[ Inazuma eleven ] สวรรค์นองเลือด normol afuro terumi

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52 Views

  • 2 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    52

    Overall
    52

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
ผมเดินอยู่ท่ามกลางทุ่งที่แต่ดอกไม้ หญ้าสีเขียวเสียงผีเสื้อกระพือปีก และเสียงน้ำตกตอนนี้ผมคงอยู่ 'ในสวรรค์'


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีรีดเดอร์ทุกคน มาคาซากิ สึชิโนะ เองค่ะ จะมาแต่งเรื่องสั้นครั้งแรก เรื่องนี้เป็น normol น่ะค่ะ ไม่มีวายเลย จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับ อะฟุโระ เทรุมิ หรือ แอฟรอไดที หรือ อโฟรดี้ค่ะ จะเป็นเรื่องอย่างไรติดตามชมได้เลยค่ะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 ก.ย. 59 / 21:13

บันทึกเป็น Favorite


'สวรรค์'จะมีจริงมั้ย? ตายแล้วผมจะได้ไปป่าว?สวรรค์น่ะ ที่ที่คนดีจะได้ไป ผมได้เป็นหนึ่งในนั้นหรือป่าว?ที่จะได้ไปสวรรค์ ที่ที่เหล่าเทพอย่างผมต้องไปอยู่มันใช่ที่นั้นไหม?

สวัสดีครับทุกคนผมชื่อ อะฟุโระ เทรุมิ ตอนนี้ผมกำลังเดินอยู่กับเพื่อนสนิทของผมสองคนเขาคือ คาเซมารุ อิจิโรตะ และมิโดริคาว่า ริวจิ เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อายุ 15 จนตอนนี้พวกเราอายุ18แล้ว พวกเรารักกันมาก วันนี้เป็นวันปัจฉิมนิเทศน์ของพวกเราและตอนนี้พวกเราเดินมาที่สวนสาธารณะ
"ฮา...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทำไมวันนี้มันมาเร็วจัง...ไม่อยากจากพวกนายไปเลย"มิโดริคาว่าพูดพลางหันหน้ามายิ้มให้พวกเรา
"นั้นสิน่ะ..ชั้นคิดไม่ถึงเลยว่าชั้นจะได้เป็นเพื่อนกับพวกนาย...มันชั่งมหัศจรรย์จริงๆ"คาเซมารุพูดต่อจากมิโดริคาว่า
"อืมนั้นสิน่ะ เดี๋ยวชั้นคงต้องกลับเกาหลีแล้ว คงจะคิดถึงพวกนายน่าดู ชั้นว่าเราไปจุดเริ่มต้นกันเถอะ"พูดแล้วหันหน้าไปทางคาเซมารุและมิโดริคาว่า
"จุดเริ่ม...อ๋อx2"ทั้งสองพูดพร้อมกัน
จากนั้นเราก็เดินไปที่จุดเริ่มต้นถามว่ามันคือที่ไหนนั่นหรอ มันคือเสาเหล็กเมืองอินาซึมะที่ที่พวกเราสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป

ณ เสาเหล็กเมืองอินาซึมะ

พอมาถึงที่เสาเหล็กผมก็ขอตัวเพื่อนๆไปเข้าห้องน้ำเสร็จผมก็เดินมาที่หน้ากระจก
"ฮึก...อะไรกันน่ะ"ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจ เพราะภาพที่อยู่ตรงหน้าคือกระจกบานข้างหน้าผมมันแตกตั้งแต่เมื่อไม่รู้ และรอยแตกมันอยู่ที่คอผม ผมคอยได้ยินว่าเหตุการณ์รางร้ายงั้นผมว่าผมรีบไปหาเพื่อนๆก่อนดีกว่า
จากนั้นผมก็มาถึงเสาเหล็กที่เป็นแถวๆลานเสาเหล็กที่ที่เพื่อนของผมอยู่
"อ่าวอะฟุโระทำไมมาช้าจัง"มิโดริคาว่าถามผม
"เอ่อ...พอดีถ่ายหนักไปหน่อย"ผมก็บอกพวกเขาไปแบบปัดๆ
"งั้นชั้นว่าเราขึ้นไปข้างบนเสาเหล็กเถอะ"คาเซมารุพูด
"อืมx2"ผมกับมิโดริคาว่าตอบ
จากนั้นเราก็ขึ้นไปบนกระเช้าที่มีอยู่ที่เสาเหล็ก

"นี้มิโดริคาว่า คาเซมารุ ถ้าวันนึงชั้นตายพวกนายจะทำอย่างไร"ผมถามแล้วหันหน้าไปหาเพื่อนของผม
"ก็คงไม่ขาดหายน่ะ"คาเซมารุตอบ ทำไมเขาถึงตอบอย่างนี่ล่ะ
"เพราะคำที่นายพูดมันจะเป็นวันนี้ไง"อะไรกันทำไมเพื่อนของผมพูดแต่เรื่องแปลกๆ
อยู่ๆเพื่อนของผมก็หายไป แต่มีปีกสีดำกระพือมาซัดร่างของผมจนตกลงมาจากเสาเหล็ก นี่ผมกำลังจะตายใช่ไหม ผมรู้สึกว่าร่างกายของผมขยับไม่ได้ เปลือกตาหนักอึ้ง ไม่รู้สึกถึงแรงที่ตกกับพื้น แล้วตอนในหัวขึ้นผมมันมืดลงเหลือแต่กลิ่นคาวเลือดที่รู้สึกได้อย่างเดียว สุดท้ายความรู้สึกทั้งก็'หายไป'


เปลือกของผมค่อยขยับขึ้นแล้วปรับแสงให้เข้ากับตา นี่ผมอยู่ที่ไหนภาพที่อยู่ตรงคือมี ทุ่งดอกไม้หลากสี แซมด้วยหญ้าสีเขียวมรกต เสียงแมลงสีสวยกระพือปีก และเสียงน้ำตก ไร้เสียงผู้คน ทำให้ที่นี่สงบ หรือว่าที่นี่คือสวรรค์ คงจะใช่เพราะผมตายแล้วสิน่ะ ทำไมความตายถึงมาเยือนกับผมง่ายขนาดนี้
อยู่ๆก็มีแสงสว่างมาเข้าตาผม และเผยร่างสองร่างที่มีผู้ชายกับผู้หญิงเดินเข้ามาหาผม ผู้ชายมีรูปร่างสูงโปรงทรงผมปัดขึ้นผมสีเหลืองทองตาสีแดงส่วนผู้หญิงมีรูปร่างบางเล็กผมยาวถึงน่องผมสีเหลืองทองตาสีแดง ลักษณะนี้ผมรู้สึกคุ่นมาก หรือว่าเขาจะคือ...
"ท่านพ่อ ท่านแม่"ผมเอ่ยเรียกชายหญิงที่อยู่ข้างหน้า
"ใช่แล้วจ้ะเทรุมิพวกเราเอง แม่สงสารลูกจังทำไมฟ้าถึงแกล้งลูกอย่างนี้"ท่านแม่บอก
"หรือว่าผมจะตายแล้ว มันคงเป็นอุบัติเหตุสิน่ะที่ผมตั้งตาย"ผมพูดแล้วก้มหน้าลง
"มันไม่ใช่อุบัติเหตุแต่อย่างใดเทรุมิ มันคือการโดยหักหลังจากคนที่ลูกรักและไว้ใจ"ท่านพ่อบอกแล้วทำหน้าเศร้า
"อะไรกันครับผมงงไปหมดแล้ว เขาคือใครที่หักหลังผม"ผมพูดและเงยหน้ามองหน้าทั้งสอง
"คนที่หักหลังลูกคือมนุษย์ที่เรียกว่าเพื่อน"ท่านแม่พูดแล้วเน้นความว่าเพื่อน อะไรก็เพื่อนของผมนั้นหรอที่ฆ่าผม
"ไม่จริง เพื่อนของผมนั่นหรอที่จะฆ่าผมได้ลงคอ ไม่ใช่แน่นอน"ผมไม่เชื่อคนอย่างคาเซมารุกับมิโดริคาว่า จะฆ่าผม ผมไม่เชื่อ
"งั้นลูกจะดูเหตุการณ์มั้ยล่ะเดี๋ยวพวกเราจะพาไป"ท่านพวกพูดแล้วจับบ่าผม
"ครับผมจะไป เพื่อยืนยันว่าเพื่อนของผมไม่ได้ทำเรื่องพรรค์นั้น"ผมบอกท่านพ่อท่านแม่
"ได้ลูกเดินมาตรงนี้สิ"ท่านแม่เรียกผมให้เดินไปหา
จากนั้นเราสามคนจับมือกันเป็นวงกลมแล้วมีแสงออกมาจากกลางออกซ้ายของทุกคนมารวมกันตรงกลางเป็นแสงสีขาวดำ จากนั่นแสงก็ขยายไปเรื่อยๆจนครอบคุมเราสามคน แล้วก็ฉายภาพที่ผมอยู่บนเสาเหล็กกับคาเซมารุและมิโดริคาว่า
"นี้มิโดริคาว่า คาเซมารุ ถ้าวันนึงชั้นตายพวกนายจะทำอย่างไร"ตัวผมในตอนถามเพื่อนๆของผม
"ก็คงไม่ขาดหายน่ะ" นั่นตอนที่คาเซมารุตอบผม
"เพราะคำที่นายพูดมันจะเป็นวันนี้ไง" นี่ตอนที่มิโดริคาว่าตอบอะไรแปลกๆ

จากนั่นผมก็เห็นคาเซมารุและมิโดริคาว่าผลักผมลงมาจากเสาเหล็ก ทำไมพวกเขาทำอย่างนี้ทำไมเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ ผมรู้สึกได้ว่าน้ำตาของผมมันเริ่มไหลริมจากภาพที่อยู่หน้า แล้วกว่ามีแสงสีขาววูบมาที่ที่ผมอยู่ก่อนนี่กับท่านพ่อท่านแม่
"เป็นยังไงล่ะพวกเราบอกลูกแล้ว"ท่านแม่บอก
ตอนนี้มีหลายควารู้เข้ามาถกถามผมไม่หยุดทั้ง โกรธ เสียใจ เจ็บ รัก และอีกความรู้สึกที่คิดว่าน่าจะมากที่สุดคือ แค้น อยากแก้แค้น เป็นความรู้สึกหนึ่งที่ผมเกลียดที่สุด
"อยากแก้แค้นไหมลูกแต่ถ้าลูกเลือกที่จะแก้แค้นลูกจะมีชีวิตต่อ แต่ถ้าหมดอายุไขลูกจะไปรับใช้บาปที่นรก และก็อีกอย่างถ้าลูกเลือกที่จะตายลูกจะได้อยู่ที่นี่ที่สวรรค์กับพ่อแม่"ท่านพ่อพูดให้ผมฟัง
"ผมเลือกที่จะ...แก้แค้น"ผมตอบท่านพ่อไปด้วยความรู้สึกที่มีทั้งหมด
"ได้จ้ะ อ่ะ เอาสิ่งนี่ไป แล้วสิ่งนี้สำคัญที่สุด สร้อยแห่งความตาย"สิ่งที่ท่านแม่ยื่นให้ทั้งหมดมี ผ้าคลุมสีดำทมิฬ มีดพกลายปีกนางฟ้า และสิ่งสุดท้ายที่ท่านแม่บอกว่าสำคัญคือสร้อยที่มีลักษณะเป็นขวดโหลใส่เลือดครึ่งขวดขนาดเล็ก ผมรับของทั้งหมดมาจากมือท่านแม่
"ส่งผมกลับไปโลกมนุษย์ทีสิ"
จากนั้นท่านพ่อและท่านแม่ก็ปล่อยมาล่อมรอบตัวของผม แล้วกว่ามีแสงวูบพาผมมาที่ห้องนอนของผม
"มาถึงแล้วสิน่ะ"ผมพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะหันไปมองที่หน้าต่างตอนนี้กลางคืนแล้วเริ่มแก้แค้นเลยดีกว่า

จากนั้นผมก็นำสิ่งที่ท่านแม่มอบให้มาสวมใส่จนหมด แล้วคนแรกที่ผมเลือกจะแก้แค้นก็คือ มิโดริคาว่า ผมเดินมาถึงหน้าบ้านของมิโดริคาว่า แล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างเบาๆ จากนั้นผมก็เดินเข้าไปในห้องของมิโดริคาว่า

แอ๊ดดดดด

ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องของมิโดริคาว่า พบว่ามิโดริคาว่านอนหลับอยู่บนเตียงผมเลยไปใกล้ๆก่อนจะหยิบมีดพกขึ้นมา
"นายต้องชดใช้มิ โด ริ คา ว่า "
ฉึก

มีดพกของผมแทงลงไปที่กลางอกของร่างบาง แล้วผมก็แทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลิ่นคาวเลือดฟุ่งเต็มห้อง อกของร่างบางเละไม่เป็นทรง
"สมแล้วกับคนอย่างนาย เพื่อนทรยศ"ผมพูดประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินออกมาจากบ้านของเพื่อนทรยศของผมแล้วผมก็วูบไป

เปลือกตาของผมเปิดขึ้นพบว่าผมอยู่ในห้องของผม ไม่มีรอยเลือดแต่อย่างใดหรือว่าเมื่อนี้ผมฝันไปงั้นต้องเช็คดูด้วยการเปิดข่าวดู
" ทางเราได้เข้าไปในสถานที่เกิดเหตุน่ะค่ะพบเด็กชายที่ชื่อว่ามิโดริคาว่า ริวจิ ถูกสังหารโดยการแทงซ้ำๆตรงกลาวอกด้วยอาวุธที่ทางทีมงานคิดว่าน่าจะเป็นมีดพก แต่ไม่ค้นพบร่องรอยของฆาตรกรรมแต่อย่างใดน่ะค่ะ" ผมฟังข่าวที่มิโดริคาว่าโดนฆ่าด้วยมือของผมเอง นี่ก็ใกล้มืดแล้วเริ่มรายต่อไปดีกว่า รายต่อไปคือนาย คาเซมารุ

ผมเดินมาถึงบ้านของรายต่อคือคาเซมารุ ผมเดินมาถึงหน้าห้องของคาเซมารุและเดินเข้าไป
"ฮึก...มิโดริคาว่าทำไม...ทำไมถึงรีบจากชั้นไปเร็วขนาดนี้อะฟุโระก็ด้วย...อึก..อะฟุโระนายยังไม่ตาย"คาเซมารุที่นั่งกอดรูปพวกเราสามคนและน้ำตารินไหล หันมาเรียกชื่อของผม
"นายฆ่าทำไม"
"ใครฆ่านายมันเป็นอุบัติเหตุ"
"อุบัติเหตุหรอ ชั้นไม่เชื่อคำพูดของคนทรยศหรอก"ว่าเสร็จผมก็ใช่มีดพกแทงเข้าไปที่หน้าท้องของร่างบาง
"อึกอะฟุโระอย่า...อึก"นั่นคือคำพูดสุดท้ายของคนทรยศ แล้วผมก็แทงไปที่หน้าท้องของร่างนั้นซ้ำ อยู่ๆก็มีแสงโผล่มาจากด้านหลังผมเลยหันไปสนใจเขามีรูปร่างสูงโปร่งผมสีน้ำตาลแดงถักเปียเดี่ยว
"อะฟุโระชั้นคือเซนทายาทแห่งสวรรค์หยุดการกระทำเหล่านั้นเถอะ แล้วเราไปสวรรค์ด้วยกัน"เซนยื่นมือมาให้ผมจับแล้วก็มีแสงสีขาววูบมาแต่แสงนี้ทำให้ผมอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก


เปลือกตาของผมเปิดออกเห็นคาเซมารุและมิโดริคาว่านอนอยู่ข้างๆผมแล้วมีกระดาษอยู่ที่มือของผม ผมเลยเปิดขึ้มาดู
ถึงอะฟุโระ เทรุมิ
เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นแค่ภาพโกหกที่นายไม่อยากให้เกิดขึ้นตั้งแต่ที่จะมีงานปัจฉิมนิเทนศ์ จนถึงที่นายเจอชั้น และนายจะได้ไปสวรรค์ แน่นอน
จาก เซนทายาทแห่งสวรรค์
จดหมายนี้เป็นของเซนสิน่ะ ผมรู้สึกอุ่นใจที่เหตุการณ์เหล่านี้ไม่มีจริง 
"อ่าวอะฟุโระ ตื่นตั้งแต่ตอนไหนเนี้ย หาววว"มิโดริคาว่าที่กำลังงัวเงียถามผม
"ก็อยากเห็นพวกนายเร็วนิ"ผมตอบมิโดริคาว่าพลางยิ้มด้วยความอุ่นใจ
"นายนิพูดอะไรแปลกๆจัง"คราวนี้คาเซมารุโผล่มาจากข้างหลัง
"นี่พวกนายชั้นขอกอดพวกนายหน่อยสิ"ผมบอกเพื่อนๆของผม
"ถึงจะขอร้องแปลกๆก็เถอะน่ะแต่"มิโดริคาว่าตอบ
ทั้งสองเข้าสวมกอดผม ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมากๆ นี่แหล่เพื่อนตาย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป





------------------------------------------------------------------------------------------------เย้  จบแล้วชอบมั้ยค่ะสนุกป่าวนี้เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่สึชิโนะแต่งน่ะค่ะมีข้อติชมเม้นได้เลย แล้วก็อย่างลืมกดติดตามด้วย วันนี้ขอลาไปก่อน บายยยยยยยยย
รักจากไรท์สึชิโนะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ -Kyouma- จากทั้งหมด 1 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 กันยายน 2559 / 15:33
    แต่งเกี่ยวกับอาโฟรดี้เยอะๆนะคะ
    #2
    0
  2. วันที่ 18 กันยายน 2559 / 21:35
    เป็นมิตรภาพที่ดีนะค่ะ ชอบมากเลยค่ะ
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น