">
สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

:: *~The Special Quest "8059" ~* :: Yaoi

ตอนที่ 15 : Chapter 13 ::คำบอกรัก...จากเกมพระราชา::


     อัพเดท 21 ต.ค. 53
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: reborn, fic, yaoi, 8059, ฟิค, yama, goku
ผู้แต่ง : ::Yuuya:: ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ::Yuuya::
My.iD: http://my.dek-d.com/15312
< Review/Vote > Rating : 92% [ 19 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 29,471
2,885 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 299 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
:: *~The Special Quest "8059" ~* :: Yaoi ตอนที่ 15 : Chapter 13 ::คำบอกรัก...จากเกมพระราชา:: , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3206 , โพส : 81 , Rating : 20 / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 ไปจับตาดูโกคุเทระกันเถอะ~* 
*~NEW BANNER~* จ้า (ฮาหน้าก๊กตอนนี้จะผิดไหม 555+ (me///โดนFCโกคุเทระถีบ -  -))
-------------------------------------------------------------------------------------------------------


4 ชั่วโมงต่อมา....

 

 

หึหึหึ.....ขอยืนยันคำเดิม ว่าผมเกลียดการจับคู่แบบนี้....

 

....รู้ไหมครับ...เกิดมาผมไม่เคยมีความรู้สึก...อยากฆ่าใครขนาดนี้มาก่อน

 


อย่าคิดเชียวนะ....ว่าตอนนี้จะเหลือแค่ผมกับไอ้เนียนบางตัวสองต่อสอง 
ท่ามกลางภูเขาทิวทัศน์ชนบทที่แสนจะโรแมนติก...

 

เพราะคุณคิดถูกแล้วน่ะเซ่!

 

“ย้าก! ฉันจะบอมบ์แกทิ้งเดี๋ยวนี้ ไอ้สมองกลวงงง”

“ใจเย็นๆน่า มองโลกในแง่ดีหน่อยสิ” ยามาโมโตะยิ้มกรุ่มกริ่ม ก่อนจะหัวเราะแฮะๆแบบที่มันชอบทำ 

.....หารู้ไม่ว่าไอ้ท่าทางสบายๆไม่รู้ร้อนรู้หนาวของมันเนี่ยแหละ ตัวกระตุ้นให้ผมอยากจะเอาไดนาไมต์มาเขวี้ยงใส่กบาลของมันให้ถั่วในหัวไหลออกมาเสียเดี๋ยวนี้เลย

“มองโลกแง่ดีงั้นเรอะ แล้วแบบนี้ฉันจะได้เป็นมือขวากับเขาไหม ถ้าแกเอาแต่แยกฉันออกจากรุ่นที่สิบตลอดน่ะห๊า?!”

 

....ฮึ้ย...ผมไม่เคยเห็นใครโง่บรมขนาดไอ้บ้าเบสบอลนี่มาก่อนเลยสิพับผ่า!

 

คิดผิดจริงๆที่กลางทาง ผมขอให้เปลี่ยนตำแหน่ง ให้ตัวเองเป็นคนขับ แล้วให้ยามาโมโตะซ้อนท้าย

 

เพราะนอกจากจะต้องยอมโดนเจ้าบ้านี่กอดเอวแล้ว ยังต้องให้มันเป็นคนอ่านแผนที่...

 

ซึ่งมันอ่าน กลับหัว !! ทำให้แทนที่จะได้ไปถึงภูเขาป่าดงดิบแสนชุ่มชื้นคาจิวะ แล้วคอยดูแลรุ่นที่สิบ…

 

กลับต้องมานั่งเถิกอยู่บนยอดภูเขาหัวโล้นที่ไหนก็ไม่รู้!! ต้นไม้สักต้นก็ไม่มี!!

มีแต่หญ้าแห้งๆ แล้วก็เศษฝุ่นลอยตลบ แดดก็ร้อนเปรี้ยงจนตัวแทบสุก

 

นี่มันญี่ปุ่นแน่หรอฟะ ?

 

นี่ถ้าผมไม่เอะใจก่อนว่าสภาพแวดล้อมมันแปลกๆ ป่านนี้พวกเราคงขับไปถึงโซเวียตแล้วแหงๆเลย

 

[พวกนายอยู่ที่ไหนกันน่ะ!] เสียงม้าพยศแหกปากตะโกนลั่นออกมาจากโทรศัพท์ของยามาโมโตะ หลังจากที่ขาดการติดต่อกันมาร่วม 4 ชั่วโมง

 

“อ่า พอดีโกคุเทระท้องเสียกลางทางน่ะครับ เลยอาจจะไปช้าหน่อย”

 

“เฮ้ย! แกพูดอะไรของแก๊ =[]=”


[
หรอ....เฮ้ทุกโคนน สโมกกิ้งบอม์บท้องเสีย ตอนนี้แวะปั๊มเข้าห้องน้ำ อาจจะมาช้าหน่อยน๊า~!]

 

แล้วเฮียแกจะตะโกนบอกคนอื่นทำซากกระดูกอาร๊ายยยย =[]= ก๊าซ

 

..ปี๊ป..

 

“เห็นไหมล่ะ แค่นี้เอง สึนะไม่ว่าอะไรหรอก” ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ ก่อนจะหันหัวมอเตอร์ไซด์กลับไปทางที่จากมา

 ......อยู่กับคนที่เซลล์ทุกเซลล์ในสมองเป็นลูกเบสบอลแล้ว มันชวนให้ผมปริ๊ดแตกตลอด 24 ชม.จริงๆแฮะ

 

“ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเฟ้ย…บ้าเอ๊ย..” สบถพลางปลงหน้าเครียดก่อนจะยอมนั่งซ้อนท้ายอย่างง่ายดาย

 

ยามาโมโตะชำเลืองมองคนว่าง่ายด้วยหางตา ก่อนจะกระตุกยิ้มขึ้น เมื่อโกคุเทระพิงหัวนิ่มๆของตัวเองเข้ากับแผ่นหลัง มือสองมือยกขึ้นกอดเอวทันทีที่รถเริ่มสตาร์ทอีกครั้ง

 

“ยิ้มอะไรของแกวะ” ร่างเล็กถามเสียงห้วนเมื่อสังเกตว่าเครื่องยนต์ไม่เคลื่อนไปข้างหน้า

 

“ตอนนี้นายดูน่ากินชะมัด”

“…..หะ =[]=..”

อะ ไอ้โรคจิต!!


“
ฮะฮะฮะ ฉันหลุดปากอีกแล้ว..ก็ปกตินายจะต้องโวยวายก่อนที่จะขึ้นรถนี่นา แถมยังยอมซบหลังอีกต่างหาก..”

“แกอย่าคิดเองเออเองได้ไหม ไอ้ตาแก่หื่นกาม!! ฉันก็แค่ง่วงแล้วก็เหนื่อยที่ไม่ได้กินข้าวเช้ามา ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กินต่างหาก  เสียแรงที่ทนขับรถแบกแกมาตั้งหลายชั่วโมง..”

“คร๊าบๆๆ งั้นก็...กอดแน่นๆให้ยิ่งกว่าเดิมนะ จะได้ไม่เป็นลม หล่นไปซะก่อน”

 

“ฮึ้ย......ฉันควรจะยกโทษให้แกง่ายๆแบบนี้เรอะวะเนี่ย เสียเวลาชะมัด เพื่ออะไรฟะไอ้งี่เง่าเอ๊ย” 
โกคุเทระยังอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้

 

เฮ้อ~ ฮะฮะฮะ

 

โกคุเทระ นายคงไม่รู้สินะ...

...ว่ายิ่งนายกอดฉัน...แน่นมากเท่าไหร่ มันจะทำให้ฉันได้ยินเสียงหัวใจของนาย...
...ชัดเจนขึ้นมากเท่านั้น....

 

....และนาย...ก็คงยังไม่รู้อีกสินะ...ว่าฉันจงใจที่จะขับรถแยกออกมาจากเส้นทาง...
...เพื่อจะยืดเวลาแบบนี้ออกไป...ให้ยาวนานขึ้น....

 

.....ถึงมันจะไม่ได้อะไรขึ้นมามากก็เถอะ....แต่อย่างน้อยมันก็มีค่าสำหรับฉัน...

 

ร่างสูงคำนึงในใจพร้อมยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง ก่อนมือใหญ่จะบิดคันเร่งออกตัวสู่เส้นทางที่ถูกต้องในที่สุด

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

“ทำไมช้าแบบนี้ยะ” เบี้ยงกี้ที่สวมแว่นอยู่แว้ดขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์สีดำแล่นมาแต่ไกล ตามด้วยร่างของเด็กหนุ่มที่หายหน้าตายตาไปค่อนวัน จนบัดนี้พระอาทิตย์ตกดินค่อยๆถ่อสังขารก้าวลงมาจากรถ

 

“เอ่อ ก็เพราะว่า..”

“เพราะโกคุเทระอาการค่อนข้างสาหัสน่ะครับ เลยต้องใช้เวลานาน” คนเนียนตอบตัดหน้าคนตัวเล็ก ก่อนจะรีบเดินตรงไปช่วยทุกคนกางเต้น

 

“…..” เจ้าบ้าเบสบอลมันโกหกเก่งจริงๆแฮะ ไม่มีใครจับสังเกตได้เลยเรอะ ใครจะท้องเสียนานตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงหกโมงเย็นฟะ

 

“คุณแรมโบ้อยากได้ซอสมะเขือเทศ!!!”  เสียงร้องไห้ดังลั่นมาจากบริเวณเต้นท์

 

“เอ้า มัวยืนบื้ออะไรอยู่ฮายาโตะ ไปขนของเอาเสื้อผ้าไปเก็บแล้วไปเลี้ยงเด็กได้แล้ว”

เบียงกี้ว่าพลางจุดไฟก่อนจะเอาหม้อใบใหญ่แขวนบนไม้ โกคุเทระมองน้ำร้อนที่ค่อยๆเปลี่ยนจากสีเขียวเป็น
สีม่วงทีละนิด

 

“เอ่อ... แล้วนั่นเจ๊ทำอะไรน่ะ”

“อาหารพิเศษสำหรับคนป่วยอย่างเธอไง กินแล้วรับรอง จะไม่มีโอกาสได้ท้องเสียอีกเลย” เจ้าของเสียงหวานตอบยิ้มๆ ก่อนจะเอาช้อนไม้มาคนคลุกเคล้าส่วนผสมปริศนา

 

...ไม่มีโอกาสได้ท้องเสียเพราะจะได้ไส้แตกตายไปเลยล่ะสิ...

 

โกคุเทระเดินสำรวจบริเวณโดยรอบที่มืดลงเรื่อยๆ เนื่องจากถึงเวลาของดวงจันทร์ยามราตรีกาลแล้ว

ป่าดิบชื้นเหมาะแก่การผจญภัย มีเต้นท์เล็กๆ กางอยู่รอบๆ กองไฟ และถ้าไม่สังเกตให้ดีๆจะไม่รู้เลย
ว่ามีสัตว์เลื้อยคลานน่าตาสยดสยองอยู่ทั่วทุกอณู

 

แต่...ผมรู้สึกเหมือนนี่มันไม่ใช่เวลามายืนเหม่อแบบนี้แฮะ

“จริงสิ... รุ่นที่สิบล่ะ”

 

“ซาวาดะไปฝึก”

 

“ว้าก.....!!....”

 

“อะไรของแกเจ้าสัตว์กินพืช”

“โธ่เอ๊ย!! แกนี่เอง อย่าทำให้ตกใจได้ไหมฟะ!!”

 

ไม่ให้ตกใจได้ไง หมอนี่เล่นโผล่มาแบบหลอนๆ เสียงก็ต่ำๆ น่ากลัวชิบ บรรยากาศในป่านี่น่าขนลุกจริงๆ

 

นัยน์ตาสีเขียวกวาดมองคนตัวสูงกว่าที่มายืนอยู่ด้านหลัง ภาพของร่างสูงที่อยู่ในชุดนอกเครื่องแบบสบายๆ เป็นภาพที่หาดูได้ยากพอสมควร ถึงแม้จะเป็นเพียงเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงสีดำขายาวธรรมดาๆ แต่เมื่ออยู่บนร่างของ 
ฮิบาริ เคียวยะ กลับทำให้ดูดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

ใบหน้าคมขาวบัดนี้เต็มใบด้วยร่องรอยจากการต่อสู้ ที่มือมีผ้าพันแผลบ่งบอกได้ชัดว่าผ่านการฝึกมาอย่าง
โชกโชนทั้งวัน

 

“...แกหนีเที่ยวมาล่ะสิ เจ้าสัตว์กินพืชตัวน้อย”

“ใครหนีเที่ยวฟะ!?! แล้วอย่ามาเรียกฉันว่า เจ้าสัตว์กินพืชตัวน้อย ได้มะ” โกคุเทระว้ากลั่น

เฮ้อ.... ก้าวลงจากรถมาไม่ทันไร มาเจอตัวกวนประสาทตัวใหม่อีกแล้วสิให้ตาย

 

“เจ้าสัตว์กินพืช~~กินพืช~~~! ปี๊~~!”

 

เจ้านกฮิเบิร์ต ...โผล่มาจากไหนฟะเนี่ย?

 

นกตัวเล็กขนปุกปุยสีเหลืองบินร่อนลงจากความมืด มาเกาะบนบ่ากว้างของกรรมการรักษาระเบียบ 
พลางใช้ปากเล็กๆ จิกบริเวณขอบเสื้อ

 

“มีอะไรฮิเบิร์ต..” เคียวยะก้มมองนกสุดรัก ก่อนจะลูบหัวมันเบาๆพลางถามเสียงนุ่ม

 

“ฮิ...บารี้~~! หิวข้าวว~!!!”

“เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังไม่ว่างนะ”

“ย้าก! ฮิ...บารี้!!ปัญ....ญา....เถื๊อนเถื่อน~♥”

“...............-    -*”

 

“ฮะฮะฮะ นกแกตลกชะมัดเลยโกคุเทระที่มองการสนทนาระหว่างคนกับนก หลุดขำออกมากับความคิดของนกน้อยอย่างสะใจ

 

เคียวยะละสายตาจากฮิเบิร์ตมามองร่างเล็กตรงหน้าที่หัวเราะชักดิ้นชักงอ

รอยยิ้มที่เผยออกมาอย่างไม่ปิดบังของคนตัวเล็ก บวกกับแววตาอ่อนโยนบริสุทธิ์ที่มองมาสร้างความรู้สึกที่
แปลกประหลาดอย่างไม่น่าเชื่อ

 

เจ้าสัตว์กินพืชหลากหลายอารมณ์นี่มันอะไรของมัน...เดี๋ยวก็โวยวาย เดี๋ยวก็อาย เดี๋ยวก็ยิ้ม เดี๋ยวก็โมโห

 

ปัง!

 

เฮือก! ปืนลั่นเรอะ

 

“มากินข้าวได้แล้วค่า~!”

“อ้าก ฮารุ ใครเขาใช้ปืนยิงขึ้นฟ้า เวลาเรียกให้มากินข้าวกันเล่า

“ฮาฮิ~ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะคุณสึนะ นี่มันปืนของเล่นไม่ใช่หรอคะ”

“ปืนของเล่นซะที่ไหนเล่า!!”

 

..เสียงรุ่นที่สิบนี่นา..

“รุ่นที่สิบคร๊าบบ~!! ผมมาถึงแล้วครับ” ตาสีเขียวเบิกกว้างอย่างดีใจ ทันทีที่ได้ยินเสียงวองโกเล่ที่เคารพรัก ก่อนจะวิ่งถลาไปยังหมู่ผองเพื่อนที่ยืนล้อมอยู่บริเวณกองไฟ

 

ฮิบาริยืนมองภาพเหล่านั้นอย่างเงียบๆ

...เขาล่ะไม่เข้าใจจริงๆ บรรยากาศการสุ่มหัวนั่นมันมีอะไรดีนักหนานะ...

“นี่! แกก็เดินตามมาเร็วๆสิ นกนั่นหิวแล้วไม่ใช่เรอะ!!” 
ร่างเล็กๆที่เพิ่งวิ่งจากไป หันหน้ากลับมาพลางตะโกนเรียก  ทำให้ร่างสูงอดที่จะแปลกใจไม่ได้

 

“ไม่ล่ะ ฉันเกลียดพวกสุมหัวไร้ความคิด..” ประโยคที่จะกล่าวหายวับไปในลำคอ เมื่อคนตัวเล็กที่วิ่งไปไกลแล้ว วิ่งกลับมาลากแขนเขาให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว

 

“ถ้าแกไม่มาร่วมด้วยรุ่นที่ 10 จะเสียใจนะเฟ้ย” น้ำเสียงพูดที่เหมือนจะพูดแก้ตัว แต่ก็แฝงความห่วงใยเอาไว้อย่างเห็นได้ชัด

“.......” ตาคมมองมือเพรียวที่คว้าแขนของตนเอาไว้ พลางไล่มองใบหน้าขาวจากด้านหลัง ก่อนจะกระตุกยิ้มเล็กๆ แล้วยอมให้คนตัวเล็กลากไปเรื่อยๆ

 

+++++++++++

“เอ้า มากันครบแล้ว มาเล่นเกมเถอะ~!” เสียงเอ่ยชวนจากคนที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดดังขึ้น  เมื่อเห็นว่าสมาชิกทุกคนมานั่งล้อมวงกองไฟกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เล่นอะไรหรอครับคุณดีโน่” สึนะถามงงๆ พลางแทะเล็มไส้กรอกเวียนนา


“
เกมโชกุน~!”


“
...................”

 

หมายเหตุ: เกมโชกุน (เกมพระราชา) คือ เกมที่ให้แต่ละคนจับฉลากหมายเลข และจะมีคนหนึ่งที่ได้เป็นพระราชา  สามารถสั่งให้หมายเลขต่าง ๆ ทำอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ

 

 

“อ่า..แต่นี่เรามาฝึกกันนะครับ ไม่ใช่นัดบอดจับคู่ มาเล่นเกมแบบนี้จะดีหรอ” สึนะยิ้มแหย


“
โธ่!! นี่มันเวลาพักผ่อนน๊า มาแคมป์กลางป่าแบบนี้ ก็ต้องตั้งวงเล่าเรื่องผีไม่ก็เล่นเกมสิถึงจะได้รสชาติ” 
ดีโน่ยังคงยืนกราน


“
คุณแรมโบ้อยากเล่น~!”


“
ตะ...แต่”


“
ฉันก็อยากเล่นนะ สึนะคุง” เคียวโกะพูดพลางยิ้มน้อยๆ


“
อะ....เอ่อ”


“
นานๆที ได้เล่นสักที เล่นไปให้สุดหูรูดกันเถอะซาซางาวะโพล่งขึ้นมาบ้าง


“
เอาก็ได้ครับ แหะๆ”

 

ดีโน่เริ่มแจกฉลากให้ทุกคน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเดินมาถึงศิษย์ของตัวเองที่นอนอยู่บนแคร่

“เคียวยะ~ นายเล่นด้วยใช่ไหม ร่างสูงตะโกนถามทันที

 

….อย่างคุณฮิบาริเนี่ยนะจะเล่น คุณดีโน่ถามแปลกๆแฮะ...

 

“หึ.....ก็เอาสิ น่าสนุกดีนะ” เคียวยะยิ้มเย็นตอบก่อนจะลงมานั่งในวงด้วย

 

^  ^    <<<<สีหน้าดีโน่

O_O  <<< สีหน้าทุกคน

 

“อ่า โอเค งั้นเริ่มกันเถอะ...เอาล่ะ ใครได้เป็นพระราชาเอ่ย” ดีโน่ว่าต่อเมื่อทุกคนเริ่มเปิดดูฉลากไม้

 

“ฉันเองจ้า~!” เบี้ยงกี้ตอบรับสุดเสียง

 

เฮอะๆ อาเจ๊ไม่เก็บอาการกับเขาเลยแฮะ

 

“เชิญท่านราชินีสั่งมาเลยคร๊าบ~!” ม้าพยศก็โห่ตามอย่างบ้าจี้

 

เอ่อ...โลกนี้มีแค่พวกนายสนุกกันสองคนหรือไงกัน -  -^

ผมผลิกฉลากไม้ของตัวเองขึ้นมาดู...

 

เบอร์ 59 แฮะ...เอ่อ ทำไมเลขมันเยอะแบบนี้ล่ะ -*-

 

“อืมมม....เอาไงดีนะ.....ให้เบอร์ 18 จุ๊บเบอร์ 59 ละกัน♥”

 

เฮ้ย... =[]= !! เจี้ยก ใครฟะ เบอร์ 18!!

 

เอ๊ะๆ...หรืออาจจะเป็นรุ่นที่ 10 นะ อาจจะเป็นรุ่นที่ 10 ก็ได้  ผมคิดอย่างมีความหวัง

 

“ฉันเอง...เบอร์ 18 น่ะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหลังผม

 

ไอ้บ้าฮิบาริ!! ม่ายยยยยยยยยยยยยย~! ความหวังทลายลงในบัดดล

 

“เดี๋ยวก่อนเด้ อาเจ๊ ไหงสั่งอะไรแบบนี้ล่ะฟะ ฮ๊าผมแหกปากโวยทันที

“อ้าว ฮายาโตะ! เธอได้เบอร์ 59 หรอ...แหมดีใจด้วยนะจ๊ะ แต่นี่มันเป็นเกม รักษาศักดิ์ศรีลูกผู้ชายสิจ๊ะ”

 

“ใช่แล้วค่ะคุณโกคุเทระ เอาเลย จูบกันเลยค่า~♥” ฮารุพูดพลางเตรียมกล้องวิดีโอ

 

นี่มันเกมบ้าอะไรฟะ =[]= น่าสงสัยชะมัด โดยเฉพาะพวกไอ้ม้าพยศเนี่ย หัวเราะคุคุอย่างกับพวกบ้า 
นี่มันแผนแกล้งกันชัดๆเลยไม่ใช่เร๊ออออ!!

 

          ผมกับลังจะเตรียมปาระเบิดควันแล้ววิ่งหนี เมื่อทุกคนเริ่มส่งเสียงเฮฮาลั่นป่า แต่มือใหญ่ๆของฮิบาริก็จับตัวผมที่นั่งอยู่บนขอนไม้ ไปประจันหน้ากับมันทันที

 

“เฮ้ย!! หยุดนะฮิบาริ แกจะเอาจริงเรอะ จูบกับฉันเนี่ยนะ!?” ผมร้องลั่นเมื่อขัดขืนไม่ได้ ทำไมหมอนี่มันแรงแยะขนาดนี้ 

“หึ...นี่มันเป็นเกมไม่ใช่หรอ”ฮิบาริกระตุกยิ้มทันที “แล้วก็นะ......ฉันรอโอกาสแบบนี้อยู่แล้วล่ะ”

 

“หา....พูดอะไรของแกน่ะ” ร่างเล็กหน้าขึ้นสีทันที เมื่อได้ยินประโยคแปลกๆ

ฉับพลันใบหน้าคมโน้มลงมากระซิบทุ้มต่ำที่ข้างหูแล้วพูดประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับเบิกตาโพล่ง

 

“…นายเอง....ก็เลิกยุ่งกับซาวาดะ แล้วมาเป็นของฉัน...ตราบจนชั่วชีวิตซะสิ”

“..!?..”

        แต่ก่อนที่ปากเล็กๆจะอ้าปากพูดอะไรต่อ ริมฝีปากร้อนก็โน้มลงมาประกบอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างเล็กออกแรงดันคนตัวโตกว่าออกห่าง แต่เจ้าของลิ้นร้อนกลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด กลับกวาดต้อนหาความหวานในโพรงปากเล็กต่อไป ทำให้ดวงตาสีเขียวใสต้องหลุบลงด้วยความอ่อนล้าอย่างช่วยไม่ได้

 

....จูบของฮิบาริ......อ่อนโยนกว่าที่คิดไว้เยอะ......


 

ฮิบาริถอนริมฝีปากออกพลางสบตากับโกคุเทระที่มองมาอย่างตั้งตัวไม่ถูก

 

“....อ่า.....เอ่อ....คือ...” ร่างเล็กเริ่มก้มหน้ามองพื้นเมื่อรู้สึกถึงสายตาแปลกๆ ที่ร่างสูงส่งมาให้

 

สายตาที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ..

สายตาที่เรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง..

แค่คราวนี้มันราวกับพยายามจะสื่ออะไรที่มากกว่านั้น
.
.
.

 

........แล้วประโยคที่ฮิบาริพูดเมื่อกี๊ มันอะไรกันนะ.......

 

“ฮิ้วววว~!! แหมๆ เคียวยะร้ายไม่เบาเลยนะ” เสียงใสๆจากดีโน่ตะโกนขึ้น หลังจากที่ทั้งวงเงียบไปราวๆ นาทีกว่ากับฉากจูบตรงหน้า


“
คุณโกคุเทระ น่าแดงน่ารักมากเลยล่ะค่ะ ฮาฮิ


“
นั่นสินะ ฮะฮะฮะ นี่! ยามาโมโตะ นายมีคู่แข่งแล้วน้า”


“
.............”


“
ยามาโมโตะ...

 

กึ้ง โครม

 

“โอ๊ย....ไอ้บ้าเบสบอล ทำอะไรของแก.....ปะ....ปล่อยนะ!!”


“
.....”

 

ทุกเสียงเงียบลงพลางมองตามภาพใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มเช่นทุกคราของยามาโมโตะ คนอารมณ์ดี ที่บัดนี้บ่งบอกความไม่พอใจสุดๆ มือหนาออกแรงลากแขนเพรียวของร่างเล็กๆ ให้เดินตามไปที่เต้นท์ ด้วยแรงมหาศาล โดยไม่ได้สนใจเสียงท้วงที่โวยวายอยู่แม้แต่น้อย

 

“หยุดนะ...แกจะลากฉันไปไหน บอกให้ปล่อย! อาเจ๊....เอ่อ รุ่นที่สิบครับ!!” 
        โกคุเทระร้องลั่น เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่หันหน้ามามองเขาแม้แต่นิด ตรงกันข้ามมือใหญ่ออกแรงบีบแขนเล็กๆแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้โกคุเทระรีบหันกลับมาร้องเรียกหาผู้ช่วยอย่างไม่เคยทำมาก่อน

 

....แต่แน่นอน ไม่มีใครเข้ามาช่วยสักคน

 

ทุกคนมองตามร่างสูงของยามาโมโตะที่ลากโกคุเทระด้วยมือเดียวไปจนลับตา

 

“เอ่อ....เป็นแบบนี้จะดีแล้วหรอครับคุณดีโน่” สึนะว่าอย่างเป็นห่วง

“ก็เราตั้งใจให้เป็นแบบนี้กันไม่ใช่หรอไง...ให้ยามาโมโตะหึงสโมกกิ้งบอมบ์น่ะ”

 

“อ่า....แต่ดูท่าไม่ดีเลยน่อ....เจ้าเด็กนั่นดูโกรธสุดหูรูดเลย” ซาซางาวะเอ่ยขึ้นบ้างพลางทำท่าทางขนลุก ขณะที่มองไปยังเก้าอี้ไม้ที่ยามาโมโตะเพิ่งถีบกระเด็นไปจนขาหักครึ่ง

 

“แหมๆๆ ไม่เป็นไรหรอก นั่นน่ะ..เขาเรียกว่าการแสดงความรักอีกแบบนึงนะจ๊ะ♥”

เบี้ยงกี้พูดทำให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้น ก่อนที่เสียงเฮฮาจะเริ่มกลับมาอีกครั้ง

 

“ปล่อยพวกเขาให้ไปสวีทกันเถอะ~ ส่วนพวกเราก็มาเล่นกันต่อถึงเช้าเลย

“เฮ”  เสียงตอบรับจากสมาชิกที่นั่งอยู่ดังขึ้น ก่อนจะพากันนั่งปิ้งบาร์บิคิวต่ออย่างสนุกสนาน

 

“ขอบใจที่ช่วยนะเคียวยะ ” ดีโน่หันไปพูดกับลูกศิษย์ที่ตอนนี้นั่งอยู่ข้างๆ

“.....เหอะ...”

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.



 

“นี่…ไอ้บ้าเบสบอลแกจะลากไปถึงไหน.. นี่มันเลยจากอาณาเขตมาเต้นท์แล้วไม่ใช่หรอ”

โกคุเทระเอ่ยขึ้นอย่างหวาดๆ เมื่อเห็นว่าร่างสูงยังคงลากเขาไปเรื่อยๆ ไม่พูดอะไรเลยมาตั้งแต่ลุกออกมาจากหน้ากองไฟ


“
..........”


“
เอ่อ...แกอย่าทำให้ฉันกลัวได้ไหม”


“
................”

 

“ไอ้บ้าเบสบอล! ถ้าแกไม่ตอบ ฉันจะเอาหินปาใส่หน้าแกแล้ววิ่งหนีเดี๋ยวนี้นะเว้ย!!”


“
...............”

 

นี่....ผมชักกลัวขึ้นมาแล้วจริงๆนะ หมอนี่มันยามาโมโตะจริงปล่าววะ ผีเข้ามาแหงเลย

 อ้าก! ป่านี่ก็หนาวเวอร์จริง หมอกลงเต็มไปหมด มืดก็มืด แบบนี้ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ

 

“ยา..ยามาโมโตะ....ปล่อยสิ!!” มือเล็กพยายามแกะมือใหญ่ออกจากการเกาะกุม แต่แรงบีบที่แขนกลับแรงขึ้นจนเริ่มเจ็บ

 

ไม่ไหวแล้ว...

 

“ฮึก....ฮือ......ยามาโมโตะ ปล่อยเถอะนะ…”

ร่างสูงหยุดเดินทันทีเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นจากการสะอื้นน้อยๆ ของคนด้านหลัง ก่อนที่จะกระชากร่างเล็กเข้ามากอดในแขนอุ่นอย่างรวดเร็ว


“
อึก.....”


“
นายร้องไห้หรอ” ยามาโมโตะเอ่ยปากพูดในที่สุด เมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ซุกอยู่บนอก


“
หนวกหูน่า!! ฮึก....เพราะใครกันล่ะ”


“
หา


“
....อึก..ทำไม...ต้องทำแบบนี้ด้วย” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาอย่างหยุดไม่ได้ ไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากเพราะกลัวป่านี้ หรือว่ากลัวคนตรงหน้ากันแน่

 

....ผม....กำลังทำอะไรอยู่นะ ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงต้องร้องไห้…?

 

....ผมกลัวที่เจ้าบ้าเบสบอลโกรธหรอ....


....ไม่ใช่สิ....ผมกลัวที่มันจะไม่ยอมพูดกับผมแบบเดิมอีกแล้ว...


....หรือว่า...ผมกลัว....ที่จะสูญเสียไอ้ปัญญาอ่อนนี่ไป....


....ผม...อ่อนแอลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ......

 

“......” ยามาโมโตะกระชับกอดคนตัวเล็กที่เริ่มหยุดสะอื้น ใบหน้าคมซุกที่ต้นคอ ก่อนมือร้อนจะลูบผมสีเงินนุ่มเพื่อปลอบโยน

 

      ...รอบตัวของทั้งสอง...ต้นไม้ปกคลุมไปทั่วโดยรอบ รายล้อมไปด้วยหมอกไอน้ำ จากความเย็นบนภูเขายามค่ำคืน ...ดาวบนท้องฟ้าสว่างสไว พากันเปล่งประกายบนนภาผืนแดงม่วง สายลมหนาวพัดผ่านเป็นระยะ แต่คนตัวเล็กกลับไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย....

 

....คงเป็นเพราะ อ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ละมั้ง...

 

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่ยามาโมโตะยืนกอดผมอยู่แบบนี้ ถึงผมจะหยุดร้องไห้ไปนานแล้ว แต่ผมก็ยังอยากรู้ว่าหมอนี่กำลังคิดอะไรอยู่...อยากรู้ว่ามันยังโกรธผมอยู่หรือเปล่า...ถึงจะไม่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไรก็เถอะ

 

...และอยากรู้ด้วยว่า...ยามาโมโตะจะได้ยินเสียงหัวใจของผมที่มันเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากร่างแบบนี้ไหม...

 

....ผม...ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน แม้แต่กับรุ่นที่ 10...

 

...ความอบอุ่น...ความโหยหา...ความอ่อนโยน..

 

...ความรู้สึกนี้มันเรียกว่าอะไรกันนะ...

 

ยามาโมโตะเริ่มกระชับกอดอุ่นให้แน่นขึ้นไปกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มขยับ

 

“เอ่อ...ปล่อยได้แล้ว ยามาโมะโตะ....ฉัน...” ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดจบประโยค ริมฝีปากร้อนก็ทาบทับลงมาปิดปากเล็กๆ ก่อนที่ลิ้นร้อนจะตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นของร่างเพรียวอย่างอ่อนหวาน หนักหน่วง โกคุเทระหลับตาแน่นเมื่อรับสัมผัส มือเล็กยกขึ้นจับชายเสื้อของร่างสูง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ารสจูบของยามาโมโตะให้ความรู้สึกดีกว่าคราไหนๆ

 

อาจจะเป็นเพราะ เกิดจากการยินยอม...ละมั้ง


ริมฝีปากร้อนผละออก ดวงตาคมสบกับใบหน้าร่างเล็กอีกครั้ง ก่อนมือใหญ่จะกดศรีษะของดวงหน้าหวานให้ซุกกับอกกว้าง

 

“ขอโทษนะ ที่ทำให้นายกลัว...”

“........”

“ตอนนั้นฉันก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน...มันรู้สึกของขึ้นมากเลยล่ะ เวลาที่เห็นนายโดนคนอื่นมาแย่งไป...ฮะฮะฮะ ฉันนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ”


“
.........”

ผมเงียบฟังหมอนี่พูดต่อไปเรื่อยๆ อยู่ๆก็รู้สึกว่า ถ้อยคำทุกคำที่หมอนี่กำลังจะพูดออกมาในตอนนี้ ทำให้ผมใจเต้นแรงขึ้น....แรงขึ้น.......มากกว่าที่เคยเป็นทุกครั้งที่ใกล้ชิดคนอย่างมัน  

“
ฉันแค่ทนไม่ไหวน่ะ มันเหมือนใจจะขาดเลย ถ้าหากเห็นนายตกเป็นของคนอื่น”



“
ฉันอยากจะกอดนาย.....อยากสัมผัสนาย.....อยากจูบนาย....อยากอยู่กับนาย....อยากให้นายยิ้ม ....”



“
ฉันกลัวมากเลยนะว่านายจะเกลียดฉัน......”


“
ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว...มันไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบหรอกนะ....โกคุเทระ...”


“
......ฉัน......”





“..ฉันรักนาย ฮายาโตะ..”


“....”


“......รักที่สุด......”

 

วินาทีนั้น ผมรู้สึกราวกับหัวใจพองโตขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

อะไรกันเนี่ย.... ผมกำลังดีใจงั้นหรอ...

หมอนั่น บอกว่ารักผม......ไอ้บ้าเบสบอล...
....บอกว่า รักผม....

อา ตอนนี้ผมรู้สึกดี รู้สึกตกใจ แล้วก็อยากจะร้องไห้ไปด้วย

.....ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้มาก่อนเลย....

...บรรยายไม่ถูกเลยแฮะ....




ร่างสูงโน้มหน้าลงมาประกบปากกับกลีบกุหลาบนิ่มอย่างแผ่วเบาอีกครั้งเหมือนจะย้ำความรู้สึกที่มีต่อคนตรงหน้า ก่อนจะผละออกมาสบกับดวงตามรกต

 

“........”


“
แล้วนาย....รักฉันบ้างหรือปล่าว...โกคุเทระ”


“........เฮอะ” ใบหน้าสีแดงเรื่อก้มลงมองพื้น “แกนี่มันงี่เง่าจริงๆ”


“
.........เอ๋


“ยอมให้ขนาดนี้ยังไม่รู้อีกหรือไง...ว่าฉันรู้สึกยังไงกับแกน่ะ ...เจ้าบ้า” 

สิ้นเสียงจากคนตัวเล็กที่เริ่มเสมองไปทางอื่น ยามาโมโตะยิ้มกว้าง ก่อนจะรวบคนน่ารักเข้ามากอดทันที

 

“โอ๊ย..” เสียงหวานร้องเบาๆ เมื่อรู้สึกเจ็บจี๊ดจากรอยช้ำบริเวณข้อมือ

“เจ็บแขนหรอ

“ก็เออสิ! แกบีบทั้งลากฉันซะขนาดนั้น ไม่เจ็บก็ถึกเวอร์แล้วเฟ้ย!!” โกคุเทระผละตัวออกจากร่างสูงก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนขาวที่มีรอยแดงนิดๆ

 

“งั้น....” ยามาโมโตะคว้าแขนเพรียวมาใกล้ ก่อนที่จะลากลิ้นร้อนบนบริเวณรอยแดงเบาๆ
“เดี๋ยวจะรักษาให้นะ”

 

“.....!!!...”
.

.

.

.

TBC_______________________________________________
โอย...มดทะลักออกมานอก CPUของไรเตอร์ -_-"...เอาเถอะ

คำเตือน: ตอนต่อไปเป็น NC นะคะ

ใครที่ไม่ชอบ หรือไม่รู้จักคำว่า NC เชิญเปิดข้ามมันไปได้เลย
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
:: *~The Special Quest "8059" ~* :: Yaoi ตอนที่ 15 : Chapter 13 ::คำบอกรัก...จากเกมพระราชา:: , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3206 , โพส : 81 , Rating : 20 / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4

#81 : ความคิดเห็นที่ 2865
พูดได้คำเดียวว่าฟิน~~~~ สรุป ท่านฮิแค่ช่วยเพ่โน่ 555 D18 woohoo
PS.  Choi Si and Kim Hee. Now what they doing
Name : Mint_minae< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mint_minae [ IP : 76.94.139.109 ]
Email / Msn: mint_minae(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 สิงหาคม 2556 / 19:42

#80 : ความคิดเห็นที่ 2849
พูดเลยว่าฟิน~~~~
PS.  แล้วสาววายจะครองโลกให้ดู!! ชายหญิงนะหรอ หึ ชายชายดิ ถึงจะถูก!!
Name : ไอ่(คุณ)แอม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ไอ่(คุณ)แอม [ IP : 1.179.136.2 ]
Email / Msn: am-natchanun(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กรกฎาคม 2556 / 07:31


#79 : ความคิดเห็นที่ 2830
มดขึ้นแล้ว.....................
PS.  หากรักมันทำให้เธอตาบอด ชั้นก็ยินดีที่จจะเสียตาทั้งสองข้างไป ถ้าหากได้รักเธอ....
Name : สาวน้อยโอตาคุ ๓^w^๓< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สาวน้อยโอตาคุ ๓^w^๓ [ IP : 27.55.171.195 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2556 / 14:27

#78 : ความคิดเห็นที่ 2801
หวานซะ~~~~
ไม่ต้องห่วงท่านฮิหรอกมั้งเพราะเขามีท่านดีโน่แล้วนี่้า =[]=
PS.  เป็นกำลังใจให้นักเขียนทุกคนด้วยใจจ้า~
Name : ลอยลำไล< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลอยลำไล [ IP : 110.169.156.74 ]
Email / Msn: kie_love_tomo(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:15

#77 : ความคิดเห็นที่ 2784
...เอิ่ม.....หวานหยดย้อยย

ยามะ..........ลุยไปเลยลูก!!!! อย่าได้แคร์!!!

ฮุฮุๆ

เลิฟๆไรเตอร์ คริคริ
Name : Monarch7 [ IP : 118.172.203.149 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 มกราคม 2556 / 12:41

#76 : ความคิดเห็นที่ 2762
โป้งไรท์เตอร์แล่ว ข้อหาทำให้มดขึ้นคอมพ์!!!
PS.  รัก 8059 10051 D18 6927 XS ที่สุดเลย ^0^
Name : love reborn< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ love reborn [ IP : 27.55.12.79 ]
Email / Msn: dinokyoya444(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ธันวาคม 2555 / 22:54

#75 : ความคิดเห็นที่ 2723
หวานเวอร์ >
Name : Zzz31 [ IP : 180.183.98.29 ]
Email / Msn: -
วันที่: 28 ตุลาคม 2555 / 01:14

#74 : ความคิดเห็นที่ 2679
สรุปว่าท่านฮิไม่ได้นอกใจพี่โน่ของเราสินะ =.,=
ร่วมมือกันอย่างนี้ ขนาดคู่8059ยังมีการล้างปาก(?)
แล้วD18จะล้างกันขนาดไหนค่ะ >//////////////<
ตอนหน้าเอ็นซีอี๊อี๋
คุคิคุคิ
Name : ziTKy [ IP : 61.90.53.46 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 กรกฎาคม 2555 / 01:27

#73 : ความคิดเห็นที่ 2640

เขิลอ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
อยากจะมุดลงดินนนนนนเขิลจริงๆนะ////

Name : innocent-beer< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ innocent-beer [ IP : 58.9.235.82 ]
Email / Msn: naruto-beer(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2555 / 17:19

#72 : ความคิดเห็นที่ 2624

อ่านไป เขิลไป >.<
ท่านฮิ ร้ายนะ =3=

Name : เหอะ ไปซะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เหอะ ไปซะ [ IP : 223.207.226.215 ]
Email / Msn: panuwong_k(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2555 / 15:57

#71 : ความคิดเห็นที่ 2609
จะรักษายังไงหรอยามาโมโตะ =..=
Name : yaki [ IP : 125.25.39.150 ]
Email / Msn: -
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 14:31

#70 : ความคิดเห็นที่ 2575
อ๊ายยยย น่ารักจังเลยอ่ะตอนนี้อ่ะ
PS.  มนตรา ป่าไม้ สายน้ำ น้ำตก เหมันต์
Name : ohanmina_Neji< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ohanmina_Neji [ IP : 182.53.38.211 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มีนาคม 2555 / 23:59

#69 : ความคิดเห็นที่ 2553
เขินนนนนนนนนนนนนนนนนน

ถึงเวลาแล้ว รอตอนต่อไป -.,-
Name : SoneAnna< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SoneAnna [ IP : 124.122.200.35 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2555 / 18:20

#68 : ความคิดเห็นที่ 2525
กรีีดดดดดดดดดดดดดด สนุกมากค่าาาา นั่งอ่านแล้วเขินเวอร์ๆเลย>///<
Name : Uni Arcobaleno< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Uni Arcobaleno [ IP : 110.169.194.68 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2555 / 21:37

#67 : ความคิดเห็นที่ 2493
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด รักษาเหรอ >.,<
ยามะคุงจะทำอะไรน่ะ //โดนถีบ (อีบ้ารู้แล้วว่า..........ยังคงทำตัวงี่เง่าอีก) อีกที พลัวะ


PS.  555 สู้ตายยยยยยยยยยย
Name : irondark< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ irondark [ IP : 223.204.160.223 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2554 / 12:59

#66 : ความคิดเห็นที่ 2454
โอ้ย รักษาแบบไหนน้า อยากรู้จัง 5555

PS.  D18 8059 XS BF [[Love KHR]]
Name : DomiNo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ DomiNo [ IP : 27.130.178.124 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2554 / 08:19

#65 : ความคิดเห็นที่ 2406
ว๊า อดดู 1859 [โดน FC 8059 ตบผั๊ วววว T^T]

แต่ว่า -..- หนูกำลังรออยู่เลยตอนต่อไปเนี่ ยอิย๊ะ !

โกคุน่ารักจัง ~

PS.  iamb2uty ~ ||รักอสู ร รร
Name : ampear ''< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ampear '' [ IP : 115.67.30.237 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2554 / 18:29

#64 : ความคิดเห็นที่ 2384
หวานนนนนนนซ่ะ!!>//////<~
Name : nutzecs< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutzecs [ IP : 180.183.212.53 ]
Email / Msn: nuttawan2539(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2554 / 11:01

#63 : ความคิดเห็นที่ 2373
 โฮ้ยยย น้ำตาลหก มดทะลักออกมาจากคอมกันเลยทีเดียว >///<
Name : LovE's way~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LovE's way~ [ IP : 118.174.212.140 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2554 / 22:56

#62 : ความคิดเห็นที่ 2255
อ๊าย>//< ไฮยาโตะน่ารักอ่ะ (ได้จูบกับคุณฮิ ^0^ด้วย)
Name : 007 [ IP : 125.26.109.137 ]
Email / Msn: -
วันที่: 22 พฤษภาคม 2554 / 00:17

#61 : ความคิดเห็นที่ 2245
โอ๊ยยยยยยยยยยย
สวีททททททททอะ ><
Name : smile [ IP : 58.9.116.137 ]
Email / Msn: f.claeuu(แอท)hotmail.com
วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 / 17:38

#60 : ความคิดเห็นที่ 2222
 กรี๊ดดดดดดดดด ยามะ นั่นวิธีรักษาเหรอน่ะ !!!
ทุกคนแสบมากเลยนะ แต่อาเจ๊นี่ที่สุด! 555555
ไม่พอ ฮารุยังอัดคลิปไว้อีก โอ้ย - -'''

Name : creammynemo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ creammynemo [ IP : 182.53.122.83 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2554 / 00:21

#59 : ความคิดเห็นที่ 2198
หวานนนนนจัง
Name : 8813 [ IP : 27.55.37.89 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 พฤษภาคม 2554 / 19:51

#58 : ความคิดเห็นที่ 2175
เขินแทนเลนอ่าา^///^

น่ารักที่สุดเลย~
Name : hyohoon< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ hyohoon [ IP : 223.207.88.114 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2554 / 20:13

#57 : ความคิดเห็นที่ 2146
แอบกรี๊ดกร๊าด~ คิคิคิ น่ารักจังเลย
PS.  ... ฉันไม่รู้จะเอ่ยถ้อยคำอะไร... แทนความในหัวใจข้างในนี้ ฉันมีเพียงคำสั้นๆ...ที่ฉันมี ฉันรักเธอทุกนาทีที่หายใจ
Name : belltajak< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ belltajak [ IP : 183.89.110.232 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2554 / 14:10

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android