้วยฉันต่างหากต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่ไม่ยอมฟังนายอธิบาย จนเผลอทำอะไรโง่ๆ ลงไป”

                “งั้นถือว่าเราหายกันนะ”

                “อื้อ” ผมยิ้มให้เขา อู๋ฟานคลายสีหน้าจากกังวลใจกลายเป็นโล่งใจทันที

                 เขาคุกเข่าลงตรงหน้าผมก่อนจะทำในสิ่งที่ผมคิดไม่ถึง นั่นคือเขาจับมือข้างซ้ายของผมออกไป แล้วสวมแหวนเพชรเม็ดใหญ่เข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของผม
!!!


                My God!!!!!!!!!!!

                “อู๋ฟาน... นี่มัน...”

                “นายต่างหากคือเจ้าสาวตัวจริงของฉัน”

                “...อู๋ฟาน”

                ผมโผกอดเขาแน่น น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกที่เคยอัดอั้นไว้ข้างไหนถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น ความโกรธ ความเกลียดชัง ความน้อยเนื้อต่ำใจ หายไปในทันทีทันใด เหลือเพียงความรู้สึกดีใจ ดีใจจนอยากกระโดดโลดเต้นไปถึง
EXO planet เลย!!!


                “แหวนวงนี้ฉันตั้งใจซื้อให้นายเพียงคนเดียว... ฉันคิดมาตั้งนานแล้วว่าสักวันต้องสวมให้นายให้ได้”

                “ฮึก... ฮือ... ฉันดีใจที่สุดเลย”

                “ฉันคิดถึงนาย... กลับมาอยู่ด้วยกันนะ” อู๋ฟานกระซิบเบาๆ

                “อื้อ...” ผมพยักหน้า กอดเขาแน่นมากขึ้น อู๋ฟานหอมแก้มผมเบาๆ แล้วเราก็จ้องตากัน ผมแทบจะละลายแล้วตอนนี้ ผมรวบรวมคว้ากล้าทั้งหมดพูดสิ่งที่ค้างคาใจมากที่สุดออกมา พลันก็รู้สึกโล่งใจอย่างน่าประหลาด


                “อู๋ฟาน... ฉันรักนาย”


                “...” พอได้ฟังแล้วเขาก็ค้างไปห้าวินาที หน้าแดงลามไปถึงหู สักพักก็หัวเราะพร้อมกับเกาหัวไปด้วย

                “เขินทำไมเนี่ย” ผมผลักเขาเบาๆ

                “ไม่ให้เขินได้ไง นายไม่เคยพูดเลยนี่นา”

                อู๋ฟานสวมกอดผมอีกครั้ง จูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาถึงในหัวใจ ความรู้สึกแบบนี้นี่เองที่ผมคิดถึงตลอดเวลา... การได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา ได้กอดกันและกัน ถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายได้รับรู้


                เป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ด้วยความดีใจ...

                “กลับบ้านกันเถอะ ฉันเตรียมคอร์สต้อนรับเจ้าสาวไว้แล้วนะ” อู๋ฟานกระซิบเบาๆ ทำเอาผมขนลุกซู่
 

                “อื้อ” ผมพยักหน้า แล้วเราก็กลับบ้านด้วยกันทันที          

 

 

                พอมาถึงบ้าน... ไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไร อู๋ฟานก็อุ้มผมขึ้นเตียงซะแล้ว

                “ใจเย็นๆ ก่อนสิ ไม่ต้องรีบก็ได้” ผมบอก เมื่ออู๋ฟานขึ้นคร่อมบนตัวผมแล้วถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

                “ไม่เย็นแล้ว รู้ไหม ฉันคิดถึงนาย อยากกอดนายใจจะขาด” เขาว่าแล้วก้มหน้าลงมาจูบซุกไซ้ซอกคอของผม สองมือลูบไล้ร่างกายปลุกเร้าอารมณ์

                “ไอ้บ้าหื่น...”

                “อืม ยิ่งด่าฉันยิ่งมีอารมณ์นะ...”

                “ค่อยๆ ทำก็ได้ ฉันไม่หนีไปไหนหรอก” ผมผลักหน้าอกเขาไว้ หน้าเราห่างกันนิดเดียวเอง แต่ร่างกายแนบชิดติดกันไปเรียบร้อยแล้ว

                “ฉันจะไว้ใจได้ไง หืม...เจ้ากวางน้อย” อู๋ฟานใช้ปลายจมูกถูไถแก้มของผม

                “ก็ฉันเป็นของนายคนเดียว จะให้หนีไปที่ไหนได้ล่ะ”

                อู๋ฟานยิ้ม ดวงตาหรี่เล็กลงอย่างเจ้าเล่ห์ “งั้นเหรอ... แล้วไอ้คนที่ขอซื้อตัวนายห้าล้านนั่นมันเป็นใคร บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะตามไปยิงมันให้ไข่กระจุย”

                “บ้าเหรอ ฉันไม่ได้ขายหรอก แค่คิดก็ขนลุกแล้ว” ผมส่ายหน้าทันที

                “อ้าว แล้วนายทำยังไงถึงได้เงินมา ฮึ?”

                “ก็แค่ใช้ความน่ารัก บวกกับมารยาอีกนิดๆ หน่อยๆ พอมันเอาเงินออกมาให้ฉันก็เอาแจกันทุบหัวแล้วก็ฉกเงินชิ่งหนีกลับบ้านไปเลย” ผมบอก 
 

                “จริงดิ” อู๋ฟานขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อ

                “หึงใช่ม้า ^^

                “ไม่ให้หึงได้ไง” เขาก้มลงมากอดผม “นายไม่ได้ทำแบบนั้นก็ดีแล้ว เฮ้อ... ค่อยโล่งอกไปที ฉันกลัวจริงๆ นะว่านายจะถูกคนอื่นลวนลาม ก็นายน่ารักซะขนาดนี้... เก็บไว้ให้ฉันคนเดียวก็พอแล้วเนอะ”

                “.....” เขินจัง อีตานี่พอถึงคราวอ้อนล่ะก็ น่ารักอย่างกับลูกแมว

                “ลู่หานจ๋า มาทำกันเถอะ อย่าชักช้าเสียเวลาเลย”

                “-/ / / /- อื้อ”            

                “คืนนี้พี่จะจัดเต็มเลยนะจ๊ะที่รัก... จะเอาจนโต้รุ่งจนน้องลุกไปไหนไม่ได้เลย”

                “ไอ้บ้า...” ผมหันหน้าหนีไปทางอื่น ร้อนใบหน้าวูบวาบ - / / / / -  “ถ้าทำได้... ก็เอาสิ”

                อู๋ฟานยิ้ม ก่อนจะแทรกกายเข้ามาในร่างกายของผม จากนั้นเราก็เข้าสู่โลกส่วนตัวที่มีแค่เราสองคน โอบกอดจูบกันด้วยความรักและคิดถึงอย่างสุดหัวใจ ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดผ่านทางร่างกายที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

                "อืม.. อู๋ฟาน อย่าทำแรงนักนะ”

                “ขอโทษที ก็แบบว่ามันอัดอั้นมานาน”

                “ค่อยๆ ทำก็ได้ ฉันสัญญา... จะให้นายกอดตลอดไปเลย”

                “น่ารักที่สุด”

                จุ๊บ

            เขาหอมแก้มผม ก่อนจะเดินเครื่องต่ออย่างไม่มีหยุดหย่อน เห็นทีว่าพรุ่งนี้ผมจะลุกไม่ขึ้นจริงๆ นั่นแหละ

                แต่ไม่เป็นไร... ก็วันนี้เป็นวันพิเศษ เราสองคนกลับมาอยู่ด้วยกัน และไม่ใช่ฐานะทาสกับเจ้านายอีกต่อไป หากแต่เป็นคนรักอย่างแท้จริง

                “อู๋ฟาน... กอดฉันแน่นๆ ได้ไหม”

                “จ้ะ... ที่รัก”

                เพิ่งจะรู้ว่าสุขจนล้นหัวใจเป็นอย่างนี้เอง...

               

 

   

 

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 14 : ที่รักจ๋าRating : 30 / 6 vote(s)

21 พ.ค. 57

58 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 14:03
    ฟินเว้ยยยย
    #1573
  2. #1555 neay dreamming (@neaydreamming) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 21:12
    อุ้ยตาย>< จัดหนักจัดเต็มจริงๆ555

    #1555

  3. #1552 Butsaraporn Tonsai (@jewelrygalaxy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 02:01
    อย่านะ เลวววววววว ฮืออออ อย่างทำไรกวางน้อย
    #1552
  4. #1533 Garaxiess (@patheera_p) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2557 / 23:16
    เขินแทนเลย>///<
    #1533
  5. #1462 namva (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 22:04
    ฟินนนนนนนนนนนนน-.,-
    #1462
  6. #1447 Pe' earn (@sawasdeebutter) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 09:13
    เยสสสสสสสส งานล่มโว๊ยยยยยยยยยยย ดีใจๆๆๆๆ แหมมมมม่ คำพูดฮงลีนี่ศักดิ์สิทธิจริงๆ
    เป็นไงล่ะอายไหมมิกิ นี่แหละกรรมต้องตามสนองงงงงง ทำกับเค้าไว้เองงง
    ในที่สุด ก็บอกรักกันสักที ฮิ้วววววววววววววว รอวันนี้มานาน เขินนนนนน -////////////-
    เตียงลุกร้อนเป็นไฟเชียววว มีที่รักกับที่รักกระทำกันอย่างเมามันส์
    #1447
  7. #1417 Kai 'Mook (@kaimooklu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 20:12
    อิเฮียหื่นไปค่ะ55555555555555555
    #1417
  8. #1396 aimo (@aimorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 01:42
    เอ่อ... เลย์จ๋าาาา สุดยอด !!! >.<
    เขินนนนนน เขินเลยค่าาาา เข้าใจกันได้ก็ดี...เ่อ่อ พี่ลู่ต้องเคลียร์เรื่องฮุนป่ะเนี่ย -*- จิเป็นลมTT
    #1396
  9. #1364 $+[SkY]+$ (@Sky_WT) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 14:37
    เขินนนนนน 555555555
    ในที่สุดก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันแล้ว
    งานนี้ต้องขอบคุณเลย์จริงๆ :))

    แล้วแบบนี้ฮุนล่ะ 
    #1364
  10. #1339 Sindy joint (@sealjoint) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 13:52
    -///////////////- หวานมดขึ้นจอเเลว้
    #1339
  11. #1312 Mobil-lovely (@i-iove-u-so) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 14:27
    @#%$!##%$#%@#$@#%$&%$!%#$ //ฟินจนพูดไม่เป็นภาษา
    #1312
  12. #1306 ahirutam (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 15:40
    ไล่หลง นายเป็นผู้ชายที่น่าสงสานมาก 5555

    ถูกเมียไล่ออกจากบ้าน
    #1306
  13. #1280 Evil Balloon (@evil-balloon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 02:49
    ฟินข้ามชาติ.. >///////////<
    แต่.. ฮุนจะเป็นยังไงอ่า ??
    #1280
  14. #1264 Teito-Klein (@bishop-caster) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 08:03
    พี่คริสช่างกล้ามากอ่ะ "ผมเป็นเกย์ G-A-Y" โครตกล้าสุดๆ
    #1264
  15. #1250 the Satan person lovely , (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 21:37
    -////- ถ้าจะกุ๊กกิ๊กขนาดนี้น่ะนะ
    ผมเป็นเกย์ G-A-Y ชอบคำนี้ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    KrisLu บันซายยยยยยยยย
    #1250
  16. #1205 ByunBaekky (@baekhyunn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 19:57
    แอร๊ย ย ย ย!! ขนลุกเบาๆ "ผม เป็น เกย์ GAY!!!!" โอ้ มาย ก็อด ด ด แล้วฮุนนี่อ่ะ???????
    #1205
  17. #1162 mynmilemint ;) (@mafia_lovemint) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 00:30

    55555555555555 สภาพไล่หลงตอนมาหาพี่คริสที่บ้านนี่ฮาไม่ไหวอ่ะ

    ไอ่ขี้เหล้าโดนเมียไล่ออกจากบ้าน

    ดีใจจัง ^____^ คริสลู่รักกันอย่างเปิดเผยแล้ว

    คืนนั้นคงจัดเต็มเหนี่ยวเลยสิพี่อู๋ฝานนน กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

    แล้วเซฮุนอ่ะ... เป็นห่วงจัง ฮึก...

    #1162
  18. #1139 love bigbang (@noeyzazahaha555) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 02:29
    แล้วเน่ล่ะ
    #1139
  19. #1102 ฝนตกซ่าๆ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 18:03
    ไล่หลง โดนเมียตบแถมไล่ออกจากบ้านทั้งๆที่เป็นบ้านตัวเอง = = 555



    คิดให้ดีก่อนจะมีเมียนะเออ ซักหน่อยอิพี่คริสคงจะเป็นแบบนั้น 55
    #1102
  20. #1082 Mild_Ye (@mild-ye) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 13:32
    ที่รัก~ >////<
    #1082
  21. #1052 Patchu_nr (@04177) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 04:34
    มิกิ ยังไม่ล้มเลิกอีก =0=
    #1052
  22. #1046 sbater (@songbow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 22:52
    โอ้ย บทจะหวานก็หวานซะเหลือเกินนะเฮีย
    #1046
  23. #988 HwangBoruem (@boruemmygang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 00:18
    ที่รักจ๋าาาาาาาา
    น่ารักอ๋าาาาาาาาาาา>///<
    #988
  24. #930 skyrealdream (@skyrealdream) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:40
    ไม่อยากจะคิดถึงเน่ฮุนเลยนะเบย...
    #930
  25. #907 โครตเอ็กโซติก (@16012803) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:03
    ละลายยย แล้ว จ้ะ

    ที่รักจ๋าาาาาาาาาาา
    #907
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android