เวทย์เเห่งเเสง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 17 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17

    Overall
    17

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
สวัสดีครับ ผมนักเขียนหน้าใหม่นะครับ ยังไปก็ขอฝากตัวด้วยนะครับ นิยามเเนวนิก็เป็นเเนวเวทย์มนต์ ผจยภัญต่างๆนาๆ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะครับ ขอให้สนุกนะครับ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ตอนที่1
เเสงที่เหลืออยู่
     เร็วเข้า !!! ก่อนที่พวกนั้นจะมาถึง เสียงของชายคนหนึ่งกำลังตะโกนให้ภรรยาเเละลูกของตนหนีออกจากทางหลังบ้าน  ไอ้พวกปีศาจ ออกมาให้ข้าเผาพวกเองซะดีๆ!!! เสียงชาวเมืองหลายคนที่มาพร้อมกับอาวุธเเละไฟอยู่หน้าบ้านของพวกเขา หญิงสาวเเละลูกของเธอได้หนีไปยังป่าที่อยู่หลังบ้าน เเต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากสายตาของชาวเมืองไปได้ เฮ้ยๆ!!! นางปีศาจมันออกไปทางหลังบ้านเเล้ว เธอเเละลูกของเธอนั้นได้หนีไปยังถ่ำเเห่งหนึ่งเพื่อซ่อนตัวจากชาวเมืองที่กำลังตามล่าพวกเธอเเละลูกของเธออยู่ ลูก ไม่เป็นไรนะ เเม่ถามด้วยความเป็นห่วง เเม่ฮะ ทำไมเราต้องหนีจากพวกเขาด้วยล่ะครับ เเล้วพ่อไปไหนหรอฮะ ไม่มากับเราเลย ลูกถามกลับโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามของเเม่ตนพร้อมทั้งมองหาพ่อตนเอง พ่อเขากำลังปกป้องเราอยู่จ๋ะ  สถานการณ์ตอนนี้ดูถ้าไม่ดีขึ้น เเล้วดูทรงจากเขามาในถ่ำซะด้วย ผู้เป็นเเม่รู้ดีว่าถ้าไม่ทำอะไรเลยอาจถูกจับได้เเน่ เธอจึงหันไปมองลูกเเล้วพูดว่า ลูกจ๊ะ รักเเม่ไหม 
รักเเม่ที่สุดเลยครับ รักพ่อด้วยครับ เด็กหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มที่บริสุทธิ์ ผู้เป็นเเม่ยิ้มพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด หนูต้องเป็นเด็กดีนะจ๊ะ ซื่อสัตย์ต่อคนอื่น เเล้วต้องมีน้ำใจ รู้จักเมตตาต่อผู้อื่นนะจ๊ะลูก เธอได้กอดลูกของเธอ ลูกของเธอได้เช็ดน้ำตาของเธอเเล้วมองไปยังเเม่ของตน เเม่ฮะ ร้องไห้ทำไมครับ เด็กหนุ่มถามพร้อมกับทำหน้าสงสัย  เเม่ สัญญากับเเม่สิ ว่าหนูจะเป็นเด็กดีของเเม่เเละพ่อ ครับเเม่ ลูก ผมสัญญาฮะ ว่าผมจะเป็นเด็กดีครับผม เด็กหนุ่มทำหน้าจริงจังกับพูดของตน เเม่ เเม่รักลูกนะจ๊ะ หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ได้ร่ายมนเเห่งเเสงใส่ลูกของเธอเพื่อทำให้หลับไป เด็กหนุ่มได้สลบเเล้วนอนอยู่กับพื้น ผู้เป็นเเม่ได้เสกนกเเห่งเเสงออกมาเพื่อส่งสารไปหาเพื่อของเธอที่พอจะช่วยลูกของเธอได้ ในสารนั้นถูกเขียนด้วยมนเเห่งเเสงว่า ถึง ฟรีล เพื่อนรัก หากนายได้อ่านสารนี้เเล้ว ฉันเเละเคสสต้าเสมีของฉันอาจไม่อยู่ในโลกนี่เเล้วก็ได้ ฉันขอจึงฝากให้นาย ดูเเลลูกฉันด้วย เขาชื่อ ฟรอส  เขาเป็นเด็กดีมาก ชอบกินผักไม่กินเนื้อ ชอบกินนมกับโกโก้ร้อนๆ ฮ่าๆๆ ไม่รู้ว่าขอมากไปหรือเปล่า เเต่นายคือที่พึ่งสุดท้ายที่ฉันพึ่งได้ ในฐานะที่ฉันกับนายรู้จักกันมาตั้งเเต่เด็ก ฉันจึงขอฝากลูกของฉันด้วยนะ 
จาก เวนนีซ่า 

พอเธอร่ายมนเสร็จ เธอก็สั่งให้นกของเธอ บินออกไปส่งสารที่เธอเขียน จากนั้นเธอก็ร่ายมนบังตาให้กับลูกของเธอเพื่อไม่ให้ใครมองเห็นลูกของเธอได้ เเล้วเธอก็วิ่งออกไปจากถ่ำ ทางนี้!!!! เธอตะโกนเเล้วเดินจากไปจากถ่ำ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ทนงศักดิ์ หัสดร จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • นิทาน / วรรณกรรมเยาวชน

    0

    17/17

    0

    0%

    -

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น